San's Weblog

Net als ik mij voorneem om opnieuw meer te bloggen, blijkt dat er alweer een maand gepasseerd is. Time flies, of ge nu ‘fun’ hebt of niet.

Soit, het schooljaar is ondertussen dus alweer een heel eind bezig. De kinders zitten goed, denk ik zo. De oudste lijkt zich toch gerealiseerd te hebben dat ze vorig jaar in redelijke mineur geëindigd was en dat ze zich toch iets meer zal moeten inspannen. We’ll see.

Die eerste maand van het schooljaar is traditioneel ook zeer druk, met het opstarten van allerlei activiteiten van de kinderen enerzijds en daarnaast mijn hulp bij allerlei verenigingen anderzijds. Ik heb nog geen tijd gehad om stil te zitten. Lange avonden en drukke voorbereidingen. Maar het is wel leuk.

Voor de rest ben ik nog eens werkloos. Een contract van 2 jaar en zoef, ‘t is al gedaan. Dinsdag afscheid genomen van de collega’s tijdens een etentje en ‘t was heel lekker maar ook heel gezellig. Ze zeggen allemaal dat ze mij terug willen, maar kijk, overheid zit nu eenmaal zo in elkaar en ik had er mij op ingesteld. Niet leuk, maar zagen erover heeft ook geen zin.

Ondertussen toch al een paar maand aan het solliciteren. Als ge de verzuchtingen hoort van het niet afgestemd zijn van vraag en aanbod op de werkmarkt: ik kan dat alleen bevestigen. Of die verzuchting dat de werkgevers veel te specifiek zoeken. Bevestiging. Op alle sollicitaties maar twee (2!) antwoorden gehad, en dan nog negatief. Of nee, dat is niet helemaal correct: zaterdag mag ik meedoen aan een examen. Duimen maar. Conclusie tot nu toe: de werkmarktsituatie is veel slechter dan twee jaar geleden (en het had toen al geen overschot).

Vorige keer, toen ik werkloos was, had ik nog een paar plannen om uit te voeren. Nu heb ik nog niets in gedachten. De komende twee dagen wel: studeren. Maar daarna? We’ll see.

Wat ik ondertussen (eindelijk) wel heb is een idee hoe ik mijn T-shirt ga pimpen. Het gerief is eindelijk in huis gehaald en nu kan ik er mij aan zetten. Ik peins dat het schoon zal worden Ah! Kijk zie. Toch al één projectje voor tijdens mijn werkloosheid.

Wat vliegt de tijd. Zeker tijdens de Gentse Feesten. Het is al zaterdag en ik heb het gevoel dat het pas zaterdag geweest is, dat de Feesten net begonnen zijn.

Maar ondertussen hebben we al heel wat gezien en gedaan, dus begonnen kunnen ze niet zijn.

We hebben onze vierde en vijfde dag voornamelijk doorgebracht met naar het Puppetbuskersfestival nog te kijken. En op dag vijf begon ook het MiramirO festival met een hoogtepunt: een pracht van een voorstelling waar ik met Zelie naar gaan kijken ben en waar zij (maar ik ook een beetje) zeer ontroerd door was. Zeer leuk als ge uw kinderen zo iets kunt laten meemaken.

En dan was er dag zes waarbij ik de fiets moest  nemen om op tijd overal te geraken, want MiramirO mag dan wat afgeslankt zijn dit jaar, bij Het Project proberen we nog altijd de eerste voorstellingen te recenseren en dus is het actie vanaf dag 1.

Gisteren was het dan een pak kalmer: maar één voorstelling van ‘moeten‘ en voor de rest kuieren met de vrienden en naar onnozeliteiten gaan kijken op de Sint-Baafssite en het Spaanskasteelplein en ons gewoon goed amuseren. Want tussen de voorstellingen door hebben we gelukkig ook nog wat aan sociale activiteiten gedaan, of het zou nogal saai worden.

Soit, nog drie dagen te gaan, met een vol programma vandaag en vooral ook: een laat programma, want vanavond is het vuurwerk. Jeej!

Ondertussen zijn ze al vier dagen bezig, die Gentse Feesten en we hebben ons toch al zeer goed gehad. We zijn ook al nat geweest, maar dankzij de investering in dikke plastieken capes vorig jaar kunnen we zeggen ‘nat’ en niet ‘doorweekt’.

