San's Weblog

En zo zit het weekend er ook weer op. De tijd vliegt en soms is dat goed, soms minder.

Gisterennamiddag naar mamie gegaan. Beetje gebabbeld, beetje gelezen, beetje boodschappen gedaan en dan een beeetje laat naar huis om te eten.

Zondag kwamen er vier vriendinnetjes. De acht kinderen keken samen naar Alice in Wonderland van Tim Burton en daarna aten we pannenkoeken. De mama kwam toen ook nog langs (mijn vriendin) en ik maakte nog een beetje pannenkoeken bij en wij kletsten ook nog een beetje bij.

Tegen 18u ging het richting Oudenaarde, naar mijn zus. Jan begint morgen met een voetbalkamp in Oudenaarde en hij mag dus komende week bij zijn tante, nonkel en neefjes blijven slapen.

We hebben daar gegeten en de kinderen hebben nog lang met de neefjes gespeeld en op de trampoline gesprongen. Rond 21u15 zijn we dan toch weer naar huis vertrokken, Jan achterlatend. Ik had een krop in mijn keel, maar ik heb mij sterk gehouden. Hij daarentegen had er geen enkel probleem mee

Ondertussen zitten Anna en Louis in bed en moet ik nog even aan de gedachte wennen dat ik Jan niet meer zal zien tot vrijdag. Maar ik weet dat hij een fantastische week zal hebben, dus ben ik wel wreed blij voor hem.

Het is weer dringend tijd om de puzzel voor de kinderen ineen te steken. De puzzel van kinderactiviteiten.

Scouts is vast. Zwemmen ook. Muziek ligt ook vast: Zelie doet haar vierde jaar AMV en doet saxofoon verder, Louis begint zijn tweede jaar AMV start met dwarsfluit (yep, hij gaat dwarsfluit leren volgend jaar). Ballet ligt vast voor Zelie en Anna, turnen ongeveer: de uurroosters moeten nog bevestigd worden. Voetbal komt op 2 trainingen, maar de dagen en uren liggen nog niet vast, of beter: ze zijn al vastgelegd, maar de trainer gaat proberen om ze nog te veranderen, dus is het nog afwachten. Zelie en Louis willen nog iets extra van dans doen, maar het nieuwe uurrooster is nog niet bekend. Het is Zelie haar laatste jaar basisschool volgend jaar, dus mag ze nog eens een laatste jaar iets extra proberen: in het humaniora zal er gekozen moeten worden.

Het belooft weer een druk jaar te worden, volgend jaar, maar dat zijn we ondertussen gewoon.

Het zat er al aan te komen, maar deze ochtend was het er dan toch nog: Jan begon plots heel hard te huilen van de pijn in zijn oor.

Er zat niets anders op dan hem thuis te houden om naar de dokter te kunnen gaan (diagnose: lichte ooronsteking), maar net vandaag was er veel te doen. Het moet altijd wel lukken nietwaar.

Dus werd de afspraak met vriendin E. kort gehouden, ging het bezoekje aan de braderij in de Brabantdam vliegensvlug (verplicht wegens een winkel met zeer goede kinderschoenen voor geen geld, enkel tijdens de braderij – € 60 voor 5 paar schoenen, kan tellen nietwaar), namen we de auto in plaats van de fiets om naar de cinema te gaan (tickets voor morgen kopen) en gingen we te voet naar de beenhouwer.

Straks is er nog ballet voor Anna, want het is haar toonmoment en dat kan ik moeilijk missen. Met de auto, want Jan kan moeilijk met de fiets.

Vanavond ga ik dan eten met mijn zus en nichtjes, maar tegen dan is Michel al thuis en kan ik de zorgen voor onzen zieken aan hem overlaten.

Toemme. Een project voor de oudervereniging waar ik mij eigenlijk niet echt voor geëngageerd had, maar waar ik nu toch help omdat ik tijd heb.

En dan zit ge maar wat aan te modderen en te prutsen en denkt ge dat ge alle tijd van de wereld hebt en plots blijkt dat de vergadering morgen al is.

Vriendin B. komt straks langs zodat we samen met den anderen alles toch in een beetje van een vorm kunnen gieten om dan morgen op de vergadering te kunnen presenteren.

Hey. We hebben nog heel de nacht ook hé.

Het is weer één van die weken. Zo één die ongelooflijk druk .

Vanavond receptie gehad met het oudercomité en onverwacht nog een geschenkje gekregen ook. Ik vond dat ongelooflijk lief en ik was er helemaal van aangedaan.

