San's Weblog

Vandaag was dan dé dag: om 14u moesten we aan het scoutslokaal zijn klaar voor vertrek. De hele voormiddag was ik al nerveus. Voormiddag? Wat zeg ik. Sinds gisterenavond zat ik al met zenuwen in mijn buik. Niet dat er een reden voor was: we waren 100% klaar met alle voorbereidingen.

De voormiddag is rustig verlopen. Laat ontbeten, ik sliep nog wat terwijl Michel zich met de kinderen bezighield. Eens wakker de kinderen op het gemak in bad gestoken terwijl Michel voor het middageten zorgde. ’s Middags mooi op tijd aan tafel gekunnen zodat ik Anna ruim op tijd in bed kon steken en we ons niet moesten opjagen.

Om kwart voor vertrokken naar het lokaal. De jongens ook bij papa gelaten want ik was er volledig op ingesteld dat ik een paar gastjes zou meenemen naar Nederland en ik zou toch gemakkelijk vier uur weg zijn: (een kleine) twee uur rijden en dan dus ook terugkeren. Niet dat ik er naar uitkeek, maar zolang iemand Zelie volgende zondag mee naar huis wou brengen, had ik er geen probleem mee nu te rijden.

Mooi op tijd aangekomen en staan wachten en babbelen met de andere ouders. Dan was er het aantreden, het afroepen van alle namen om te zien of alle Wouters al aanwezig waren en toen verdeelden alle kinderen zich over de auto’s om te carpoolen. Bleek dat er zo veel ouders echt wel zelf wouden rijden, dat mijn vier extra plaatsen onbemand zouden blijven. Bovendien was er in verschillende auto’s nog plaats en uiteindelijk is Zelie dus meegereden met iemand anders. Geen probleem, want ik had sowieso al voor een lift gezorgd voor de terugtocht.

Nog een dikke knuffel en een paar kusjes, en weg was ze. De valies werd gedragen door één van de ouders met wie ze meereed en ik kon nog net een traan inslikken.

Ik had dus geluk: in plaats van mijn namiddag door te brengen in de auto, mocht ik terug naar huis. Een alternatief was rap gevonden. Ik heb Anna uit haar bed gehaald en ben dan met de (rest van de) kinderen naar de Big Jump geweest.

Een namiddag op de kaai in de zon in goed gezelschap naar mensen zitten kijken die in koud water springen: een aanrader.

Vandaag nog de laatste dingen gaan halen die nog mankeerden in de koffer. Zo moest er een wit T-shirt mee met Louis, vermoedelijk om te beschilderen, want de instructies waren dat het T-shirt op maat mocht zijn maar ook één dat te groot was ‘om later te dragen’. Een T-shirt dat we dus niet standaard in huis hebben en dus moeten aankopen.

Deze voormiddag eerst naar AS Adventure want Louis moest ook nog een bestek meehebben en ook, nu haar broers en kleine zus Crocs hadden gekregen, kon Zelie niet achterblijven. Vooral omdat zij één specifiek model wou (Mary Janes) en ze die niet hadden waar we eerst gegaan zijn. Alles gevonden wat we moesten hebben en toen we aan de kassa kwamen stonden daar nog twee kleine koffers in aanbieding. Met het oog op onze vakantie heb ik die direct meegenomen: zo hebben de kinderen ook een valies(je).

In de namiddag zijn Zelie en ik dan nog eens gaan zoeken naar dat wit T-shirt: allemaal zo gemakkelijk niet als het lijkt. Veel T-shirts gezien (uiteraard) maar volledig witte, dat was andere koek. Maar uiteindelijk bij Zeeman gevonden wat we zochten en zo was alles in huis tegen 16u30.

Morgen om 14u in het lokaal zijn en dan zal ik ook weten of ik Zelie (en vriendjes) ga voeren of niet, en ook, wat belangrijker is, of ik haar volgende week moet gaan afhalen of dat ze kan terugkeren met andere ouders. Ik hoop van harte dat ik morgen rij en dat een andere ouder als wederdienst Zelie terugbrengt, want volgende zaterdag gaan we eten bij vrienden en dat kan wel eens uitlopen.

