San’s Weblog

Net wat Ivan zegt. Onze kinderen zitten in de ‘ik-wil-het-zelf-doen-en-zelf-kiezen-en-het-moet-op-mijn-manier’-fase, ook gekend als Terrible Two’s, en soms is het meer dan hatelijk.

De laatste weken (of is het al langer?) zijn het constant argumenten met Anna die niet (altijd) wil luisteren en de sirène opendraait als ze haar goesting niet krijgt: ‘IK wil de auto opendoen’ nadat ik hem bijvoorbeeld net opengedaan heb. Absoluut haar botinnen willen aandoen terwijl ik haar net haar lage schoenen heb aangedaan. Zelf kleren aan en uitdoen, zelf tafel willen zetten (terwijl ze de schuiven nog niet zelf kan opendoen). Ge zegt het, zij wil het doen.

Vanavond nog zo’n voorval. We stonden op vertrekken bij de scouts en ik wou Anna op de fiets krijgen. Dus moest ze haar handschoenen aandoen en haar helm opzetten en op de fiets zelf geraken, en op alle vlakken was het worstelen en overtuigingskracht gebruiken tot en met. Een vader stond ernaar te kijken en zei iets in de trant van ‘ja, dat hebt ge op die leeftijd’ en ik bevestigde dus, want ‘dat weet ik’ zei ik, ‘het is mijn vierde’.

En gelukkig dat het onze vierde is want ondertussen weten we hoe het aan te pakken. Nu ‘weten’ is een groot woord. Uiteindelijk is elk kind anders en pakken we Anna niet op dezelfde manier aan als Zelie, Louis of Jan. Maar als het puntje bij paaltje komt pas ik de regel toe die mij is aangeleerd toen Zelie die leeftijd had: ‘pick your battles’ of met andere woorden: ze zullen over alles in de clinch gaan met u, dus maak als ouder uit welk gevecht voor u belangrijk genoeg is om te ‘winnen’ en welk argument het kind mag ‘winnen’.

Een gevecht over haar schoenen, dat ga ik niet aangaan met Anna. Voor mijn part loopt ze rond op haar pantoffels. Als haar voeten koud/nat worden, zal ze het wel merken en andere schoenen aandoen. Niet dat ik haar niet zal proberen overtuigen, maar als ze voet bij stuk houdt laat ik haar doen. Daarentegen een gevecht over warm aangekleed zijn op dit moment als we met de fiets weg gaan, dat zal ik hoedanook winnen. No way in hell dat ik haar niet warm ingeduffeld op de fiets ga meenemen.

Het krijsen als ze haar goesting niet krijgt wordt dan kordaat aangepakt. Ze krijgt drie waarschuwingen en als ze dan nog niet luistert gaat ze twee minuten in haar kamer. Daarna mag ze eruit als ze belooft braaf te zijn en haar excuses aanbiedt. De kamertruuk heb ik nog maar twee keer moeten toepassen, ze weet dat ik het meen als ik zeg dat ze moet ophouden.

Och ja. Nog een goed jaar en die fase zal dan ook weer voorbij zijn. Het is de eerste keer dat ze echt rebelleren en het zal alleszins niet de laatste keer zijn en in vergelijking met de vorige kinderen is ze eigenlijk zo mak als een lammetje. Dat of wij zijn veel toegeeflijker geworden

Dus Ivan en Nele: veel geduld en succes toegewenst!

De laatste twee weken ga ik nu vier dagen op vijf met de kinderen naar school op de fiets: Anna bij mij op de fiets en de andere drie fietsen zelf. De evaluatie volgt wel nog eens, maar ik wou het even hebben over Jan.

Jan is dus nu 4 jaar en 8 maanden. Een leeftijd waarop de meeste kindjes blijkbaar pas leren rijden met twee wieletjes en Jan rijdt dus alleen naar school. ‘Alleen’ als op zijn eigen fiets, niet als ‘alleen zonder begeleiding’. En ik ben nu dus al veel ouders tegengekomen die ons op weg zien gaan van en naar school en Jan de hemel inprijzen van hoe goed hij dat doet en hoe veilig hij rijdt en hoe goed hij luistert naar mij. En ik kan met trots zeggen dat hij dat dus fantastisch doet.

