San's Weblog

Stond nog op de to-do lijst: Zelie haar keuze voor volgend schooljaar indienen samen met lijst van de te bestellen boeken. Daar moesten we nog even mee wachten omdat er toch een paar boeken 2e hands konden aangekocht worden en we niet zeker wisten welke dat nu waren.

Daarnet hadden we dan afgesproken met vriendin E. van Zelie van wie ze de boeken zou kunnen overkopen. Het bleken er (ocharme) vier te zijn, samen goed voor 20 euro (de school plakt daar een prijs op en dat vind ik wel wijs, want zo moet ge niet meer onderhandelen).

Vandaar dan linea recta naar de humaniora om het papier met de richtingkeuze (eerste leerjaar A met klassieke studiën) in te dienen en de lijst met de boeken die ze nog moet bijbestellen.

Nu nog een nieuwe boekentas en ons madam is klaar voor die nieuwe sprong.

Gisteren op de training vroeg de trainer of Jan vandaag ook zou kunnen meespelen met de tweede ploeg U7: ze hadden een aantal ‘man’ tekort. ‘Ook’, want er waren er een 4-tal tekort en dus zouden er nog een paar van zijn ploegje meemoeten. ‘Ook’ omdat dat Jan eerst met zijn eigen ploeg een match had.

Twee matchen op een rij en tweemaal op verplaatsing. De ene in Aalter, de ander in Zevergem en er zou rechtstreeks van de ene match naar de andere moeten gereden worden.

Van mij mocht hij, maar ik zag het niet geregeld te krijgen met de andere kinderen en hun activiteiten. Hij mocht meerijden met één van de drie andere ouders, maar tot nu was Jan telkens beginnen wenen als we hem vroegen of hij het erg zou vinden moesten we een match overslaan (wegens dus slecht combineerbaar met de andere activiteiten), en dus regelden we het toch altijd dat er minstens één van ons twee meeging.

Maar kijk. Het vooruitzicht om twee matchen te mogen spelen bleek op te wegen tegen het feit dat noch ik, noch Michel zouden meegaan. Jan was direct akkoord om met één van de vriendjes mee te rijdend en ook deze ochtend maakte hij geen enkel probleem, alleen maar vrolijkheid bij het vooruitzicht van twee matchen. En ik maakte mij ook geen zorgen: hij was in goede handen en hij zou zich wel rotamuseren.

Ik daarentegen voelde mij helemaal niet vrolijk bij het vooruitzicht om Jan een match te laten spelen zonder dat er iemand van ons twee bij was. Het voelde aan als die alleereerste dag dat ik hem naar school bracht en hem dan alleen moest achterlaten.

Het was de eerste keer niet dat ik hem moest loslaten, en het zal de laatste keer niet zijn, maar het steekt toch telkens weer eventjes.

Het was vandaag de laatste zwemles voor de vakantie en dus was het een speeluurtje.

Jan in het kleine bad, Zelie en Louis in het grote zwembad en plots viel het me op hoeveel vorderingen Louis in het afgelopen jaar gemaakt heeft: hij sprong zonder aarzelen van de hoge springplank, dook als een vis het water in, zwom onder water en maakte onderwatersalto’s alsof het niets was.

Leuk om zien dat de lessen zo’n goed effect hebben. En zeggen dat hij, toen hij vorige keer de overgang van één groep naar de andere maakte, hij wou stoppen met zwemmen omdat hij dacht dat hij het nooit zou kunnen.

Ze was al een tijdje aan het oefenen op de tweewielertjes, maar ik had niet verwacht dat het voor voor het einde van het jaar zou zijn.

Ik dacht, ze is voorzichtiger en zal eerst een tijdje proberen balanceren voor ze haar voetjes op de pedalen zal zetten, mar toen ik vandaag bijna weg ging, zette ze zich op een fietsje en begon ze gewoon te fietsen. Zo helemaal alleen, zonder steunwieltjes, zonder iets gezegd te hebben ‘want ik kan het nog niet helemaal’ zei ze, toen ik vroeg waarom ze nog niets gezeg had.

