San's Weblog

Zoals reeds geschreven volg ik het schoolmenu om te weten wat klaar te maken ‘s avonds.

Donderdag is sinds dit jaar pastadag (net zoals vrijdag al jaar en dag frietjesdag is) en voor vandaag stond Penne Carbonara op het menu.

In een lang geleden verleden heb ik dat ooit eens gegeten en ik moet zeggen, ik heb het nooit meer besteld, laat staan dat ik het dus ooit al had klaargemaakt. Niet dat ik het afschuwelijk vond, eerder zwaar en niet echt mijn ding.

Maar het menu dicteert en zoals ik de kinderen zeg dat ze steeds moeten proeven, legde ik het dus mijzelf op om klaar te maken wat op het menu stond.

Even internet to the rescue om het juiste recept te vinden en wat las ik op La Cucina: “Wie room aan dit gerecht toevoegd, verknalt meteen de finesse van deze saus en maakt er een plomp en zwaar gerecht van.” Aha! dacht ik, zou het daaraan gelegen geweest zijn dat het mijn ding niet was.

Het recept van La Cucina heb ik niet gebruikt, wel dit op Good Food, versie zonder wijn.

Poepsimpel om maken en ja, deze keer vond ik het een pak lekkerder. Het zal niet direct mijn top 3 halen van favoriete pastas, maar ik zal niet meer ‘neen dank u’ zeggen als den anderen voorstelt om spaghetti carbonara te maken.

En de kinderen? Louis en Anna vonden het heerlijk. Zelie en Jan waren niet overtuigd maar hebben hun portie toch mooi opgegeten, een beetje gelijk mij dus.

Werkloos zijn is niet echt iets voor mij. Ik verdoe heel veel tijd met nietsdoen. Er is geen structuur en dan verlies ik mijzelf wel eens. Maar het betert. We zijn nu een maand ver en er worden eindelijk dingen gedaan (dingen naast werk zoeken hé).

Eén van de dingen die helpen is dat ik nu weer elke dag kook. Toen ik werkte aten de kinderen warm op school en ik kon in de kantine op het werk eten. Nu eten we dus weer allemaal warm thuis, enfin, de kinderen en ik dus want den anderen is niet op tijd thuis om al mee te eten.

De ochtenroutine is nu wel iets drukker, want er moeten nu vier lunchdozen klaargemaakt worden, maar dat nemen we er maar bij.

Het koken geeft mij dus een reden om iets te doen. Elke dag verse dingen kopen en dan zorgen dat het zo goed als klaar is tegen dat we thuiskomen zodat we niet te laat eten. En aangezien ik dan bezig ben, doe ik voort met andere dingen-die-moeten-gedaan-worden.

De stress van ‘wat eten we vandaag’ heb ik ook weggenomen: de kinderen krijgen hetzelfde menu als op school, maar dan door mij klaargemaakt. Zo heb ik maandag zelf voor het eerst een Beef Stroganoff gemaakt en het was blijkbaar zeer goed gelukt. Toch als ik mocht afgaan op de hoeveelheid de kinderen gegeten hebben.

Er zijn dus ook voordelen aan werkloos zijn, want koken, daar kunt ge mij echt niet mee straffen.

Aan u en de uwen (zo, dat is dan ook weer gedaan).

Kerstdag zelf wordt hier niet zo gevierd. Kerstavond daarentegen altijd. Vroeger was dat bij mijn ouders, maar sinds mijn mama overleden is gaan we ofwel bij mijn zus, ofwel bij mijn broer, afhankelijk van de wachtregeling bij mijn broer thuis (broer en schoonzus zijn allebei dokters, vandaar). Als ons huis redelijk afgewerkt geraakt, zal het dan ook wel eens bij ons lukken.

Gisteren trokken we dus richting Nederland want mijn broer ging deze ochtend voor twee dagen wacht op. Zoals altijd zeer lekker gegeten, want zowel broer als schoonzus kunnen zeer lekker koken. Genoten van het gezelschap. Bijgebabbeld en alles gewoon op het gemak en gezapig.

Vorig jaar hebben we de kadootjes afgeschaft voor de volwassenen wat een heel pak pre-kerst stress bespaart. Er waren enkel naar de kinderen om voor te kopen en kadootjes voor kinderen kopen vind ik makkelijker dan voor volwassenen. Zo te zien hebben we allemaal goed gekozen want er waren enkel blije gezichten.

Deze voormiddag teruggereden en dat was een pak minder leuk: veel smeltende sneeuw/regen en slecht zicht op de baan, dus anderhalf uur zeer gespannen in de auto gezeten, maar kijk, we zijn veilig thuis geraakt.

Nu even uitpuffen en de maag klaarmaken voor oudejaar.

Hopelijk hadden jullie een even leuke Kerstavond.

