San's Weblog

Daarnet een wreed wijze mail in de bus:

Dag iedereen,

We doen mee aan een collectief, constructief en LEKKER experiment!

Je wordt uitgenodigd om deel te nemen aan dit receptenruil concept. We hebben uit onze vrienden, net hen eruit gepikt die dit ook leuk kunnen maken.

Het concept werkt als volgt: zend een recept naar de persoon op nummer 1 (ook al ken je die persoon niet). Het recept moet iets snels en gemakkelijks zijn, zonder vreemde ingrediënten. Eigenlijk iets dat je uit je hoofd kent en nu ter plekke kan neerschrijven. Pieker er niet teveel over, het is een recept dat je zou maken als je niet veel tijd hebt.

Nadat je het recept naar de persoon op nummer 1 hebt gestuurd, kopieer je deze tekst in een nieuwe email, zet je mijn naam op nummer 1 en jouw naam op nummer 2. Alleen mijn naam en jouw naam moeten zichtbaar zijn als je de email verstuurt. Zend de email naar 20 vrienden in BCC (blind copy). Laat iets weten als je dit niet binnende 5 dagen doen kan. Zo blijft het eerlijk en leuk voor iedereen. Je zou in het totaal 36 recepten moeten ontvangen. Het is fijn om te zien vanwaar ze komen! Slechts zelden
valt er iemand af, aangezien we allemaal nieuwe ideeën nodig hebben. Je zal heel snel feedback krijgen aangezien er maar 2 namen op de lijst zijn en je het slechts 1 keer moet doorsturen.

Awel, ik heb direct een recept teruggestuurd. Wat dacht je. Nieuwe recepten krijgen, zomaar van mensen die ik niet ken, ge ziet dat van hier dat ik daaraan meedoe.

Maar waarom ik dat nu hier zet: ik heb nu wel een hoop vrienden, maar ik vrees dat er veel gemeenschappelijke bijzitten met mensen die daaraan al meedoen. Dus dacht ik zo: misschien dat iemand van jullie geïnteresseerd is om ook mee te doen? Indien ja, geef maar een seintje in de commentaren.

Wel rap doen hé, want ik heb maar 5 dagen

We hadden bezoek vanavond en eigenlijk tot deze voormiddag wisten we niet met hoeveel ze zouden afkomen. Maar ik had er mij op voorzien, dat we met tussen de 8 en 11 personen zouden kunnen zijn, dus uiteindelijk maakte het niet uit.

Ik zie dat altijd zitten, zo mensen over hebben om te eten. Ik plan graag een menu en kook graag voor een grote bende. Ik voel mij dan echt in mijn element.

We hadden vanavond uitgekozen omdat de agenda voor morgen leeg was. Uitzonderlijk. En zo kon ik genieten van de avond zonder in mijn achterhoofd mij zorgen te maken om het tekort aan slaap. Anderzijds is zaterdag toch wel ongeveer de druktste dag van de week. Temeer omdat er vannamiddag naar een verjaardagsfeestje moest gegaan worden in Puyenbroek en de drukke zaterdagroutine nog een graadje erger werd. Enfin, niet erger in de zin van drukker. Wel erger in de zin van (nog) minder tijd om voorbereidingen voor het etentje te doen, want Wachtebeke, dat is een eindje verder dan Gent centrum, nietwaar.

Tussen al het brengen en halen werd er grondig opgeruimd, gekuisd, de afwas gedaan, nog opgeruimd en, niet te vergeten, gekookt. De gasten werden rond 19.30u verwacht en toen kregen we iets voor 19.00u telefoon dat ze pas de trein van 19.30u in Brussel zouden nemen. ‘Oef’, dachten wij want zo kregen we toch een half uur meer om de voorbereidingen te doen. Om 19.30u kregen we dan telefoon dat ze toch nog de trein van nog een half uur later zouden nemen en opnieuw een ‘oef’ bij ons.

In plaats van om 19.30u zijn ze dan om 21.00u toegekomen en … wij waren nét klaar met alle voorbereidingen. Door de vertragingen van het volk was er een hoop stress weggevallen tijdens de voorbereidingen. We konden dan ook onmiddellijk aan tafel de rest van de avond verliep ongelooflijk ontspannen en aangenaam.