‘Niet helemaal’, dat wil eigenlijk zeggen dat ze nog geen grote afstanden kan doen, dat haar voetjes nog rap op de grond komen. Dus heb ik haar uitgelegd dat de afstand niet belangrijk is, dat ze effectief kon fietsen en nu alleen moet oefenen op afstand.

Maar blinken dat ze deed.

Mijn nichtje Alice is ondertussen ook 21 maanden. Tot een tijdje geleden was ze zeer eenhandig en was het allemaal ‘mama’ dat de klok sloeg. Geen mogelijkheid om haar bij mij te krijgen (of bij gelijk wie anders).

Gisterenavond hadden we een etentje met mijn vader, broer en zus (en partners dus) en passeerde ik eerst langs mijn zus om nog iets af te geven.

En kijk zie, de vreemheid is verdwenen. Ik heb kusjes gekregen, ze heeft op mijn schoot gezeten, mij dingen aangewezen en mij getoond wat ik moest doen. Wreed leuk.

‘t Is een toffe kleine met een sterk willetje. Het gaat een plezier zijn om haar te zien opgroeien.

Zelie gisteren:

Het is toch erg hé. Als je klein bent, dan wil je dingen alleen doen en mag je niet en als je groter wordt dan moet je dingen alleen beginnen doen en wil je niet.

Aanleiding: ik vertelde haar dat zij toch wel groot genoeg was om alleen met de fiets naar bepaalde activiteiten te gaan en dat ik niet steeds mee moest zijn.

Anna moest deze ochtend naar het toilet. Niet zo onverwacht want dat moeten ze dus allemaal elke ochtend. Een plasje na de lange nacht is routine. Soms probeer ik er zelfs een wedstrijd van te maken, om ter eerst naar het toilet, want zo zijn ze dan toch rap uit hun bed.

Maar het ochtenplasje was al gepasseerd en nu moest ze het grotere werk leveren. Ze doet al helemaal alleen, dus moet ik mij daar ook niets van aantrekken. Normaal gezien.

Want toen ik aan Anna vroeg of het nog lang zou duren, antwoordde ze ‘Er is een beetje kaka op het toilet. Maar het is niet erg: ik ben het aan het opkuisen’. Anna en kuisen, dat gaat nog niet zo goed samen, dus ging ik toch maar kijken. Ook al omdat ik een beetje schrik had van hoe groot de schade zou zijn.

En wat ik gevreesd had was juist: Anna was van het toilet gekomen en sporen nagelaten. Om die te wissen had ze zich op haar hurken gezet om het op te kuisen met papier, uiteraard NIET nadat ze eerst haar eigen poep afgekuist had. Resultaat: een vuile bril, vuile billen én vuile benen.

Ik heb het kuisproces dan maar overgenomen, heb eerst alles zo goed mogelijk afgekuist met WC-papier en mocht dan in de badkamer Anna haar billen en benen dus nog eens goed wassen met veel zeep en water.

Maar ik klaag niet: de intentie is er toch al.

Anna is al een tijdje zindelijk ’s nachts, maar had af en toe wel nog een accidentje. Suggesties als haar ’s nachts nog even op het toilet zetten als wij gingen slapen, of een potje naast haar bed, hielpen niet echt. Wat wel een beetje hielp was er proberen voor zorgen dat ze ’s avonds niet te laat nog dronk. Er proberen voor zorgen dat er (minstens) een uur was tussen haar laatste drankje en haar bedtijd.

Wat de andere kinderen relatief vroeg deden, eens ze ’s nachts zindelijk waren, was zelf opstaan om naar het toilet te gaan, maar Anna werd gewoon niet wakker. Zelfs als ze in een kletsnat bed lag, dan nog sliep ze door. Het is meer dan een keer gebeurd dat ik haar én haar bed ’s nachts ververste terwijl zij gewoon doorsliep.

