San's Weblog

‘t Was heel leuk gisterenavond. 11 vrouwen, lekker eten, goed gedronken (niet te veel én op tijd gestopt want het was tegen Brussel en een mens moet nog terug thuis geraken ook hé) en fantastische gesprekken gehad.

Mijn nichtje was blij met de kadoo en we hebben ons allemaal zeer goed geamuseerd. Fijne madammen leren kennen en we waren zo druk aan het praten dat we niet eens doorhadden dat onze gastvrouw eigenlijk al gaan slapen was.

Om 2u dan toch maar naar huis getrokken, niet omdat het moest, maar ik had de volgende ochtend toch in gedachte. Niet als eerste, maar zeker niet als laatste. Tegen 3u in bed en om 6u30 er weer uit en ik moet zeggen, het deed toch wel een beetje pijn. Het is woensdag dus ik kan tussendoor geen dutje doen wegens kinderen straks thuis en dan veel te druk.

Maar kijk zie, we gaan vertrekken en tegen binnen een kwartier ben ik al volledig vergeten dat ik moe ben.

Ik ga uit vanavond! Mijn nichtje wordt 38 jaar binnenkort en dat gaan we vanavond vieren met een heel pak vrouwen.

Zoals een beetje de gewoonte is, is er uiteraard een thema en voor vanavond is het thema ‘ziekenhuis’: nichtlief wordt vrijdag immers ook geöpereerd en we moeten haar toch een beetje een hart onder de riem steken.

Eigenlijk had ik een vergadering voor school vanavond, maar een mens moet zijn prioriteiten kennen, nietwaar

We reden Gent uit, deze middag, met de wagen, ondanks de autovrije zondag. Maar wij moesten vandaag niet in Gent zijn, noch in Antwerpen of Brussel, want dan hadden we evengoed de trein kunnen nemen. ‘Beter’ de trein kunnen nemen, zelfs. Wij reden Gent uit, richting Nederland, richting mijn broer.

Het was namelijk het verjaardagsfeestje van mijn neefje, de oudste van mijn broer, en dat gaat nu eenmaal boven een autovrije dag. De trein was geen alternatief, want er is geen makkelijke verbinding tussen Gent en waar mijn broer woont: 2,5 uur reizen en 3 overstappen, niet echt aan te raden om even naar een feestje te gaan.

Wat ik wel leuk vond, was Gent uitrijden en de politie zien staan om de toegangswegen te controleren, aan de rand van de ring zodat automobilisten zelfs niet tot dicht bij het centrum konden rijden. De uitgangswegen werden duidelijk niet ‘bewaakt’ want bij het buitenrijden zijn wij geen politie tegengekomen.

Los daarvan, een heel leuke namiddag gehad. Gezellig gekeuveld met mijn papa, zus en broer en de aanverwanten, de kinderen die zich rotamuseerden met de neefjes en nichtjes en de jongste van mijn zus, mijn kleinste nichtje, die eindelijk eens spontaan bij mij kwam, op mijn schoot en last, maar zeker not least, zeer lekker gegeten (al gezegd dat mijn broer een fantastische kok is?).

Ge hebt echt niet veel nodig om gelukkig te zijn.

Deze namiddag was het het feestje voor de laatste aanwinst in de familie. Sien, derde kindje van mijn nichtje, werd door vrienden en familie verwelkomd en gevierd.

Het feestje begon rond 14u30 en wij waren er tegen 15u. Het weer viel mee en we waren direct aan het bijbabbelen met een aanwezige vriend. En toen begon het te overtrekken, en dan een beetje te regenen om uiteindelijk over te gaan in gietende regen.

Iedereen onder de tenten om te schuilen en we stonden toch redelijk goed opeen gepakt. Een beetje schrik dat het hele feestje in het water zou vallen, maar uiteindelijk heeft de bui niet lang geduurd: nog geen uur.

De rest van de dag en avond was het zalig en zelfs de zon is nog een tijdje van de partij geweest. We zaten met het grootste deel van de familie verenigd en konden weer goed bijbabbelen.

De kinderen genoten van elkaars gezelschap en het was zalig om zien hoe goed ze (meestal toch) overeen komen en hoe de groteren toch wel voor de kleintjes zorgden.