De vakantie en ontspanning was pas begonnen of het ‘opjagen’ is weer begonnen. Een beetje overdreven natuurlijk, want dit jaar ben ik er op tijd bij. Ik heb vannamiddag mijn hoofd gebruikt en in plaats van er opnieuw op uit te trekken na onze middagactiviteit (waarover hier meer bij Het Project, wellicht morgen, tenminste als ik vanavond niet in slaap val) zijn we vannamiddag begonnen aan de valiezen voor de scoutskampen.

Zelie vertrekt zondag, dus eigenlijk is dat niets te vroeg. Dinsdag is het de beurt aan Louis en in theorie heb ik dus een paar dagen meer, maar in de praktijk niet: zijn bagage moet ook al zondag klaar zijn om meegegeven te kunnen worden met de bus die richting kamp gaat.

Het was dus lijstjes lezen, controleren, dingen bijeenzoeken en afstrepen en nu zijn de twee valiezen zo goed als volledig klaar. Morgen nog een paar very last minute boodschappen en zondag kan ik ze dan met een gerust hart meegeven.

Een pluim voor organisatie want die zijn zeldzaam voor mij.

Het kerstkamp van Zelie had o.a. de bedoeling om de nieuwe Wouters (de Kabouters en Welpen zitten samen dit jaar) hun belofte te laten afleggen.

Voordat die belofte afgelegd is mogen ze nog geen das dragen of, zoals bij de scouts waar de kinderen zitten: ze krijgen een das om herkenbaarheidsredenen vanaf ze (bij de kapoenen) beginnen, maar eens overgegaan en voordat ze hun belofte afleggen, mogen ze die das enkel aandoen rond hun arm ipv rond hun nek.

Veel hebben ze dus niet gedaan op kamp: ’s avonds toekomen, de dag erop wel een spelletje of twee gespeeld maar vooral: binnen gezeten en gestudeerd om ‘de wet’ en ‘de belofte’ te leren.

Ik vind het eigenlijk wel twee leuke teksten:

Eerst de wet:

Ik zeg wat ik voel

Ik hou niet van vals gezwets

Ik bereik eerlijk mijn doel

Zonder dat ik iemand kwets

Ik respecteer alles wat leeft en de kracht die leven geeft

Ik voel mij één met de wereld om me heen

Ik hou niet van nep, deel alles wat ik heb

Want niemand is alles, niemand is niets, iedereen is altijd iets

De belofte:

Ik beloof mijn best te doen een goede Wouter te zijn, iedereen te helpen waar ik kan en mij te houden aan de Wouterwet.

Jullie kunnen op mij rekenen.

Alle nieuwe Wouters mogen dus vanaf deze vakantie hun das aandoen gelijk elke andere scout.

Zelie is dus terug van kamp: deze ochtend opgehaald en onmiddellijk doorgereden naar De Zee. Zelie heeft de twee vorige nachten niet al te veel geslapen, maar dat hield haar niet tegen om enthousiast te worden bij het idee van een dagje aan zee.

Aan zee zaten vrienden van ons die hadden gezegd dat we mochten langskomen en we hebben die uitnodiging met beide handen aangenomen: waarom een dagje in goed gezelschap overslaan.

Het was goed. Eerst een beetje op het appartement/studio gezeten en gebabbeld, dan allemaal samen gaan eten, daarna een fikse wandeling waarbij Zelie en Louis het grootste deel ‘gaand’ op het strand geslopen hebben langs de dijk, zodat we hen niet zouden zien. Wreed grappig en soms beangstigend omdat we ze effectief niet meer vonden: ze waren goed! Uiteindelijk weer op het appartement geëindigd voor warme chocomelk.

Ik wou de kinderen vanavond op tijd in bed steken maar dat is niet goed gelukt: de kinderen waren nog steeds zeer actief en niet moe terwijl ik volledig gestuikt ben eens ik thuis was. Ik had echt de energie niet meer om ze in bed te steken, dus heeft dat een beetje moeten wachten, maar het is vakantie, dus ze zullen er niet van dood gaan.

Voor het Project schreef ik een artikeltje over de familiedag vandaag in het MSK. Toen ik dat aan het schrijven was zag ik dat er ook workshops gegeven werden en gezien Louis en Zelie toch wel graag knutselen dacht ik: ik schrijf ons in en dat zullen ze wel wijs vinden.