Het weer heeft nog niet echt meegezeten dus, maar dat houdt ons niet tegen. We hebben ons verbonden bij Het Project om over dingen te schrijven, en schrijven zullen we dan ook doen. En om te kunnen schrijven, moet ge wel eerst gezien hebben.

Dus gingen we zaterdag naar de openingsstoet en daarna naar de eerste voorstellingen van het Puppetbuskersfestival alwaar we o.a. de meest schattige kabouters tegenkwamen. Waagden we ons zondag opnieuw door de regen om nog een aantal voorstellingen te bekijken die niet afgeschaft waren (wij zijn niet de enige ‘dapperen’, ook de artiesten weten niet van opgeven).

We hadden zelfs nog energie over op zondag en dus gingen we een kijkje nemen op BataBANG, het omstreden nieuwe concept van Cirq (en als ge u afvraagt waarom ‘omstreden’, ga dan eens op hun Facebookpagina kijken). Ik vond er niets omstreden aan en de kinderen ook niet: ze hadden op voorhand aangekondigd wat ze zouden doen, dus als het u niet aanstaat, waarom ga je er dan naartoe? Soms zijn er toch rare mensen.

Trokken we gisteren nog eens onze capes aan om te kijken hoe de mindervalide medemens zo een Gentse feesten beleeft en ook te kijken naar bijzondere dieren te gaan kijken. Vandaag hebben we er dan onze voorlaatste Puppetbuskersdag opzitten, want donderdag begint dan MiramirO.

Al heel schoon dingen gezien en ik ben er van overtuigd dat er nog veel schone dingen zullen volgen. Alleen jammer dat ik ‘s avonds geen iota energie meer overheb om nog een toerken te doen: de vermoeidheid van de laatste maanden heeft mij duidelijk ingehaald. Soit, zolang we overdag overeind blijven, blijft het genieten.

Tijdens de Gentse Feesten neem ik al een aantal jaren verlof. Gewoon dat het leuk is om naar de Feesten te kunnen gaan en omdat ik een aantal dingen absoluut wil doen/zien.

Want al van voor ik kinderen had ging ik overdag naar de feesten, naar het Puppetbuskersfestival en naar MiramirO. In die tijd heetten die festivals nog niet zo, maar ze waren er al wel. En dus kon je mij vinden op het Emiel Braunplein, (bijna) vastgeplakt op de tribunes, kijkend naar voorstelling na voorstelling. En ‘s avonds kon ik dan naar mijzelf kijken op AVS, want gegarandeerd was ik gefilmd op die voorstellingen.

Met de kinderen is het nog leuker. Ik moet ze wel verplichten om mee te gaan. Op voorhand is het altijd gezaag. ‘Moet dat nu echt?’, gaat het dan en dan zeg ik, ‘Ja, het moet’. Want ook al kijken ze er niet naar uit, eens ze er zijn zie ik ze genieten met volle teugen.

We proberen zoveel mogelijk voorstellingen te zien, want we doen dat niet voor onszelf alleen: wat we er van vonden komt bij Het Project te lezen te staan.

Om zoveel mogelijk mee te pikken, zonder ons de benen vanonder het lijf te moeten lopen, is er wel een planning nodig en normaal gezien staat die al een week of twee voor het begin van de Feesten op poten. Dit jaar dus niet.

Ik heb dit jaar blijkbaar nogal last van uitstelgedrag, en niet alleen wat betreft de Feesten dus. Maar kijk, als het moet gebeurt het uiteindelijk toch en zo staat sinds en paar minuten de planning redelijk vast: er zijn nog een paar gaten om te vullen ‘op den bots’.

We zijn er dus klaar voor, voor morgen. Laat de Feesten maar beginnen.

maar de gewone excuses, die eigenlijk geen excuses zijn maar realiteit, gelden ook hier nog altijd: druk, druk, druk.

Ondertussen heb ik er 3 weken stage opzitten, oftewel 12 uur, en ik moet eerlijk zijn: het gaat niet goed. Niet heel slecht ook, maar voorlopig niet goed genoeg om te slagen. Ja, dat weet ik nu al. In principe zit ik over de helft (we moeten 20u stage lopen) en het volstaat niet. Mijn stagebegeleider ziet het nog altijd wel zitten, dat ik kan slagen, en dat toont ze door mij nu al 4 uur extra op te leggen. Er is geen mogelijkheid om die in mijn huidige stageschool te lopen, dus wordt het weer zoeken naar een oplossing.

