San’s Weblog

We hadden vandaag eens niets te doen. Geen plannen, geen afspraken, niets. Eindelijk.

En zo kwam het dat ik deze ochtend op het gemak om koeken gegaan ben met Jan. Dat we na het ontbijt eerst een beetje op straat gelezen/gespeeld. Dat ik tegen de middag de kip op het vuur zette en ik daarna met de kinderen nog even naar het park ben gegaan.

Zo zijn we na het middageten nog eens gaan zwemmen, samen met de vriendinnen. En om naar het zwembad te gaan, hebben we de fiets genomen, zelfs Jan reed zelf en hij heeft dat zeer goed gedaan.

Na het zwemmen hebben we dan de fietsen thuis afgezet en zijn we gaan wandelen. Doel: een pannenkoek gaan eten. Onderweg kwamen we op een buurtfeestje uit in de Oudburg alwaar we per toeval H. en tvdv tegekwamen en alwaar ons spontaan gratis drank en chips werd aangeboden … dat wij met graagte aannamen. Na een half uurtje kletsen (ik) en spelen (de kinderen) trokken we verder op zoektocht naar pannenkoeken.

Uiteindelijk belandden we in de Gwenola voor een pannenkoek (met respectievelijk banaan, chocoladesaus, witte suiker en bruine suiker) voor de kinderen en een boekweitkoek (met paddenstoelen en tomaat) voor mij. In het naar huis gaan nog gestopt voor een dessertje in de Illy shop op de Korenmarkt: ijs (aardbei-in-een-potje, aarbei-in-een-hoorntje, muntchoc-in-een-hoorntje en speculaas-in-een-potje) voor de kinderen en een lungo (koffie) voor mij.

Thuis tegen twintig na zes, kinderen die nog even rondliepen en speelden maar tegen tien voor zeven zaten Anna en Jan al in bed. Louis en Zelie zaten ook op (hun) tijd in bed. Nog een laatste keer de wekelijkse avondroutine gestart voor de grote vakantie. Daarna mag het allemaal iets losser.

Alles op het gemak vandaag en gewoon zien wat er gebeurd, zonder verplichtingen en met het meest fantastische weer ervoor: lekker warm met een zalig koele wind. Van doefheid heb ik alleszins niets gemerkt.

Michel heeft mijn nieuwe nichtje nog niet gezien en toen ik hem donderdag vroeg wanneer hij dacht tijd te hebben, zei hij zaterdag. Vandaag dus.

Maar de voormiddag zat al vol en in de namiddag ging ik bezoek krijgen van mijn vriendin die ik al een paar jaar niet meer gezien heb en vorige week toevallig tegen het lijf liep, dus de vraag stelde zich: wanneer juist? En toen kreeg ik een ‘briljant’ idee.

Ik stuurde een mailke naar onze babysitprovider (niet haar belangrijkste functie, die functie is die van ‘vriendin’, maar in odergeschikte orde dus wel) of er daar iemand ter beschikking was. Gelukkig kwam er positief antwoord. Vervolgens telefoneerde ik naar mijn vader om te vragen of hij wou gaan eten met ons, zaterdagavond, wegens dat wij morgen, op vaderkesdag al andere plannen hebben. Gelukkig kwam er ook een positief antwoord.

Zo gaan we dus deze avond op babybezoek: gewoon den anderen en ikzelf, zonder kinderen, zonder drukte. Even een glaasje gaan drinken op de gezondheid van het nichtje, een klapke gaan doen en daarna op het gemak vervroegd vaderkesdag gaan vieren met mijn papa. Onze traktatie.

Ik kijk daar zo al naar uit.

Vandaag was het het schoolfeest van mijn neefjes, de zoontjes van mijn zus. Het plan was om met de kinderen te gaan kijken en daarna allemaal (zus, schoonbroer, vader, schoonouders-van-zus en kinderen) samen naar zusje thuis af te zakken om nog ‘nen sandwich’ te eten.

Bleek dat, tegen dat wij besloten hadden om te gaan, de zaal al volzet was en dus veranderde de planning: we zouden gewoon een beetje later naar Oudenaarde gaan en dus de neefjes/kozijntjes niet zien optreden maar er gewoon nadien bij gaan spelen.

