San's Weblog

Zondag had Jan zijn verjaardagsfeestje met de vriendjes. Overmorgen is het een feestje voor de familie. Dan vieren we Jan én Anna hun verjaardag.

Het wordt een drukbezette dag en naast het programma op de uitnodiging moeten Zelie en Anna ook nog naar het balletoptreden gebracht en gehaald worden.

Er komen dus mensen eten en dat moet op tafel komen. Probleem is dat ik morgen geen tijd heb om iets te doen wegens een hele dag les en na de les moeten Zelie en Anna – weeral – naar de repetitie voor het ballet (generale deze keer) en moet ik ’s avonds helpen op het retoricabal.

Dus heb ik vanavond maar gekookt: frietjes gesneden en voorgebakken voor morgen en de eerste schotel voor zaterdag voor 90% klaargemaakt. Zaterdagochtend kan ik dan de eerste afwerken en de tweede schotel maken en klaar zijn tegen dat de mensen komen … hoop ik toch.

Zelie heeft zelfs meegeholpen, maar dan voor zichzelf. Want morgen heb ik dus geen tijd om te koken en zij heeft repetitie van 16.30u tot 21.00u. Ze kan dan uiteraard een broodje meedoen, maar dat eet ze ’s middags ook al. En dus heeft ze een pastasalade gemaakt (met een beetje hulp van mij).

Ik kan soms toch zo georganiseerd zijn, dat ik er zelf bang van word.

Den anderen is weg op vakantie en dus heb ik mij de luxe veroorloofd om toch ook een beetje vakantie te nemen. Niet dat ik altijd veel keus had: zo een extra paar (volwassen)handen om alles geregeld te krijgen met de kinderen komt goed van pas en als die er niet zijn, lukt het mij niet altijd om alles te bolwerken.

Zo bijvoorbeeld vrijdag. Normaal gezien voorzie ik eten, of tenminste toch de ingrediënten. Over de middag probeer ik naar huis te komen (tussen de lestijden door) om al wat voorbereidingen te doen en ’s avonds ook tussen het voeren door. Michel zorgt er dan voor dat er een effectieve maaltijd geproduceerd wordt.

Deze vrijdag was het niet mogelijk geweest om even tussendoor naar huis te komen want de lesgeefster had wat langer les gegeven dan voorzien. Geen voorbereidingen dus. En ook in de namiddag had ze gretig gebruik gemaakt van al de haar toegewezen minuten, dus werd het koersen om op tijd thuis te zijn en op de voetbal te geraken.

20 minuten te laat op de voetbal, wil ook zeggen: 20 minuten minder tijd om over en weer naar huis te gaan en het avondeten te maken (of toch stukken voor te bereiden) met als resultaat dat er om 18.00u nog steeds niets te eten was.

Dan maar de gemakkelijkheidsoplossing: we zijn met zijn allen Jan van zijn training gaan afhalen en we zijn heel gezond naar de Quick gaan eten. Iedereen content, want mama had geen stress en de kinderen hadden frietjes.

Zaterdag heb ik, ondanks de tegenslag ’s avonds met Zelie, toch nog gekookt. Niet al te ingewikkeld, maar toch.

Voor vandaag wist ik al dat ik niet ging koken, kwestie om weer wat stress te vermijden. Zelie en Anna moesten om 14.00u in Oudenaarde staan voor hun repetitie voor ballet, ik slaap graag een beetje uit op zondag, er was gevraagd geweest om nog eens Chinees te gaan eten en dus was de beslissing rap genomen. Het plan was om tegen 12.00u in het restaurant te zijn om dan ten laatste tegen 13.15u te kunnen vertrekken zodat de meisjes mooi op tijd zouden zijn.

En het is gelukt. Lekker tot 10.00u kunnen slapen. Kinderen en mijzelf gewassen in bad. Mooi op tijd vertrokken naar het restaurant. Tijdig bediend en effectief om 13.15u kunnen vertrekken en zo waren de meisjes om 20 minuten voor hun uur al ter plekke. Geen moment moeten stressen.

Voor de rest van de dag moest ik mij ook niet meer opjagen. Samen met de jongens mocht ik bij mijn zus wachten tot de meisjes gedaan hadden (leve familie in een andere stad) en daarna met de meisjes ook bij zuslief. Daar ook avond gegeten en voor één keer waren we op tijd thuis om Anna en Jan op tijd in hun bed te kunnen steken (meestal lopen die bezoekjes een beetje uit).