Het gesprek heb ik vrijdag gehad en ik kan niet zeggen dat het mij verbaasde: ‘t is niet alsof ik geen realist ben in hart en nieren. Het is een combinatie van factoren die het mij lappen en niet in het minst het soort school waarin ik sta. Mijn stagebegeleidster suggereerde dat het voor een (groot) deel daaraan kon liggen, dat dat gewoon geen school voor mij is, en ik was toen ook al bijna volledig tot die conclusie gekomen: ik begrijp die soort school niet (en neen, ge moet mij om niet meer details vragen, die komen niet). Ik weet niet hoe ik mij kan aanpassen en alles wat ik probeer lukt maar zo-zo, terwijl ik weet dat ik beter kan. Dat ik echt mensen dingen kan leren. Maar daar blijkbaar niet. Dus, moest het zelfs mogelijk zijn die extra uren daar te lopen, dan nog zou het beter zijn om die extra uren niet op die school te geven. Ik kan daar alleen maar mee akkoord gaan.

Het gesprek bevestigde ook nog eens wat ik in november/december eigenlijk al had besloten: hoe het ook afloopt met de stage, met de opleiding, al dan niet volledig gebuisd, sowieso is het afgelopen na juni. Ik werk dit semester af. Ik geef niet op. Ik ga mijn uiterste best doen om mijn stage zo goed mogelijk af te werken, maar als het niet lukt, dan is dat pech. Niet meer, niet minder. Falen is niet altijd slecht. Het zat er dan gewoon niet in. En om dat te weten te komen ben ik uiteindelijk met die opleiding begonnen.

Ik zit er namelijk ook door. Ik ben op. Bekaf. Het is genoeg geweest. De komende drie maanden ga ik mij nog (hopelijk) genoeg kunnen motiveren om dit semester af te werken, maar daarna is het gedaan. Fini. Schluss. The end. Is dat dan zonder diploma, het zij dan zo. Geen man overboord.

Het is ook een rustgevende gedachte, dat er licht is aan het einde van de tunnel, want het is al ongelooflijk zwaar geweest. Iedereen bewondert mij, maar ik ben niet ‘supervrouw’ die alles moeiteloos combineert. Ik ben de ‘ik-sta-ervoor-en-ik-moet-erdoor’ vrouw. Niet meer, niet minder. Ik ken mijn grenzen en ik heb die bereikt, en meer.

Dus gaat het hier nog een beetje stil blijven, misschien, want ik moet dit weekend nog minimum 2 taken, liefst 3 afkrijgen. En moet er daarnaast nog voor het gezin gezorgd worden, gekookt worden, naar een concert-met-de-oudste-dochter gegaan worden, van voetbalkennismaken gedaan worden, pannekoeken gebakken worden voor Jan’s verjaardagsfeestje, het verjaardagsfeestje zelf nog geven en begonnen worden aan de lesvoorbereidingen. Later op de week moet ik nog deelnemen op fora om ‘mijn standpunten uiteen te zetten’ voor dat andere vak dat ik dit semester nog moet afwerken, moet er gewerkt worden, moet ik nog taxi spelen voor de kinderen hier in huis en moet er nog gefuifd (ge moet maar eens afkomen, want het wordt een fuif voor volwassenen en de mannen van Snow Patrol komen een DJ-set draaien) worden.

Tot binnenkort, hopelijk, want ik principe doe ik mee aan Wijvenweek, dus zou hier vanaf maandag elke dag weer iets moeten verschijnen … als ik er de fut voor vind (sorry aan de andere wijven als het mij niet zou lukken, die fut vinden).

Gisterenavond zijn den anderen en ik dan gaan eten met mijn papa in zowat het stamrestaurant van mijn papa, Wine & Dine. En mens, wat hebben we lekker gegeten. Die gasten kunnen er echt wat van. Papa had als voorgerecht rivierkreeftjes besteld en ze smolten op de tong. Het hoofdgerecht kozen we dan zelf (steak voor Michel, lamsnavarin voor mij, tong meunière voor papa) en ook hier werden de borden afgelekt teruggegeven. Voor dessert hebben we dan alledrie gepast.