Uiteindelijk was het plan sowieso niet rotsvast want mijn zus was uitgerekend voor gisteren, dus voor hetzelfde geld gingen we gewoon op ziekenhuisbezoek gaan en dan terug naar huis om te eten in plaats van in Oudenaarde te blijven. Maar mijn zus hoopte toch dat ze naar het schoolfeest zou geraken en haar hoop is dus uitgekomen: dé dag + één en nog geen teken van de baby.

En zo zaten we deze namiddag in Oudenaarde, in de tuin te apperitieven terwijl de kinderen zich rot amuseerden met elkaar. Daarna gegeten en nog wat blijven kletsen en spelen en zo was het plots al veel te laat voor de kinderen: half negen zijn we eindelijk naar huis vertrokken. Het zal er morgen aan te merken zijn.

Wat mij dus zo doet verlangen naar de zomervakantie: gewoon kunnen blijven plakken zonder er gevolgen aan over te houden in de vorm van lastige kinderen (wegens te moeten vertrekken maar ook wegens te weinig slapen want geen tijd om zo een avondje in te halen), om gewoon te kunnen genieten en te onspannen. Ik ben dus al serieus aan het aftellen en door de sfeer op het werk nu eigenlijk nog meer dan vorig jaar.

Niet echt natuurlijk maar zo voelt het gewoon aan.

Vier dagen thuis met dit zalige weer, vier avonden op rij dat wij, en dus ook de kinderen, later dan normaal in bed zaten, en dan komt die laatste dag en moet ge uzelf voorhouden dat het nog lang geen vakantie is, alleen maar een lang weekend.

Maar zo’n fijn weekend: vrijdagavond naar de schoonouders voor de verjaardag van schoonvader te vieren. De kinderen waren uiteraard ook mee. Spaghetti gegeten, taart en fruitsla als dessert en nonkels en tantes als bijkomend gezelschap en dat allemaal buiten op het terras. Het was zeer aangenaam en ik ben iets vroeger doorgegaan met de kinderen, maar we waren nog maar pas tegen half elf thuis.

Zaterdagavond naar de dernière van Loebas. De kinderen bleven slapen bij de schoonouders en zaten dus ook niet op hun ‘gewone schooldaguur’ in bed, maar voor één keer kan dat geen kwaad hé. Wij waren pas tegen half drie terug. Toen de kinderen mij om 5u45 wakker maakten viel dat nogal zwaar, maar dat werd rap opgelost.

Zondagavond zijn we hesp met meloen gaan eten bij de schoonouders: nog eens lekker buiten op het terras, de kinderen die vrolijk rondliepen en uiteindelijk was het weer tien uur tegen dat we thuis waren.

Vanavond dan afgesloten zoals we begonnen: op een terras bij iemand thuis in wreed aangenaam gezelschap. We waren uitgenodigd om kliekjes te komen opeten maar in de plaats daarvan kregen we een uitgebreid buffet voorgeschoteld. Opnieuw was het tien uur tegen dat de kinderen in bed zaten.

Lange, ontspannen avonden maar genoten hebben we alle zes. De drie oudste kinderen hebben nog twee dagen om te recupereren: zij hebben donderdag pas weer school. Morgen een rustige dag met papa thuis en overmorgen bij de schoonouders. Er nu wel voor zorgen dat ze beide avonden op tijd in bed zitten of we sturen donderdag drie zombies terug naar school. Anna mag morgen al terug naar de peutertuin. Morgen zal zij het wel wat lastiger hebben, maar dat zal rap genoeg ingehaald zijn.

Maar zo’n weekends doen mij wel ongelooflijk verlangen naar de grote vakantie. Ik heb weer ouderschapsverlof genomen en in combinatie met mijn ‘gewone’ vakantie ben ik dus weer de volle twee maanden thuis. Als het weer dus zo blijft en met onze families en vriendenkring kan het niet anders dan een zalige vakantie worden.

