San's Weblog

De dansstage is voorbij. Het laatste half uur mochten we gaan kijken en hebben de kinderen getoond wat ze geleerd hebben.

‘t Was wel wijs maat!

Kijk hier, de ganse ‘crew’: twee meisjes-leerlingen, leraar Joren van jazz-modern en clipstyle, ander meisje-leerling en Zelie ervoor, naast dat meisje leraar Bruno van breakdance, een ander meisje, leraar Antonio van urban, en de rest van de jongens-leerlingen met Louis op het einde.

Voor de mensen die naar So you think you can Dance hebben gekeken: Bruno was één van de 16 finalisten en toen de jongste van de bende.

Ik ga Zelie en Louis niet kunnen tegenhouden om te kijken dit jaar.

Zelie en Louis zijn vandaag begonnen. Een danskamp dan nog.

Volgend jaar willen zowel Zelie als Louis gaan dansen, zo van die moderne dingen zoals hip-hop en clip-style (Zelie) en breakdance (Louis). We vonden een school met een goede reputatie en zagen dat ze deze week nog een dansstage gaven waar de kinderen nu net die dansen konden leren kennen.

En zo werden de kinderen ingeschreven: Zelie voor een volledige dansstage (voormiddag ballet en modern-jazz, namiddag urban en clip-style) en Louis voor een halve dag stage (urban en breakdance).

Louis keek er niet erg naar uit, dit weekend: een ganse week kamp, veel te lang. Dus weer geen inhoudsprobleem, maar een tijdsprobleem. Maar kijk, toen we hem deze namiddag afhaalden was hij toch wel blij.

Zelie heeft een hekel aan de balletleraar (nu al), maar de rest vindt ze fantastisch en de leraars zijn ook heel leuk.

Als de rest van de week ook zo leuk verloopt, dan komen er volgend jaar dus nog eens twee activiteiten bij. Waar zit die teletijdsmachine?

Et voila, we zijn er weer vanaf.

Voor de laatste dag mochten de ouders/vrienden/nieuwsgierigen gaan kijken naar de laatste 2 uren van de training en na afloop kregen ze nog een diploma. Jan zag nog eens bloedrood en van deze keer was het niet echt duidelijk of het nu van vermoeidheid was of gewoon van de blakende zon. Waarschijnlijk een combinatie.

Ondertussen bereiden Zelie en Louis zich ook al voor op hun (dans)kamp volgende week, maar de voetbal zit er nog niet op voor deze week: morgen nog een tornooi. Maar ze geven tenminste ook prachtig weer, dus dan is het nog aangenaam.

Ik stond dus eigenlijk met ongelooflijk veel bewondering naar Jan te kijken vandaag.

Vorige week een zwaar voetbalkamp. Deze week nog een kamp. En dan is het namiddag, een namiddag dat hij vrij zou hebben, maar dan heeft hij gewone training.

Om 12u hem afgehaald op zijn kamp, om 16u training en hij smijt zich volledig. Hij trouwens niet alleen hoor. Er zijn nog 3 ploeggenootjes op het voetbalkamp en bij geen van de 4 is er enig teken van vermoeidheid te merken.

Toch wijs als ze zich zo amuseren.

Vandaag was het weeral om 7u opstaan en zoonlief wakker maken: poging twee om naar het voetbalkamp te gaan. Deze ochtend geen lastige darmen, maar een vrolijke Jan die er naar uitkeek.

Niet dat hij veel keuze had: deze voormiddag had ik een afspraak waar geen kinderen konden bij zijn en dus waren Louis, Zelie en Anna ingeschreven op de grabbelpas.

Toen we hem deze namiddag gingen afhalen was het één en al glimlach: hij had duidelijk een fantastische dag achter de rug.

Morgen direct maar een half dagje, wat goed uitkomt want hij heeft nog gewone training in de namiddag.

We waren net op tijd om Jan van het kamp af te halen. Het was net beginnen regenen en de kinderen stonden onder de poort te wachten. Hij was blij om ons te zien, maar niet overdreven.

Hij keek zelfs een beetje sip en toen ik vroeg wat er was, was het: moe (doodmoe zal meer de lading dekken) en toch wat triest dat zijn weekje bij zijn tante erop zat. Dubbele gevoelens dus.