We zijn niet blijven plakken, want deze ochtend moesten voor een keer nog eens allebei paraat zijn: Jan had match tegen de U7 van KAA Gent (hijzelf speelt al bij de U8) en Anna moest naar ballet.

In de vorige twee matchen hadden die jongens van KAA Gent al bewezen dat ze waardige tegenstanders zijn voor onze U8 (één match gewonnen met 11-8 en één gelijk gespeeld met 8-8). Het moet ook gezegd zijn dat ons ploegske een zeer goede start gemaakt had in het begin van het seizoen, maar de laatste weken het toch niet altijd kon waarmaken. We vreesden dus een beetje voor de goede afloop, maar ik weet niet wat ons jongens gegeten hadden de laatste dagen, maar voor het eerst sinds weken stonden ze er weer. Er werd mooi samen voetbal gespeeld, prachtige passen gegeven en mooie goals gemaakt en de einduitslag was een verdiende 6-15 voor Mariakerke. En ja, ondanks de uitslag was het een zeer spannende match.

Daarna was het weer over-en-weer-voeren en boodschappen doen en toen was Zelie haar vriendien H. hier en aten we avondeten en stak ik de kleintjes in bed (die dan nog zonder protest braaf naar bed gingen: ze moeten wel moe geweest zijn) en vertrok ik met Zelie en vriendin naar het lichtfestival.

Ik ben zeer blij dat ik eigenlijk al donderdag geweest was, want de massa volk vanavond was bijna niet te doen. Dus zijn we selectief geweest en hebben we maar delen van het parcours afgelopen, maar wel heel mooie delen.

Dat waren dus 6 avonden op rij dat ik niet thuis was. Maandagavond ‘moet’ ik weer weg, maar eerst ga ik morgen toch wel zoveel mogelijk in mijne luie zetel zitten, ik denk dat ik dat wel verdiend heb.

Het is zeer laat geworden, zo gisterenavond. Of moet ik zeggen: heel vroeg deze ochtend. Want gisteren was er dat lichtfestival om naartoe te gaan en daarover moest natuurlijk een stukske geschreven worden voor Gentblogt, wat ik dan ook gedaan heb.

Maar ik wou dat stukske afhebben gisteren, met tekst en foto’s erin en al, want ik wou dat het er vandaag zo vroeg mogelijk opkon zodat de mensen dat konden lezen en er misschien nog iets aan zouden hebben voor de komende drie dagen.

Foto’s in een artikel pleuren, dat is mijnen sterkste kant niet. Gelukkig is er den anderen die dat dan wel mooi in een code omzet, maar dan wou ik nog dat net die foto op die plaats zou staan en een andere foto moest verwisseld worden van plaats omdat dat beter uitkwam … Er is dus veel plak- en knipwerk aan te pas gekomen en dat duurde wel even … lang.

En uiteraard moest er eerst nog een artikel geschreven worden en ik dacht, ik schrijf een kort stukske, want de foto’s spreken voor zich, maar er was zoveel te vertellen en zoveel mede te delen dat dat artikel dan ook nog langer duurde dan voorzien.

Lang verhaal kort: het was 2u toen ik eindelijk mijn bed zag. En het is schooldag vandaag dus was ik er om 6.30u weer uit. Of beter: om 6.30u liep de wekker af, maar het heeft nog tot 7.15u geduurd eer ik uit mijn bed kroop, met alle stress van oei-we-gaan-te-laat-op-school-zijn vandien (want ge denkt toch niet dat die kinderen opstaan als hun wekker afloopt. Ah neen, zolang ik niet kom zagen blijven die ook mooi liggen … behalve Jan dan).

De afgelopen week was al ongelooflijk druk en was ik elke avond weg en zo ook vanavond. De kinderen moeten maar om 15.00u van school gehaald worden. Ik denk dat ik maar een dutje ga doen tot dan, anders zie ik mij vanavond niet meer veilig terug thuis geraken (nog een geluk dat het derde semester erop zit en het volgende nog niet begonnen is).

Slaapwel!

Weer twee dagen niet geschreven, maar daar zijn goede redenen voor.

Maandag vergadering met de schoolraad. Altijd wreed interessant. Altijd leuk om de verschillende opinies te horen over schoolzaken, de meningen te horen van mensen die volledig buiten de school staan, de leerlingen van de school zelf, de leerkrachten, de directie en uiteraard de ouders ook.

