San's Weblog

Er was weer eens oudercontact en dat is een aangelegenheid die we altijd proberen bij te wonen. In principe weten we wel dat de kinderen het goed doen op school, puntengewijs dan, maar het is toch altijd interessant om eens de kant van de leerkrachten te horen.

Gisteren bij Louis zijn leraar en alles OK. Meer dan OK zelfs, zeer goed. De leraar is content, Louis doet zijn best en werkt goed mee, hij ligt goed in de klasgroep, heeft goede resultaten, dus wij buiten met een blij gevoel.

Vandaag waren Jan en Zelie aan de beurt. Michel kon er niet bij zijn vandaag, dus ging ik maar alleen. Opnieuw niets dan goed nieuws.

Jan zijn juf is ook zeer content van Jan: hij is lief, luistert, werkt mee, heeft veel vriendjes, blabla. Met dat Jan soms toch wel wat wild kan zijn had ik toch een kleine opmerking verwacht, maar blijkbaar gedraagt hij zich in de klas als een engeltje.

Bij Zelie ook alles zeer goed: goede resultaten, werkt goed mee in de les, ligt ook goed in de klasgroep, speelt goed op de speelplaats.

Een leuke manier om het weekend in te zetten.

Gisteren Zelie (alles OK tussen haakjes, dokter heeft haar wel een briefje geschreven voor 2 daagjes en uiteraard heeft ze daar volledig gebruik van gemaakt), vandaag Jan.

Of neen, eigenlijk is het al van maandag dat hij klaagt van pijn aan zijn been. Gisteren zo erg eigenlijk dat we toch maar met de auto naar school gegaan zijn.

Deze morgen leek het beter, maar toen we naar de voetbal moesten vertrekken deed zijn been (plots) weer pijn. Maar ‘k heb hem kunnen overtuigen om toch te proberen. Ik ging even aan de kant blijven kijken zodat, als zijn been weer te veel pijn zou doen, hij kon stoppen met de training.

Jan voetbalt ongelooflijk graag. Ge ziet zijn gezicht zo veranderen eens hij op het veld staat. En wat ik dacht was waar: hij had geen pijn aan zijn been, maar hij was aan het tekenen en hij had dus gewoon geen zin om te vertrekken.

We zijn toch een kwartier blijven kijken en dan moest Zelie naar de muziekles gebracht worden.

Toen ik hem weer afhaalde vroeg ik hem hoe het met zijn been was en hij wist gelijk niet meer waarover ik het had

Vandaag mocht Jan eindelijk een punt zetten achter zijn verjaardag. Nu, die ‘eindelijk’ zal eerder voor ons zijn dan voor hem want ik denk niet dat hij daar nu naar uitkeek, naar dat punt zetten dus. Wel naar het feestje vandaag.

Het derde en laatste feestje voor hem dit jaar. Het feestje met de vriendjes van school.

Ik had ticketjes voor de poppenkast van Pierke en in totaal waren we met 7: vier vriendjes, Jan, Anna en ikzelf.

En alles is zeer goed meegevallen. De kinderen hebben zich geamuseerd, Jan kreeg leuke cadeautjes en na de poppenkast ging het huiswaarts om nog een stuk chocoladetaart te eten, iets te drinken en nog te spelen.

Een contente Jan die vanavond in zijn bed kroop.

Of beter, het ‘was’ feest vandaag. 6 jaar dat moet gevierd worden en toch zeker met de familie. De hele voormiddag staan koken (ik) en opruimen (de laatste loodjes door de kinderen) maar tegen 15u was het allemaal in orde.

En toen kwamen, in volgorde, mijn schoonmoeder, schoonbroer en papa, mijn broer en zijn zoons (3 personen), Jan zijn peter met gezin (4 personen) en ten slotte mijn zus en gezin (5 personen). Bakske vol dus.

Er was een chocoladetaart met ‘Jan 6’ op en kaarsjes en er was citroenmeringue en rabarbercrumble (leve Françoise). Er was gewone cake en gemarbreerde cake (leve mijzelf). Er werd gezongen en geklapt en hiep hiep hoera geroepen en ik zag hoe Jan glunderde, ook al stond ik achter hem.

Hij kreeg veel cadeautjes en hij glunderde nog meer en ik verdenk er hem van dat het hem meer om het krijgen van de cadeautjes te doen was, dan om de cadeautjes zelf

Ze hebben (nog eens) op de Wii gespeeld en zo zaten de volwassenen ook grotendeels op hun gemak (alleen de kleinsten bleven bij ons).

Er is veel taart gegeten en cake en ‘s avonds nog eens een hoop lasagne en het was een leuke namiddag/vooravond.

Op naar het volgende feestje.

6 jaar gewoon. 6 jaar geleden dat den anderen en ik samen in het ziekenhuis hebben gelegen. Dat we samen ontslagen zijn geweest. Mijn opname was gelukkig één van leukere aard dan de zijn, maar toch.

Ons babietje van toen is al een serieuse kastart geworden (zij het tegenwoordig zonder krullen).

6 jaar en vandaag is hij Mega Toby (zijn verjaardagscadeau). Gelukkige verjaardag Mega Jan.

Deze ochtend bracht ik Anna en Jan met de auto naar mijn nicht (Anna’s meter) om daar een dagje te gaan spelen. Iets waar ze alletwee toch wel naar uitkeken.

Hoe erg ze er naar uitkeken, bleek uit Jan zijn uitspraak toen we er bijna waren:

‘Mama, mijn heupen doen pijn’

‘Uw heupen? Hoe komt dat?’