En ik heb mogen genieten van de baby. Lekker knuffelen en vertederd kijken terwijl ze in slaap viel op mijn schoot. En evenveel genieten toen ze wakker werd en een beetje lastig werd en ik haar zonder schuldgevoel terug kon geven aan de mama

Familiefeestjes. Altijd iets om naar uit te kijken en met veel plezier op terug te kijken.

Maar dan niet op de ‘traditionele’ manier zoals we meestal doen, namelijk op de Vrijdagmarkt. Dit jaar hebben we deze op school gevierd. Dus eigenlijk geen 1 mei gevierd, wel gewoon het jaarlijkse schoolfeest.

We kijken daar eigenlijk wel naar uit. Het is een zeer gezellige bedoening en we kennen daar ondertussen veel mensen, dus alleen zijn we daar niet.

Maar elk jaar merk ik weer dat ik er naar uitkijk om met andere ouders te babbelen, maar dat ik er uiteindelijk zo goed als geen tijd voor heb. Het ‘nadeel’ van vier kinderen, noem ik dat. Want de kinderen treden op met hun klas en er zijn nog een paar andere dingen te doen en dus loop ik eigenlijk een hele namiddag van hier naar daar. En ook steek ik nog een handje toe op het spellenparcours, dus veel tijd blijft er niet over.

Nu, het feest was niet echt goed begonnen. Toen ik deze middag aan Louis en Jan vroeg om zich aan te kleden, hebben ze een beetje te wild gespeeld (in plaats van zich aan te kleden dus) en toen is Jan blijkbaar van het bed gevallen en met zijn mond tegen iets gebotst.

Een kleine, oppervlakkige snee boven zijn lip, wat op zich niets was, maar erger was dat een stukje tandvlees los zat en het in zijn mond serieus aan het bloeden was.

Even paniek en dan maar het internet op om te zien of er ook zoiets bestaat als een tandarts van wacht, en ja dus, die is er dus.

We konden gelukkig nogal snel gaan, maar niet snel genoeg om op tijd terug te zijn om Anna te zien optreden op het schoolfeest. Gelukkig trekt Michel dan genoeg foto’s.

Belangrijkste was natuurlijk dat Jan niets heeft aan zijn tanden en dat dat stukje tandvlees geen kwaad kan en mooi zal genezen én we waren nog net op tijd terug voor zijn eigen optreden. Want na de initiële pijn vlak na de val, had hij er een half uur later al absoluut geen last of pijn meer van.

De rest van de dag is gelukkig zonder incidenten verlopen. Jan heeft mooi zijn dansje gedaan

daarna was het de beurt aan Louis om te dansen

en Zelie eindigde met een demonstratie zumba.

Tussendoor deed Louis ook mee aan het schaaktoernooi en alhoewel hij al drie jaar schaakles volgt, was dit het eerste jaar dat hij zijn faalangst opzij heeft geschoven om deel te nemen. Hij is ergens in het midden geëindigd en ik was apetrots op hem dat hij heeft deelgenomen, en hij op zichzelf ook.

Naar goede gewoonte waren we weer een van de laatsten om te vertrekken. Eindelijk, toen al het volk weg was en ze alles weer begonnen af te breken, had ik de tijd gevonden om nog even te babbelen met een paar bevriende ouders.

Ik kijk al uit naar het volgende feest alhoewel dat misschien een heel ander soort feest zal worden.

Morgen is het schoolfeest en sinds een paar dagen begin je dat dus te zien.

Dingen worden al klaargezet ter voorbereiding, andere spullen worden geleverd en voorlopig gestapeld en de kinderen komen thuis met hun verhalen over wat ze aan het voorbereiden zijn voor het feest.

En dan is het vrijdag en is het een zeer gezellige chaos op de speelplaats. Alle leerkrachten steken de handen uit de mouwen en versjouwen dingen van links naar rechts, van boven naar beneden en omgekeerd. De kinderen in de opvang helpen met meer dan veel plezier mee en de hele school wordt gedecoreerd.

Ik kijk echt al uit naar morgen.

Mijn metekind/neefje is ook al 8 jaar en dat vierden we vandaag.

Met vriendjes en familie

en mijn nichtje dat ondertussen ook al bijna 2 jaar is

en mijnen papa

en mijn zus en schoonbroer

en nog meer familie en vriendjes en het was mooi weer en aangenaam gezelschap, dus wat moet een mens meer hebben op een zaterdagnamiddag.

