San's Weblog

Nog een geluk dat de kinderen al zo groot zijn. Een vriendin zei mij een tweetal jaar geleden dat, als Anna een jaar of 4 zou zijn, ik wel weer goesting zou krijgen in een nieuwe baby.

We zijn dus twee jaar verder en die goesting is er nog altijd niet. Integendeel, ik ben blij dat ik uit de luierfase ben, alhoewel ik daar ongelooflijk veel van genoten heb. Ik was er zo eentje die wél dolgraag babies had. Ik ben ook blij dat ik de TT fase (Terrible Two’s) voorbij ben. Ik was er zo eentje die die fase niet dolgraag had

Ik ben blij dat Anna al zo groot is en de anderen ook. Blij, omdat je nu al eens deftig met hen kan praten. Blij, omdat ze nu ook niet meer zo’n vaste uren hebben: eten (relatief) stipt om x uur, slapen van x uur tot y uur, routine, routine.

Want vanavond was zo’n avond waarom ik extra blij was dat ze al zo groot zijn.

Nog een geluk dat het vakantie is. Geen tijden om in de gaten te houden. Geen opjagen. Geen kinderen die absoluut op tijd in hun bed moeten zitten. Alles op het gemak.

Thuisgekomen om 19u en dan nog moeten beginnen koken. Beeldt u in dat ge dat met een klein kind doet en het huis is te klein. Ik had iets op het menu staan, maar omdat het zo laat was ging dat te lang duren om nog klaar te maken. Dan maar risotto.

Uiteindelijk pas rond 20u30 gegeten en geen van de kinderen die klaagde dat ze honger hadden. In afwachting hadden ze zitten kleuren (nog eens) en spelen, heel braaf en geen gezaag.

Nog een geluk dat de kinderen al zo groot zijn én dat het vakantie is.

De kinderen hadden gehoord van iets dat Popeiland heet en zagen dat wel zitten om er naartoe te gaan. Een vriendin van Zelie ging al een paar jaar en vrienden van ons zouden dit jaar ook gaan, dus food for thought.

Gisteren vroeg een andere vriendin of Louis wou komen spelen vandaag en toen dacht ik weer aan dat Popeiland en besloot dat we toch maar zouden gaan. In plaats van dat Louis zou gaan spelen vroegen we het vriendinnetje dan om mee te gaan.

Er werd deze ochtend nog gebeld met de vrienden waarmee we zouden gaan en toen bleek dat zij ook een vriendje hadden meegevraagd. Totaal: 2 volwassenen en 7 kinderen.

Het zou een leuke uitstap worden: prachtig weer, goed gezelschap, mooie locatie en als kers op de taart bleek dat er nog gratis tickets ook waren.

De verwachtingen zijn uitgekomen and then some. De kinderen hadden een fantastische namiddag en ik ook en meer moet dat niet zijn om de vakantie in te zetten.

Toen ik deze middag de kinderen van school afhaalde vond ik het toch wel wat fris. De zon straalde, daar niet van, maar er was een koude wind.

En toen we bij mijn schoonmoeder toekwamen en ik zag de tafel buiten gedekt staan, dacht ik dat ik toch maar met mijn jas aan zou eten, kwestie dat het toch wat fris was.

Maar toen we aan tafel gingen was het helemaal niet koud. Integendeel. Het was ideaal. Stralend warme zon, heel klein beetje wind die niet koud was. Was de wind op dat half uur minder koud geworden of zaten we op het terras net genoeg buiten schot, ik weet het niet, maar het was genieten.

En dus bleef ik de rest van de tijd daar buiten zitten en eens thuis deden we nog een wandeling in de zon in de stad. Het was ondertussen ook in het centrum warm en er was absoluut niets meer te merken van de kille wind van ‘s middags.

Na de wandeling hebben we thuis boterhammen gesmeerd en zijn die in de stralende zon in het park gaan opeten. Picnick op verzoek.

In het park was het ook ongelooflijk gezellig.  nog een paar ouders (met kinderen) tegengekomen van op school én een ex-collega die ik al een tijdje niet meer gezien had en waarmee ik nog even bijgebabbeld heb.

Kunnen dagen nog zaliger zijn?

Vandaag nog eens naar de kapper geweest. Alleen. Op het gemak.

Want als je werkt, dan lukt dat niet altijd om je niet te moeten opjagen om eens een kappersafspraak te doen. Meestal plande ik die tussen twee kinderactiviteiten door of na school, dus ofwel was het mij opjagen om op tijd buiten te zijn, ofwel was er meestal wel één of meerdere kinderen bij.

Deze middag dus niet. Op het gemak klaargemaakt, boekske mee, op tijd toegekomen, volkomen ontspannen. De kapper was laat, maar who cares, alle tijd van de wereld, niets om mij voor op te jagen. Als ge het nog niet doorhad, ik hou erg veel van kappersbezoeken, zo laten prutsen aan mij, op voorwaarde dat ik er dus ontspannen kan zitten.

