San’s Weblog

19u50. De deurbel gaat. Wij verwachten niemand dus wie kan dat zijn op een zondagavond? Enige manier om dat te weten is opendoen dus.

Voor de deur staat mijn papa. Hij gaat naar de film en is een beetje vroeg (twee uur en een half maar met opzet) want wou hij eerst nog een bezoekje brengen.

Dus kijken we nu samen naar De Pappenheimers en ga ik straks met hem mee om iets te gaan eten en een film te gaan bekijken. Joepie! Een avondje uit met mijn papa! Ik ga daar serieus van genieten.

Het is eigenlijk raar, maar uiteindelijk heb ik nooit ‘van nieuwjaarsreceptie’ gedaan tot twee jaar geleden.

Daarvoor vierden we oudejaar en nieuwjaarsdag bij mijn schoonouders en een dag of het volgende weekend erna gingen we wel bij mijn ouders langs om gelukkig nieuwjaar te wensen, maar daar stopte het wel bij.

Geen ooms of tantes of grootouders bij wie wij op bezoek moesten, vrienden om bij langs te gaan om op het nieuwe jaar te klinken. Niet dat ik dat zeg om zielig te klinken. Het was gewoon geen gewoonte, wij hadden zo geen traditie om een hele maand nieuwjaar her en der te gaan vieren.

Sinds twee jaar is daar verandering in gekomen, of moet dat ‘drie jaar’ zijn? Wat ik bedoel is dat wij in januari 2006 voor het eerst naar de nieuwjaarsreceptie van de stad Gent zijn gegaan. Tot een paar dagen voordat we gingen wist ik zelfs niet dat er zoiets was, laat staan dat ik er naartoe zou gaan. Maar het was leuk, de kinderen vonden het ook leuk en vorig jaar stonden we daar dan weer en dit jaar opnieuw. Een traditie is dus gestart.

En dat is niet de enige nieuwe traditie. Vorig jaar werden we uitgenodigd door mijn jongste neef en nichtjes, de drie kinderen van de jongste broer van mijn moeder. Of we wouden komen een glas drinken op het nieuwe jaar. Zeer graag en het werd een ongelooflijk leuke avond, wat het eigenlijk altijd wel is als we met mijn familie zijn.

Vorig jaar (vorige maand dus), op het verassingsfeestje van mijn zus, vroegen ze of we dit jaar opnieuw een glas wouden komen drinken en onmiddellijk werd een datum vastgelegd: vorige zaterdag.

We keken er wreed naar uit, gezocht naar een babysit en gelukkig nog iemand gevonden die wou/kon komen (het is examentijd hé voor de studenten) en toen viel Michel ziek. Babysit afgezegd en gehoopt dat hij tegen zaterdagavond toch enig teken van beterschap zou vertonen, maar toen er ’s namiddags nog steeds geen verbetering was belde ik mijn nicht om af te zeggen.

Maar ’s avonds kreeg ik de kriebels en toen de kleinsten in bed waren heb ik me toch nog klaargemaakt om er naartoe te gaan. Ja, ik weet het, slechte vrouw, zo niet voor mijnen vent zorgen, maar uiteindelijk kon ik hier toch niets doen voor hem. Ik ben dus maar gegaan.

Het was zeer gezellig: veel champagne, lekkere hapjes en het belangrijkste natuurlijk, fantastisch gezelschap. Om 2u heb ik mijzelf eindelijk kunnen forceren om naar huis te gaan: de nieuwjaarsreceptie van de stad was er ’s ochtends en ik had de kinderen beloofd om vooraf te gaan schaatsen.

Twee wreed leuke nieuwe tradities en mogen ze nog lang blijven voortduren.

Toen Michel niet zo goed bleek te zijn besloot ik met de kinderen uit te gaan eten en de namiddag weg te blijven om hem zoveel mogelijk rust te gunnen. Er waren geen plannen, behalve voor het middageten, dus zouden we wel zien waar we uitkwamen.

