We zijn niet blijven plakken, want deze ochtend moesten voor een keer nog eens allebei paraat zijn: Jan had match tegen de U7 van KAA Gent (hijzelf speelt al bij de U8) en Anna moest naar ballet.

In de vorige twee matchen hadden die jongens van KAA Gent al bewezen dat ze waardige tegenstanders zijn voor onze U8 (één match gewonnen met 11-8 en één gelijk gespeeld met 8-8). Het moet ook gezegd zijn dat ons ploegske een zeer goede start gemaakt had in het begin van het seizoen, maar de laatste weken het toch niet altijd kon waarmaken. We vreesden dus een beetje voor de goede afloop, maar ik weet niet wat ons jongens gegeten hadden de laatste dagen, maar voor het eerst sinds weken stonden ze er weer. Er werd mooi samen voetbal gespeeld, prachtige passen gegeven en mooie goals gemaakt en de einduitslag was een verdiende 6-15 voor Mariakerke. En ja, ondanks de uitslag was het een zeer spannende match.

Daarna was het weer over-en-weer-voeren en boodschappen doen en toen was Zelie haar vriendien H. hier en aten we avondeten en stak ik de kleintjes in bed (die dan nog zonder protest braaf naar bed gingen: ze moeten wel moe geweest zijn) en vertrok ik met Zelie en vriendin naar het lichtfestival.

Ik ben zeer blij dat ik eigenlijk al donderdag geweest was, want de massa volk vanavond was bijna niet te doen. Dus zijn we selectief geweest en hebben we maar delen van het parcours afgelopen, maar wel heel mooie delen.

Dat waren dus 6 avonden op rij dat ik niet thuis was. Maandagavond ‘moet’ ik weer weg, maar eerst ga ik morgen toch wel zoveel mogelijk in mijne luie zetel zitten, ik denk dat ik dat wel verdiend heb.

Er moeten namelijk nog twee taken gemaakt worden en één taak herwerkt. Er moeten ook nog twee examens gestudeerd worden.

Maar vandaag heb ik mijzelf een dagje cadeau gedaan om niets te doen. En morgen krijg ik er nog eentje van mijzelf.

Dus heb ik mijn vrije dag vandaag in pyjama doorgebracht en heb ik ook lang en veel geslapen. Het was blijkbaar nodig.

Gisteren vierden we Kerst bij mijn zus met lekker eten en in goed gezelschap van den anderen, papa, zus en schoonbroer, broer en schoonzus en de hele roedel kinders. Daar gebleven tot 2u30 en dan onze nest kinders in de auto en tegen 3u00 thuis.

Morgen terug naar zuslief om papa zijn 70ste verjaardag te vieren. We hebben zijn cadeau gisteren al gegeven: we gaan met de hele troep een weekendje weg en ik kijk daar al naar uit. Morgen gaan we gezellig samenzijn. Deze keer hebben we al ’s middags afgesproken zodat de kinderen nog veel met elkaar kunnen spelen. We zullen dan nog wat eten en drinken en bijpraten.

Alleszins een zeer leuk begin van een niet-zo-echte-vakantie.

Zondag naar Puyenbroeck getrokken. Een heel Halloweengebeuren met kraampjes en activiteiten en een fakkeltocht. Leek leuk en wegens personeelslid van de provicie toch gratis, dus waarom niet? De kinderen aangekleed en geschminkt en ze keken er echt naar uit.

Ik vrees dat het de eerste én ook direct laatste keer was. We hoorden immers, eens we er waren, dat er vorig jaar niet minder dan 2.500 tickets verkocht waren in voorverkoop en dit jaar 3.000. Dat zijn dus allemaal mensen waarvan ze het op voorhand weten. Er rekening mee houdend dat je ook ter plekke nog een ticket kan kopen en dan kan je je een beeld vormen van de massa volk die er was. Overal lange rijen om iets te kunnen doen en als je wou eten was het nog erger: één frietkraam, één wafelkraam en één hamburgerkraam voor heel die massa.