Zalig gewoon.

Na schooltijd ben ik dan gepasseerd met de kinderen. Jan en Anna hadden dringend een knipbeurt nodig. Louis moest ook bijgetrimd worden.

Binnenkort eens foto’s, tenminste toch van de kinderen. Hoe ‘binnenkort’, dat zal van den anderen afhangen

Deze voormiddag nog de DVD’s verhuisd van de living naar het achterhuis. Stoffig werkje, maar, zoals den andere zei, soms is het nog handig om vier kinderen te hebben, dus zo lang duurde het niet. De kinderen vonden het deeltje trap-op-trap-af zelfs zo leuk dat ze ‘hun’ plaats niet wilden afstaan tot ze echt bekaf waren.

Na het middageten voor het eerst in een week een relatief uitgebreid bad genoten: goed warm (zeg maar heet) water, badschuim, haar wassen, en vooral geen kinderen in de buurt (en degenen die kwamen dan maar naar hun papa sturen).

Eens uit het bad een kleedje aangetrokken en buiten op straat een stukje taart gegeten en koffie gedronken in gezelschap van Michel (uiteraard), de buren, hun bezoek en de kinderen. Een goed uur later vervoegd worden door nog buren met hun kindje. Veel gebabbeld, gegeten en opnieuw, genoten. De kinderen vonden het ook meer dan een welkome verademing, zo een namiddag helemaal niets doen en gewoon spelen (‘t was al een paar dagen geleden en voor kinderen is dat een eeuwigheid).

Morgen wordt de vuile werkbroek weer aangetrokken, worden Zelie’s kleren eindelijk gesorteerd en begin ik aan de kasten in de bureau … met een kleine pauze om op babybezoek te gaan.

Maar ik heb toch even mogen genieten van een frisse en goedruikende ik.

Vriendin H. zat de afgelopen twee weken aan zee met haar twee kinderen en hun grootmoeder. Juist. Hoe slim kunt ge zijn, boeken tijdens de Gentse Feesten als ge zelf van Gent zijt. Maar soit. De woorden ‘ge moet maar eens langskomen’ waren gevallen. Vorige week lukte niet (duh! wat dacht ge!), maar deze week wel.

Vriendin B., met wie we samen zouden gaan, had naar het weerbericht gekeken en we hadden afgesproken dat áls we langs zouden gaan, we dat vandaag zouden moeten doen wegens dat het de warmste dag van de week zou worden. Beetje over en weer bellen en dat kon voor H.

Er waren omstandigheden waardoor B. uiteindelijk niet meekon, maar haar kinderen wel. Al onze kinderen zijn goed bevriend, en dus stond ik deze ochtend om 10u30 bij haar thuis om haar kinderen mee te nemen. Detail: zij heeft ook 4 kinderen, zij het ietsje ouder dan de onze.

En zo deden wij een poging om deze voormiddag om 10u52 nog de trein naar De Panne te halen, wat jammerlijk mislukte. Dan maar de 11u03 naar Blankenberge … want dat is toch ook aan zee? En dan met de kusttram naar Koksijde? Hoe moeilijk kan dat zijn?

Op de trein naar Blankenberge zaten we als sardienen in een doosje. Zo volgepakt was die trein dat er amper lucht over bleef om te ademen. Ik was blijkbaar niet de enige die op het lumineus idee was gekomen om op de zonnigste dag van de week naar de zee te trekken. In zo’n overvolle trein 8 kinderen in de gaten proberen houden, maar vooral kalm proberen houden? Niet evident, ik zweer het u.

Gelukkig moest het grootste deel van het volk er in Brugge uit om over te stappen naar Knokke. Er kwamen een overvloedig aantal plaatsen vrij zodat we de rest van de rit konden zitten, én er was airconditioning. Maar net toen we Brugge verlieten kreeg ik een sms van B.: de rit met de kusttram zou toch wel zo’n 95min duren. Gebeld met H. om elkaar eventueel halverwege tegen te komen, maar uiteindelijk besloten om dat toch niet te doen. Wij zouden wel tot in Koksijde komen: het was niet alsof we een strikt schema hadden, nietwaar.

Eens in Blankenberge op de kusttram gesprongen. Halverwege werd het plotseling té erg voor twee van de kleinere kinderen die ongelooflijk dringend moesten plassen. Dan maar van de tram gesprongen, de kinderen in de berm hun ding laten doen, en gewacht op de volgende tram. De rit die voorspeld was op 95 minuten, heeft er uiteindelijk 120 geduurd.

Maar kijk, niemand vond het erg. We hadden ons eigenlijk wel geamuseerd. H. kwam ons aan de tramhalte halen. Ze had voor picknick gezorgd, de vriendinnetjes waren op het strand aan het wachten, de speeltjes lagen klaar, de zon scheen en de zee was er. Wat moesten de kinderen, en ik, nog meer hebben? We hebben een goede drie uur genoten van 10 kinderen die op en af naar zee liepen en zich met elkaar amuseerden.