Vlak voor de middag zijn we vertrokken om spaghetti te gaan eten in de Kastart. Als student was ik er veel geweest en had heel goede herinneringen aan hun spaghetti Kastart, dus ik wou de kinderen eens meenemen om hem te laten eten.

Jeugdherinneringen moeten bewaard worden, niet herbeleefd. Dat wist ik eigenlijk al, maar soms denk je toch dat het geen kwaad kan. Naar de Kastart gaan was een vergissing: de spaghetti was overkookt, de saus was flets en te pikant voor de kinderen (alhoewel maar lichtjes voor mij) en de sfeer was er beneden nul: mensen (de klanten dan) die ons langs alle kanten voorstaken om een tafel in te palmen, toen ik achter de bar vroeg of er plaats was antwoorden ze wel maar niet op de vraag, de bediening was stuurs, … Enfin, ‘k ben er geweest en ik zal er niet meer terugkomen.

De rest van de namiddag verliep gelukkig beter.

Na het eten hebben we gewandeld. We hadden plots wel een doel: de bibliotheek, en dus slenterden we op het gemak door de stad, een tempo plezant voor ons alle vier (Anna reken ik niet mee want zij zat in de buggy).

Op onze weg naar de bibliotheek passeerden we de kapper waar ik net voor Kerst was geweest en gezien de kinderen eigenlijk al lang hun haar dienden te laten knippen stopten we even om te vragen of ze tijd hadden om hun haar vandaag te knippen. We hadden geluk: een uurtje later mochten we komen, een uurtje de tijd dus om naar de bibliotheek te gaan.

De bibliotheek ging vlot en een uurtje later waren we terug bij de kapper. Geen andere klanten en zo werden in volgorde Louis, Zelie, Jan en Anna geknipt en konden we 80 minuten later onze wandeling verder zetten.

Op het gemak langs het Braunplein gewandeld om info te verzamelen voor zondag, bij de ijsbaan een warme choco gedronken en dan doorgewandeld naar de Vrijdagmarkt om nog even te vissen in het eendjeskraam en een toertje mee te draaien op de molen (de kinderen natuurlijk, ik niet).

Zo waren we tegen half zes thuis, net op tijd voor mij om rap naar de apotheker te rijden (met de fiets) en beleg te halen.

Van die dagen zonder vooropgesteld doel, fijn dat dat kan zijn.

Een uur bij de kapper gezeten, ik was er zelf van verbaasd want het leek alleszins niet zo lang.

Binnengekomen en ik werd begroet door een zeer vriendelijke mannelijke kapper. Het gesprek dat volgde liep in de volgende trend:

zet u. Vertelt eens: wat vindt ge niet goed aan uw kapsel? Wat hebt ge in gedachten?

Hmm, ‘k vind mijn kapsel niet per se slecht, maar ‘t is nu al drie jaar zo en het mag eens veranderen.

En wilt ge de lengte behouden?

Niet per se. ‘t Kan mij eigenlijk al niet schelen. ‘k Heb het al tot 2cm kort gehad, ‘k heb het al tot aan mijn midden gehad, … toeternietoe. Doe uw ding. Kijk, als ge die voor en na dingen ziet, dan ziet ge mensen met soms een relatief zelfde kapsel en soms iets radicaals anders. De kapper die ziet met wat voor kapsel een mens staat, dus smijt u, leeft u uit.

En krult uw haar meer als het kort is?

Euh… Ik zou het niet weten. Ik denk het niet.

Hij begon dan een beetje in mijn haar te prutsen, ik vroeg of ik mijn bril moest afzetten, hij zei dat dat misschien beter zou zijn en van dat moment af kon hij doen wat hij wou, ik zag toch niets meer.