Tijd om er nu toch wel een punt achter te zetten.

Woensdag mocht ik een biopakket afhalen. Wij doen daar niet aan mee normaal gezien, maar onze buren, die dat wel doen, hebben ons dat geschonken omdat zij op reis zijn en wij ondertussen voor hun huis en dieren zorgen en ook omdat zij maar maandag terugkomen en het tegen dan niet zeer lekker meer zou zijn.

Soit, wat ik wou vertellen. In dat groentepakket zitten dus ook dingen die ik niet ken. Zoals een koolrabi of een romeinse sla, bijvoorbeeld. De meeste andere dingen ken ik wel en weet je wat: er zit ook een augurk bij. Niet de zoet/zure opgelegde variant dat we allemaal kennen uit de supermarkt, maar de verse soort. Ik had hem eerst verward met een courgette, tot ik de ‘bobbels’ zag.

Maar koken dus met dingen die ik niet ken. Door een foto van de romeinse sla op Facebook te zetten, had mij iemand verwezen naar de website van de mensen die het biopakket samenstellen, De Wassende Maan. Daar staat een groentewijzer waar je dus over alle soorten groenten kunt lezen en waar, per groente, ook een aantal recepten staan.

Zo heb ik dan gisteren de courgettes en de paprika verwerkt door hun weekrecept te volgen: Paprika en courgette in tomatensaus. Enorm lekken, moet ik zeggen. Daarnaast heb ik ook de koolrabi verwerkt in een gratin (koolrabi in fijne sneden – leve de mandoline – en even stomen tot zacht; mengeling maken van 2/3 room/ 1/3 melk met peper en zout, en dan laagjes maken: laagje koolrabi, laagje room/melk, laagje gemalen kaas en herhalen tot alles op is) en daar dan een krielpatatje en een worstje bij. Het heeft gesmaakt.

Vandaag stond ik voor de uitdaging iets met groene selder te doen. Want groene selder ken ik uiteraard wel, maar behalve om dat in de soep te draaien of bij mossels, wat doe je daarmee?

Opnieuw op de website gaan zoeken voor inspiratie en bij selder vond ik Gekarameliseerde krielaardappelen. In één woord: zalig! Deze keer met een schartongetje erbij en ik had het niet echt verwacht, iets zoet met een viske (de combinatie had ik gemaakt vooraleer ik wist dat aardappels zoet zouden zijn en aangezien er wortels en selder bij waren, vond ik die fantastisch combineren met vis), maar het bleek een zeer geslaagde combinatie.

Ha! Ik ga nog veel naar die website gaan voor inspiratie want ze hebben er duidelijk zeer veel en zeer lekkere.

Er is hier in huis maar één iemand die echt graag steak eet. Den anderen. Ik lust dat wel, maar ben daar niet zot van. De kinderen zullen wel eens een stukje eten, maar echt graag steak eten doen ze niet.

Maar zo af en toe haal ik dus steak in huis, gewoon omdat het heel lang geleden is en dat den anderen dat dus wel graag eet. Vandaag was dan zo een dag.

De tweede vraag is dan, wat gaan we daarbij eten? En toen dacht ik, waarom geen steak sandwich? Voorgesteld aan den anderen, die vond dat een goed idee, dus ging ik inspiratie zoeken op internet.

Het is iets heel simpels geworden: ciabatta, rucola, tomaat, champignons in room, lekker saignant gebakken steak in reepjes gesneden, zelfgemaakte mayonaise en cocktailsaus. Samen te stellen naar goesting.

