San’s Weblog

Regen op de middag en kort na de middag en toen niets meer. Eigenlijk wel warm buiten en kinderen die een beetje frisse lucht nodig hadden en dus sprongen we op de fiets en gingen naar het Astridpark.

Fijne mensen, leuke atmosfeer, veel te doen voor de kinderen en genoeg te eten en drinken. Wreed hard gelachen en gezellig gebabbeld en de kinderen zien heen en weer zwaaien in een boom. Zelfs Anna wou een poging wagen maar besloot dan toch dat het (nog) niets voor haar was. Ondertussen ook gebabbeld met een paar Finnen die hier twee maanden verblijven. Heel fijn.

En toen we naar huis gingen was het beginnen regenen. Het viel nog mee toen. Een kalme regen en het was nog altijd warm buiten dus eigenlijk zelfs aangenaam. Tot we zo’n tweehonderd meter verder waren en het harder begon te regenen. En nog harder. Bakken vielen naar beneden en tegen dat we thuis waren waren we doorweekt.

Snel naar binnen, natte spullen uit, goed afgedroogd en pyjama’s aangedaan. Maar wel een zeer leuke namiddag, een regenbui waard.

Dat was dus de eerste vakantiemaand. Voorbijgevlogen. Zomaar. Zoef! en weg.

Al die plannen die je voor de vakantie maakt en voor je het weet is ze al voorbij en heb je er niets van uitgevoerd. Zo spreken we er al een tijd van om naar de zoo te gaan, of Planckendael of een pretpark of iets anders. Zelie en Louis zouden nog een verjaardagsfeestje moeten geven en dus moeten er uitnodigingen gemaakt worden en verzonden. En nu blijkt dat er maar 18 dagen meer zijn om dat allemaal te doen. Ah ja, want op 21 augustus trekken wij naar het buitenland voor een week.

Vandaag vragen we dan eindelijk het abonnement aan voor de zoo: foto’s getrokken, formulier ingevuld, opgestuurd, … en eens we dat hebben gaan we op pad. Naar andere dingen ook, want zo’n abonnement biedt ongelooflijk veel voordelen op verschillende dingen. Voor die feestjes, zijn er eigenlijk minder dan 18 dagen over want er zijn vriendjes die al ergens rond de 14e zelf op reis vertrekken, en dus moeten die feestjes gegeven worden ergens volgend weekend.

In plaats van de vakantie voorbij te zien vliegen wordt het tijd om in actie te schieten *schopt zichzelf bij deze onder haar gat*.

Het is voorbij voor dit jaar. De Gentse Feesten zijn nu officieel afgelopen voor mij en de kinderen.

Vandaag was zoals gedacht. Met dat het gisteren zo laat was hebben de kinderen zeer lang geslapen. De jongens tot bijna tien uur en de meisjes zelfs nog twee uur langer. Laat geontbeten dus en dan daar direct maar het middagmaal van gemaakt. Op het gemakje boodschappen gedaan voor deze avond en morgen en dan naar Bataclan II om daar te zitten in de zon en bekenden te zien toekomen en allemaal gezellig samen te zitten en te kletsen.

En zo waren we tegen half acht thuis vanavond, hebben we (zelfgemaakte) américain met frietjes, sla, tomaatjes en komkommers gegeten, heb ik de twee kleinsten tegen negen uur in bed gestoken terwijl Zelie en Louis nog een laatste toemaatje kregen doordat ze met papa nog even meemochten, terug naar Bataclan. Een uurtje later waren zij ook weer thuis en zijn ze rechtstreeks naar bed gegaan.

Vroeg naar bed vanavond, laat opstaan morgen en langzaam maar zeker opnieuw een normaal ritme invoeren in ons leven. ‘t Is hoognodig.

Van de Gentse Feesten dus. Ge moet daar nu niet plots iets meer dramatisch achter zoeken.