Morgen nog eens vergadering, woensdag rustdag en donderdag dan naar een dansfestival. Vorig jaar was dat zeer mooi, dus ik kijk er echt naar uit.

Zaterdag is er dan een verjaardagsfeestje voor mijn metekind en zondag gaan we gaan wandelen met de klas van Louis.

Leuke dingen deze week, maar ‘k zal toch moeten zien dat ik genoeg slaap tussendoor.

Paasmaandag wordt al een paar jaar hier bij ons gevierd. Daar zijn een paar redenen voor, de belangrijkste dat wij ook wel eens de familie wouden ontvangen en verwennen. Sinds de kinderen er zijn zijn daar bij gekomen de verjaardagen van Anna en Louis: de ene valt kort voor Pasen, de andere er meestal op of kort erna.

Het menu voor morgen zit al een paar dagen in mijn hoofd en zo heb ik gisteren ook boodschappen gedaan. Nog een keer moeten teruggaan wegens verkeerde/tekort dingen mee, maar uiteindelijk zo goed als alles in huis.

Vandaag moest ik nog naar de bloemenmarkt om verse kruiden en naar de slager om het bestelde vlees op te halen.

Maar we hebben een beetje zeer lang geslapen vandaag en dat ik naar de bloemenmarkt moest, dat wist ik nog en daar was in nog op tijd geraakt. Dat van de slager was ik compleet vergeten … tot rond 21u deze avond.

Er is een backup plan, maar niet waterdicht en dat gaan we maar morgenvroeg weten. Als dat niet lukt, dan wordt het wellicht een vegetarische Paasmaandag, wat ook niet slecht is.

Verder veel gekookt vandaag. Den anderen was dessertverantwoordelijke (desserts, daar riskeer ik mij niet aan) en ik heb dan gezorgd voor de courgettesoep, die Zelie volledig heeft mogen klaarmaken, en de gratin.

Met of zonder vlees, het zal sowieso lekker worden.

Deze morgen stonden er dingen te doen. Louis en Michel zouden naar Londen vertrekken én het was de eerste dag om de kinderen telefonisch in te schrijven voor de activiteiten van de grabbelpas en dat had serieus wat invloed op mijn nachtrust.

Ergens midden in de nacht ben ik wakker geworden uit een zeer verwarrende droom in verband met die inschrijving: ik was er als eerste bij maar er was iets mis gegaan. De persoon bij wie ik mij aangemeld had ging uitleg vragen hoe het op te lossen, maar ondertussen werden de andere mensen wel verder bediend waardoor ik de kinderen uiteindelijk voor niets meer kon inschrijven.

Enfin, wakker dus en dan beginnen nadenken over die droom en over Louis die weg ging met zijn papa en uiteindelijk denk ik wel dat ik nog geslapen heb, maar ik heb toch de indruk dat ik de laatste uren klaarwakker gelegen heb.

Maar kijk, ik mag dan wel een slecht nacht achter de rug hebben gehad, de ochtend is verder vlekkeloos en zonder problemen verlopen: ik heb de kinderen kunnen inschrijven voor de gekozen activiteiten (op één na: 10 min. na de opening van de lijnen binnengeraakt én al één activiteit volzet) en Louis en Michel zijn op tijd kunnen vertrekken (zij het wel dat zij later problemen hebben ondervonden en dus terug naar huis mogen keren zijn zonder een bezoekje aan Londen).

Morgen zijn er geen dingen om mij zorgen over te maken, dus vannacht zal ik slapen als een roos.

Uiteindelijk toch nog een drie en een half uur geslapen vannacht. Of moet dat zijn, deze morgen? En dan was het drukdrukdruk. Gelukkig maar. Geen tijd om u dan moe te voelen.

Anna naar ballet, Zelie naar turnen, regelen met de schoonbroer om de jongens naar hun activiteiten te brengen (scouts en voetbalmatch) terwijl ik met Zelie naar Waterloo ging omdat zij daar generale repetitie had voor haar balletexamen volgende week.

‘t Wordt misschien tijd om toch eens een GPS aan te schaffen want we zijn er verkeerd afgegaan, van de autostrade (er stond: afgaan bij uitrit ‘Waterloo’, wat we ook deden, maar blijkbaar zijn er dus twee afritten ‘Waterloo’ en moesten we de tweede hebben. Soit) en dus langs een andere kant Waterloo binnengereden en in Waterloo was het dus miserie gedurende 15min, tot we, na een paar keer de weg te vragen, nog net op tijd toegekomen zijn.

