San's Weblog

Vandaag nog eens naar de kapper geweest. Alleen. Op het gemak.

Want als je werkt, dan lukt dat niet altijd om je niet te moeten opjagen om eens een kappersafspraak te doen. Meestal plande ik die tussen twee kinderactiviteiten door of na school, dus ofwel was het mij opjagen om op tijd buiten te zijn, ofwel was er meestal wel één of meerdere kinderen bij.

Deze middag dus niet. Op het gemak klaargemaakt, boekske mee, op tijd toegekomen, volkomen ontspannen. De kapper was laat, maar who cares, alle tijd van de wereld, niets om mij voor op te jagen. Als ge het nog niet doorhad, ik hou erg veel van kappersbezoeken, zo laten prutsen aan mij, op voorwaarde dat ik er dus ontspannen kan zitten.

Zalig gewoon.

Na schooltijd ben ik dan gepasseerd met de kinderen. Jan en Anna hadden dringend een knipbeurt nodig. Louis moest ook bijgetrimd worden.

Binnenkort eens foto’s, tenminste toch van de kinderen. Hoe ‘binnenkort’, dat zal van den anderen afhangen

Deze voormiddag nog de DVD’s verhuisd van de living naar het achterhuis. Stoffig werkje, maar, zoals den andere zei, soms is het nog handig om vier kinderen te hebben, dus zo lang duurde het niet. De kinderen vonden het deeltje trap-op-trap-af zelfs zo leuk dat ze ‘hun’ plaats niet wilden afstaan tot ze echt bekaf waren.

Na het middageten voor het eerst in een week een relatief uitgebreid bad genoten: goed warm (zeg maar heet) water, badschuim, haar wassen, en vooral geen kinderen in de buurt (en degenen die kwamen dan maar naar hun papa sturen).

Eens uit het bad een kleedje aangetrokken en buiten op straat een stukje taart gegeten en koffie gedronken in gezelschap van Michel (uiteraard), de buren, hun bezoek en de kinderen. Een goed uur later vervoegd worden door nog buren met hun kindje. Veel gebabbeld, gegeten en opnieuw, genoten. De kinderen vonden het ook meer dan een welkome verademing, zo een namiddag helemaal niets doen en gewoon spelen (’t was al een paar dagen geleden en voor kinderen is dat een eeuwigheid).

Morgen wordt de vuile werkbroek weer aangetrokken, worden Zelie’s kleren eindelijk gesorteerd en begin ik aan de kasten in de bureau … met een kleine pauze om op babybezoek te gaan.

Maar ik heb toch even mogen genieten van een frisse en goedruikende ik.

Vriendin H. zat de afgelopen twee weken aan zee met haar twee kinderen en hun grootmoeder. Juist. Hoe slim kunt ge zijn, boeken tijdens de Gentse Feesten als ge zelf van Gent zijt. Maar soit. De woorden ‘ge moet maar eens langskomen’ waren gevallen. Vorige week lukte niet (duh! wat dacht ge!), maar deze week wel.

Vriendin B., met wie we samen zouden gaan, had naar het weerbericht gekeken en we hadden afgesproken dat áls we langs zouden gaan, we dat vandaag zouden moeten doen wegens dat het de warmste dag van de week zou worden. Beetje over en weer bellen en dat kon voor H.

Er waren omstandigheden waardoor B. uiteindelijk niet meekon, maar haar kinderen wel. Al onze kinderen zijn goed bevriend, en dus stond ik deze ochtend om 10u30 bij haar thuis om haar kinderen mee te nemen. Detail: zij heeft ook 4 kinderen, zij het ietsje ouder dan de onze.

En zo deden wij een poging om deze voormiddag om 10u52 nog de trein naar De Panne te halen, wat jammerlijk mislukte. Dan maar de 11u03 naar Blankenberge … want dat is toch ook aan zee? En dan met de kusttram naar Koksijde? Hoe moeilijk kan dat zijn?

Op de trein naar Blankenberge zaten we als sardienen in een doosje. Zo volgepakt was die trein dat er amper lucht over bleef om te ademen. Ik was blijkbaar niet de enige die op het lumineus idee was gekomen om op de zonnigste dag van de week naar de zee te trekken. In zo’n overvolle trein 8 kinderen in de gaten proberen houden, maar vooral kalm proberen houden? Niet evident, ik zweer het u.

Gelukkig moest het grootste deel van het volk er in Brugge uit om over te stappen naar Knokke. Er kwamen een overvloedig aantal plaatsen vrij zodat we de rest van de rit konden zitten, én er was airconditioning. Maar net toen we Brugge verlieten kreeg ik een sms van B.: de rit met de kusttram zou toch wel zo’n 95min duren. Gebeld met H. om elkaar eventueel halverwege tegen te komen, maar uiteindelijk besloten om dat toch niet te doen. Wij zouden wel tot in Koksijde komen: het was niet alsof we een strikt schema hadden, nietwaar.