De avond is volledig geworden zoals ik het mij voorgesteld had. Terwijl ik de pasta kookte en het vlees sneed zorgden de kinderen voor het tafeldekken: (kinder)tafel buitenzetten, stoelen erbij, kommetjes op tafel, bestek en bekers. Ik zette dan mijn strandstoel erbij en zo zat ik laag genoeg om aan hun tafeltje bij te zitten.

En daar zaten we dan alle vijf smakelijk te eten. We zagen de helft van de straat passeren en zeiden tegen iedereen goededag en iedereen zei smakelijk terug. ik zag er zelfs een paar jaloers kijken. Er was zelfs genoeg zodat het buurmeisje ook nog meegegeten heeft.

Daarna was het tijd om Jan en Anna in bad en bed te steken. Even was er wat tegenstribbeling van Jan want de andere buur(t)kinderen kwamen net allemaal op straat om te spelen, maar uiteindelijk ging hij toch braaf mee. Terwijl Jan in bad zat kreeg Zelie Anna ook eindelijk naar boven dus tegen dat hij eruit was kon zij erin en zo zaten de twee kleinsten op tijd in bed.

Eens Anna doorhad dat Zelie terug naar beneden was is ze wel drama beginnen maken, maar uiteindelijk is ze gekalmeerd en braaf meegegaan naar boven om een verhaaltje te lezen. Na het verhaaltje begon ze opnieuw tegen te stribbelen, maar uiteindelijk ben ik maar één keer terug moeten gaan en is ze daarna onmiddellijk in slaap gevallen.

Dan nog een half uurtje naar beneden om gezellig in mijn strandzetel te lezen terwijl Louis en Zelie wat verderop speelden. Toen het tijd was voor Louis om te gaan slapen ging hij zonder problemen in bad en naar bed. Eens hij in bed zat opnieuw verder gelezen, buiten, in de zetel en toen Zelie moest gaan slapen was er deze keer ook absoluut geen probleem om naar bad en bed te gaan.

Eens de kinderen binnen waren ben ik ook binnen gebleven: alles was inmiddels opgeruimd en zo alleen op straat gaan zitten is nu ook niet je dat. Maar aangenaam, dat was het wel geweest.

De komende vier dagen ben ik thuis en ik weet nu al, we gaan nog van die avonden tegemoet, te beginnen bij morgenavond: gezellig in de tuin bij de schoonouders.

Het is half zes in de namiddag en ik heb eindelijk mijn eerste koffie gedronken.

Tijdens een gewone werkdag heb ik er tegen dit moment toch wel al minimum drie binnen, tenminste, als je het vocht dat op het werk uit de machines komt koffie kunt noemen. Maar ik ben te hard: de koffie valt eigenlijk wel mee. In ons gebouw hebben we namelijk een beetje gezeurd: toen de man van de machineonderhoudsdienst langskwam vroegen we hem of dat in te stellen was, die koffiesterkte. Toen hij ja zei, hebben wij prompt met twee man koffie zitten proeven tot hij drinkelijk was. Maar dit terzijde.

Dat ik koffieverslaafd ben zou ik niet zo direct durven zeggen, maar een goei zjat kaffe gaat er wel vlot in. Dus het schema op een werkdag: eerste kop van de dag wordt in het cafetariaatje op het perron gedronken (of als ik nipt op tijd ben voor de trein: op de trein zelf). Daar eet ik dan mijn ontbijt bij. Meestal zelfgesmeerde bokes met confituur of choco of speculaaspasta of préparé. Tegen dat ik in Brugge ben heb ik dus mijn ontbijt binnen.

Tas twee wordt gedronken bij aankomst op het werk: eerst naar mijn bureau om de computer op te starten en alle balast af te leggen en terwijl de computer in gang schiet wordt kopje koffie twee gehaald.

Tussen tas twee en het middagmaal kwam daar soms nog tas vier en vijf tussen, maar sinds vorige week zijn die radicaal afgeschaft: twee tassen in de voormiddag is genoeg.

Na het middagmaal komt tas drie. Niet direct erna, wel ongeveer anderhalf uur nadat ik terug aan het werk ben. En tijdens de werkweek is dat dan onmiddellijk de laatste tas … behalve als ik later nog eens passeer bij mijn schoonouders.