Maar daarnet is dat veranderd. Er is al de hele avond geschuifel boven, want Zelie wou haar bedtijd rekken. Als tiener vindt ze waarschijnlijk dat dat nu moet gedaan worden. Het was ondertussen al 23u en we werden het een beetje beu, dus vroegen we wat er nu weer aan de hand was. Geen antwoord. Wel geschuifel. Dan maar gevraagd of het Louis was, maar nog steeds geen antwoord en dus toog ik naar boven om te kijken.

Parmantig haar broek aandoend stond Anna op de gang. Ze was helemaal uit zichzelf opgestaan en naar het toilet gegaan, zonder iemand te roepen, zonder iets te zeggen. Toen ze mij zag glunderde ze helemaal, zo van ‘zie ne keer wat ik kan’.

Ik heb haar met trots terug naar haar bed gebracht en ik denk dat de accidentjes vanaf nu wel serieus zullen verminderen.

Ik was eens in de archieven gaan kijken wanneer ik het laatst iets had geschreven over Anna en zindelijkheid. Het was op 1 mei. Sindsdien is er veel veranderd.

Want ik had die post nog niet goed en wel geschreven of Anna bleef droog ’s nachts. Geen accidentjes meer. Niets, nada, noppes. Meer dan een maand geen enkele keer moeten opstaan om haar bed en pyjama te verversen. Geen machines meer die dagelijks moesten draaien om toch maar genoeg verse lakens te hebben. Zalig gewoon.

Tot ergens anderhalve week geleden. Midden in de nacht wordt ik wakker gemaakt door den anderen: of ik Anna haar bed zou kunnen verversen? Een accidentje, geen erg, dus sleepte ik mij maar naar boven. Terwijl Michel Anna wastte en pyjama ververste, deed ik het bed.

Volgende nacht lekker doorgeslapen dus toen ik opstond kwam er toch een ‘oef!’ uit mijn gedachten.

Maar de nacht daarop had ik minder geluk, en de nacht daarop en daarop ook niet: natte pyjama, nat bed, onderbroken nacht. Niet zo leuk dus.

Na die laatste keer heb ik eens met Anna gepraat. Dat als ze ’s nachts naar het toilet moest gaan, dat ze uit haar bed mocht komen, dat ze groot genoeg is, dat ik de deur zou openlaten zodat ze makkelijk het toilet kon vinden, dat ze sowieso maar moest roepen als ze naar het toilet moest en met de deur open dat ik haar zeker zou horen, … Niets beschuldigend, gewoon informerend.

Nu weet ik uiteraard niet of zo’n praatje heeft geholpen of niet of of het gewoon toeval is, maar sindsdien zijn haar nachten weer droog.

Hout vasthouden.

Dit jaar zijn er twee communiefeesten: vandaag van mijn neefje/metekind. Zondag is het de beurt aan mijn achterneefje. Louis heeft ook nog een feest tegoed, maar dat is geen communiefeest wegens niet gedoopt en al.

Zoals altijd was het weer goed: familie, vrienden en lekker eten. Meer moet dat niet zijn. Het weer deed zelfs mee om er een prachtige dag van te maken, zodat het zeer geslaagd was.

Nochtans was de feestdag niet zo goed begonnen want de eerste communieplechtigheid heb ik gemist, of toch grotendeels: Anna besloot om een beetje lastig te zijn zodat ik na 25min noodgedwongen de kerk heb moeten verlaten, nagekeken door alle bezoekers dus en ik kan het u zeggen, voor zo’n eerste communieplechtigheid zit zo’n kerk toch nog altijd goed vol.

Het heeft 40min geduurd vooraleer ze gekalmeerd was. 40min krijsen en huilen en stampen en doen. Ontroostbaar was ze. Na 5min wou ik het de voetgangers niet meer aandoen en ben ik met haar in de auto gaan zitten. Uiteindelijk is ze 5min voordat de dienst gedaan was toch nog gekalmeerd en heb ik het kunnen bekomen dat ze stopte met wenen.  Eens we terug bij broers en zus en de rest van de familie waren was het alsof er nooit iets gebeurd was: ze was weer haar lieve, zonnige zelve.

Driejarigen! Pff!