Eens in Blankenberge op de kusttram gesprongen. Halverwege werd het plotseling té erg voor twee van de kleinere kinderen die ongelooflijk dringend moesten plassen. Dan maar van de tram gesprongen, de kinderen in de berm hun ding laten doen, en gewacht op de volgende tram. De rit die voorspeld was op 95 minuten, heeft er uiteindelijk 120 geduurd.

Maar kijk, niemand vond het erg. We hadden ons eigenlijk wel geamuseerd. H. kwam ons aan de tramhalte halen. Ze had voor picknick gezorgd, de vriendinnetjes waren op het strand aan het wachten, de speeltjes lagen klaar, de zon scheen en de zee was er. Wat moesten de kinderen, en ik, nog meer hebben? We hebben een goede drie uur genoten van 10 kinderen die op en af naar zee liepen en zich met elkaar amuseerden.

Rond 18u hebben we dan iedereen en alles bijeengeraapt om terug huiswaarts te keren. Deze keer gewoon met de trein vanuit De Panne én H. ging mee terug naar Gent (zonder haar kinderen). Twee volwassenen dus om op 8 kinderen te letten, en dat helpt toch wel een beetje, zeker als ze uitgelaten en opgewonden zijn.

B. stond ons op te wachten bij aankomst in het station. We brachten H. naar huis en ik ging met mijn kinderen mee met B.: zij had voor een zeer lekkere lasagne gezorgd. Lekker eten, glaasje wijn, goed gezelschap en de kinderen die nog verder met elkaar konden spelen. Zelie en Louis zijn daar nu gebleven om bij hun vriendjes te blijven slapen.

All in all: een fantastische dag.

Deze ochtend telefoon van vriendin E. Of we plannen hadden? Zoniet, mochten we afkomen en daar de dag spenderen.

Vriendin E. woont op ‘den buiten’ en heeft een grote tuin en een vijver en ook twee kinderen en onze kinderen komen best goed overeen, dus de beslissing was rap genomen op een zonnige dag als vandaag. Badpakken ingeladen en wijle weg.

De middag en namiddag dus gespendeerd genietend van de zon en goed gezelschap. De kinderen zijn zelfs nog gaan zwemmen in de zwemvijver bij het huis van het nichtje.

We kregen op het einde van de namiddag nog een onweersbui over ons hoofd, maar tegen dan zaten we gezellig binnen van een kopje koffie te genieten. Tegen dat we naar huis gingen was het weer zalig buiten.

Zo zalig dat we nog even langs mijn papa gepasseerd zijn om hem te vragen met ons een hapje mee te gaan eten. We zijn ons op de markt gaan installeren, kwestie om nog de laatste zonnestralen mee te pikken, maar ook een beetje in de hoop nog iets van Klara in Oudenaarde te zien. Die zonnestralen, die hebben we gehad maar van Klara was er jammer genoeg niets te merken, alleen nog lege podia op de markt.

Weer een van die dagen dus die gerust mogen herhaald worden.

Vandaag is mijn metekind 7 jaar geworden.

Uiteraard was daar een feestje aan verbonden. Met taart en chocolademousse (mijn schoonbroer maakt zalige chocomousse) en cake. Er was familie en er waren vriendjes van school. Het was mooi weer (de voorspelde regen is er dan gelukkig toch niet gekomen) en ze konden dan buiten blijven ravotten.

De schoolvriendjes werden rond 17u afgehaald. Ik was de eerste van de familie die vertrok … om 21u40. Jan en Anna waren nogal lastig eens we gingen vertrekken, maar na wat ze zoal een ganse namiddag en avond gedaan hebben was dat ook niet verwonderlijk: doodmoe waren ze.

Zoals altijd was het zeer aangenaam en gezellig. Mijn zus had lekker gekookt voor ’s avonds en ik verschoot mij dus een bult toen ik op mijn uurwerk keek en zag dat het al na 21u was. Tja, met dat het langer klaar blijft, is dat nogal misleidend.

Op naar het volgende feestje zeker?

Deze namiddag heb ik gespijbeld. In plaats van naar huis te komen nadat ik Zelie en Louis op de scouts had afgezet, ben ik met vriendin H. de stad in gegaan om iets te drinken.

De bedoeling was om één glas te drinken en dan naar onze respectievelijke thuis te gaan. Beeldt u onze verbazing in toen we op ons uurwerk keken en het al twee uur later was. De scoutsvergadering duurt maar drie uur, dus in plaast van nog even naar huis te gaan, zijn we gewoon in het centrum gebleven en nog wat winkels binnen en buiten gegaan.

Drie zalig rustige uren in aangenaam gezelschap in plaats van het huishouden te doen. Af en toe mag dat ook eens.