Mailke naar het MSK, antwoord terug zodat ze de namen en geboortedata van de kinderen zouden weten, toen mijn frank viel dat Zelie vandaag op scoutskamp zou zijn. Mailke terug dus met de mededeling dat ik met één kind zou komen ipv twee en dus Louis zijn gegevens doorgespeeld.

Vertellen aan Louis: hé Louis, wijs hé? Euh, neen. Ik vind dat niet zo leuk. Ik heb daar geen goesting in.

Lap! Dan maar over een andere boeg gegooid: maar Louis, ‘t is gewoon met mij alleen. Gij en ik. Geen Jan, geen Anna, geen Zelie. Gewoon iets dat wij met ons tweetjes gaan doen. En toen klaarde zijn gezichtje helemaal op en begon hij te stralen van blijdschap: joepie! samen met mama! gans alleen!

Enfin, er is al over gesproken geweest de laatste dagen en ook afgeteld en deze middag stond hij (nogal letterlijk) te popelen om te vertrekken. Even gedacht dat ik met Jan een beetje problemen zou hebben, maar al bij al viel dat wreed mee (Jan begint er meer en meer gewoon aan te worden dat hij niet vastzit aan mij en af en toe bij papa moet blijven).

De workshop viel tegen, voor mij dan toch, maar voor Louis eigenlijk al veel minder. Hij heeft zich goed geamuseerd en we hebben het leuk gehad en uiteindelijk is dat het belangrijkste.

Michel ging deze namiddag kadootjes kopen en dus ben ik na de workshop Anna en Jan eerst komen halen om dan terug te keren naar het MSK. Uiteindelijk was het een familiedag en die workshop was maar één deeltje van een hele organisatie.

‘t Was een zeer leuke namiddag die absoluut niet tegenviel. Bovendien waren we in zeer goed gezelschap (met zoon) zodat ik er ook niet volledig alleen voorstond en ook nog wat ‘klap’ had.

De kinderen waren goed moe deze avond, wat veel zegt, en vooral Anna dan: de sukkel had geen middagdutje gedaan en toen ik haar vanavond in bed stak protesteerde ze wel (dat doet ze de laatste weken eigenlijk altijd) maar er zat geen overtuiging meer in.

Morgen naar zee … misschien. Eerst Zelie gaan halen en zien hoe zij zich voelt na twee nachten kamp. Normaal gezien wordt daar niet al te veel geslapen dus als ze omvalt van vermoeidheid denk ik niet dat ik haar nog een dag ga meesleuren.

Kerstvakantie. Een leuke periode om gezellig samen te zijn. Puh! Vergeet het dus maar.

Om 16u moest ik vandaag met Zelie aan het scoutslokaal staan: ze vertrokken op ‘Kerstkamp’. Uiteindelijk heb ik haar en haar vriendin (samen met de mama) zelf nog naar het kamp gevoerd. Er moest aan carpooling gedaan worden en ik was dan maar vrijwilliger want zo zag ik 1. waar ze gingen verblijven en 2. hoe ik overmorgen moet rijden om haar terug af te halen.

Want ja, het Kerstkamp is overmorgen al gedaan. Eén volle dag zullen ze daar doorbrengen, twee nachten slapen (al is dat een eufimisme bij zulke gelegenheden) en overmorgen, 10u is het al afgelopen.

Gisteren was het nochtans een beetje paniek, alhoewel paniek een beetje overdreven is: wij waren ervan overtuigd dat het kamp deze ochtend om 10u begon. Gezien we gisteren maar rond 18u thuisgekomen waren en nog eerst moesten eten, werd het zeer kort dag om nog alles klaar te krijgen. Dus als zot beginnen strijken, dingen bij elkaar zoeken en Zelie haar kadootje gemaakt: ze moesten een zelfgemaakt kadootje meebrengen.

Pas deze ochtend viel mijn frank. Dat van die 10u, dat was toch om op te halen? Dus pas voor overmorgen? Vandaag, was dat niet in de namiddag afspraak? Zelie heeft enige tijd geleden haar brief voor het kamp zelf gelezen (en daarmee dus van de veilige  en ergens achtergelaten en dus kon ik dat niet nazien, maar er is altijd nog de telefoon. De leiding gebeld en de vriendelijke juffrouw langs de andere kant heeft mij onmiddellijk de brief nog eens doorgemaild zodat we weer alle details hadden. Een groot gemak, dat wel.

