San’s Weblog

Wij zijn serieus aan het nadenken over de inrichting van ons huis. Misschien wist u het al, of misschien ook niet, maar binnen een maand of twee herbeginnen de verbouwingswerken hier weer. De derde keer en hopelijk is het deze keer de laatste keer maar dat is vooral hoop.

Wat er allemaal zal gebeuren? Nieuwe keuken, kasten boven en de benedenverdieping van het achterhuis. Wat er allemaal nog zou moeten gebeuren? Het inrichten van onze slaapkamer, het plaatsen van een nieuwe badkamer, de douche op de kinderverdieping en het (eindelijk volledig) afwerken van de kinderkamers. Afhankelijk van wat dat eerste deel allemaal gaat kosten, doen we misschien voort, terwijl we bezig zijn hé.

Maar één ding is dus zeker: in ons huis zelf worden twee kamers volledig afgewerkt, zijnde de keuken en de living, en in het achterhuis wordt de benedenverdieping volledig afgewerkt. Als we zover zijn zal het al een pak aangenamer leven worden.

Ondertussen doen we ideeën op van hoe alles er zou kunnen uitzien. We hebben afzonderlijk zeer lang zitten nadenken van hoe de keuken er zou kunnen/moeten uitzien, in de zin van kleurcombinaties en materiaal, en eens we er eindelijk over praatten bleek dat we krak hetzelfde in gedachten hadden. Wreed wijs want zo moet ge geen toegevingen doen.

Vandaag puur toevallig in de lederen-salon-winkel beland en een schoon salon gezien. Daarnaast aan het kijken voor (andere) interieurdecoratie. Ik ben nogal te vinden voor een fel papierken, iets speciaals, maar op een zeer beperkte oppervlakte. Een keuze hebben we nog niet gemaakt maar dat zal de komende maanden toch moeten gebeuren.

Keuzes maken, beslissingen nemen. Spannend.

Af en toe schiet ik wel eens in gang, maar volhouden doe ik het nooit. Als je iets niet graag doet dan lukt het niet zo om vol te houden.

Strijken. Oervervelend is dat en ik haat het. Of neen, ik haat het niet, zo erg vind ik het nu ook weer niet, maar plezant is anders. Nu en dan strijk ik eens een machine of twee, meestal net genoeg om , maar als je zo’n vier tot zes machines per week wast, is dat gelijk een druppel water op een hete plaat: je merkt er amper iets van.

Vorige week zaterdag was er het turnfeest van Zelie en ze had absoluut één bepaald T-shirt nodig. Met de berg strijk die hier ligt was het zoeken naar een naald in een hooiberg en dat was een beetje de druppel. Ik ben dus de strijk beginnen sorteren per kind.

De drie kinderen werden in een halve cirkel uitgespreid en als ik hun naam riep, moesten ze hun kleren vangen en op één hoopje leggen (Zelie kreeg de hare én die van haar zus). Zaterdag hadden we niet genoeg tijd en het T-shirt had ik niet gevonden (heb er ’s avonds dan maar een nieuwe gekocht), maar zondag hebben we deftig voortgedaan en tegen de middag lagen hier vier hopen kleren in het midden van de living (een vijfde, met mijn en Michel zijn kleren, lagen in een hoek).

Sindsdien heb ik mijzelf tot doel gesteld de kleren te strijken en ik ben begonnen met Louis zijn kleren. Vandaag zat ik door zijn hoop. Gelukkig hebben wij hopen kleren van vrienden gekregen en zo, zodat ik er eigenlijk, ondanks de berg strijk, altijd voldoende had, maar nu merk ik pas weer hoeveel kleren we wel hebben: zijn kasten geraken nog met moeite dicht.

Nu aan Jan zijn kleren begonnen, daarna Anna en dan Zelie (en als ik nog moed heb, de onze). Ik denk dat ik er deze keer misschien zal geraken: ik laat de kleren gewoon op de hoopjes in de living liggen en zo wordt ik er telkens mee geconfronteerd. Hard maar noodzakelijk.

Allez ju paard! Voortdoen!

Na  bijna twee jaar is de druk van ons warm water terug. Gewoon zalig! Ge hebt geen idee! (of misschien juist wel)

Twee jaar geleden verdween de druk op het warm water in ons (hoofd)huis langzaam maar zeker. Toen ik daarvoor in december 2005 een afspraak maakte met de installateur van onze CV installatie, stuurde deze een groentje die geen oplossing kon bieden. Hij zou zijn baas waarschuwen om iemand te sturen die er iets meer van kent.