Er is evenwel een obstakel op ons parcours. Eigenlijk zijn het er twee: de Pollepelstraat en de Willem Tellstraat. Twee straten met een serieuse helling. Zo lang wij enkel de vrijdag naar school fietsten, fietste Jan de straten naar boven. Met een beetje last, maar hij geraakte boven. Eens we (bijna) dagelijks naar school fietsen geraakte Jan niet meer boven. De Pollepelstraat ging nog net, maar de Willem Tellstraat was er teveel aan. En dus sprongen we halfweg de straat van de fiets en stapten we verder naar boven. Wel moedigde ik hem aan om elke dag toch ietsje verder te proberen fietsen: zo zou hij op de duur toch (weer) boven geraken.

Deze morgen begon hij aan de Willem Tellstraat en zoals gewoonlijk moedigde ik hem aan: vrijdag waren we tot punt x gekomen, dus daar zou hij moeten proberen voorbij geraken. En toen hij aan punt x kwam fietste Jan door … en door … en door tot hij boven stond. Hij trok grote ogen van zijn eigen prestatie en grote lof viel hem dus te beurt van mijnentwege.

Glunderend fietste hij door en vroeg plots ‘mama, ga jij dat aan de juffrouw vertellen?’. ‘Natuurlijk’, zei ik hem, ‘zo een prestatie zeg. Of mag ik niet?’ ‘Neen’ zei hij gedecideerd, en dan, vijf minuten later, met zo’n schaapachtige glimlach ‘Of toch’.

Hij is nog niet een beetje trots op zichzelf. En ik ook natuurlijk.

Ouders zullen dit wel wreed herkennen. Het moment dat ze naar bed moeten en dan plots moet er nog vanalles gezegd of gedaan worden. Net op die moment. Geen vijf minuten ervoor, maar als ze voor de slaapkamerdeur staan of net in bed zitten.

Of ook: ze zitten al in bed en dan een paar minuten later komen ze er weer uit met één of ander excuus. Soms zo vergezocht dat ge u afvraagt welke scenario’s ze zo allemaal hebben zitten bedenken in hun bed vooraleer ze erweer uitkomen met hun verhaal.

Gisteren kwam Zelie zo weer naar beneden: ze had het afwisselend veel te warm en dan plots weer veel te koud. Dat kan dus effectief iets zijn, dus vroeg ik haar bij mij te komen om te zien of ze geen koorts had. Geen temperatuursverandering te bemerken maar terwijl ze bij mij staat zegt ze ook dat ze hoofdpijn, keelpijn en buikpijn heeft. Tja. Hmm. Kan uiteraard, maar zo pas nadat ze al 10 minuten in bed zit? Dus maar terug naar bed gestuurd om te gaan slapen met de boodschap dat als ze de volgende ochtend nog pijn had, we dan wel zouden zien wat ertegen te doen.

Met een zeer beteuterd gezich trok Zelie dus terug naar bed en toen ze ongeveer halverwege de trap was, kwam het ‘beste’ excuus van al. Half wenend zei ze: maar mama, hoe meer ik de trap opga, hoe meer het pijn doet.

Ik verwachtte niet dat ze deze ochtend nog ergens pijn zou hebben

Voila. Anna haar eerste dag zit erop en hij is vlekkeloos verlopen.

Deze ochtend afgezet. Geen traantjes en direct vrolijk gaan spelen. Toen ik nog even door het raam keek was ze al op onderzoek in de klas.

De rapporten van de rest van de dag stemmen tot optimisme. Rapport één komt uit de mond van het meisje zelf. School was leuk. Ze heeft gefietst. Ze gaat morgen terug. juffrouw Greet is lief. Anna was zeer beslist.

Het tweede rapport komt van haar ‘grote’ broer, Jan dus: hij heeft de hele dag met Anna gespeeld. Ze heeft niet één keer geweend. Ze was heel flink. Rapport drie komt van een andere mama: Anna doet het heel goed. Rapport vier komt van mij: toen ik op school aankwam was ze aan het fietsen en ze had geen zin om van de fiets af te komen. Na even aandringen is ze dan toch meegegaan. Altijd een goed teken als ze niet direct meewillen naar huis.