Afspraak dus deze namiddag, wat ons nog wat extra tijd gaf die we dus eigenlijk niet echt nodig hadden, maar wat wel maakte dat we ons deze ochtend niet hebben moeten opjagen om er op tijd te geraken.

Ze zit nu in Schellebelle, in een huisje waar (nog) geen verwarming was. Er zijn stapelbedden en Zelie heeft een bed bovenaan gekozen en daarna konden wij, de ouders, niet rap genoeg weg zijn (‘laat onze kop gerust’ was de overheersende blik van de kinderen).

Nog twee keer slapen en dan is ze terug.

Deze ochtend om zes minuten voor negen vertrokken om de twee oudsten te gaan halen. Met dat schoon weer dat voorspeld werd was ik er niet gerust in, filegewijs dan, maar behalve een snelheidsbeperking tot in Drongen van 110km/u hebben we niets gemerkt van eventuele dagtoeristen. Het langst hebben we moeten wachten vanaf de oprit naar Adinkerke: het is dé oprit ook voor Plopsaland en dat kan je merken als je daar rond 10u aankomt.

We waren dus mooi op tijd en de kinderen waren zeer blij ons terug te zien maar ook een beetje triest om te moeten vertrekken.
Ze zijn een paar keer rondgegaan om toch maar zeker te zijn dat ze alle monitoren dag hadden gezegd en ik denk dat het toch zo’n half uur geduurd heeft vooraleer we eindelijk konden vertrekken.

Met dat het zo’n prachtig weer was besloten we aan zee te blijven en er een dagje van te maken. Eerst een wandelingetje op de dijk, een opblaasbaren krokodil en orka gekocht, zetels voor Michel en mijzelf, een hapje gaan eten en dan het strand op. Meer moet dat dus niet zijn voor de kinderen want ik had mij wel voorzien en de zandspeeltjes, extra handdoeken en zwemkostuums meegepakt.

De hele namiddag hebben we dus aan het strand doorgebracht en hebben we genoten van zon, zee en zand. Zelie heeft al niets schrik meer en gaat zo diep mogelijk de zee in. Louis gaat ook al ver maar bleef eigenlijk toch liever in het ondiepe op de orka dobberen. Jan had veel schrik in het begin en toch weer niet: hij deed niet liever dan naar de zee te gaan maar als hij er was kreeg hij schrik om er dieper in te gaan dan met zijn tenen. Maar na een tweetal uur is dat ook volledig over gegaan en sprong en liep hij erin zo rap hij kon of dobberde hij op de krokodil. Anna kon er niet genoeg van krijgen. De eerste kennismaking was een beetje verrassend maar eens ze de temperatuur en de golfjes gewoon was wou ze er niet meer uit.

We hebben er allemaal een mooi kleurtje bijgekregen (vooral Michel dan: een rood kleurtje) maar het was een zalige dag. In de late namiddag zijn we dan op het gemak teruggekeerd naar huis en eens in de auto zijn Anna en Jan (en Michel ook eigenlijk) prompt in slaap gevallen. Louis heeft ook een dutje gedaan maar hij bleef al iets langer wakker.

We hadden een ijsje beloofd en het was er niet meer van gekomen aan zee, dus heb ik dan na de boterhammetjes ’s avonds Jan een ijsje uit de diepvries gegeven en ben ik met Zelie en Louis, eens Jan en Anna in bed lagen, nog eens tot op de Patersholfeesten geweest om met hen een ijsje te eten. Ze zaten, na zo’n zware week, eigenlijk veel te laat in bed maar voor enen keer …

Wat ik voor mijzelf voorspeld had is uitgekomen: ‘t is woensdag en ik begin de twee oudsten nu wel te missen. Nu ja, het helpt natuurlijk niet als Jan ’s morgens opstaat en dan telkens vraagt: ‘Heb ik veel geslapen?’

Toen hij dat eergisteren vroeg begreep ik het niet heel goed. Veel geslapen? Ja zeker, toch wel 12 uur. Toen ik dus ‘ja’ zei was hij doodcontent ‘Dan gaan we Zelie en Louis halen?’