Nu, ge kunt het al raden: niemand meer gezien. Wel een factuur gekregen voor niet gedane werken, nl. ‘herstel druk warm water’. Dus een telefoontje naar het bedrijf: mannen, ik wil gerust betalen àls dat nu zou gebeurd zijn. Maar er zou iemand anders komen en ik wacht nog altijd.

‘Aha, mevrouwtje, zit dat zo? Awel, geef eens uw nummer en dan bellen we terug voor een afspraak te maken’, wat ik dus deed. Uiteraard niemand meer gehoord, wat dacht u. Wél een herinneringsbrief gekregen voor de factuur.

Tiens, dacht ik. Dat telefoontje zal wel niet genoteerd zijn, dus nog eentje gepleegd. U raadt het al, identiek hetzelfde gesprek gehad. En u kan het alweer raden: niemand meer gehoord of gezien.

Geen herinneringsbrief meer gekregen, maar vanaf dan pleegde ik zo per maand toch wel een telefoontje.

Tot ik zo’n acht maanden later eindelijk gecontacteerd werd door het bedrijf. ‘Oef’ dacht ik, ‘eindelijk gaat dat opgelost geraken’, maar neen hoor. Het was de boekhouding, ‘of ik die achterstallige factuur zou willen betalen?’. Nog eens de situatie uitgelegd en opnieuw hetzelfde antwoord: ze zouden mij terugbellen voor een afspraak en of ik mijn telefoonnummer wou achterlaten?

Ondertussen konden ze waarschijnlijk al een telefoonboek maken met mijn telefoonnummer alleen in, maar enfin: ik geloof in de goedheid van de mensen en dat mensen wel eens verstrooid zouden kunnen zijn en dat nummer (constant) misleggen, dus geef ik het nog maar eens.

Verrassing, verrassing: niets meer gehoord. Tot twee maanden nadien: een herinneringsbrief. Nog een keer. Nu, ze hadden zich vergist hoor: er stond ‘eerste herinnering’ op, maar toch.

Toegegeven, ik was een beetje kwaad. Ik ben in een ver verleden nog wel eens advocaat geweest en zo een telefoontje waarin ik zeg dat ik niet akkoord ben met een factuur voor werken die niet uitgevoerd zijn, dat valt, dacht ik, onder ‘protesteren van een factuur’. Zo een paar telefoontjes (een tiental, but who’s counting), zou toch zo hetzelfde effect moeten hebben. En dus deed ik niets. Want, ook in dat ver verleden, ik had ooit zo iets gelezen dat als een individu (geen handelspersoon dus) niet reageert op een factuur of op een aanmaning, dat als stilzwijgend protest gold (niet dat mijn protest tot dan zo stilzwijgend was geweest, maar enfin, zo was ik toch dubbel gedekt).

Twee weken later kreeg ik dan mijn ‘tweede herinnering’ (derde dus, maar dat daar ergens iets mis was met hun geheugen, dat was al vastgesteld) en deze keer heb ik mij niet op de achtergrond gehouden: een aangetekend schrijven was mijn antwoord. Met alle feiten op een rijtje en een ultimatum: één maand en ze sturen (eindelijk) iemand om de werken te doen of ze mochten de factuur op hun buik schrijven.

En raar maar waar, sindsdien heb ik nooit meer iets van hen gehoord. Maar ondertussen zat ik al een jaar zonder druk op mijn warm water.

Het is raar hoe een mens zich kan gewennen aan iets, zelfs aan iets dat ongelooflijk vervelend is. Want uiteindelijk hadden we wel warm water, het kwam gewoon heel erg traag. De verwarming werkte en een mens past zich aan.

Ook toegegeven, ik ben soms niet de meest initiatiefnemende persoon en dus liet ik de boel de boel.

Tot een tijdje geleden: ik was de lekkende kranen in ons huis grondig beu en een toffe mens/vriend heeft mij uit de brand geholpen om ze te vervangen.

Eens in actie geschoten heb ik de telefoon opgenomen om dan maar de installateur van onze CV van het achterhuis te bellen voor een afspraak voor onderhoud (hij was al eens langsgeweest voor een klein probleempje én hij had dat in no time verholpen én hij had daarvoor niets aangerekend: ongelooflijk sympatiek mens dus) én hem direct gevraagd of hij deze in het hoofdhuis ook kon doen. ‘Geen probleem’ zei hij, dus vertelde ik hem direct ook maar van ons warmwaterdrukprobleem en daar zou hij ook naar kijken.

