San’s Weblog

Met Anna ziek te zijn werk ik voorlopig van thuis uit.

Gisteren bij mijn schoonthuis was dat geen probleem: laptop van het werk mee, doe hem open en hup, aangesloten op het draadloos netwerk en werken maar.

Vandaag wou ik bij ons thuis werken, dus gisteren gevraagd of het draadloos netwerk wel werkt hier. “Zeer zeker, geen probleem” zei de wederhelft, en als hij zoiets zegt, zal het wel waar zijn zeker?

Beeldt u dus mijn frustratie in toen deze ochtend bleek dat dat niet het geval was. Een half uur heb ik verloren: bellen, zoeken, van hier naar daar, nog eens bellen … allemaal voor niets. Michel zei dan om een kabel aan te sluiten beneden in de bureau. Al goed en wel, moest ik nu nog weten welke kabel er werkt en, als er geen kabel klaarzit, waar ik een kabel in moet steken.

Resultaat: ik werk nu op twee computers: op die van het werk off line want er staat daar een programma op dat ik nodig heb, en dan die van Michel voor internet, kwestie dat ze mij per mail dan toch kunnen bereiken. Praktisch is anders maar, zoals ze zeggen, moeilijk gaat ook.

Gisteren had ik een hele post in draft gezet over mijn frustratie en kijk, eens neergepend was het voorbij.

Dat kan dus eens goed deugdoen zo alles eens neerschrijven. ‘t Ging ongeveer als volgt (maar het grootste deel heb ik eruit gelaten: ik had een hele uitleg met het waarom en hoe en al, maar dat zet toch geen zoden aan de dijk, dus is het niet belangrijk. Het belangrijkste is: het is van mijn hart, al is het maar virtueel):

Kijk zie, ik ben volledig over mijn toeren van frustratie. Ik zit mij hier op te jagen dat het genen naam heeft en het is volledig nutteloos.

De aanleiding: de toekomstige wijziging van de verkeerssituatie rond het Sint-Pietersplein.

Versta mij niet verkeerd: ik ben volledig voor een leefbaar(der) Gent. Het is mijn stad, ik woon er en ben er volledig voor dat er verbeteringen komen ten goede van de burgers.

Eén van die verbeteringen is bijvoorbeeld onze wijk/straat waar ze een woonwijk van gemaakt hebben. Vanaf het begin was ik één van de mensen in de buurt die er volledig achterstonden. Uiteraard was niet iedereen ermee akkoord en nog steeds niet, maar ik denk dat de meerderheid er de voordelen wel van inziet. Het is uiteraard niet allemaal koek en ei, maar daarover verder meer.

Om mijn frustraties de vrije loop te geven (en misschien dan een beetje te kalmeren) ga ik hier dus een open brief aan mevrouw de Schepen Karin Temmerman schrijven. Niet dat het iets zal uithalen, maar ondertussen heb ik mijn hart toch eens gelucht.

Geachte Mevrouw de Schepen,

onlangs merkte ik in mijn dagelijkse toer langsheen het Sint-Pietersplein/de Overpoortstraat/Kunstlaan/Kantienberg dat de verkeerssituatie hier grondig gewijzigd zal worden.

De aankondigingsborden indachtig heb ik op de website van de stad Gent dan ook de nodige opzoekingen gedaan om te weten wat die wijzigingen exact zouden inhouden gezien ik die straten dagelijks toch wel twee keer moet doorkruisen.

*rant rant*

Er is nu reeds een serieus probleem om Gent binnen te rijden. De zogenaamde ‘ring’ in Gent is absoluut niet aangepast voor het vele verkeer dat het stadsbestuur hier naartoe wil leiden: veel te veel lichten op veel te korte afstanden waardoor vlot verkeer uitgesloten is. Door deze ingreep vermoed ik dat dit enkel zal verslechteren.

 Met achting,

Sandra Pattyn

Dat was het. Oef, hart gelucht en frustraties weg en deugd dat dat doet.