Maar kijk, zo tussen 14.30u en 15.45u heb ik over het algemeen toch een beetje rust: drie kinderen op de scouts en de vierde op de academie. En zo zat ik toch eventjes op tinternet en zag ik plots deze boodschap verschijnen op Facebook:

Iemand die nog mee wil naar Theo maasen vanavond in Antwerpen?

Ik wou gewoon al mee om gezelschap te houden aan degene die het vroeg, maar voor de zekerheid googlede ik de man toch nog eerst om te weten wie Theo Maassen wel mocht zijn. Ik had een vermoeden dat het met comedy te maken had en dat bleek nog zo te zijn ook.

Geïnformeerd hoe het praktisch ineen zou zitten (vertrekstijd en zo), kwestie om te zien of het wel haalbaar zou zijn en juich oh juich, we zouden maar om 18.45u vertrekken, dus tijd genoeg om alle kinderen af te halen, eten te maken en op tijd klaar te zijn om te vertrekken. I was in.

En wat een goede beslissing was het om te antwoorden. Het was een heel fijne en zeer leuke avond daar in Antwerpen. Een comedian die in het eerste deel hilarisch praatte over het feit dat hij eigenlijk toch niets te vertellen heeft, dan maar doodleuk een pauze nam (‘Het is dan nu pauze’ en toen een aantal mensen bewogen riep ‘Voor mij! Wat heeft u gedaan om pauze nodig te hebben’) om in het laatste deel het vooral te hebben over dingen die verkeerd-om zijn. Wreed hard gelachen (al verstond ik zijn verwijzingen naar de Nederlandse voorbeelden niet altijd, soit).

Het gezelschap was nog fijner en we eindigden de avond in een heel leuk café om nog een beetje verder te praten en uiteindelijk nog op een redelijk deftig uur thuis ook.

Soms zijn het van die onverwachte dingen waar je enorm veel genot van kunt hebben. Een leuke bonus (voor mij dan toch): aangezien ik eens niet zou moeten rijden, kon ik op het gemak een glaasje drinken.

Er moeten namelijk nog twee taken gemaakt worden en één taak herwerkt. Er moeten ook nog twee examens gestudeerd worden.

Maar vandaag heb ik mijzelf een dagje cadeau gedaan om niets te doen. En morgen krijg ik er nog eentje van mijzelf.

Dus heb ik mijn vrije dag vandaag in pyjama doorgebracht en heb ik ook lang en veel geslapen. Het was blijkbaar nodig.

Gisteren vierden we Kerst bij mijn zus met lekker eten en in goed gezelschap van den anderen, papa, zus en schoonbroer, broer en schoonzus en de hele roedel kinders. Daar gebleven tot 2u30 en dan onze nest kinders in de auto en tegen 3u00 thuis.

Morgen terug naar zuslief om papa zijn 70ste verjaardag te vieren. We hebben zijn cadeau gisteren al gegeven: we gaan met de hele troep een weekendje weg en ik kijk daar al naar uit. Morgen gaan we gezellig samenzijn. Deze keer hebben we al ’s middags afgesproken zodat de kinderen nog veel met elkaar kunnen spelen. We zullen dan nog wat eten en drinken en bijpraten.

Alleszins een zeer leuk begin van een niet-zo-echte-vakantie.

Maar deze laatste dagen toch in schoonheid kunnen afsluiten, te beginnen met gisteren.

Een zalige namiddag, gespendeerd met de jongste dochter aan tafel, buiten, met voorbereidingen te maken voor het avondeten, want we kregen leuk bezoek. Anna schepte pitten uit kleine tomaatjes om die daarna te vullen met garnaaltjes. Ze haalde mosseltjes uit de schelp, die ik er daarna weer inlegde met een ’streepje’ kruidensaus erover, we sneden tomaatjes en (buffel)mozarella en mengden die met basilicum, zout, peper en olijfolie, om dan ’s avonds op gedroogd-toast stokbrood te leggen (stokbrood in de oven gedroogd nadat het ingesmeerd was met een mengeling van olijfolie en gedroogde basilicum). Enfin, een heel gezellige namiddag met een dochter die doodcontent was dat ze zoveel kon meehelpen (ze doet dat zo graag, Anna, en als er messen aan te pas komen, kan ze dat dus nog niet echt) en een mama die blij was met de hulp en het gezelschap.

Een zalige dag ook omdat de andere dochter doodcontent terugkwam van haar weekend met het koor en orkest van de school. Ze glunderde gewoon. Zalig om zien dat ze zich zo goed gehad had.