Als ze het patroon volgt van haar broers en zus, dan zal deze eerste week geen probleem zijn. Volgende week kunnen er al probleempjes zijn en als het dan niet is, dan zeker binnen twee weken: hevige huilbuien als ik ga weggaan want dan zal ze eindelijk beseffen dat de verandering definitief is. Een paar dagen huilen en dan zal dat ook weer voorbij zijn en zal ze zich als een vis in het water voelen.

Alhoewel, Anna heeft zich op dat vlak eigenlijk nog maar weinig zoals haar broers en zus gedragen, dus misschien zullen we hier ook een ander patroon zien. Afwachten dus.

Net als Lena is Anna deze ochtend gestart met de kleuterschool. Ons kakkernestje zit ook in de volgende fase.Michel is zelfs meegegaan op haar eerste schooldag.

Juffrouw Greet heeft haar direct opgevangen, er een gesprekje mee gehad en haar een beetje op haar gemak gesteld. Ze heeft haar eigen kastje gekregen met een zonnetje als teken (’t was eerst een muisje, maar aangezien Louis ook een muisje was hebben we gevraagd of ze geen ander tekentje kon krijgen, kwestie van later de tekeningen niet door elkaar te smijten) en kon er direct haar boekentas inzetten.

Heel even zag het er naar uit dat ze zou wenen toen we weggingen, maar toen ik haar vroeg of ze nog met Jan wou spelen, liet ze direct los en was ze weg.

Ik zou toch ook wel wreed graag een vliegje zijn vandaag.

Vanavond weer eens een hoofdstukje afgesloten in de opvoeding van de kinderen: vandaag was het de laatste dag dat Anna naar de peutertuin is gegaan. Morgen is Michel thuis, overmorgen ben ik thuis, dan is het weekend en op maandag begint Anna met de kleuterschool.

Voor haar twee kinderverzorgsters heb ik een schoon boekeetjen gekocht en vanavond heb ik er eentje laten afgeven door Anna (’s ochtends en ’s avonds is er telkens maar één iemand). Zij zal dan de tweede afgeven aan de andere verzorgster morgen.

Drie kinderen zijn daar geweest. Drie kinderen die zich daar zeer goed gehad hebben en er qua ontwikkeling met sprongen op vooruit gegaan zijn. De juiste en nodige stimulaties en verzorging en liefde gekregen tijdens de uren dat wij er niet konden zijn. De kinderverzorgster vroeg of wij content zijn geweest van hen. Uiteraard, anders zou ik er geen drie kinderen naartoe gestuurd hebben.

Onze kleinste meid is nu officieel geen peuter meer. Snif.

Op het thuisvlak was er een beetje stress de laatste dagen. Het zal wel uitklaren, daar ben ik van overtuigd. Als het niet vanzelf gaat dan vinden we wel een andere manier.

Ja, er is teleurstelling, maar nog veel meer en vooral: ongerustheid. Veel meer ga ik daar niet over zeggen. Aan oplossingen werken, des te meer.

Anna en ik zitten in de auto. Dan wijs ik: Kijk Anna! Een kraan!

Op ‘zijtgedaarweer’toon: Ja, een machine

Ik zucht inwendig en zeg: Ja, een kraan-machine

Antwoord op ‘ikhaddattochgezegd’toon: Een kraan is een machine

Iedereen die Jan tegenkomt en die Jan een beetje kent, weet dat het een kracht op zich is. Levendig, vol energie, a force to be reckoned with. Of toch, zo lijkt het aan de buitenkant.

Eigenlijk is het een lief ventje met een zeer klein hartje en dat hebben we gemerkt toen we naar Bellewaerde gegaan zijn. Praten over racewagens, vechten met zijn broer als ridders, lopen tot zijn beentejs er bijna afvallen, sporten, stoer doen, … al goed en wel, maar in het echt dingen doen blijkt een stuk minder aantrekkelijk.

De eerste attractie waarop Jan ging was de Splash: zo’n boomstam op een waterbaan en dan gaat dat zo plots naar beneden en wordt iedereen nat. Ik ging daar niet op mee want Anna mocht nog niet en zelf ben ik er niet voor te vinden. Jan wou niet echt, maar dan toch wel en ging uiteindelijk met papa mee en toen ze weer terugwaren was hij ongelooflijk aan het wenen. Vooral van te verschieten toen ze naar beneden schoten, maar eigenlijk had hij al schrik vanaf het begin.