Een succes blijkbaar, want niet alleen vonden wij volwassenen het heel lekker, de kinderen hebben er ook serieus goed van gegeten. Wat Zelie deed opmerken: Ah, steak is dus wel lekker, ge moet hem alleen op de juiste manier klaarmaken

‘t Is al een tijdje geleden, dus het mag wel nog een keer: een receptje. ‘t Is niet mijn receptje, ‘t is er één van Jamie Oliver en geloof mij, ge moet er niets aan veranderen. Gewoon zo klaarmaken en dan is het perfect.

nodig (voor 4 personen):
2 middelgrote uien
1 teentje knoflook
olijfolie
2 tl chilipoeder
1 vers rode peper, van zaadlijsten ontdaan en in stukjes gesneden
1 tl komijn
(zee)zout en vers gemalen zwarte peper
500 gr rundergehakt (ik gebruik gehakte biefstuk)
200 gr zongedroogde tomaten in olie (potje)
2 blikken tomaten
0,5 stokje kaneel (als ge geen stokje hebt, NIET vervangen door poeder want dan is het echt niet meer lekker)
2 blikken rode kidney bonen, uitgelekt

Bereiding
- Hak de uien en de knoflook fijn en fruit deze in een klein beetje olijfolie totdat ze zacht zijn.
- Voeg de rode peper, chilipoeder, komijn en zout en peper toe. Bak/stoof even aan.
- Voeg het gehakt erbij en bak het rul, totdat alles bruin is.
- Hak de gedroogde tomaten in de mixer met een beetje van de olie. Hakken zodat het een pasta vormt, dus afhankelijk daarvan al dan niet nog olie bijvoegen. De pasta dan bij het vlees voegen.
- Voeg de tomaten, het kaneelstokje en 1 dl water bij het vlees. Proef even en voeg zonodig nog wat kruiden toe (ik doe er eigenlijk altijd meer komijn en chilipoeder bij)
- Afdekken met bakpapier, deksel op de pan en laat dit een 1/2 uurtje sudderen in een voorverwarmde oven van 180 °C.
- Voeg de uitgelekte kidneybonen erbij en laat nog 1/2 uurtje sudderen.

Als je geen pot hebt om in de over te steken, dan gewoon laten sudderen op het vuur. Werkt ook perfect. Ook best de dag voordien maken, want heropgewarmd is hij nóg lekkerder.

Serveren met tortillas en guacamole en zure room en meer moet dat niet zijn.

En deze twee, die moeten jullie ook zeker eens proberen.

Vanavond heb ik een date. Met mijn lief. Ah ja, want wij zijn niet getrouwd, dus ik heb nog altijd een lief.

We hadden afgesproken met vrienden vanavond, maar we zagen het alletwee eigenlijk niet echt zitten, en toen heb ik mijzelf en den anderen “gedwongen’: een babysit besteld en we zouden kost wat kost weggaan. Soms moet ge dat zo doen, nietwaar.

Eerst gaan we eten. We hebben niet geboekt. We gaan op goed geluk de stad in en zien welk restaurant we zullen uitkiezen. En daarna gaan we bij de vrienden op café om ons te amuseren.

Dat is het plan. Benieuwd of het uitvoerbaar is, want we zijn alletwee niet van de meest frisse personen momenteel.

Er zal veel gegeten worden volgende week:

• maandag lunch ik met mijn nieuwe collega’s. Twee van die collega’s zijn onze buren, en dan zullen er nog een paar nieuwe collega’s bij zijn en dat vind ik ideaal, want als ik al een paar mensen ken, dan kom ik tenminste redelijk sociaal over
• woensdag gaan we de oud-gedienden van de oudervereniging uitzwaaien
• donderdag ga ik nog eens bijkletsen met een vriendin over koffie (en hopelijk een lekker stukje taart)
• vrijdag ga ik eten met mijn vriendinnen sinds het eerste studiejaartje én met een vriendin van het eerste middelbaar. Oude vrienden dus

Nog goed dat ik niet op mijn lijn moet letten.

Ne mens voelt zich soms al een beetje licht in het hoofd als hij gedronken heeft en eigenlijk vind ik dat al bij al nogal meevallen.

Deze ochtend sms’te mijn nicht mij of ik het zag zitten om vanavond iets te gaan eten. Voor de mensen die mijn blog nog niet veel gelezen hebben, ik heb ongeveer de meest fantastische familie die er is, en dan nog zeker mijn nichten, dus als zij zoiets vraagt, dan zeg ik uiteraard ‘absoluut’.

Gereserveerd bij de Japanner waar wij een ongelooflijke gezellige avond hebben gehad, en geëindigd hier thuis, alwaar den anderen ons laten proeven heeft van zijn zelfgemaakte limoncello en bananenlikeur.