Nu ja, eigenlijk hebben wij, zijnde de kinderen en ik, ze vanavond afgesloten. Op maandag is er toch niets meer te doen voor kinderen: circusfestival is afgelopen sinds vrijdag en Puppetbuskers en MiramirO hadden allebei hun laatste dag vandaag. Vorig jaar hebben we dan zo’n maandagnamiddag rondgelopen op de Feesten en het is toch maar triestig en de kinderen meenemen naar één of ander optreden, dat zie ik nog zo niet direct zitten.

Maar vanavond hebben we afgesloten in schoonheid … en laatheid: nog een laatste dag genieten van MiramirO. We hebben de namiddag doorgebracht op de Sint-Baafssite en het Spaanskasteelplein, zijn naar huis gekomen om iets te eten en dan zijn we met ons vijven terug gegaan om verder van de optredens te genieten. We hebben nog een paar pareltjes mee kunnen pikken: de fantastische sprongen in The Bounce, nog een stukje Living Room: een fantastisch stukje koorddansen, een ballet op koord en soms zelfs in spiegelbeeld en daarna de gekke paarden en ruiters van The Horsemen. Na het etenzeer mooie flamenco en zo veel meer in Un Poco Carmen om de avond af te sluiten met Menus Larcins en dus achter een reuzenhand aan te lopen om te zien waar het volgende stukje zou gespeeld worden.

Tegen 23u dus naar huis terug gekeerd met drie kinderen. Er waren vriendjes aanwezig van Zelie en Louis en Zelie mocht nog voor één voorstelling bij hen blijven. Achteraf zouden zij dan Zelie thuis afzetten. Cliffhanger vond ik namelijk ook een ideale voorstelling om met kinderen naar te gaan kijken en het was Zelie volledig gegund. Had ik een babysit gevonden voor vanavond, dan had ik ook nog eens gekeken samen met Zelie én Louis, maar Anna en Jan moesten dringend naar bed en zodus zijn wij naar huis gegaan.

Ondertussen is het laatste kuiken ook thuisgekomen. Op de valreep hebben ze nog een bui op hun hoofd gekregen, maar blijkbaar nét op het moment dat de voorstelling afgelopen was. Qua timing gesproken.

Morgen zal het dus kalm zijn en ik denk dat we niet verder gaan dan twee straten verder: Bataclan II heeft morgen zijn laatste dag en hoogstwaarschijnlijk sluiten wij de feesten daar af … als het niet regent natuurlijk.

Maar het werd tijd dat het gedaan is: Anna weet niet meer waar ze staat van vermoeidheid (één keer een middagdutje gedaan op tien dagen én veel late avonden), Jan volgt op een haar na en eigenlijk kunt ge mij ook ongeveer bijeenvegen. Vanaf overmorgen er opnieuw dus een beetje routine insteken en het eerste dat terugkomt is het middagdutje voor Anna … en ik denk dat ik er hier en daar ook wel eentje zal meepikken.

Het zand in de zandbak van het Baudelopark: vuiligheid. Als de kinderen daarin gespeeld hebben wilt ge u niet eens meer afvragen wat daar allemaal inzit. Zo vuil en zwart zien ze.

En eigenlijk is het niet alleen als ze daarin spelen. Deze namiddag moest ik Anna van zo’n schommelpaardachtigiets halen (accident in de broek en ze wou er niet meer afkomen). Ik zweer het, het is niet meer dan vijf stappen van de rand van de zandbak tot aan dat ding en dus ook maximaal vijf stappen terug. Mijn voeten zagen zwart. Van maximaal tien stappen in dat zand te zetten. Vies gewoon.

Zou dat zand ooit ververst worden, zit ik mij nu af te vragen? Zo bijvoorbeeld na de feesten? Ik hoop het van harte, maar ik vrees ervoor.

Nen hond dus niet, wij dus wel. Gisteren, in het naar huis gaan nog vriendjes van de kinderen tegen gekomen en dan afgesproken om elkaar vandaag te zien. Zo schoon weer gisteren, wie had gedacht dat het vandaag herfst ging zijn.