Hij heeft zich dus zeer goed gehad. Op zijn ‘rapport’ van het einde van de week heeft hij één voldoende en voor de rest allemaal zeer goed én hij heeft Frank De Bleeckere ontmoet en hij staat op de foto met hem. Niet dat hij daar van onder de indruk was, want hij wist dus niet wie het was, maar soit.

We hebben bij mijn zus gegeten en de kinderen hebben dus nog een tijdje kunnen spelen en tegen dat we naar huis gingen waren de dubbele gevoelens voorbij: hij was blij dat we er waren en dat hij terug naar huis ging.

Hij is terug en ik heb daar absoluut geen dubbele gevoelens bij: ik ben doodcontent.

Zoveel minuten nog en dan is het voetbalkamp van Jan gedaan.

Zoveel minuten nog en dan zie ik mijn ventje terug.

Zoveel minuten ga ik dus nog aftellen, want het heeft lang genoeg geduurd.

Het geeft toch een heel ander gevoel, Jan weg in plaats van Zelie of Louis. Misschien omdat Zelie en Louis al meer weg geweest zijn en ik dat al een beetje gewoon ben, misschien omdat Jan toch nog klein is, … ik weet het niet.

Dus probeerde ik deze namiddag Jan te bereiken. Niet om te weten of hij zich goed had bij mijn zus, daar heb ik geen twijfels over, wel om te weten of het voetbalkamp leuk was.

Eerste telefoon lukte niet. Of beter, mijn zus was aan het werk en dan wordt de thuistelefoon doorgeschakeld naar haar GSM voor eventuele klanten. Zus wel gesproken maar ze was op verplaatsing, dus geen gesprek met zoon.

Tweede poging: schoonbroer telefoneren op zijn GSM, maar hij nam niet op. Poging twee mislukte dus ook. Even later nog eens geprobeerd, maar nog steeds geen opname.

Om 20u30 kreeg ik dan telefoon van mijn zus. Ze had gezien dat ik mijn schoonbroer had proberen te bereiken, maar hij had het niet gehoord. Terwijl ik opnam was mijn zus blijkbaar nog in gesprek met Jan want ik hoorde haar hem geruststellen dat ze ‘enkel mama belde omdat mama jou al proberen bellen had’.

Eindelijk Jan aan de lijn gekregen en hij klonk zeer blij: het voetbalkamp was leuk geweest, de andere kinderen zijn leuk en hij zit in een klein groepje van 7 kinderen. Veel meer dan ‘ja’ en ‘neen’ kwam er niet uit, maar dat verwachtte ik ook niet.

Daarna nog even mijn zus aan de lijn en alles was blijkbaar zeer vlot verlopen. Hij had hoogrode kaken na de eerste dag (teken van vermoeidheid bij Jan: hoe moeier, hoe roder zijn kaken worden tot ze een fluoroos worden als hij doodmoe is) en hij ging nu slapen en ondertussen waren zijn kaken effectief fluoroos.

Ik vermoed dat ik vrijdag een doodgelukkig, maar doodmoe manneke ga terugkrijgen

Deze namiddag is Zelie terug thuis gekomen van haar kamp. Jan, Anna en ik gingen haar ophalen aan het station en ze zag er stralend uit. Smerig, maar zeer gelukkig.

Het was blijkbaar een fantastisch leuk kamp en ze heeft zich zeer goed geamuseerd en meer moet dat niet zijn nietwaar.

Na het laatste aantreden mochten we hen dan meenemen naar huis en voor Zelie was het echt het laatste aantreden bij de Wouters: volgend jaar mag ze overgaan naar de jonggivers.

En ondertussen is ons gezinnetje weer voltallig, joepie!

Zelie, 11 jaar, momenteel op scoutskamp, schrijft een brief:

Beste Mama en papa,
(louis, jan en anna ook)

Ik mis jullie (echt niet)
Wij hebben zotcoole T-shirts gekregen met Navy erop. En andere (met airfors, army).
De ochtendgymnastiek is gewoon wa stappen! raaar
‘t Is zotcool!

En dan een tekeningetje van een lachend gezichtje, geen naam (want dat is niet cool).

En wij maar aftellen tot ze terug is. Tsss.