Om 18.30u begon een fakkeltocht en je kon vertrekken tot 20.30u. We hadden pas ons eten om 18.30u dus aten we dat eerst op het gemak op. Daarna aangesloten bij de mensen met onze fakkel om de toch te doen. Het was gezellig, maar met zo een massa ging het dus echt niet vooruit en met vier kinderen was het niet echt aangeraden om mee te slenteren. Gelukkig kon je ook over het gras mensen voorbij steken zodat er toch nog een beetje stap in zat.

Dan nog heeft de wandeling anderhalf uur geduurd, een beetje veel te lang voor de kinders. Het eerste uur viel nochtans nog mee en de kinderen vonden de ‘engerds’ die langs de weg ons moesten in de stemming laten komen wel leuk, maar naarmate ze meer en meer moe werden, werden ze ook meer en meer bang van al die verkleedde mensen en de lol was er het laatste half uur wel vanaf. Ik denk dat we dat volgend jaar wel zullen overslaan.

Gisteren dan Halloween in de straat: een bende vriendjes en vriendinnetjes uitgenodigd en uiteindelijk waren er 14 kinderen die de toer in de wijk meeliepen. P., de papa van één van de vriendinnetjes, had een grote trommel meegenomen en begeleidde de stoet met gepast getrommel: zeer spooky. Maar we liepen geen anderhalf uur rond (amper een half uur), ze kregen veel snoep en eens terug thuis was er lasagne en film (voor de kinderen) of een babbel (voor de volwassenen).

Uiteindelijk zijn er 5 kinderen extra blijven slapen waardoor het deze ochtend een gezellige drukte was en we deze middag nog gezellig geaperitiefd hebben met de ouders.

We kunnen weer beginnen aftellen naar volgend jaar.

Veel en veel en veel te druk geweest om goed te zijn. Vorige maandag zat ik er volledig door. Zin om achter alles een punt te zetten. Maar kijk. This too shall pass, and ik has.

Oktober ziet er een pak rustiger uit, dus ook meer tijd om hier te passeren en te vertellen. Van de oudste dochter die gisteren vertrokken is met het koor en orkest van de school om een weekend van repetitie te doen voor hun optreden op 22 oktober (Antwerpen) en 26 oktober (Gent) in de Opera. Spannend.

Of van onze jongste zoon die al een heel pak voetbalmatchen gespeeld heeft en wiens ploegje tot nu toe onverslagen bleef. Morgen match tegen de andere ploeg in hun reeks die nog niets verloren hebben, dus dat belooft ook spannend te worden.

Of van onze jongste, die gewoon in het eerste studiejaartje zit (een jaartje te vroeg) en waarvan blijkt dat dat een goede zet was (ik was daar toch niet echt gerust in) en die dus ondertussen begint te lezen en eigenlijk ook al mooi schrijft (het mooiste handschrift van de vier, nu al).

Of van onze oudste zoon, die een nieuwe stap in zijn ontwikkeling gezet heeft en waar ik zeer content van ben dat hij het aangedurfd heeft en dat dankzij een ongelooflijk goede leraar waardoor hij weer met veel plezier naar school gaat (de invloed van zo’n leerkracht op kinderen is toch echt niet te onderschatten).

Yep, oktober is begonnen en ik kan ook weer een beetje ademhalen. Het wordt sowieso een druk jaar voor mij: deze laatste twee semesters SLO ga ik keihard moeten werken. Maar kijk, met een beetje slaap in te halen en een paar dagen het kalmer aan te kunnen doen, zie ik het weer volledig zitten. Nog een paar maanden op de tanden bijten, en we geraken er wel.

De drie anderen met mij mee. Eerst samen met Anna naar haar klas zoeken (ze zit bij juf Hilde). Ze was heel beschaamd en wou mijn hand niet loslaten tot ze plots haar vriendinnetjes zag en verdween. Toen kon ik kijken hoe het met de jongens zat. Jan passeerde net en dus ging ik met hem kijken in welke klas hij zat (bij meester Paul) en ondertussen was Louis al op eigen houtje naar zijn klas gaan kijken. Eens Jan gesettled was ging ik dus maar naar Louis kijken en dat was maar net op tijd want de bel ging net toen ik toekwam (hij zit bij dezelfde meester als Zelie 2 jaar geleden, meester Dirk).

