Zo wijs

Die wijvenblogs, ik vind dat zo fantastisch. Lezen hoe andere vrouwen het eerste thema van vandaag behandelen en hoe ze over hun lijf denken. Ben razend benieuwd voor de volgende dagen.

Ook fantastisch dat het niet alleen Vlaamse blogsters zijn of zelfs Nederlandstalige schrijfsters. Er zitten er een paar Franstaligen en zelfs Engelstaligen tussen. Machtig hoe de (taal)grenzen overschreden worden zonder enig probleem.

Maar we zijn met zoveel en er valt zoveel te vertellen en te lezen, het is gewoon niet bij te houden. Uuuuuren kan je je ermee bezighouden om het allemaal te lezen.

In tegenstelling dus tot hoe ik normaal gezien ‘mijn’ blogs lees, namelijk dagelijks zorgen dat mijn feedreader leeg is, zal ik deze blog lang open laten staan en alles in de komende dagen/weken op mijn gemak lezen. En wie weet voeg ik een paar van de dames toe aan mijn lijstje van ‘te lezen blogs’.

Spannend. Het is een beetje nieuwe mensen leren kennen en wie weet klikt het met een paar van hen.

Journalistiek

Dat is nu de derde keer dat ik gecontacteerd wordt door een journaliste (het was, toeval of niet, telkens een vrouw). Telkens werd ik gecontacteerd op basis van een berichtje dat ik hier gepost heb. Die journalistes hadden een onderwerp en (waarschijnlijk) door te googelen kwamen ze op mijn blog terecht.

Dat eerste gesprek, dat was OK. De journaliste had haar opzoekingswerk gedaan, stelde deftige vragen, wist waarmee ze bezig was. Het was een aangenaam gesprek en ik voelde mij op mijn gemak. Het resultaat, daar kon ik mij ook volledig achterzetten: mijn vertrouwen was helemaal niet beschaamd of zo. Je hoort namelijk soms van die verhalen, van dingen uit de context gerukt en zo, maar alles was volledig in orde.

De tweede keer kon ik ook niet echt klagen over het resultaat, maar dit keer werden de vragen gesteld door iemand die in het geheel niet wist waarover ze vragen aan het stellen was. De vragen waren soms wreed belachelijk, de interpretatie van mijn antwoorden nog dwazer en gelukkig mocht ik het achteraf herlezen want ik vreesde het ergste: nul komma nul onderzoek was er gedaan geweest. Eén postje had ze van mijn hele blog gelezen (of zo leek het toch) en op basis daarvan stelde ze haar vragen. De tekst achteraf was wel correct, inhoudelijk gezien, maar de verbeteringen die ik haar opstuurde heeft ze niet of niet goed gelezen: ze zijn alleszins niet terug te vinden in het eindresultaat.

Deze keer wordt ik gecontacteerd over een onderwerp waar ik in het geheel niets, maar dan ook niets mee te maken heb. Waar ik niets over weet, waar ik absoluut geen mening over heb, zelfs niet ongefundeerd en waarmee, moest ik toezeggen om daarover te spreken, meer kwaad dan goed zou kunnen doen. Opnieuw op basis van één verloren postje ‘ergens’ op mijn blog. Eén opmerking over mijn kinderen en er wordt, op basis van die ene post, een conclusie getrokken die zo bij het haar gegrepen is dat ik er bijna achterover van sla.

Dat ‘men’ verkeerde dingen denkt over mijn kinderen, dat is op zich al erg genoeg, maar dat ze zo’n grove conclusie durven trekken op basis van één post, zonder zich de moeite te getroosten meer te lezen, dat vind ik er grof over. Wat is er gebeurd met onderzoek, uw bronnen goed raadplegen, weten waarover ge schrijft? Ik dacht dat dat toch de basis was van de journalistiek?

Neen. Voor de gemakkelijkheidsoplossing kiezen: googelen en dat ene ding dat ge vindt op het internet zal wel het volledige beeld zijn.

Berichtje dus aan de volgende journalist: ja, ik ben gerust bereid om u te woord te staan, maar doe alstublieft eerst uw werk voordat ge mij contacteert over dingen waar ge zelf niets van kent en, als ge mij contacteert, doe dat dan over dingen waar ikzelf tenminste iets mee te maken heb.