Op restaurant is de drank binnen de perken gebleven, maar hier thuis was het anders. Ik voel mij wel een beetje licht in het hoofd, maar ‘zat’ is een groot woord. Nu, typen zou toch niet lukken moest ik zat zijn, dus dat stadium heb ik niet bereikt. Maar dat het een goed idee is om nu te gaan slapen, dat staat buiten kijf, want morgen is het toch weer een werkdag.

Meer dan 18 jaar geleden leerde ik den anderen kennen, op reis met de faculteit naar Budapest.

Zeer fijne herinneringen aan die reis, niet in het minst aan het eten daar. We hebben daar zeer veel en zeer lekker gegeten. Ook gedronken, daar niet van (we waren nog studenten), maar dus zeer veel gegeten en aangezien we in Hongarije waren, zat er af en toe ook wel eens goulash tussen.

Sinds de kinderen thuis eten, maak ik de menu van de school en zo heb ik een paar maanden geleden voor het eerst zelf goulash gemaakt: internet to the rescue en een recept vinden was niet moeilijk. Voor vandaag stond het weer op het menu en het recept dat ik eerst gebruikt had vond ik niet direct terug op het internet, maar gelukkig had ik het wel gekopiëerd op mijn laptop. Maar door de perikelen met die laptop durf ik hem niet meer van de stroomkabel halen en ik was te lui om hem met kabel en al naar beneden mee te nemen, dus zocht ik op de i-pod naar een ander recept.

Het leek een goed recept, maar er ontbraken naar mijn goesting toch een paar dingen. Dus heb ik de twee recepten dan maar gecombineerd en ik vond het eindresultaat zeer lekker én gemakkelijk. Dus ga ik dat hier eens delen met jullie.

Benodigdheden
boter (+/- 2 eetlepels)
1kg rundsstoverij
2 ajuinen
peper en zout
3 eetlepels paprikapoeder
3 rode paprika’s
1 blik tomatenblokjes (400g)
8 vastkokende aardappelen
rundsbouillonblokje
1 glas water

Bereiding
De dag voordien:
ajuinen fijn snijden en in de boter stoven tot glazig. Stoofvlees erbij doen, kruiden met peper en zout, paprikapoeder erbij, even aanbraden en dan afdekken en op een zeer laag vuurtje laten sudderen in eigen vocht (het vlees zal dus vocht afgeven als het vuur laag genoeg staat) gedurende ongeveer een uur.
Terwijl je wacht, de paprika’s vierendelen, ontpitten en onder de grill leggen tot het vel verbrand is. Kwestie om ze dan gemakkelijker te kunnen pellen. De gepelde paprika’s in fijne reepjes snijden. Ook de aardappelen schillen en in stukken snijden.
Na een uur de tomaten erbij voegen, de reepjes paprika, aardappelen, het bouillonblokje, water, even laten opkoken en dan weer op een laag vuurtje zetten en laten sudderen gedurende zeker een half uur: de patatjes moeten zacht zijn.
De dag zelf: opwarmen en laat het gemakkelijk nog een tijdje sudderen: het is een stoofpotje, dus laat maar lekker lang staan.

Smakelijk.

Het is nog gelukt, aan dat vlees te geraken. Dat is nu het voordeel van familie hebben die in Oudenaarde woont. Er is daar namelijk een wreed goede beenhouwerij. Wreed goed omdat die wreed goeie marchandise heeft, maar ook omdat die open is op zon- en feestdagen. Deze ochtend gebeld om te vragen of ze nog een lamsbout hadden en dan papa gebeld die hem dan mee gebracht heeft.

Er was aperitief met champagne en hapjes, gevolgd door Zelie haar heerlijke courgettesoep. Tegen dan was de lamsbout klaar, zeer klassiek geserveerd met prinsesseboontjes, flageolets, worteltjes en gratin dauphinois. Uiteindelijk geeindigd met een assortiment van zelfgemaakte desserts: chocolademousse in een gekruid koekje, ijstaart met witte chocolade, chocoladetaart met wolkjes en niet te vergeten, koffie.

Het is in principe tijd voor het avondeten, maar wilt ge geloven dat ik dat niet echt zie zitten