Vrijdag was dé grote dag: de CV-man zou langskomen en hij deed dat ook. Hij is hier een klein anderhalfuur geweest en heeft in die tijd de installatie vanachter een onderhoudsbeurt gegeven en weer in gang gestoken (de pomp zat blijkbaar geblokkeerd), de installatie vanvoren een goede onderhoudsbeurt gegeven, de warmwaterdruk hersteld (blijkbaar een probleem van reactie tussen ijzeren boilerketel en koperen buizen en bijgevolg roest) én de verwarming op de jongens hun kamer hersteld (Louis was eens op de vensterbank gekropen en had daarbij de knop van de verwarming afgebroken). Onze nieuwe bad/douchekop kon hij niet in orde brengen wegens buizen die op de verkeerde plaats zitten, dus douchen zal niet lukken (eigen schuld eigenlijk: had ik maar op voorhand moeten kijken welke kant warm of koud moest zijn) maar een bad nemen wel: eerst warm water laten lopen en dan koud, dus geen probleem.

Yippie Yee! We hebben weer druk op ons warm water

In de verbouwplannen. Er zit schot in.

Ik had al eens geschreven dat ik vertrouwen had in onze ontwerpers en dat ik er zeker van was dat er iets goeds uit de bus zou vallen, en ik heb nog gelijk gekregen ook.

Toegegeven, toen ik de verschillende plannen zag kreeg ik shock na shock. De plannen waren zo anders dan dat ik ooit had kunnen denken dat ik echt heb moeten bekomen.

En dat is dus helemaal niet negatief bedoeld, maar als je daar zelf geen zicht in hebt en al ‘k weet niet hoe lang op een bepaalde manier van een ruimte gebruik maakt, en als dat dan eigenlijk plots volledig op zijn kop gezet wordt, is dat wel een schok.

Maar zo aangenaam verrast dat ik was. Drie verschillende indelingen van de ruimte en op die drie indelingen, telkens nog twee varianten.

Zes plannen dus. Ge zoudt dus denken dat we daar onze gading dan wel in vinden, maar neen hoor: wij hebben gewoon eigenlijk één plan genomen maar met de trap anders gestoken … zodat dus een aantal elementen van de ene plan ook moeten gewijzigd worden.

Neen. Ik zie het zo ongelooflijk goed zitten, ge kunt het u niet inbeelden.

Volgende fase: details uittekenen en materialen kiezen. Die details, daar maak ik mij ook geen zorgen over. Die mensen weten echt wel waarover ze praten en wat een goed idee is of niet.

Materialen kiezen. Hmm. Daar ben ik minder gerust in. Niet dat Michel en ik niet overeen komen op dat vlak. Griezelig genoeg hebben we op dat vlak identieke smaak (en dat kan je van ons niet veel zeggen). Maar het kan zo twee richtingen uitgaan … of misschien toch een combinatie van de twee?

Er zal nog mogen nagedacht worden en goed gekeken worden naar wat we nu echt het allerleukst vinden en als we dat toch niet vinden, sowieso een beslissing nemen en er mee leven want vanaf moet het vooruit gaan :)

‘t Is tegen mijzelf dat ik dat zeg hoor: eindelijk! Domme kalle en alles en zo.

Op 18 november zal het twee jaar geleden zijn dat ik ons inschreef bij het dienstencheques systeem. Twee jaar geleden dus dat wij geen kuisvrouw meer hebben of enige andere hulp in het huishouden (behalve de hulpvaardigheid van mijn schoonmoeder al meer dan één keer, waarvoor eeuwige dank). Twee jaar dus dat ik het zelf doe en gezien ik het toch een beetje druk heb (kwa understatement kan dat tellen) dat ik dat niet zo vaak doe. Ons huis is niet het toonbeeld van netheid, kan je wel stellen.

Maar vandaag eindelijk de knoop doorgehakt, de site bezocht, een firma gezocht, de telefoon opgepakt en mij aangemeld. Voila! Het is gebeurd: we zijn ingeschreven. En nu is het wachten geblazen en zien wat ze onze richting uitsturen.

En ik ben eerlijk geweest, want het zou de eerste keer niet zijn dat een poetshulp moedeloos wordt en het aftrapt. Dus gezegd dat we iemand met sterk karakter nodig hebben en die van aanpakken weet.

We zullen zien wat de toekomst brengt.

En nu vrijdag eens binnestappen bij Die Swaene om de hoek met de strijk: nog iets dat al lang geleden moest gebeurd zijn.