Zie, je moet niet altijd weg gaan om toch een beetje vakantie te nemen, al is het maar uit de dagelijkse sleur.

Soms lijkt het alsof je gewoon eens met je ogen geknipperd hebt, en dat het weekend al voorbij is gevlogen. Maar dat heb je als het weer druk is geweest.

Zaterdag weer bomvol met activiteiten van de kinderen. Alleen Zelie is niet naar de scouts geweest (wegens nog steeds last van de keel en een ganse dag buiten lopen is dan niet echt aan te raden), maar in de plaats kregen we er een ‘activiteit’ bij: een ongelooflijk gezellig familiefeestje bij de nonkel van Michel. Met de familie die we (te) weinig zien, dus dat maakt het dubbel leuk.

Veel bijgebabbeld, te weten gekomen dat er een baby bijkomt in de familie en dat we, naast de trouw in maart, ook naar een trouw in juli zullen mogen gaan. De ‘jongeren’ laten ook van zich horen

Zondag dan even tot bij een collega-student gereden op de Dag van de Ambachten, samen met Zelie. Schoon dingen gezien en ik wist het wel, want ik had hem al zien droedelen in de les en was volledig onder de indruk. Ze doen dus ook van interieurinrichting en hun prijs/kwaliteitverhouding ziet er zeer goed uit, dus heb ik Michel opgedragen om hen te contacteren in het kader van ons huisproject. We zien dus nog.

En nu uitrusten zodat we morgen weer klaar zijn voor de werkweek.

De laatste dag van het jaar en we hebben voor een keer plannen gemaakt. Michel is deze voormiddag nog enkele cadeautjes gaan kopen, vergezeld van Zelie. Als ze terug zijn wordt er rap een boterham gegeten en dan vertrekken we naar de cinema.

Michel had vandaag vrij en dus konden we nog iets plannen met iedereen. We gaan naar de voorstelling van 14u15, Rapunzel bekijken en hopelijk hebben we daarna nog tijd om te gaan schaatsen op het Sint-Pietersplein (maar ik betwijfel het). En vandaar dan doorrijden naar mamie om het einde van het jaar daar, naar goede gewoonte, te vieren in fantastische gezelschap en met goed eten.

Nu nog rap voortdoen en alle cadeautjes van gisteren inpakken voor ze terug zijn. Alvast een leuk feest gewenst vanavond.

Zoals elk jaar net dubbele verjaardag achter de rug. Eigenlijk wel twee speciale cijfertjes dit jaar, want ikzelf bestijg een nieuwe tram en deze blog heeft er 5 jaar opzitten.

En ja, ik weet dat ik de laatste tijd nogal wisselvallig ben in het posten hier, maar de moed om te schrijven ontbreekt mij tegenwoordig ’s avonds en overdag zit nogal wreed vol met tal van dingen te doen. Excusetrut eerste klas aan het woord, maar toch. Ik ga niet beloven dat het gaat beteren in de toekomst, maar ik ga alleszins mijn best doen, want ondanks alles ben ik het nog steeds niet beu om hier te komen leuteren.

Los daarvan, een fantastische avond achter de rug met 16 fantastische madammen die allemaal speciaal voor mij midden in de week hun activiteiten hebben stopgezet om mij gezelschap te houden. Om maar te zeggen, één van die madammen is net terug uit Afrika waar ze een tweetal weken hard gewerkt heeft, en toch vond ze, tussen alle vermoeidheid door, nog de moed om tot hier te komen. Soms weet ik niet waaraan ik het verdiend heb om zoveel en zo’n goede vriendinnen te hebben. Dus dames, bedankt voor de fantastische avond.

Morgen ga ik nog een beetje nagenieten van die verjaardag: een dagje vrijaf dus veel tijd om helemaal niets te doen (en ook een beetje veel te studeren).

… die zeer leuk zijn. Vandaag was er zo eentje namelijk.

De lessen van deze namiddag en volgende week namiddag zijn vervangen door een workshop. We hadden keuze tussen verschillende workshops en ik koos deze week voor ‘Expressie’. We werden verwacht in de gebouwen van Larf! en gedurende twee uur konden we onszelf uitdrukken op de zotste manieren. Ik heb mij rot geamuseerd.

Het voordeel van die workshop was dat we dan ook vroeger gedaan hadden en ik vroeger aan school stond om de kinderen af te halen. Dat gaf dan weer als voordeel dat we ons eens niet moesten opjagen op op tijd op de voetbaltraining van Jan te zijn.