Een zalige avond omdat we in zeer goed gezelschap verkeerden en honderduit konden bijpraten.

En vandaag er nog eens extra van genoten, want de drie jongsten hadden nog een extra dagje vrij waardoor ik ook nog een dagje verlof had genomen. We trokken in de voormiddag naar de Blaarmeersen, waar er ontgoocheling was omdat de glijbaan niet meer in werking was (het is 3 oktober hé kindjes, de zomer is voorbij … eigenlijk) maar waar we ons toch zeer goed geamuseerd hebben in de Krekenplas met water en ongelooflijk veel zon.

Waar we de rest van de namiddag, in afwachting van de thuiskomst van Zelie die wel school had, doorbrachten op ‘ons’ terras, leuk spelend en (ikzelf) een boek lezend. Waar we nog een laatste keer genoten van het buiten eten op straat en nog eens bleven praten met de buren.

Vanaf morgen keert het weer. Ik hoop dat ‘ze’ zich nog eens goed vergissen, want dit zalige weer mocht voor mij toch nog even blijven duren. Langs de andere kant: er hangen daar kleren in de kleerkast serieus stof te vangen. Tijd om die ook nog eens boven te halen.

Het leuke was dat niets opgejaagd was en we er uitgebreid de tijd voor genomen hadden. Vroeg beginnen kon niet want Jan heeft deze laatste drie dagen van de vakantie een (gelukkig) indoor voetbalkamp tot 16u. Michel werkt tot minstens 17u, dus tegen dat iedereen thuis was en we konden vertrekken was het al een beetje laat. Maar dat mocht dus.

We waren in totaal met 14, en dus aten we in 2 shifts: onze kinderen en 3 van hun vier kinderen (én een vriendje) aten eerst, zodat, tegen dat wij aan tafel gingen, het drukste voorbij was en we volledig op ons gemak zaten. Een filmpje opgezet voor de onze en we hoorden zelfs niet meer dat er zo’n bende in huis was.

Puur genieterij was het: fantastisch gezelschap, lekkere pannenkoeken, alles op het gemak.

Meer moet dat echt niet zijn voor een fantastische avond.

Toen de wekker deze ochtend om 8u afging om Anna naar ballet te kunnen brengen, waren er nog een paar centimeters bijgekomen. De straat lag er spiegelglad bij en dus nam ik de beslissing: geen activiteiten vandaag, behalve het turnfeest deze namiddag. De voetbal was sowieso al officieel afgelast en ik had geen zin om ons leven te riskeren op spekgladde wegen om te kunnen gaan sporten.

We zijn gezellig binnen gebleven, zeer op het gemak, alsof de kerstvakantie al begonnen was. Deze namiddag dan op tijd kunnen vertrekken naar het jaarlijkse kerstfeest van de turnclub waar Zelie en Anna optraden en een cadeautje kregen van de Kerstman. Ondertussen ook gezellig kunnen babbelen tussendoor met een vriendin wiens zoontje daar ook turnt. Niet te laat thuis zodat de kleintjes op tijd in bed zaten en dan weer gezellig onder een dekentje voor de TV.

Ik kijk echt al uit naar de Kerstvakantie, want even een rustpunt in de activiteiten zal ons allemaal deugd doen.

En ja, ik weet dat ik de laatste tijd nogal wisselvallig ben in het posten hier, maar de moed om te schrijven ontbreekt mij tegenwoordig ’s avonds en overdag zit nogal wreed vol met tal van dingen te doen. Excusetrut eerste klas aan het woord, maar toch. Ik ga niet beloven dat het gaat beteren in de toekomst, maar ik ga alleszins mijn best doen, want ondanks alles ben ik het nog steeds niet beu om hier te komen leuteren.

Los daarvan, een fantastische avond achter de rug met 16 fantastische madammen die allemaal speciaal voor mij midden in de week hun activiteiten hebben stopgezet om mij gezelschap te houden. Om maar te zeggen, één van die madammen is net terug uit Afrika waar ze een tweetal weken hard gewerkt heeft, en toch vond ze, tussen alle vermoeidheid door, nog de moed om tot hier te komen. Soms weet ik niet waaraan ik het verdiend heb om zoveel en zo’n goede vriendinnen te hebben. Dus dames, bedankt voor de fantastische avond.

Morgen ga ik nog een beetje nagenieten van die verjaardag: een dagje vrijaf dus veel tijd om helemaal niets te doen (en ook een beetje veel te studeren).

