San’s Weblog

… met een schoen bijvoorbeeld.

Ons gasten zijn alle vier nogal zot van Pokemon. Ikzelf heb er nooit wat aan gevonden, maar smaken verschillen. Gisteren zat Jan blijkbaar aan Anna de les op te vragen. Deze namiddag vraag ik aan Jan om zijn schoenen in de badkamer te zetten en in plaats van dat te doen, doet hij aan elke hand een schoen en doet hij Pokémon aanvallen.

Blijkbaar is één schoen Pikachu, de andere is Drako en dan slaat hij de schoenen hard tegen elkaar terwijl hij dingen zegt zoals:

“Pikachu, doe je bliksemaanval” tsjjjjj

“Drako, doe je stokaanval” phffffiiuw

“Pikachu, doe je snelle aanval” kraatch

… tot één van de schoenen van zijn hand valt en dan is, afhankelijk van de schoen, de ene of de andere gewonnen. Sinterklaas mag volgend jaar nog een oud paar schoenen brengen.

Louis zit, als laatste en alleen, nog aan tafel voor het middageten. Ik loop in de buurt, kwestie dat hij niet alleen zou moeten zijn.

‘Mama, ik denk dat die vlieg verstoppertje speelt met de andere vliegen’

Ik kijk naar hem en hij zit naar het plafond te staren, naar een vlieg.

‘Zou kunnen’ zeg ik.

‘Ah ja, hij zit de na te denken waar ze kunnen zijn. Ik zie dat want hij zit de hele tijd rondjes te draaien.’

Zie, aan zoveel logica kunt ge niet onderuit.

Louis komt mij net een tekening tonen.

Zijn uitleg: “Mama, ik heb een paard getekend met wieletjes want als hij veel kindjes moet vervoeren dan gaat dat gemakkelijker zijn voor hem als hij wieletjes heeft”.

Prachtig toch?