Hij begon in mijn droog haar te knippen gedurende zo’n 20 minuten. Wel knippen is een groot woord: hij begon er met een scheermes in te hakken. Daarna mocht ik naar de wastafel waar hij vakkundig mijn haar wastte. Dit is een zeer belangrijk detail voor mij bij de kapper: of ze uw haar goed wassen. Niet goed in de zin dat uw haar proper is. Dat zal altijd wel zo zijn. Goed in de zin of het krachtig genoeg gedaan is zonder pijn te doen, of er eigenlijk een hoofmassage bij zit, want een goede kapper, kan ook goed haar wassen, op een manier dat ik mijn ogen kan sluiten en zelfs indommelen.

Na het wassen mocht ik opnieuw aan de kaptafel gaan zitten waar hij zijn werk voltooide: eerst een beetje drogen en dan opnieuw beginnen knippen. Ja hoor: deze keer zette hij de karwei verder met zijn schaar. Er werd gehakt maar ook geknipt. Het leek wel of hij minitieus elk lokje stuk voor stuk vastnam en al dan niet een knipje gaf, tot het resultaat perfect was.

Enfin, het leek meer op een soort sculptuur waaraan hij bezig was dan een gewone knipbeurt, een sculptuur die een uur duurde maar eigenlijk heb ik dat niet eens gemerkt. Na dat uur mocht ik eindelijk mijn bril opzetten om het resultaat te zien en het ziet er zeer wijs uit (vind ik toch - met dank aan Bruno voor de foto). ‘k Ben wreed content ook al vindt Michel dat er niet veel verschil is.

Halverwege de kapbeurt is mevrouw Polly binnengewandeld voor haar transformatie en ik denk (of hoop toch een beetje) dat mijn geslaagde resultaat ertoe heeft bijgedragen dat zij zich ook zonder zorgen aan de bekwame handen van de kapper heeft overgelaten. Zo te zien is het resultaat daar ook een volledig ander kapsel geworden

Onze laatste ‘drukke’ dag van het jaar. Behalve scouts deze namiddag lopen alle andere zaterdagactiviteiten vandaag gewoon door, met die bijkomstigheid dat er deze namiddag een extra activiteit is van de turnclub: het jaarlijkse Kerstfeest.

Zeer belangrijk voor de kinderen want niet alleen mogen ze hun kunnen tonen aan de verzamelde ouders, grootouders, familie, vrienden en vriendinnen, ze gaan die ook tonen aan niemand minder dan de Kerstman.

Het zal dus laat worden deze avond: die feesten lopen altijd uit, temeer dat ze eigenlijk altijd relatief laat beginnen: 16u45. Het uitdelen van de kadootjes door de Kerstman is voorzien voor 19u en meestal begint dat ook al niet op tijd.

Afgesproken dit jaar met een andere mama dat we de picknick zouden meehebben. De vorige jaren zo dom geweest om daar niet aan te denken en had F. het gisteren niet gesuggereerd, dan had ik er dit jaar ook niet aan gedacht. Maar als ik het (weer) vergeet, betekent het dat we tegen 20u thuis zijn en dat de kinderen dan nog moeten beginnen eten. Ze lopen nu al zo moe als een hond, ik mag dat dus zeker niet vergeten.

Eens deze dag voorbij is begint de vakantie dus ten volle: een volle twee weekends met niets van verplichtingen. Niet rondrijden om van hot naar her te gaan, niet moeten ergens op tijd zijn, niet moeten opstaan om ergens op tijd te geraken. Gewoon zalig genieten van de vakantie, uitrusten en af en toe wel eens een activiteit ondernemen, zolang die maar niet valt in de vroege uurtjes van de dag.

Oef! Bijna rust (al is dat ook wel relatief met vier kinderen in huis).

Het einde van het jaar is in zicht en dat laat zich merken op verschillende gebieden en dan vooral dan op gebied van kinderactiviteiten. Volgende week is het het laatste weekend met nog activiteiten voordat ze twee weken stilgelegd worden, maar één activiteit heeft mijn zaterdag al een pak aangenamer gemaakt: de scouts heeft sinds dit weekend geen zaterdagvergadering meer maar wel een vrijdagavondvergadering. Het gevolg: een vrije zaterdagnamiddag.