De rest van de dag heb ik fijn gerelaxed: koffie gedronken met de vriendinnen, gelunched bij één ervan, dan boodschappen gedaan en het avondeten voorbereid want eens er vier kinderen thuis zouden komen zouden er dingen met papier en schaar en lijm te doen zijn en weinig tijd om te relaxen of uitgebreid te koken.

Om vier uur de kinderen afgehaald (Zelie uiteraard niet: die is nu groot genoeg om alleen naar huis te komen, wat dacht je) en ze waren alle drie zeer content met hun klas en hun leerkrachten. Oef! Zelie is iets minder enthousiast over klas en leerkrachten naar huis gekomen, maar toch ook niet negatief, dus dat zal zichzelf ook wel uitwijzen.

En ik heb gelijk gekregen wat betreft die drukke avond: in het totaal werden er 33 boeken door mij gekaft en ook een heel pak door Zelie zelf (note to self: tijd om Louis te leren kaften). Morgen komt nog een deel, vrees ik, dus we zijn er nog niet vanaf, maar het grootste deel is achter de rug.

Ikzelf heb nog wat uitstel van executie gekregen: ik had een bericht gelezen dat de lessen aanvingen op 1 september, maar vandaag kreeg ik dan een mail dat de lessen pas aanvangen op 5 september, dus heb ik morgen nog lekker een dagje vrij, joepie. Ik ga daar dus nog even van genieten, zo van mijn laatste vrije vrijdag voor een paar maanden.

Zoals de voorbije jaren ging het weer veel en veel te snel. Vele plannen had ik gelukkig niet gemaakt op voorhand, denkende aan de voorbije jaren. Toen werden plannen gesmeed en niet uitgevoerd en dat had verdrietige kinderen tot gevolg. Dit jaar was het plan: geen plannen maken, zien wat er gebeurd, hoe we ons voelen, welk weer het is, … en dan zien we wel wat we doen.

En neen, geen twee maanden thuis geweest zoals de afgelopen jaren. Wel twee maal twee weken en veel lange weekends en zo bleef het vakantiegevoel wel hangen gedurende twee maanden.

En morgen begint het nieuwe schooljaar. De kleuters zijn hier de deur uit. Anna gaat naar het het eerste leerjaar, Jan naar het tweede en Louis naar het vijfde leerjaar. Zelie mag ook een nieuw avontuur beginnen in de humaniora.

Het zal kriebelen morgen.

Blaarmeersen it was. Volgende stap: vrienden bellen en vragen of ze niet meegingen. Vriendin B. had tegenstrijdige signalen vanuit de achterban en zou terugbellen. Vriendin H. was kinderloos en had zelf te veel werk te doen. Vriend J. was druk aan het opruimen na de terugkomst uit verlof, maar misschien dat de kinderen wél meekonden … Hij zou ook terugbellen.

Het was middag, dus we moesten toch nog eten en in afwachting van de telefoontjes deden we dat dan maar.

En zo volgde telefoon van vriend J. die bevestigde dat hun kinderen mee mochten: we zouden bij hen passeren en dan zouden zij aansluiten. Even later bevestigde vriendin B. dat zij ook zouden gaan, maar maar een uurtje. We zouden elkaar daar zien.

Het werd een ongelooflijk leuke namiddag, zowel voor de kinderen als voor de (twee) volwassenen. 10 kinderen die zich rot geamuseerd hebben en content waren dat ze elkaar nog eens zagen (ze zitten allemaal samen op school en een aantal ervan bij elkaar in de klas) en vriendin B. en ik die ons gedroegen als kleine kinders en met veel plezier en zonder enige gêne de glijbanen bestegen (en uiteraard afdaalden).

Het uurtje dat vriendin B. met haar kinderen ging blijven werden er uiteindelijk twee: het kind dat op voorhand het meest geprotesteerd had wou uiteindelijk het langst blijven, maar is dat niet altijd zo.

Hopelijk komen er nog zo’n dagen voor het schooljaar weer begint (enfin, ééntje zou ook al leuk zijn).

En dan kon de vakantie beginnen. Eerst naar huis, wachten op de twee vriendinnetjes E. en L. (van respectievelijk Jan en Louis) die vanavond kwamen logeren en dan koken voor de hele bende.