Vier dagen verder

Ik was net even gaan kijken hoelang het geleden was dat ik hier langs was geweest, en dat blijkt dus al van vorige woensdag geweest te zijn. Zo lang maat. Ik verschiet er zelf van.

Maar een klein rekensommetje leert mij dat het niet anders kan: vorige week donderdag heb ik de laptop van het werk moeten teruggeven omdat iemand anders die nodig had, vrijdag werk ik niet en in het weekend ook niet en aangezien ik meestal ’s avonds dingen post mag donderdag daar ook bijgerekend worden. Dat geeft dus vier dagen zonder computer.

Dat is dus niet echt juist want ja, we hebben wel ‘een computer’ thuis. Zo’n vast ding met zelfs twee grote schermen en high tech en watnog, maar dat is dienen van den anderen. Als ik daarop wil werken moet ik van account wisselen en zo en kan ik niet in mijnen zetel zitten en, misschien wel het belangrijkste, moet ik dat nog proberen doen op de luttele minuten dat dienen anderen er zelf niet op zit.

Maar meer to the point: ik had de vorige dagen helemaal geen zin en vooral geen tijd om op de computer te tokkelen. Het was zo druk dat dat het laatste was dat in mijn gedachten opkwam. Als ik even ‘niets’ te doen had heb ik dat gebruikt om te slapen: een uurtje hier, twee uurtjes daar, … en het was nodig ook.

Eens kijken of de laptop opnieuw beschikbaar is. Zoniet, dan zal u nog even moeten wachten op een update van mijn drukke weekend maar ook vooral van het stokje dat mij (ondertussen toch al) een tijdje geleden werd toegeworpen en dat er tot nu toe nog niet van gekomen was. Maar dit weekend werden eindelijk de foto’s ingescand, dus kan ik dat eindelijk ook eens doen vanavond … of morgen als ik genen laptop meekrijg.

Stoem

Gisterenavond was ik het internet aan het afschuimen voor GiG en ondertussen waren we TV aan het kijken. Niet gewoon TV, maar digitaal. Dus weinig real time maar veel opgenomen programma’s.

En zo was ik geconcentreerd bezig en aangezien het ene programma op het andere volgde, zonder reclame en zonder dat rekening moest gehouden worden met de programmatie op TV zelf, had ik ook geen besef van tijd. Tot ik zo hoofdpijn begon te krijgen en mijn oogleden gelijk dicht begonnen te vallen.

Toen ik eindelijk eens op mijn uurwerk keek bleek het bijna 3u te zijn … in de ochtend. De hoofdpijn en dichtvallende oogleden waren direct verklaard; computer is onmiddellijk dichtgevlogen en ik ben onmiddellijk in bed gekropen.

Deze ochtend uiteraard ‘pech’ gehad met de kinderen: gisteren sliepen ze tot 9u, deze morgen was het 7u en u raadt het al, ik kan met moeite mijn ogen openhouden.

Straks gaan we naar de cinema. Hierbij dus mijn excuses aan de mensen die bij ons in de zaal zullen zitten: als ge gesnurk hoort, dan ben ik dat.

Verwelkomd

Gisteren gehoord op een vergadering, dat ik ‘verwelkomd‘ werd bij Adhese (ge weet wel, van die reklame hé hier nu) en dus ben ik ook maar eens gaan kijken.

‘k Vind dat wel een beetje grappig en ook wel een beetje leuk, maar om nu te zeggen “‘I guess most of you do not need to be introduced”, dat vind ik er nu wel een beetje over 🙂

Minder leuk

Nieuwe versie van WordPress. Uw dingen worden elke x seconden opgeslagen, zomaar, vanzelven. Mijn voeten ja!

Artikel gecopyed/pasted voor iemand anders, paar links ingevoegd, vorm gegeven, bewaard, doorgestuurd, geen probleem. Tweede artikel schrijven, vorm geven, tags doen, de hele bataclan, bewaren …. en dan vraagt hij mij plots om in te loggen!

What the f***? Ik was ingelogd. Ik was aan het werken. Daarnet was er geen enkel probleem, waarom nu wel?

Ingelogd en wat raadt ge? Artikel weg. Foetsie! Dada!

Waar is dat ‘automatisch gesaved na x seconden’? Waar staat het nu? Kl*teboel!