Dat uit zich dus al ’s middags: in plaats van thuiskomen van de voormiddagactiviteiten, Michel die moest zorgen dat het eten op tafel stond als we thuiskwamen, raprap te eten en dan te vertrekken naar de namiddagactiviteit, kon ik vandaag op het gemak koken. Zelf. Zonder mij op te jagen (allez: toch een beetje want uiteindelijk waren we maar tegen 13u thuis en dan krijgen de kinderen toch wel al een beetje (veel) honger). Fantastisch gewoon.

Eens Anna in bed zat ben ik dan met Zelie (eindelijk) een kerstboom gaan kopen en thuis hebben de drie oudsten dan geholpen om hem te versieren. Het was leuk en wreed gezellig en ik had mij zo geamuseerd en was zo ontspannen dat ik van de weerga mijn fantastisch verjaardagscadeau (twee zeer goede pannenkoekenpannen - dank u mamie) eindelijk heb uitgetest: ik heb pannenkoeken gebakken én van de weerga ‘mensen’ uitgenodigd om mee te komen eten. Er is uiteindelijk maar één (weliswaar wijs) ‘mens’ afgekomen, maar zij had wel wijn mee en dat maakte de afwezigheid van de andere ‘mensen’ meer dan goed.

De gezellige namiddag is nu aan het uitmonden in een meer dan aangename avond. Ik ga er nog een beetje (veel) van genieten.

 Ik kan zo genieten van de avonden. Als de kinderen in bed liggen is het plots zo rustig en stil. Wreed aangenaam. En ergens in mijn (onbewuste) achterhoofd dacht ik waarschijnlijk dat het altijd zo zou zijn.

En vanavond kreeg ik dan een mailtje van een mede-mama-met-vier-kinderen (ook al zijn haar kinderen dan al wat ouder) dat mij terugbracht in het echte leven:

“Anderzijds ken ik het maar al te goed dat vakantie met vier kinderen leuk is, maar voor jezelf toch maar half vakantie is […], je blijft toch een groot deel van je tijd besteden in functie van de kinderen (en dat blijft zo als ze groter worden, ook al verandert de parktische invulling wel natuurlijk. Wat vooral verandert is dat je de avonden niet meer voor jezelf hebt, ze blijven soms langer op dan wij)”

Ieks! Lap! Tot daar mijn illusies Dan maar dubbel genieten van de avonden die ik nog heb.

‘t Zijn Bordure Fieste, een buurtfeest bij en van onze vriend en gisteren was er dan BBQ. Gezien Steven één van de organisatoren is (zo’n Mens Met Te Veel Tijd om Handen  ) hadden bij ons ingeschreven

Twee volwassenen en drie kinderen, zo had ik gereserveerd. Geen vier kinderen want ’s avonds eet Jan toch nooit echt veel en dus wist ik op voohand dat er genoeg zou zijn voor de vier. Uiteindelijk bleef er nog genoeg over om zeker nog een kindje mee te voeden, want die BBQ, dat was dik in orde.

Het vlees was lekker en overvloedig en de slaatjes erbij zeer fris en toen we nog in goed gezelschap bleken te zijn was de avond volledig geslaagd.

De kinderen konden na het eten op het springkasteel of op het glijbaantje en alhoewel er af en toe wat strubbelingen waren met de grotere kinderen die ook (een beetje wilder) op het springkasteel sprongen hebben ze zich toch goed geamuseerd.

Deze namiddag gaan we terug. Er is een initiatie jumpen en Zelie en Louis zouden dat zeer graag leren, dus wat doe je dan, nietwaar?

Deze ochtend om zes minuten voor negen vertrokken om de twee oudsten te gaan halen. Met dat schoon weer dat voorspeld werd was ik er niet gerust in, filegewijs dan, maar behalve een snelheidsbeperking tot in Drongen van 110km/u hebben we niets gemerkt van eventuele dagtoeristen. Het langst hebben we moeten wachten vanaf de oprit naar Adinkerke: het is dé oprit ook voor Plopsaland en dat kan je merken als je daar rond 10u aankomt.