De dag wordt ook nog eens zeer leuk afgesloten: vanavond ga ik met mijn zus, twee nichten en een vriendin én al hun partners uit eten om daarna naar een fuif te gaan. Ik kijk daar al zo ongelooflijk naar uit, want uitgaan met mijn familie en die vrienden, dat staat garant voor een fantastisch leuke avond.

Groot gezin, druk leven. Zowel hier als bij mijn zus.

Het is al sinds het einde van de zomer dat de kinderen vroegen om nog eens op bezoek te gaan bij hun tante, maar onze agenda’s konden maar niet op elkaar afgestemd geraken. Als wij een gaatje hadden, was zij drukbezet en omgekeerd dus.

En kijk, na weken zoeken vonden we eindelijk een gaatje voor deze namiddag. Juich! Gisteren telefoneerde ze nog om te vragen of we ’s middags niet zouden blijven eten, kwestie dat het maandag een schooldag is, en zo hadden we ook meer tijd om bij te praten en de kinderen hadden meer tijd om samen te spelen.

Een heel fijne namiddag gehad. Michel was niet mee, hij had afgesproken met zijn moeder, en toen we hem ’s avonds gingen ophalen zijn we daar dan eerst blijven eten. Een heel fijne avond erbovenop. Wat kan een mens nog meer vragen.

Ne mens voelt zich soms al een beetje licht in het hoofd als hij gedronken heeft en eigenlijk vind ik dat al bij al nogal meevallen.

Deze ochtend sms’te mijn nicht mij of ik het zag zitten om vanavond iets te gaan eten. Voor de mensen die mijn blog nog niet veel gelezen hebben, ik heb ongeveer de meest fantastische familie die er is, en dan nog zeker mijn nichten, dus als zij zoiets vraagt, dan zeg ik uiteraard ‘absoluut’.

Gereserveerd bij de Japanner waar wij een ongelooflijke gezellige avond hebben gehad, en geëindigd hier thuis, alwaar den anderen ons laten proeven heeft van zijn zelfgemaakte limoncello en bananenlikeur.

Op restaurant is de drank binnen de perken gebleven, maar hier thuis was het anders. Ik voel mij wel een beetje licht in het hoofd, maar ‘zat’ is een groot woord. Nu, typen zou toch niet lukken moest ik zat zijn, dus dat stadium heb ik niet bereikt. Maar dat het een goed idee is om nu te gaan slapen, dat staat buiten kijf, want morgen is het toch weer een werkdag.

Ik ga uit vanavond! Mijn nichtje wordt 38 jaar binnenkort en dat gaan we vanavond vieren met een heel pak vrouwen.

Zoals een beetje de gewoonte is, is er uiteraard een thema en voor vanavond is het thema ‘ziekenhuis’: nichtlief wordt vrijdag immers ook geöpereerd en we moeten haar toch een beetje een hart onder de riem steken.

Eigenlijk had ik een vergadering voor school vanavond, maar een mens moet zijn prioriteiten kennen, nietwaar

We reden Gent uit, deze middag, met de wagen, ondanks de autovrije zondag. Maar wij moesten vandaag niet in Gent zijn, noch in Antwerpen of Brussel, want dan hadden we evengoed de trein kunnen nemen. ‘Beter’ de trein kunnen nemen, zelfs. Wij reden Gent uit, richting Nederland, richting mijn broer.

Het was namelijk het verjaardagsfeestje van mijn neefje, de oudste van mijn broer, en dat gaat nu eenmaal boven een autovrije dag. De trein was geen alternatief, want er is geen makkelijke verbinding tussen Gent en waar mijn broer woont: 2,5 uur reizen en 3 overstappen, niet echt aan te raden om even naar een feestje te gaan.

Wat ik wel leuk vond, was Gent uitrijden en de politie zien staan om de toegangswegen te controleren, aan de rand van de ring zodat automobilisten zelfs niet tot dicht bij het centrum konden rijden. De uitgangswegen werden duidelijk niet ‘bewaakt’ want bij het buitenrijden zijn wij geen politie tegengekomen.

Los daarvan, een heel leuke namiddag gehad. Gezellig gekeuveld met mijn papa, zus en broer en de aanverwanten, de kinderen die zich rotamuseerden met de neefjes en nichtjes en de jongste van mijn zus, mijn kleinste nichtje, die eindelijk eens spontaan bij mij kwam, op mijn schoot en last, maar zeker not least, zeer lekker gegeten (al gezegd dat mijn broer een fantastische kok is?).

Ge hebt echt niet veel nodig om gelukkig te zijn.