Deze morgen was dus een vrije dag en den anderen was zo lief mij (eindelijk) nog eens te laten uitslapen. De ontbijt-/voormiddagkoffie is er dus bij ingeschoten. Want tegen dat ik opstond was het bijna middag en hebben we ons klaargemaakt om te gaan eten. ‘t Is feestdag voor iets hé, dus ook voor mij (dat en ik had geen boodschappen gedaan, maar dit terzijde). Na het restaurantbezoek zijn we nog een ijsje gaan eten en alhoewel ze daar zeer lekkere koffie hebben en ik meestal koffie kies in plaats van een ijsje, heb ik deze keer toch een ijsje genomen (speculaas en koffie - hé toch nog een beetje koffie).

Daarna zijn we gaan kijken naar de 1 mei festiviteiten op de Vrijdagmarkt en zijn we gebleven tot de kinderen geshminkt waren, een mooie ballon hadden en we volledig  doorregend waren. Thuis nog wat geprutst op de computer, fruit gegeten (de kinderen) en dan er pas aan gedacht om een koffietje te drinken. En of het gesmaakt heeft.

Bijna een dag voorbij zonder koffie. Waar zouden we dat geschreven hebben

7u15: Ik hoor Louis en Jan opstaan en ze komen vragen of ze TV mogen kijken, wat mag, zo op zondagochtend.
8u10: Ik hoor Zelie opstaan en even later hoor ik aan het gekwetter dat Anna erbij is.
8u45: Trippel trappel van kleine voetjes: Anna komt bij mij in bed liggen
9u00: Trippel trappel van iets grotere voetjes: Jan komt erbij liggen
9u05: Tijd om op te staan en te vragen wie koeken gaat halen. Het wordt Zelie.
9u20: Zelie gaat koeken halen. Louis zit in één zetel, ik in de andere met naast mij Anna en naast haar Jan en samen kijken wij in afwachting van Zelie’s terugkomst TV
9u25: Anna begint spontaan ‘ik ben megamindy’ te zingen

Meer moet dat niet zijn

19u50. De deurbel gaat. Wij verwachten niemand dus wie kan dat zijn op een zondagavond? Enige manier om dat te weten is opendoen dus.

Voor de deur staat mijn papa. Hij gaat naar de film en is een beetje vroeg (twee uur en een half maar met opzet) want wou hij eerst nog een bezoekje brengen.

Dus kijken we nu samen naar De Pappenheimers en ga ik straks met hem mee om iets te gaan eten en een film te gaan bekijken. Joepie! Een avondje uit met mijn papa! Ik ga daar serieus van genieten.

Het is eigenlijk raar, maar uiteindelijk heb ik nooit ‘van nieuwjaarsreceptie’ gedaan tot twee jaar geleden.

Daarvoor vierden we oudejaar en nieuwjaarsdag bij mijn schoonouders en een dag of het volgende weekend erna gingen we wel bij mijn ouders langs om gelukkig nieuwjaar te wensen, maar daar stopte het wel bij.

Geen ooms of tantes of grootouders bij wie wij op bezoek moesten, vrienden om bij langs te gaan om op het nieuwe jaar te klinken. Niet dat ik dat zeg om zielig te klinken. Het was gewoon geen gewoonte, wij hadden zo geen traditie om een hele maand nieuwjaar her en der te gaan vieren.

Sinds twee jaar is daar verandering in gekomen, of moet dat ‘drie jaar’ zijn? Wat ik bedoel is dat wij in januari 2006 voor het eerst naar de nieuwjaarsreceptie van de stad Gent zijn gegaan. Tot een paar dagen voordat we gingen wist ik zelfs niet dat er zoiets was, laat staan dat ik er naartoe zou gaan. Maar het was leuk, de kinderen vonden het ook leuk en vorig jaar stonden we daar dan weer en dit jaar opnieuw. Een traditie is dus gestart.

En dat is niet de enige nieuwe traditie. Vorig jaar werden we uitgenodigd door mijn jongste neef en nichtjes, de drie kinderen van de jongste broer van mijn moeder. Of we wouden komen een glas drinken op het nieuwe jaar. Zeer graag en het werd een ongelooflijk leuke avond, wat het eigenlijk altijd wel is als we met mijn familie zijn.