‘Omdat ik zo opgewonden ben om er te zijn’

In plaats van te kunnen uitslapen op een vrije dag, stond deze morgen de wekker. Niet op het gewone uur van tijdens een werkweek (6u25), maar op 8u. Want alhoewel het vandaag geen werkdag was, was het wel voetbaltoernooidag voor Jan.

De afspraak was om 9u aan de club en ondanks de wekker, was ik uiteindelijk al om 7u30 uit mijn bed. Het gaf mij natuurlijk iets meer tijd om op het gemak de dingen te kunnen doen in plaats van mij te moeten opjagen. Dus mooi op tijd op de club en tijdig dan daar kunnen vertrekken naar Melle voor het Duiveltjestoernooi.

Het toernooi zou maar een halve dag duren en ze moesten vier matchen van telkens 20min spelen. Ze begonnen met hun eerste match om 10u en daarna elk half uur ééntje zodat ze hun laatste match om 11u30 hadden en de gastjes waren in form vandaag: eerste match gewonnen, de tweede gelijkspel, de derde gewonnen en de vierde verloren. Als ge naar de uitslagen van vorige matchen kijkt, dan weet ge dat ze dus zeer goed gespeeld hebben

Met zo’n resultaten zijn daarmee 2e geëindigd en iedereen (iedere deelnemer, dus ook de andere ploegen) kreeg een mini trofeetje mee naar huis, trofee die Jan nu glunderend door het huis meedraagt.

En wat hebben we geleerd vandaag?
1. zorgen voor handschoenen bij een match, zowel voor zoon als voor moeder
2. zorgen dat er eten mee is naar zo’n toernooi, want honger dat ze daarvan krijgen
3. zorgen voor warmer schoeisel voor mama, want als ge zo twee uur in de kou staat te kijken en supporteren, dan hebt ge warmer voetbekleedsel nodig.

Wat doet ge dan als er drie zieken in huis zijn? Niets.

Nickelodeon stond op vandaag en zo keken de kinderen naar aflevering na aflevering van Avatar. Ik zat erbij en speelde een spelletje op de computer. En nog één. En nog één. Tot het mij beu werd en ik eindelijk mijn lui gat ophefte om eens buiten te komen.

Michel en Louis zijn aan huis gekluisterd tot en met dinsdag. Eigenlijk woensdag, wegens feestdag op woensdag en Michel stelde voor aan Louis om samen nog eens brood te bakken. Louis wil een chocoladebrood maken, en dus heb ik, in gezelschap van Anna en Jan (die ik sinds vanavond, na twee koortsvrije dagen, als effectief genezen mag verklaren), nog een paar boodschappen gedaan.

Al enen zieken minder dus. Nu maar hopen dat er geen bij komen de komende dagen. Ge weet nooit, want vrouwen, dat is toch het sterke geslacht, niet?

Deze morgen is Louis gesneuveld en zo zijn er nu dus drie zieken in huis. Het lijkt zo dat er om de 2 dagen iemand bijkomt: het begon maandag met Jan, woensdag viel Michel en vandaag dus Louis. Afwachten dus wie op zondag zal ziek worden, of zullen de meisjes standhouden?

Gisteren dan nog meneer doktoor gebeld voor advies en aangezien den anderen dan toch een ziektebriefje nodig heeft voor het werk is hij deze namiddag langs gekomen om de officiële diagnose te stellen: griep.

En dat bracht traantjes teweeg bij de zonen, want griep betekent dat ze niet naar de verjaardagsfeestjes mogen waarop ze uitgenodigd zijn: deze morgen nog het eerste van Louis moet afbellen en deze namiddag dan maar het feestje voor morgen afgebeld. Het is nu ook niet de bedoeling om ervoor te zorgen dat de klassen maandag leeg zijn.

Wordt vervolgd waarschijnlijk.

Jan is al sinds maandag niet zo goed. Lichte koorts, vooral ’s avonds en ’s ochtends en rap moe. Maar het is al een drukke vakantieweek geweest en ik hoopte dat het gewoon vermoeidheid zou zijn.

Gisteren was hij eigenlijk koortsvrij en is hij gaan slapen bij een vriendje maar blijkbaar deze ochtend had hij weer een beetje koorts. Hij zag weer bleek en deze namiddag wou hij eigenlijk niet veel doen, behalve in de zetel liggen en TV kijken. Ik wou nog wat boodschappen doen en in het leuke gezelschap van mijn schoonmoeder en Anna trok ik dus de stad in terwijl de andere drie thuisbleven.

Net voor ik terug thuis was, ik stond op 5 seconden van de voordeur, kreeg ik telefoon. Zelie die meldde dat Jan nu eigenlijk wel heel erg ziek was. En ja hoor, ik ging direct naar boven en hij gloeide van de koorts: 39 °C. Junifen gegeven en een vitamientje en dan zo rap mogelijk in bed gestoken.

Toen we gisterenavond rond 21u thuiskwamen, was er trouwens ook geen spoor van Michel: niet in het achterhuis, niet in de living en we vonden hem uiteindelijk diep in slaap in zijn bed. Ook geveld. Vandaag niet gezien voor de middag toen hij verhuisde van zijn bed naar de zetel. Toen Jan TV ging kijken is hij opnieuw naar zijn bed verhuisd en sindsdien hebben we hem niet meer gezien.

Twee zieken in huis. Hoe lang voor we allemaal geveld zijn?