Deze namiddag Zelie en Louis afgezet bij de scouts en eens thuis ben ik in bed gekropen. 2,5 uur slapen en een dafalgan later en ik kon er even tegen voor de avond.

Bij de scouts hadden ze een kookvergadering vandaag en de ouders waren uitgenodigd om te komen eten. Elke tak ging een deel van een menu maken en zo konden ze ons dat een hele maaltijd voorschotelen.

De opkomst van de ouders was hoog. Altijd wijs om plots met zo’n hoop ouders samen te zijn, eens te zien wie er allemaal is en zo. Op de koer van de school hadden de scouts sta-tafels gesjord en er stonden ook een paar tafeltjes met stoeltjes. Aangezien die ongeveer de enige waren die niet bezet geraakten (iedereen beschaamd zeker om te gaan zitten?) heb ik mij het voorrecht maar genomen om mij daar te installeren, ziek zijnde en al.

Ze hadden hun best gedaan. Een voorgerecht door de Wouters verzorgd van sla, tomaat, ei, tonijnsla en perzik. Daarna hadden de kapoenen een minestrone soep klaargemaakt. Gevolgd door spaghetti bolognese met dank aan de jonggivers en tot slot een fruitsla van de givers.

‘t Was allemaal zeer lekker, maar de fruitsla hebben we moeten overslaan: Zelie had afspraak met haar vriendin om samen naar junior Eurosong te kijken en tegen dan zat ik er weer volledig door, dafalgan of niet.

Maar zoals ze zeggen: een kermis is een geseling waard.

Nog zo iets dat ik mij herinnerde van mijn moeders recepten: toast champignon.

Ik had paddenstoelen gekocht voor dit weekend. Ze stonden in reclame en er was kip en konijn en ik ging die wel kunnen gebruiken en dus had ik drie doosjes. Mooie verse, witte paddenstoelen. En de kinderen zijn er dol op, dus het kon niet misgaan.

Maar het weekend passeerde en de kip én het konijn werden klaargemaakt zonder paddenstoelen en zo had ik vandaag nog drie doosjes paddenstoelen over. Nog steeds vers, een ietsiepietsie minder wit, maar nog helemaal niet bruin of zo, maar wel hoog tijd om er iets mee te doen, voor ze bruin werden.

En hier komt mama mij dan te hulp. Een poepsimpel maar zeer lekker recept.

U neemt drie doosjes paddenstoelen en wast ze onder water. Jaja, in principe moogt ge geen paddenstoelen wassen, maar nu moet het wel. Niet in overvloedig water, wel onder stromend water, niet te veel, net genoeg tot ze proper zijn (en een beetje water opgenomen hebben). In een pan/pot boter smelten, paddenstoelen erbij, lichtjes bakken, peper en zout erop en na het bakken citroen erover uitpersen. Ik gebruikte een halve citroen, maar achteraf gezien mocht het best een hele geweest zijn. Daarna het deksel erop om verder te garen/stomen/koken/whatever.

Als de paddenstoelen gaar zijn, uit het sop vissen en warm houden terwijl de saus wordt gemaakt, zijnde het paddenstoelenvocht en daarbij room gieten. Bijkruiden met peper en zout indien nodig en dan de saus laten indikken tot ze de gewenste dikte heeft.

Brood toasten, paddenstoelen erop schikken, overgieten met saus en smakelijk.

Deze namiddag waren we uitgenodigd om pannenkoeken te gaan eten. Wafels, daar kunt ge mij niet echt mee over de streep trekken, maar pannenkoeken. Mmmm.

Het stond al weken in de agenda en we werden om 14u verwacht en we waren maar 15min te laat, wat meevalt voor ons. Alhoewel, ‘t is dat Michel niet meekon wegens teveel pijn aan zijn rug, anders waren we wel op tijd geweest

Het was een wreed gezellige namiddag. Even rust voor mij want de kinderen hielden zich voornamelijk met elkaar bezig, enfin na een uur of zo toch. En ook: bediend worden, wat ook altijd geapprecieerd wordt. Oh ja, en het allerbelangrijkste: lekkere pannenkoeken.

Er mogen nog van die namiddagen komen.

Lilith had het erover en ik moest opeens denken aan zo’n recept van mijn moeder. Een beetje gelijkaardig, maar toch niet volledig. De naam: totjespap of kedul.

Nodig:
Karnemelk (opgepast: melk nemen die mag koken want niet alle variëteiten mogen dat; uiteraard zonder suiker)
patatten
boter
peper en zout

Bereiding:
Kook uw patatjes zoals ge gewoon zijt en dus tot ze zacht zijn. In een andere pot laat de karnemelk koken (opgepast dus dat ze niet overkookt, melk, weetwel). Als de patatten zacht zijn, afgieten en stoempen zodat ge er puree van maakt. Hete karnemelk, boter en peper en zout erbij, allemaal naar smaak. De puree zal nogal liquide worden, maar dat is de bedoeling.