Dinsdag nog een schoolgerelateerde vergadering, deze keer met de klasafgevaardigden van de basisschool. Ik mocht de vergadering openen, wegens dat de voorzitter een beetje later zou zijn. Niet zo leuk als ge daar niet echt op voorzien zijt (ben normaal gezien de secretaris), maar het viel wel mee. Toch content toen de voorzitter opdook, daar niet van. Leuke vergadering gehad en een nog leukere navergadering. Gezellig bijgepraat, want met die opleiding was het lang geleden dat ik nog eens op mijn gemak kon kletsen met mijn vriendinnen en kennissen.

En dan vanavond weer weg en het is nu ook definitief: mijn korte vakantie-van-de-opleiding is voorbij. Vanavond was het namelijk de informatievergadering voor onze laatste semester, ook gekend als de semester-waarin-we-onze-stage-moeten-doen. Veel informatie gekregen en ik weet nu ook al wie mijn stagebegeleider gaat zijn (had gehoopt op M. en heb haar ook ‘gekregen’, joepie!). Ik weet nu ook dat het tijd wordt om toch al een paar dingen te beginnen voorbereiden, dus tijd om de studies weer op te nemen.

Het wordt nog eens een zeer druk semester, maar ik heb de indruk dat het toch beter gaat meevallen dan vorig semester. Ik voel mij toch al geruster en ik vermoed dat mijn stagebegeleider daar toch ook wat mee te maken heeft: ‘t is een heel toffe, zeer correcte madam, iemand waar ik mij zeer op mijn gemak bij voel, dus alle commentaar die zij gaat hebben, weet ik dat ik dat niet verkeerd ga opnemen. De vakmentor op mijn stageschool is ook al een toffe madam waarmee het lijkt te zullen klikken, dus mijn uitgangspunt is al een pak minder zenuwachtig.

De laatste rechte lijn is ingeslagen. Op naar het einde.

Vandaag mijn eerste examen gehad. EHBO. Ik had er serieus voor gestudeerd en nog goed ook, want ik vond het gemakkelijk, juist omdat ik het gestudeerd had. Het is dus goed gegaan. Heel goed zelfs. Een hele opluchting.

Er waren twee delen: eerst een schriftelijk deel, dan even buiten en dan één voor één terug binnen om het praktisch deel te doen. En daar op de gang herinnerde ik mij weer waarom ik ooit gezworen had nooit meer terug te gaan studeren: examenstress.

Want zelfs als ik weet dat ik het kan (zoals vandaag bijvoorbeeld) dan nog heb ik ongelooflijk veel stress. En zelfs als het ene deel al zeer goed verlopen is en ik bevestigd word in mijn ‘weten’ dat ik het ken, dan nog vermindert dat niets aan de stress. Dus sta ik gedurende het hele examen zo gespannen als iets.

Het gaat iets beter nu: een vergadering met schuimwijn kan dan wel helpen. Maar jongens wat ga ik content zijn als donderdagavond voorbij is.

Gisteren toch overdag nog wat flink doorgewerkt, want gisterenavond kregen we bezoek. Een combinatie van werk (of toch voor de toekomstige verbouwingswerken hier) en plezier, en dat is nog goed gelukt ook: er was een mooie afwisseling en er zijn knopen doorgehakt zodat we eindelijk vooruit kunnen.

Het was heel gezellig en het heeft deugd gedaan om eens met iets anders bezig te zijn en vooral, andere mensen te zien. Maar de vermoeidheid had mij ingehaald: ben ik toch niet in slaap gevallen zeker? Shame on me. Het was ‘gelukkig’ net op het moment dat het bezoek van plan was te vertrekken, maar toch.

Soit. Ik ben daarna maar onmiddellijk in bed gekropen en heb voor een keer een zeer goed nacht gehad: zeer vast geslapen en nog een klein beetje uitgeslapen ook deze ochtend. Ik voel me weer relatief kiplekker (ware het niet dat die sinussen nog niet 100% zijn, maar ook die zijn al een pak beter).

Vandaag en morgen zetten we psychologie even op kant (nog 30 blz. te gaan, dus dat zal wel lukken) om EHBO onder de knie te krijgen. Allez vooruit.