Rond 18u hebben we dan iedereen en alles bijeengeraapt om terug huiswaarts te keren. Deze keer gewoon met de trein vanuit De Panne én H. ging mee terug naar Gent (zonder haar kinderen). Twee volwassenen dus om op 8 kinderen te letten, en dat helpt toch wel een beetje, zeker als ze uitgelaten en opgewonden zijn.

B. stond ons op te wachten bij aankomst in het station. We brachten H. naar huis en ik ging met mijn kinderen mee met B.: zij had voor een zeer lekkere lasagne gezorgd. Lekker eten, glaasje wijn, goed gezelschap en de kinderen die nog verder met elkaar konden spelen. Zelie en Louis zijn daar nu gebleven om bij hun vriendjes te blijven slapen.

All in all: een fantastische dag.

Deze ochtend telefoon van vriendin E. Of we plannen hadden? Zoniet, mochten we afkomen en daar de dag spenderen.

Vriendin E. woont op ‘den buiten’ en heeft een grote tuin en een vijver en ook twee kinderen en onze kinderen komen best goed overeen, dus de beslissing was rap genomen op een zonnige dag als vandaag. Badpakken ingeladen en wijle weg.

De middag en namiddag dus gespendeerd genietend van de zon en goed gezelschap. De kinderen zijn zelfs nog gaan zwemmen in de zwemvijver bij het huis van het nichtje.

We kregen op het einde van de namiddag nog een onweersbui over ons hoofd, maar tegen dan zaten we gezellig binnen van een kopje koffie te genieten. Tegen dat we naar huis gingen was het weer zalig buiten.

Zo zalig dat we nog even langs mijn papa gepasseerd zijn om hem te vragen met ons een hapje mee te gaan eten. We zijn ons op de markt gaan installeren, kwestie om nog de laatste zonnestralen mee te pikken, maar ook een beetje in de hoop nog iets van Klara in Oudenaarde te zien. Die zonnestralen, die hebben we gehad maar van Klara was er jammer genoeg niets te merken, alleen nog lege podia op de markt.

Weer een van die dagen dus die gerust mogen herhaald worden.

Vandaag is mijn metekind 7 jaar geworden.

Uiteraard was daar een feestje aan verbonden. Met taart en chocolademousse (mijn schoonbroer maakt zalige chocomousse) en cake. Er was familie en er waren vriendjes van school. Het was mooi weer (de voorspelde regen is er dan gelukkig toch niet gekomen) en ze konden dan buiten blijven ravotten.

De schoolvriendjes werden rond 17u afgehaald. Ik was de eerste van de familie die vertrok … om 21u40. Jan en Anna waren nogal lastig eens we gingen vertrekken, maar na wat ze zoal een ganse namiddag en avond gedaan hebben was dat ook niet verwonderlijk: doodmoe waren ze.

Zoals altijd was het zeer aangenaam en gezellig. Mijn zus had lekker gekookt voor ’s avonds en ik verschoot mij dus een bult toen ik op mijn uurwerk keek en zag dat het al na 21u was. Tja, met dat het langer klaar blijft, is dat nogal misleidend.

Op naar het volgende feestje zeker?

Deze namiddag heb ik gespijbeld. In plaats van naar huis te komen nadat ik Zelie en Louis op de scouts had afgezet, ben ik met vriendin H. de stad in gegaan om iets te drinken.

De bedoeling was om één glas te drinken en dan naar onze respectievelijke thuis te gaan. Beeldt u onze verbazing in toen we op ons uurwerk keken en het al twee uur later was. De scoutsvergadering duurt maar drie uur, dus in plaast van nog even naar huis te gaan, zijn we gewoon in het centrum gebleven en nog wat winkels binnen en buiten gegaan.

Drie zalig rustige uren in aangenaam gezelschap in plaats van het huishouden te doen. Af en toe mag dat ook eens.

Het was een rustige dag al bij al. Voor alle kinderen wakker waren eerst bloemen halen op de bloemenmarkt en daarna taarten voor het dessert. Toen ik terug was, waren alle kinderen wakker en konden we samen ontbijten, uiteraard nadat ze de chocolade eieren gezocht hadden die de klokken hadden gebracht.

’s Middags afspraak bij de schoonouders waar we de rest van de dag hebben doorgebracht. Uiteraard waren hier ook paaseitjes te rapen voor de kinderen. Daarna een heerlijk middagmaal met fois gras, lamsbout met verschillende groenten en de taarten die wij mee hadden gebracht om af te sluiten.

Mooi genoeg weer om de hele dag buiten te zitten en te genieten van het eten en vooral, van elkaars gezelschap.

’s Avonds daar nog een boterhammetje gegeten en tegen 20u waren we thuis, op tijd om Anna en Jan nog op een redelijk uur in bed te steken.

‘t Was een zalige Pasen. Hopelijk voor jullie ook.