Het was een rustige dag al bij al. Voor alle kinderen wakker waren eerst bloemen halen op de bloemenmarkt en daarna taarten voor het dessert. Toen ik terug was, waren alle kinderen wakker en konden we samen ontbijten, uiteraard nadat ze de chocolade eieren gezocht hadden die de klokken hadden gebracht.

’s Middags afspraak bij de schoonouders waar we de rest van de dag hebben doorgebracht. Uiteraard waren hier ook paaseitjes te rapen voor de kinderen. Daarna een heerlijk middagmaal met fois gras, lamsbout met verschillende groenten en de taarten die wij mee hadden gebracht om af te sluiten.

Mooi genoeg weer om de hele dag buiten te zitten en te genieten van het eten en vooral, van elkaars gezelschap.

’s Avonds daar nog een boterhammetje gegeten en tegen 20u waren we thuis, op tijd om Anna en Jan nog op een redelijk uur in bed te steken.

‘t Was een zalige Pasen. Hopelijk voor jullie ook.

Twee dagen goed weer gehad. Twee dagen hebben de kinderen en ik buiten doorgebracht. Zalig gewoon.

Gisteren eerst naar het park en dan nog even naar de Blaarmeersen.  ‘k Had er niet zo direct aan gedacht om daar naartoe te gaan, maar toen Zelie mee mocht met een vriendinnetje (haar broer was daar op sportkamp) nam ik de drie anderen op en zijn we ons daar ook een tijdje gaan installeren.

Vandaag afgesproken met vrienden (mama vriendin van mij, kindjes vrienden van elkaar) en ook naar de Blaarmeersen gegaan. Gisteren met de auto, vandaag met de fiets. We namen het vriendinnetje van gisteren mee, reden naar de vrienden toe en samen fietsten we naar de Blaarmeersen: twee volwassenen en zeven kinderen. Een mooi zicht.

Maar het was ongelooflijk aangenaam. Eerst een tijdje aan het ‘grote’ strand gezeten en daarna ons geïnstalleerd aan het peuterbad. Een zeer leuke locatie waar de kinderen zich ongelooflijk geamuseerd hebben en de volwassenen ook, want wij hebben goed geholpen met het maken van een zandkasteel. Het zicht op ons achterwerk zal wel niet zo mooi geweest zijn, maar who cares, ’t was wreed plezant.

Downside: ik heb de zon serieus onderschat. Toen ik vanavond in de spiegel keek had mijn neus een mooi rood kleurtje en mijn décolleté ziet al een beetje bruin. Anna zag daarentegen een beetje rood van boven tot onder en de andere drie hadden ook hier en daar tekens van zonnebrand. Maar een gewaarschuwd vrouw is er drie waard en als het mooie weer blijft duren, zal ik de zonnencrème bij de hand houden.

Vroeger hadden we weken waarin niets te doen was en dan hier en daar een ongelooflijk drukke week. Als er dus dan activiteiten en afspraakjes gepland waren, dan vielen die allemaal zo dicht mogelijk bij elkaar.

De laatste maanden lijkt het eerder omgekeerd: ongelooflijk drukke weken met hier en daar een rustige week ertussen.

Deze week is er zo’n rustige, toch voor mij (Michel had gisteren en vandaag al afspraken). Ondertussen ben ik dat al zo niet meer gewoon dat ik in die rustige week elke avond zeker twee keer mijn agenda controleer om toch zeker te zijn dat ik niets over het hoofd gezien heb.

Maar het doet wel deugd, zo’n rustige week waarin er geen gejaag is. Zeer erg deugd.

Erg hoe de tijd vliegt als ge plezier hebt.

Vandaag dus brunch bij vriendin E. en zoals verwacht is dat dus iets van lange adem. Rond 11u toegekomen en pas om iets na vijf in de namiddag van tafel gekomen. Zes uur en het leek alsof we er pas aangekomen waren.

En gegeten dat we hebben. ‘t Was allemaal ook zo lekker. Zoveel gegeten dat ik vanavond nog niet gegeten heb en ik denk niet dat het er nog zal van komen.

En uiteraard heel veel gebabbeld en geleuterd en gelachen. Het gezelschap die eigenlijk bepaald of het een leuke brunch wordt of niet en het werd een meer dan leuke brunch.

Daarna nog een bezoekje gebracht aan mijn zus en vooraf gebeld naar mijn papa dat we daar gingen passeren. Mijn neefjes waren volkomen uitgelaten over het bezoekje van hun neefjes/nichtjes en mijn kleine nichtje is ondertussen toch ook al een flinke baby geworden en ze was zo lief om mij haar te laten pakken.  Papa is dan nog ook langs gekomen en zo werd het een zeer geslaagd einde van de dag.

Zoals Michel al zei: we moeten dat meer doen.