Vandaag trouwt mijn nichtje. Die ‘je’ is niet echt meer nodig, kwestie dat ze al volwassen is en dus helemaal niet klein meer. Maar ze is toch 11 jaar jonger dan mij en dus voor mij blijft ze mijn nichtje.

Straks naar de kerkelijke trouw met mijn twee dochters. De zoons zien dat niet echt zitten om een uur stil te gaan zitten in de kerk en aangezien den anderen toch thuisblijft om zijn rug te sparen tegen dat het feest is vanavond, is dat dus geen probleem.

En dan gaan de kinderen vannamiddag bij mamie om daar te blijven tot morgen, moet ik de tijd vinden om een bad te nemen en mijn klaar te maken, nog een beetje strijken om die plooien-van-in-de-kleerkast uit mijn kleren te doen en vooral op tijd vertrekken om eerst op tijd in Oudenaarde te zijn om mijn zus en schoonbroer op te halen en daarna op tijd in Wevelgem te staan.

Feesten bij mijn familie zijn altijd wijs, dus ik kijk er ongelooflijk naar uit.

Een huis vol kinderen, zowel gisteren als vandaag.

Gisterenochtend even over en weer naar mijn zus gereden om haar twee zoontjes op te halen die dan tot vandaag gebleven zijn. De allereerste keer dat ze hier bleven slapen en het is gelukkig allemaal heel goed meegevallen: ze willen nog komen.

We zijn naar het park geweest en naar een speeltuin. Ze sliepen bij Jan en Louis op kamer wat nog veel gefluister heeft opgeleverd (en we hebben ze toch nog even laten doen, maar niet te lang). Ze speelden een beetje op de Wii en de computer maar ook buiten met de bal en met speelgoed in de kamer.

Vanavond thuis gekomen en in plaats van dus terug naar vier kinderen, waren het er negen. Louis heeft voor zijn verjaardagsfeestje gekozen voor een slaapfeestje en drie van de zes genodigden konden komen. Twee van die genodigden hadden ook elk een zus die vriend zijn met respectievelijk Jan en Zelie, en dus mochten die ook komen.

Deze namiddag nog voorbereidingen gedaan, zoals een snoepjeskwis,  in elkaar gestoken door Zelie en Louis … op Powerpoint! De slaapzetel naar beneden halen, zodat ze allemaal samen zouden kunnen slapen maar ook, zodat ze naar de film zouden kunnen kijken die op de muur zou geprojecteerd worden. Een eigen cinemazaal, how cool is dat zeg!

Ik was nog op de terugweg van de neefjes weggebracht te hebben toen de kinderen toekwamen, maar toen ik er was waren ze al aan de kwis begonnen. Daarna Disney’s Alice in Wonderland. Tussendoor hen allemaal nog wat eten gegeven (hot-dogs en croque monsieurs) en na Alice de drie kleinsten in bed gestoken. En dan was het al bijna donker en keken de ‘groten’ naar Pirates of the Carribean.

Tegen dat Zelie en haar vriendin gingen slapen, sliepen de kleintjes toch al. De jarige en genodigden blijven vanachter slapen. Ik heb ze onder gestopt, maar sindsdien niet meer langsgeweest: het is maar één keer per jaar uw verjaardagsfeestje, nietwaar. En als ze morgen moe zijn, dan zullen ze morgenavond wel iets vroeger gaan slapen.

Het is nog gelukt, aan dat vlees te geraken. Dat is nu het voordeel van familie hebben die in Oudenaarde woont. Er is daar namelijk een wreed goede beenhouwerij. Wreed goed omdat die wreed goeie marchandise heeft, maar ook omdat die open is op zon- en feestdagen. Deze ochtend gebeld om te vragen of ze nog een lamsbout hadden en dan papa gebeld die hem dan mee gebracht heeft.

Er was aperitief met champagne en hapjes, gevolgd door Zelie haar heerlijke courgettesoep. Tegen dan was de lamsbout klaar, zeer klassiek geserveerd met prinsesseboontjes, flageolets, worteltjes en gratin dauphinois. Uiteindelijk geeindigd met een assortiment van zelfgemaakte desserts: chocolademousse in een gekruid koekje, ijstaart met witte chocolade, chocoladetaart met wolkjes en niet te vergeten, koffie.

Het is in principe tijd voor het avondeten, maar wilt ge geloven dat ik dat niet echt zie zitten