Ondertussen zit iedereen in bed en is het (eindelijk) rustig, maar ik moet zeggen, ze zijn braaf geweest. Normaal gezien, als vriendin E. komt logeren en Jan en zij gaan slapen, dan is het meestal nog een hele tijd ambiance. Vandaag waren ze uitzonderlijk stil. Hetzelfde later met L. en Louis. Altijd leuk zo.

Morgennamiddag gaan vriendinnetjes E. en L. dan naar huis om ‘vervangen’ te worden door de schattige overbuurkindjes.

De vakantie wordt ingezet met veel kinderen in huis. Kan niet beter, zou ik zo zeggen.

Maar we hebben het niet aan ons hart laten komen, of beter: Zelie, Anna en ik hebben het niet aan ons hart laten komen. Jan is namelijk een beetje ziek (oververmoeid, of dat hoop ik toch) en Louis is meegegaan naar de openingsparade, maar op de Korenmarkt heeft hij afgehaakt en is terug naar huis gegaan.

Hij had ongelijk: we hebben leuke dingen gezien op de Korenmarkt (morgen te lezen bij het Project) en ik had gelukkig de kinderen op het hart gedrukt zich toch redelijk warm aan te kleden én ondertussen hadden we deftige capes gekocht zodat we nog redelijk droog bleven en konden genieten van de optredens.

Vanavond ben ik dan nog met vriendin Pharilde én zonder kinderen naar een theatervoorstelling geweest (ook morgen te lezen bij het Project) en ook ongelooflijk genoten. We zaten gelukkig binnen, in een serre van de Plantentuin. ‘Gelukkig’ want we hebben het af en toe serieus hard horen gieten.

Een (zeer) natte dag, maar wel een leuke en alhoewel we nu wel voorzien zijn tegen de regen, ik hoop toch echt dat het niet blijft duren: een beetje zon is toch zo veel aangenamer.

Het begon enige weken geleden, toen ik de ontkoppeling induwde om te schakelen en ik een ‘toink’-geluid hoorde, zo van een veer die terugsprong. Michel hoorde het ook en we vonden allebei dat dat niet goed klonk en ik dus beter langs de garage kon passeren.

Maar toen maakte ik een afspraak, ook om de airconditioning te laten nakijken, en tegen dat ik naar de garage moest was dat geluid al lang gedaan en vergat ik het dus om te vragen dat na te kijken.

En toen ging ik gisteren met de kinderen naar Terneuzen, gaan zwemmen. Een heel leuke, ontspannen dag gehad, rond 16.30u afgerond om naar huis te gaan, want we hadden bezoek ’s avonds en ik wou nog langs de Colruyt om inkopen te doen.

Bijna in Gent gekomen, net voorbij de grote lichten op de Kennedybaan waarbij je kan afslaan om naar de Ring te gaan, hoorde ik een klak: iets brak. Mijn hart sloeg een paar tellen over, maar voor de rest merkte ik niets: de auto deed gewoon en normaal. Ik hoopte dat we zonder problemen thuis zouden geraken maar begon voor de zekerheid toch trager te rijden.

Een paar tellen later staan we stil voor de lichten om af te slaan naar de Afrikalaan, net tegenover de Weba. Toen ik wou vertrekken brak de koppeling door: plat tegen de vloer en geen terugslag meer. Daar stonden we dan, midden op een oerend druk kruispunt, gelukkig nog voor de lichten, en geen beweging meer in de auto te krijgen. En gelukkig dat het gebeurde op het moment dat we stilstonden.

Gevarendriehoek dan maar gezet, Touring gebeld, kinderen uit de auto gehaald en gaan wachten in de Weba: nog een geluk dus bij een ongeluk dat we toch ergens binnen konden schuilen.

Touring was gelukkig nog rap ter plaatse. Het gebroken stuk hebben ze kunnen herstellen, zodat de auto niet moest weggesleept worden en wij dus zonder auto kwamen te zitten.

De Colruyt hebben we niet meer gehaald, maar we waren wel thuis tegelijk met het bezoek. Nog een ‘voordeel’: in plaats van zelf te staan koken heb ik mij nu lekker kunnen laten verwennen op restaurant.

Mijn beschermengel heb ik ondertussen nog eens op mijn blote knieën gedankt en ik hoop dat hij nog heel, heel lang bij mij blijft.