Anderhalfuur naar de oefeningen gekeken en dan terug naar huis, een terugrit die gelukkig zonder problemen verliep.

Net op thuis om de rest van het gezin op te halen en naar het scoutsfeest te gaan. Gequized, gegeten en ongelooflijk veel gebabbeld.

Zelie en Louis werden iets na 19u opgehaald om naar de cinema te gaan (samen met de papa en vrienden) en ik ging thuisblijven met de jongsten omdat het anders voor hen te laat zou worden én omdat ik wist dat ik de nacht voordien niet veel zou geslapen hebben. Uiteindelijk ben ik zo lang blijven babbelen op het scoutsfeest dat Jan, Anna en ik later thuis waren dan de andere helft.

Nu toch maar rap in bed kruipen en een beetje slaap inhalen.

Vanavond is het retoricabal van het Sint-Barbaracollege en aangezien ik in de oudervereniging zit, werk ik daaraan mee vanavond.

Jaja: op het retoricabal zijn ouders aanwezig. Niet op het bal zelf, maar wij staan aan de ingang en controleren de kaarten en de kledij (zo’n bal heeft nu eenmaal een dresscode), op de parking om het afzetten en ophalen in goede banen te leiden en lopen hier en daar rond om waar nodig de gemoederen te bedaren en de al te zatte feestvierders eruit te halen.

Toen ik het de eerste maal deed kreeg ik op een of andere manier de gastenlijst in de handen en sindsdien ben ik de de verantwoordelijke voor die lijst én de hoofdingang. Wreed leuk werk vind ik en leuk om al die jongeren te zien passeren.

Maar het is dus werken en niet uitgaan en aangezien ik, nu ik thuis ben, niet de neiging heb om vroeg in mijn bed te kruipen (want ik kan dat overdag toch inhalen moest ik willen – maar doe dat dus niet) was ik een beetje moe.

Zo had ik een heel strak plan voor vandaag. Ik moest met Anna op controle in het ziekenhuis en nadien zou ik haar afzetten en eens thuis gewoon slapen tot ik de kinderen weer moest afhalen. Zo zou ik uitgerust zijn voor vanavond/-nacht en tot het einde kunnen blijven.

De uitvoering van het plan begon goed. De kinderen waren op tijd op school, Anna kon nog mee met vriendin en mijzelf om een koffie/chocomelk te drinken, terug naar huis (met de fiets) om de auto op te halen en naar het ziekenhuis te rijden, niet moeten wachten en dus rap weer buiten, Anna afzetten op school en op weg naar huis … en toen begon de miserie.

Ergens op weg moest een vrachtwagen iets lossen en hij had er niet beter op gevonden dan dwars over de baan te staan (oprit was niet lang genoeg) zodag hij heel het verkeer blokkeerde. Tegen de tijd dat ik besloten had om een alternatieve route te nemen, stond die eerste file als zo ver dat die de alternatieve route (onrectstreeks) ook blokkeerde. Lang verhaal kort: het heeft een uur geduurd vooraleer ik thuis was.

Uiteraard moesten er nog een paar boodschappen gedaan worden, moest ik nog een paar voorbereidingen doen voor het avondmaal en ik was dan nog vergeten dat ik straks een afspraak heb om 14u …

Van slapen is dus niets in huis gekomen. Oh ja, als het druk is (en dat wordt het wel met 2500 aanwezigen) zal ik wel geen tijd hebben zeker om moe te worden zekers?

Een productieve dag vandaag en deugd dat dat doet, mentaal dan toch, want fysiek … Maar wat meer is: het is allemaal zichtbaar en te bewonderen.

Terwijl de kinderen op school waren is vriend C. nog eens langs gekomen en zijn we het volgende stadium van ‘project gang’ begonnen: vliesbehang gehangen.

De hele lange muur is gedaan en dan het stukje boven de (toekomstige keuken)deur. Opmeten, aftekenen, knippen, lijmen, plakken, wrijven, … ‘k Heb het serieus mogen voelen in mijn rug.

Tussendoor een paar machines gewassen en eten gemaakt (als mensen u komen helpen is dat toch het minste wat ge kunt doen).

In de namiddag de kinderen afgehaald, nog eens eten gemaakt, Louis van de muziekschool gehaald, na het avondeten cakejes beginnen bakken voor de kinders in Jan zijn klas morgen en nog een paar machines gewassen.

Sinds 21u15 in mijnen zetel en ik zal er niet meer uitkomen tot ik naar mijn bed kruip.