Na de keuken, nu de opkuis. Ons (praktisch) leven valt langzaam maar zeker in zijn plooi.

In april, toen we eventjes niet thuis woonden, hebben we in onze living een houten vloer laten leggen.

De vloer die er lag was namelijk een vezelplaat met vast tapijt erop. Vies vast tapijt. Zo beige. En vuil. Vuil toen we hier introkken en vuiler geworden met alle verbouwingen die we sindsdien hebben gedaan.

Onze filosofie is altijd geweest dat alle verbouwingen die we moeten doen, dat we die direct goed gaan doen. 100% onze goesting. Liever een paar jaar meer wachten en sparen dan voor tweede keus te gaan. En in de living wouden we een houten vloer.

En dit jaar was het moment aangebroken om de vloer te leggen. Jippie!

Toen in het begin van het jaar bleek dat we onze balkkoppen in de living moesten herstellen, en we daarvoor ons huis even moesten verlaten, hebben we in zeven haasten iemand gezocht die, terwijl we afwezig waren, de vloer kon leggen.

Gelukkig hebben we die gevonden: een stel goede vakmensen die nog een paar (kleine) gaatjes in hun schema vrijmaakten om dat te doen. De vloer is gelegd geweest en zeer goed ook. We zijn er zeer content van en hebben ondertussen al gemerkt dat hij tegen een serieus stootje kan. Groot geluk met vier kleine kinderen in huis.

De afwerking, dat pastte toen niet meer in hun schema en alhoewel wij hen verzekerden dat we dat wel verstonden - wij kwamen al bovenop hun normale werklast - voelden zij zich daar niet al te goed bij.

Maar sinds vandaag is dat ook achter de rug: de afwerking, de plinten plaatsen eigenlijk, is eindelijk achter de rug. De volledige vloer is nu afgewerkt en in orde. Zelfs de ingewerkte stopcontacten zijn aangesloten en werken.

Tijd voor volgend project: de keuken. Dezelfde mensen zijn vorige week langsgekomen om eens deftig te bespreken wat wij verwachten van een keuken, wat wij er absoluut inwillen en absoluut niet inwillen, hoe wij een keuken gebruiken en alles anders wat interessant is om een keuken te kunnen ontwerpen naar de persoon (of in dit geval toch: het koppel) toe. Binnen een tweetal weken krijgen we al de eerste ontwerpen te zien, de grote lijnen, waarvan wij dan één zullen moeten kiezen om dan in detail uit te werken.

Spannend.

Toen we het huis kochten was onze badkamer er al, in dezelfde staat als ze nu is. Geen high tech of zo en volledig afgeleefd, maar alles functioneerde nog. Allez, funcitoneren. Het is nogal een groot woord.

De kraan van de wasbak stond los en lekte uit de zijkanten zodat het ook lekte onder in de kast. De kraan van het bad was zo oud dat ze ongeveer volledig verkalkt was en met de jaren verbeterde het er niet op. De doucheslang was volledig versleten en binnen de kortste keren was de kop eraf.

De kraan in de keuken was vervangen geweest toen ze hier de eerste keer waren voor de verbouwingen, in 2000 dus. Maar de kwaliteit was niet je dat en binnen de kortste keren begon die ook langs alle kanten te lekken.

Al jaren wil ik die kranen vervangen of laten repareren, maar telkens ik er een loodgieter over aansprak zei die dat hij wel ‘nog eens’ zou langskomen om er dan nooit meer iets van te horen.

Toen ik een paar weken geleden hierover iets bleek dat ik naast iemand zat die blijkbaar nogal zeer handig is met zijn handen. Ik heb dan maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om te vragen of hij het niet zag zitten om eens langs te komen?

Vandaag was eindelijk de dag: ik ging eten voorzien, hij zou langskomen om alles in te schatten en we zouden dan samen naar de Brico gaan om alles te gaan kopen. Zo gezegd zo gedaan.

Eten klaargezet, naar Brico en bijna anderhalf uur later naar buiten gekomen met alles wat we nodig hadden voor de grote opkuis/herstelling én een beetje extra: deze keer ook de nodige dingen gekocht om te kunnen douchen in ons bad.

Teruggekomen is hij er onmiddellijk aan begonnen terwijl ik het eten warmde, even gestopt om te eten en onmiddellijk voort gedaan. Ondanks het harde doorwerken heeft het toch zo’n goede vijf uur geduurd vooraleer alles gedaan was.