Maar kijk. Louis had tijdens de nacht nog eens serieus last gehad en blijkbaar was daarmee het laatste spoor virus weggespoeld, want gedurende de dag had hij zijn kleur teruggekregen en voelde hij zich weer kiplekker.

Een geluk, want nu konden we afspreken met vriendin E. om samen een broodje te gaan eten. De kinderen waren content om buiten huis te zijn en ik was blij om nog eens een babbelken op het gemak te kunnen doen.

Om 16u Anna en Jan en E., een vriendinnetje van Louis, afgehaald. Thuis gekomen gekookt terwijl de kinderen speelden. Toen vriendin H., de mama van E. haar kwam afhalen nog een aperitiefje genoten en nog een beetje gekletst, gegeten en zo was de dag alweer voorbij.

En dat was het zo wat voor de laatste dag. Nu nog een beetje TV kijken en dan op tijd gaan slapen, zodat ik goed uitgerust ben voor mijn eerste dag morgen.

We zijn dus twee jaar verder en die goesting is er nog altijd niet. Integendeel, ik ben blij dat ik uit de luierfase ben, alhoewel ik daar ongelooflijk veel van genoten heb. Ik was er zo eentje die wél dolgraag babies had. Ik ben ook blij dat ik de TT fase (Terrible Two’s) voorbij ben. Ik was er zo eentje die die fase niet dolgraag had

Ik ben blij dat Anna al zo groot is en de anderen ook. Blij, omdat je nu al eens deftig met hen kan praten. Blij, omdat ze nu ook niet meer zo’n vaste uren hebben: eten (relatief) stipt om x uur, slapen van x uur tot y uur, routine, routine.

Want vanavond was zo’n avond waarom ik extra blij was dat ze al zo groot zijn.

Nog een geluk dat het vakantie is. Geen tijden om in de gaten te houden. Geen opjagen. Geen kinderen die absoluut op tijd in hun bed moeten zitten. Alles op het gemak.

Thuisgekomen om 19u en dan nog moeten beginnen koken. Beeldt u in dat ge dat met een klein kind doet en het huis is te klein. Ik had iets op het menu staan, maar omdat het zo laat was ging dat te lang duren om nog klaar te maken. Dan maar risotto.

Uiteindelijk pas rond 20u30 gegeten en geen van de kinderen die klaagde dat ze honger hadden. In afwachting hadden ze zitten kleuren (nog eens) en spelen, heel braaf en geen gezaag.

Nog een geluk dat de kinderen al zo groot zijn én dat het vakantie is.

Gisteren vroeg een andere vriendin of Louis wou komen spelen vandaag en toen dacht ik weer aan dat Popeiland en besloot dat we toch maar zouden gaan. In plaats van dat Louis zou gaan spelen vroegen we het vriendinnetje dan om mee te gaan.

Er werd deze ochtend nog gebeld met de vrienden waarmee we zouden gaan en toen bleek dat zij ook een vriendje hadden meegevraagd. Totaal: 2 volwassenen en 7 kinderen.

Het zou een leuke uitstap worden: prachtig weer, goed gezelschap, mooie locatie en als kers op de taart bleek dat er nog gratis tickets ook waren.

De verwachtingen zijn uitgekomen and then some. De kinderen hadden een fantastische namiddag en ik ook en meer moet dat niet zijn om de vakantie in te zetten.

En toen we bij mijn schoonmoeder toekwamen en ik zag de tafel buiten gedekt staan, dacht ik dat ik toch maar met mijn jas aan zou eten, kwestie dat het toch wat fris was.

Maar toen we aan tafel gingen was het helemaal niet koud. Integendeel. Het was ideaal. Stralend warme zon, heel klein beetje wind die niet koud was. Was de wind op dat half uur minder koud geworden of zaten we op het terras net genoeg buiten schot, ik weet het niet, maar het was genieten.

En dus bleef ik de rest van de tijd daar buiten zitten en eens thuis deden we nog een wandeling in de zon in de stad. Het was ondertussen ook in het centrum warm en er was absoluut niets meer te merken van de kille wind van ‘s middags.

Na de wandeling hebben we thuis boterhammen gesmeerd en zijn die in de stralende zon in het park gaan opeten. Picnick op verzoek.

In het park was het ook ongelooflijk gezellig.  nog een paar ouders (met kinderen) tegengekomen van op school én een ex-collega die ik al een tijdje niet meer gezien had en waarmee ik nog even bijgebabbeld heb.

Kunnen dagen nog zaliger zijn?