Enfin, ‘k ben dan maar herbegonnen 🙁

Grom

Ik probeer zo wat research te doen voor een artikel op Het Project en moet daarvoor o.a. de website van het MSK raadplegen.

Zo nen slechten website zeg. Ge hebt een vergrootglas nodig om bepaalde dingen te kunnen lezen: zo klein dat ge erover leest dat er iets aan te klikken is. En als ge dan iets aanklikt, dan komt dat in zo’n semi-groot venster onder de ‘heading’ (dus geen aparte pagina) maar de scrollbar vergroot niet mee.

Dus wat denkt nen mens: wat er te zien is, dat is het, maar dat lijkt toch niet volledig te zijn. Tot ge onderaan dat venster een paar miniscuul kleine ‘dingskes’ ziet en, gezien ze daar blijkbaar van microscopisch klein houden, dacht ik dat dat misschien IKOONTJES zouden kunnen zijn. Om te weten waarvoor dat die dingskes dienen ga ik er dus over met mijn muis en … er gebeurt niets: geen verklaringske, geen uitleg, … niets.

Zie, ge moogt denken wat ge wilt van mij, maar van internet heb ik niet veel kaas gegeten. De wederhelft mag dan misschien tot de techneuten gerekend worden, dat is kennis die niet op mij van toepassing is. Ik gebruik het internet om mijn mail te lezen, weblogs te lezen via Bloglines en opzoekingen te doen voor het (vrijwilligers)werk. Maw: voor mij moet dat duidelijk zijn. En bij de websites die ik lees, als ge daar over ‘dingskes’ gaat, dan komt daar een verklaring bij zodat ge weet waarvoor dat dient.

Als er ergens dingen staan en ik weet niet waarvoor die dienen, dan gebruik ik dat meestal niet in de vrees op een verkeerde knop te duwen en de hele pornowereld op mijn computer te krijgen, en daar heb ik eigenlijk geen zin in (ik ben nogal selectief in de porno op mijnen computer 😉 )

Enfin, in dit geval heb ik het er toch maar op gewaagd: ik heb al mijn moed bijeen geraapt en heb zomaar op één van die dingskes geklikt en wat bleek: het was een pijltje dat dus de scrollbar verving. In plaats van met de scrollbar naar beneden te gaan moet ge dus die onleesbare pijltjes gebruiken om de rest te kunnen lezen.

Grom. Hrmphf. Kl***boel!

Niet goed

Zit ik zo gezellig een paar blogs te lezen, een beetje mijn avondritueel, via Bloglines, en ik zie dat meneer Volume 12 een postje schrijft waarbij hij verwijst naar ene meneer Coltrui. Het gaat over kinderen. Kleine kinderen.

Het zal u misschien verbazen (of misschien ook weer niet), maar ik heb wel zoiets met kinderen. Die kunnen van die grappige dingen zeggen en doen, of soms toch ook weer niet.

Er staat maar een stukje bij meneer Volume 12. Mijn nieuwsgierigheid is geprikkeld wegens zooooo herkenbaar, dus klik ik door voor het vervolg bij meneer Coltrui en halverwege het stukje lig ik gewoon plat van het lachen. Nu ja, lachen.

Misschien meet u het (of misschien ook niet) maar ik heb nogal een beetje last van een verkoudheid. Een zeer zware zelfs. Zo één waarbij ge zo hard moet hoesten dat het voelt alsof uw longen uit uw lijf gaan gehoest worden. Zo één met grote brokken slijm. En pijnlijk ook, zo’n hoestbui.

Dus halverwege het stukje wil ik eigenlijk plat liggen van het lachen, maar in plaats daarvan krijg ik nu zo’n enorme hoestaanval (van het lachen dus) dat ik daarvan plat lig. Minutenlang heb ik hier liggen/zitten/kruipen hoesten. Niet goed.

Maar eens bekomen van de hoestbui heb ik dapper verder gelezen en ben ik verder beginnen lezen in vorige stukjes en ik moet zeggen, ik heb nog zo’n aanval gekregen. Resultaat: terwijl ik eigenlijk alleen blogs lees van mensen die ik ken (op een uitzondering of twee na), heb ik die meneer nu dus toegevoegd aan mijn lijstje met blogs.

Maar misschien dat ik nu toch beter wacht tot die verkoudheid over is om verder te lezen.