Maar nu hebben we eindelijk kranen die niet meer lekken. Jippie! I’m extatic! Ge hebt geen idee. Een miljoen dank u’s aan meneer Huug en Druug. En ik kan nu douchen in mijn bad. Enfin, dat zal mogelijk zijn als 1. ik ringen gekocht heb om het douchegordijn aan op te hangen en 2. als de druk op ons warm water hersteld is.

The future looks bright

Gisteren voor het eerst sinds maanden weer in ons eigen bed geslapen en begod: hoe zalig.

Ik was glad vergeten wat een ongelooflijk goed bed wij hebben: net zacht genoeg om goed te liggen en hard genoeg om steun te hebben waar nodig.

Als een blok in slaap gevallen en deze ochtend volledig groggy wakker geworden toen Anna begon te wenen.

Hmmm, ik kijk nu al uit naar volgende nacht.

Thuis! In ons eigen huis!

De kuis lag de laatste tijd nogal stil. Af en toe kwam ik hier wel eens en deed ik het nodige en het ging wel vooruit, maar niet echt want ik zat hier alleen en echt gemotiveerd zijt ge dan niet en dan moest ik nog over en weer rijden van Sint-Denijs en terug en het werd telkens zo laat zodat ik nog minder zin kreeg om terug te komen want het ging weer laat worden en *zaag zaag zaag*

Deze namiddag waren we uitgenodigd voor het communiefeestje van Y., een vriendinnetje van Zelie. De locatie was vlakbij ons huis, dus gingen we er te voet naartoe.

Zeer leuke namiddag, de kinderen hebben zich rotgeamuseerd en waren doodmoe van het trampoline springen, dus toen we thuiskwamen waren ze allevier pompaf: ze hebben zelfs niet meer gegeten, alleen gedronken.

Om het niet nog later te maken besloten Michel en ik dat we de kinderen thuis zouden laten slapen. Gevraagd aan de kinderen of ze dat goed vonden en als antwoord kregen we gejuich.

Eens ze in bed zaten hebben we nog een beetje doorgeboomd en zijn we tot het besluit gekomen: de kinderen kunnen slapen, wij kunnen slapen, meeste kamers zijn in orde (alleen nog 1/3 van onze slaapkamer en dan de badkamer), waarom niet definitief verhuizen?

Op die manier ben ik alle avonden thuis en kan ik eindelijk gewoon beginnen zonder eerst nog een traject te moeten afleggen. Zonder dat ik mij opnieuw moet opladen om te vertrekken en te gaan kuisen.

Vanavond dus onze kussens gaan halen bij mijn schoonouders en hen ook gezegd wat we besloten hebben.

Een beetje onverwacht, but now is as good a time as any, zou ik zo denken. Morgen de kinderen inlichten. Hopelijk blijven ze even enthousiast, en dan nog eens terug naar Sint-Denijs om de grote verhuis terug te beginnen. Yiha!

Neen, neen, niet van zattigheid. ‘t Zal al een rare dag zijn dat ge mij nog zat zult zien: teveel verantwoordelijkheden, weet ge … en nog van die excuses.

Wel van (over?)vermoeidheid.

Ik wou en zou absoluut deze week ’s avonds geen kuisen bij ons in huis zodat we er dan zo vlug mogelijk weer in kunnen, want nu alles (relatief toch) op zijn plaats staat moet er enkel nog (grondig) gekuist worden en dan kunnen we terug.

Maandagavond is sowieso een ‘no go’ voor mij: er is Heroes en dat zie ik nu eenmaal wreed graag en dus is er toen niets gebeurd. Dinsdagavond hebben we dan alle meubels op hun (al dan niet voorlopige) plaats gezet en dus woensdag en donderdagavond ging ik kuisen.

Dat was duidelijk buiten mijn lichaam gerekend. Woensdagavond heeft het een shut down gepleegd dat het geen naam had. Ik kon niets anders dan op tijd in mijn bed kruipen. Gisterenavond was het niet veel beter en ik zat er dan ook nog vroeger in dan woensdag.

Vandaag voel ik me eigenlijk nog niet beter: mijn oogleden voelen als twee zware deksels aan die ik met moeite omhoog kan houden. Misschien dat ik er nog door kom tegen vanavond: het is uiteindelijk maar een korte werkdag en zo een paar ontspannen uurtjes met de kinderen doet soms wonderen … en soms heeft het het omgekeerde effect (nog meer moe dus).

We zullen zien. Sowieso MOET en ZAL er gekuisd worden dit weekend: het moet nu maar eens gedaan zijn (zegt ze streng tot zichzelf).