Serveren bij saucissen of met een gebakken eitje. Smakelijk!

Ik heb het thuis jammer genoeg nog nooit gemaakt, wegens bang dat er niet van gegeten gaat worden, maar als ik eens bij mijn zus ben, en haar gezin is er niet, dan maak ik dat voor haar en mijn papa. Lekker!

Eén van mijn favoriete voedsels is salade Niçoise, maar niet de klassieke. De versie die mijn mama maakte is zoveel keer beter (ooit al gezegd dat mijn mama een fantastische kok was).

Af en toe maak ik die wel eens. Ooit heb ik ze eens gemaakt toen we op brunch gingen bij vrienden. Iedereen bracht een schotel mee en dat was mijn bijdrage. Er waren daar allerlei zalige dingen en toen ik de tafel zag, dacht ik dat niemand van de salade ging proeven, maar niets was minder waar: ze was in een mum van tijd op.

Ook eens proberen? Zeer simpel. Gekookte patatjes (nu met de kleine krielpatatjes, fantastisch), tomaten, prinsesseboontjes, gekookte eieren, ajuin, blik tonijn in eigen nat, ansjovis. Tot hier dus geen verassingen. Nu de twist: blikje zalm (niet zo verrassend), kip (juist, goed gelezen: kip. Ik neem kippefilet en stoom hem, mijn moeder gebruikte meestal overschotjes van de gebraden kip van de dag voordien) en parijse worst/jachtworst (naam is afhankelijk van de beenhouwer; het is die kleine ronde roze worst met groene peper in).

Als ‘vinigraitte’ gebruik ik een beetje van het ‘nat’ van de tonijn en zalm. Een beetje maar. Serveren met mayonaise en eten maar.

Weet ge wat nog lekkerder is? Ze de dag voordien maken en alle smaken op elkaar laten inwerken. Yum.

Gisteren, kort na de middag, deelde den anderen mij het heugelijk niews mee dat T. zou komen eten. Heugelijk, want ‘hij wil vegetarische lasagne eten’. Zucht. Want alhoewel ik die ook heel lekker vind is daar heel wat werk aan.

Dan maar boodschappen gedaan en rond 15u eraan begonnen: groenten kuisen (1 wortel, 1 courgette, 1 rode paprika, 1 stok bleekselder en ik had nog wat paddestoelen liggen en verhoudingsgewijs heb ik er zo een paar ook tussen gestoken) en alles in julienne gesneden (leve de mandoline). Ondertussen 3 kilo tomaten gewassen (voor de saus), in 4 gesneden en alles in een pot op het vuur om ze te laten zacht worden (laten koken in eigen vocht dus).

De fijngesneden groenten worden dan samen gestoofd in een beetje boter. Niet te lang, tot ze beetgaar zijn. Eens zacht, zout overdoen en laten afkoelen. Terwijl ze afkoelen een mengeling maken van 200g ricotta, 60g gemalen parmezaan, 1 eierdooier en 10 fijngesneden basilicumblaadjes. Als de groenten afgekoeld zijn, onder het kaasmengsel roeren.

Als de tomaten zacht zijn, van het vuur nemen. In een andere pot (ook groot genoeg om dan alle tomaten in over te brengen) in olijfolie 2 teentjes knoflook licht fruiten. Passe-vite over deze pot en de tomaten beginnen overlepelen in de passe-vite en doorzeven: snelle manier om alle pitten en velletjes van de tomaten te krijgen zonder u daar eerst uren mee te moeten bezighouden. Als ge dus genen passe-vite hebt, tomaatjes vooraf pellen en ontpitten Eens alles gezeefd is, takje rozemarijn en tijm erbij en not een beetje laten inkoken.

Groentenmengsel klaar? Saus klaar? Dan laagjes maken hé. Ik begin altijd met een laagje tomatensaus omdat de lasagnevellen dan minder rap op de bodem blijven plakken. Dan wordt het: tomatensaus, lasagne, groenten, lasagne, tomatensaus, lasagne, groenten, lasagne, … Ik eindig met de tomatensaus. Daarop dan een (dikke) laag gemalen parmezaanse kaas en oven binnen.

Smakelijk!

Ik moet zeggen, als ik hem hier klaarmaak, dat er nooit veel van overblijft ook al is er ‘gewone’ lasagne.

Er was reclame. Häagen-Dazs ijs. Romig en wat nog allemaal.

En toen viel mijn frank. Dat ik onlangs nog een potje in onze diepvries ben tegengekomen.

Nu staat dat potje naast mij, net genoeg te ontdooien tot ik er van kan eten. Mmmm.