We waren dus mooi op tijd en de kinderen waren zeer blij ons terug te zien maar ook een beetje triest om te moeten vertrekken.
Ze zijn een paar keer rondgegaan om toch maar zeker te zijn dat ze alle monitoren dag hadden gezegd en ik denk dat het toch zo’n half uur geduurd heeft vooraleer we eindelijk konden vertrekken.

Met dat het zo’n prachtig weer was besloten we aan zee te blijven en er een dagje van te maken. Eerst een wandelingetje op de dijk, een opblaasbaren krokodil en orka gekocht, zetels voor Michel en mijzelf, een hapje gaan eten en dan het strand op. Meer moet dat dus niet zijn voor de kinderen want ik had mij wel voorzien en de zandspeeltjes, extra handdoeken en zwemkostuums meegepakt.

De hele namiddag hebben we dus aan het strand doorgebracht en hebben we genoten van zon, zee en zand. Zelie heeft al niets schrik meer en gaat zo diep mogelijk de zee in. Louis gaat ook al ver maar bleef eigenlijk toch liever in het ondiepe op de orka dobberen. Jan had veel schrik in het begin en toch weer niet: hij deed niet liever dan naar de zee te gaan maar als hij er was kreeg hij schrik om er dieper in te gaan dan met zijn tenen. Maar na een tweetal uur is dat ook volledig over gegaan en sprong en liep hij erin zo rap hij kon of dobberde hij op de krokodil. Anna kon er niet genoeg van krijgen. De eerste kennismaking was een beetje verrassend maar eens ze de temperatuur en de golfjes gewoon was wou ze er niet meer uit.

We hebben er allemaal een mooi kleurtje bijgekregen (vooral Michel dan: een rood kleurtje) maar het was een zalige dag. In de late namiddag zijn we dan op het gemak teruggekeerd naar huis en eens in de auto zijn Anna en Jan (en Michel ook eigenlijk) prompt in slaap gevallen. Louis heeft ook een dutje gedaan maar hij bleef al iets langer wakker.

We hadden een ijsje beloofd en het was er niet meer van gekomen aan zee, dus heb ik dan na de boterhammetjes ’s avonds Jan een ijsje uit de diepvries gegeven en ben ik met Zelie en Louis, eens Jan en Anna in bed lagen, nog eens tot op de Patersholfeesten geweest om met hen een ijsje te eten. Ze zaten, na zo’n zware week, eigenlijk veel te laat in bed maar voor enen keer …

Nu. Hier in huis. Niets te horen behalve de geluiden op straat en het getokkel op mijn keyboard.

Michel is naar de cinema met de drie oudsten. Anna ligt boven in haar bedje te slapen. En ik ben babysit van dienst, volledig vrijwillig. Enerzijds omdat ik vond dat Michel eens iets met de kinderen moest doen. Na 10 dagen Gentse Feesten was hij een beetje uitgeput en moest hij recupereren (wij ook trouwens), maar inclusief vandaag blijven er uiteindelijk voor hem maar drie vakantiedagen over. Tijd voor de kindjes dus en ze waren zeer opgewonden bij het vooruitzicht om iets met papa te doen.

Anderzijds omdat ik uitkeek naar twee uur stilte en rust. Even leek het te mislukken. Anna was in de auto in slaap gevallen op terugweg naar huis en ik was bang dat ze, eens thuis, wakker zou worden en niet meer zou willen gaan slapen. Maar gelukkig geen probleem. Toen ik Anna uit de auto nam legde ze direct haar hoofdje op mijn schouder. Even heeft ze haar hoofdje opgeheven toen ik de voordeur open en dicht deed, maar toen ze zag waar we waren legde ze haar hoofd onmiddellijk weer neer en toen ik haar in bed legde sliep ze alweer zeer vast. Ondertussen heb ik nog geen kik gehoord.

Een mens kan toch genieten van de simpele dingen in het leven.