Ah! Toen begreep ik het. We hadden aan Jan gezegd dat hij nog veel keer moest slapen en dat we dan Zelie en Louis zouden terug afhalen. Hij dacht duidelijk dat twee keer slapen voldoende was om als ‘veel’ gekwalificeerd te worden. We hebben dan maar de dagen op het bord getekend en elke morgen zetten we nu een kruisje op de dag dat we wakker worden zodat hij een beetje een zicht heeft op hoelang het nog zal duren.

Deze morgen kreeg ik nog een ‘domper’ op mijn niet-missen: een brief in de bus van Zelie. Ze schrijft o.a. dat ze ons niet mist, maar wel een brief van ons. Kwa eerlijkheid kan dat dus wel tellen, nietwaar Dus vanaf deze morgen zit ik af te tellen samen met Jan: nog drie keer slapen. Nog drie keer slapen.

Update: Hihi. Michel heeft dezelfde boodschap gekregen van Zelie maar in mailvorm. Ze heeft mij ook gemaild, maar daarin stond:

hallo mama
we hebben hier al veel gedaan.
het leukste is de computer (de leraar is peterpan van musical) !
ik moet nu weg! tot de volgende

Geen extra schuldgevoel voor mij. Oef!

‘t Is weer die tijd van het jaar: ons twee oudsten hebben ons voor een week verlaten: ze zijn op kamp naar zee. Snif.

Gisteren als een gek kleren gesorteerd en gestreken en gewassen om toch maar alles klaar te hebben dat ze mee wouden nemen. Deze voormiddag was het dus kleren klaarleggen, zoeken, sorteren, markeren, lijstjes aanleggen, afchecken, in valiezen steken.

Direct na de middag was het dan gelukkig ietsje kalmer: alles was klaar geraakt net na het eten. We gingen dan nog gauw Louis zijn nieuwe fiets ophalen terwijl Anna sliep en wat bleek: platte batterij (weeral). Stom vals contact ook. Verdorie. Volgende week nog eens dringend bellen naar de garage dus om te zien of dat stom reservestuk nu nog niet binnen is. Want het is dan nog de tweede keer deze week.

Woensdag had ik het ook al zitten. Ik stond gelukkig geparkeerd rechttegenover een gebouw waar ze aan het renoveren zijn en de ganse schilderploeg had het gesputter van mijn motor gehoord. Ze zijn met zijn allen naar buiten gekomen om de auto in gang te duwen. Hilariteit bij de kinderen verzekerd, behalve bij Anna die doodsbenauwd was toen er een wildvreemde man op de plaats van haar mama kwam zitten.

Vandaag heb ik de hulp ingeroepen van iemand die ik ken met startkabels. Gelukkig was ze thuis én was ze in de mogelijkheid om te komen, anders waren we nooit op tijd weggeraakt naar zee: als ge op de mannen van touring moet wachten, op een zaterdag … en we hadden maar een uur.

De auto hebben we weer in gang gekregen, maar die fiets, dat is niet meer gelukt. We zijn wel op tijd kunnen vertrekken en dus zijn we ook op tijd toegekomen. Michel heeft Zelie geïnstalleerd, ikke Louis en dan was het weer de bijeenkomst beneden waar we ingelicht werden over de activiteiten die gaan komen.

Het afscheid was zoals gewoonlijk: dikke kus en knuffel en dan zo rap mogelijk weg, zo rap dat ze vergeten waren Jan goededag te zeggen en het ventje bleef beteutert achter. Dus ben ik met hem nog rap achter Zelie en Louis gelopen om alsnog salut te zeggen en we hadden geluk: we hebben ze nog net kunnen tegenhouden vooraleer ze op de trap naar boven verdwenen.

Jan vindt het allemaal een beetje raar. Hij vroeg vanavond of Louis daar dan een bed had? En Zelie ook? En hij had een groot bed hier maar Zelie en Louis hadden er geen daar want ze hadden hun groot bed hier Logica van een driejarige dus. Want hij had het bed van Zelie en van Louis wel gezien daar, dus eigenlijk wist hij wel dat er een groot bed was, maar toch.

Een weekje alleen dus met Jan en Anna. Het zal hier een beetje stiller zijn in huis. De eerste dagen zal ik er van genieten, maar vanaf dinsdag zal het mij wel te stil zijn en dan wordt het aftellen naar zaterdag (maar zeven keer slapen meer, maar zeven keer slapen meer, …).