Vorig jaar (vorige maand dus), op het verassingsfeestje van mijn zus, vroegen ze of we dit jaar opnieuw een glas wouden komen drinken en onmiddellijk werd een datum vastgelegd: vorige zaterdag.

We keken er wreed naar uit, gezocht naar een babysit en gelukkig nog iemand gevonden die wou/kon komen (het is examentijd hé voor de studenten) en toen viel Michel ziek. Babysit afgezegd en gehoopt dat hij tegen zaterdagavond toch enig teken van beterschap zou vertonen, maar toen er ’s namiddags nog steeds geen verbetering was belde ik mijn nicht om af te zeggen.

Maar ’s avonds kreeg ik de kriebels en toen de kleinsten in bed waren heb ik me toch nog klaargemaakt om er naartoe te gaan. Ja, ik weet het, slechte vrouw, zo niet voor mijnen vent zorgen, maar uiteindelijk kon ik hier toch niets doen voor hem. Ik ben dus maar gegaan.

Het was zeer gezellig: veel champagne, lekkere hapjes en het belangrijkste natuurlijk, fantastisch gezelschap. Om 2u heb ik mijzelf eindelijk kunnen forceren om naar huis te gaan: de nieuwjaarsreceptie van de stad was er ’s ochtends en ik had de kinderen beloofd om vooraf te gaan schaatsen.

Twee wreed leuke nieuwe tradities en mogen ze nog lang blijven voortduren.

Toen Michel niet zo goed bleek te zijn besloot ik met de kinderen uit te gaan eten en de namiddag weg te blijven om hem zoveel mogelijk rust te gunnen. Er waren geen plannen, behalve voor het middageten, dus zouden we wel zien waar we uitkwamen.

Vlak voor de middag zijn we vertrokken om spaghetti te gaan eten in de Kastart. Als student was ik er veel geweest en had heel goede herinneringen aan hun spaghetti Kastart, dus ik wou de kinderen eens meenemen om hem te laten eten.

Jeugdherinneringen moeten bewaard worden, niet herbeleefd. Dat wist ik eigenlijk al, maar soms denk je toch dat het geen kwaad kan. Naar de Kastart gaan was een vergissing: de spaghetti was overkookt, de saus was flets en te pikant voor de kinderen (alhoewel maar lichtjes voor mij) en de sfeer was er beneden nul: mensen (de klanten dan) die ons langs alle kanten voorstaken om een tafel in te palmen, toen ik achter de bar vroeg of er plaats was antwoorden ze wel maar niet op de vraag, de bediening was stuurs, … Enfin, ‘k ben er geweest en ik zal er niet meer terugkomen.

De rest van de namiddag verliep gelukkig beter.

Na het eten hebben we gewandeld. We hadden plots wel een doel: de bibliotheek, en dus slenterden we op het gemak door de stad, een tempo plezant voor ons alle vier (Anna reken ik niet mee want zij zat in de buggy).

Op onze weg naar de bibliotheek passeerden we de kapper waar ik net voor Kerst was geweest en gezien de kinderen eigenlijk al lang hun haar dienden te laten knippen stopten we even om te vragen of ze tijd hadden om hun haar vandaag te knippen. We hadden geluk: een uurtje later mochten we komen, een uurtje de tijd dus om naar de bibliotheek te gaan.

De bibliotheek ging vlot en een uurtje later waren we terug bij de kapper. Geen andere klanten en zo werden in volgorde Louis, Zelie, Jan en Anna geknipt en konden we 80 minuten later onze wandeling verder zetten.

Op het gemak langs het Braunplein gewandeld om info te verzamelen voor zondag, bij de ijsbaan een warme choco gedronken en dan doorgewandeld naar de Vrijdagmarkt om nog even te vissen in het eendjeskraam en een toertje mee te draaien op de molen (de kinderen natuurlijk, ik niet).

Zo waren we tegen half zes thuis, net op tijd voor mij om rap naar de apotheker te rijden (met de fiets) en beleg te halen.

Van die dagen zonder vooropgesteld doel, fijn dat dat kan zijn.