Daarna zijn we met de hele troep nog op de keverbaan gegaan en toen zat hij naast mij. Ook hier wou hij eigenlijk niet op, maar we konden hem overhalen, vooral omdat hij naast mij kon zitten en ik beloofde hem heel goed vast te houden. Zelfde scenario eigenlijk als op de Splash: veel schrik bij de eerste (stijle) afdaling, maar eens daar voorbij vond hij het wel te doen. Jammer genoeg reden de kevertjes twee ronden. Maar uiteindelijk heeft hij niet geweend en kon hij toch lachen na de rit.

Daarna zijn we op de kindermolens geweest, wat hij al veel leuker vond, maar ook hier wou hij niet deze doen die hem te rap leken te gaan. Na de keverbaan hebben we hem niet meer overhaald om nog dingen te doen die hij echt niet wou. Het is nu ook niet de bedoeling om fobieën te kweken op zo’n dagje uit Toen we een beetje later op de Bengal river gingen, is hij mooi met papa en Anna meegegaan om dingen te doen die hij wel leuk vond, zoals geshminkt worden.

Onze Jan dus, een klein ventje met nen groten mond en een klein hartje. Een echte tijger.

Louis leeft zo’n beetje in zijn eigen wereld soms. De concentratie die hij aan de dag kan leggen, daar kan ik soms jaloers van worden. Jaloers, maar ook gefrustreerd.

Het zijn twee dingen waarin hij vooral volledig opgaat en het is eigenlijk zalig om hem dan bezig te zien. Het ene is lezen, het andere tekenen.

Louis heeft door het huis een aantal boeken en stips liggen die hij leest. Het zijn als het ware tussenstoppen in zijn op-weg-zijn-naar. Er ligt een strip als hij binnenkomt in de keuken, er ligt een boek in de living, een ander boek ligt op de gang boven en uiteraard liggen er een aantal dingen om te lezen in zijn kamer. Ligt er niets specifieks van hemzelf klaar, dan pakt hij gelijk wat vast dat hij kan lezen, desnoods reclamefolders. En zo gaat hij dan van het ene boek naar het andere: hij legt er een neer omdat hij iets (anders) moet doen en loopt dan gewoon door naar het andere boek en leest daarin verder. Hmm. Ik herken hier gelijk een vaderlijk trekje in.

Dat tekenen doet hij al even geconcentreerd. Het enige wat hij eigenlijk wil is een blad en een potlood. Kleurpotloden en stiften zijn niet echt nodig. Sinds kort heeft hij de wonderen van de pastelkrijtjes ontdekt en nu is hij al helemaal niet meer te stuiten. Twee dagen heeft hij lopen zagen om zo’n spuitbus te halen om zijn pasteltekeningen mee te kunnen fixeren. Tussen al de verbouwingen door was dat niet zo evident maar het is ons toch gelukt. Content dat hij was toen hij ze had. Ondertussen heeft hij dat uiteraard al uitgeprobeerd.

Als hij dus leest of tekent, dan hoort of ziet hij niets meer, behalve datgene waarmee hij bezig is. Als ik dan iets van hem wil bekomen is het aartsmoeilijk om hem uit zijn concentratie te halen en dan begrijp ik de frustratie van mijn moeder: ik beleef ze nu zelf. Toen ik jong was kon ik ook zo helemaal opgaan in een boek. Nu nog trouwens, maar nu ben ik de mama. Mijn mama was zo geen lezer en zij kon zich dan zo opjagen in het feit dat ik zat te lezen. Helemaal als ze dan een conversatie met mij probeerde te hebben en ik dus gewoonte-antwoorden gaf: op tijd ‘ja’ en ‘neen’ antwoorden en ‘hmm’ zeggen tot uiteindelijk bleek dat ik het verkeerde antwoord gaf en zij het dus doorhad dat ik niets gehoord had van het hele gesprek.

Tot nu toe heeft Louis mij nog niet liggen gehad op die manier: nog niet oud genoeg (ik was toen al een tiener) én ik weet het (nog altijd) wanneer hij eigenlijk niet aan het luisteren is. Maar moeite dat ik soms moet doen om hem uit zijn trance te krijgen, amai, dat kan al serieus tellen.

Dat belooft voor de toekomst.