Dus waren wij om 15u op post (op de plaats die niet mag verklapt worden) en kwamen zij een 20 minuten later toe. Toen regende het nog niet. Het miezerde af en toe een beetje, maar echte regen was er nog niet en de kinderen waren direct weg om alles te ontdekken en vooral, om te spelen. Een uur later regende het wel en koppig als we zijn zijn we dus blijven zitten. Want ondanks het miezerige weer was het gezellig en hoe langer we er bleven zitten, hoe meer bekenden én vriendjes er opdaagden en hoe gezelliger het werd.

Tegen dat we tegen half zeven naar huis gingen was ik volledig verkleumd en kou. Omdat de plaats vlakbij was had ik nochtans een deken laten meebrengen door Zelie die even naar huis liep en dus was ik niet tot op het bot kou, maar mens, was ik blij dat ik thuis was en een kop warme soep binnenkreeg.

Ik heb zo’n zin om een stapke in de wereld te gaan zetten en de Gentse Feesten by night te ontdekken, maar met dit weer, vergeet het.

De Gentse Feesten zijn dus begonnen. Naar de openingsstoet geweest en een beetje gefilmd. We stonden op zo’n afschuwelijk slechte plaats en zeker om te filmen. Maar dat is goed … voor de toekomst, want dan weten we dat we daar nooit, maar dan ook nooit meer moeten gaan staan. We stonden op de Groentenmarkt en er passeerden daar zoveel mensen die NIET naar de stoet wouden kijken. Resultaat: constant mensen in beeld die in de tegengestelde richting lopen en ook meeliepen en ook overliepen en langs achter probeerden door te komen en mij en de kinderen opzij duwden en stootten. Leuk is anders maar lesson learned dus.

Daarna rap naar huis om de beelden af te geven (voor het Project uiteraard), de kinderen fruit te geven en dan als de bliksem terug in het feestgewoel om naar een paar voorstellingen van het Puppetbuskersfestival te kijken (verslag morgen op … u kent het al) en dan nog naar het EFTC om een beetje na te kletsen en een voorstellingske mee te pikken, met als resultaat dat Jan en Louis verschenen zijn op het laatavondjournaal (1min43).

Vermoeid maar voldaan zijn we naar huis gegaan. Morgen (of beter: straks) nog van dat. Joepie!

De schilder moest langskomen om een productje op de muur te doen tegen het één of ander, en wanneer dat kon? Want het best zou zijn dat we dan de hele dag niet thuis waren wegens dat dat productje wel serieus stonk.

Vandaag moest Louis op kamp vertrekken. We moesten deze morgen om half elf aan het station zijn en dus, om onszelf te troosten dat we nu maar met drie meer waren (overdag toch), had ik Jan en Anna een dagje zee beloofd: op die manier was iedereen de hele dag de deur uit.

We waren op tijd aan het station om Louis af te zetten en uit te wuiven. Eigenlijk kon ik mij de moeite gespaard hebben, want binnen de twee minuten van toegekomen te zijn was Louis al zo opgeslorpt in de groep en met zijn vriendjes, dat hij al niet meer wist dat wij daar nog stonden. Maar onze trein vertrok later dan zijn trein, dus wat doet een mens dan? Wachten hé en hem effectief uitwuiven toen ze eindelijk naar het perron vertrokken. De wachttijd trouwens nog nuttig ingevuld door met een andere mama te babbelen en direct een lift te versieren voor Louis om naar huis te komen.

Eens Louis weg was, was het dus tijd om mijn ticket te kopen en dan ook te vertrekken en aanvankelijk had ik er nog goede hoop in. In het weer dan. Eens op het perron bleek het overtrokken te zijn, maar droog en uiteindelijk is dat het belangrijkst. Het bleef droog tot ongeveer twee minuten voor de trein binnenreed, en toen begon het te druppelen en eens we op de trein geïnstalleerd waren begon het te gieten … en het heeft niet meer opgehouden.

In plaats van te gaan uitwaaien aan zee, zijn we gaan uitregenen maar ondanks het kl*te weer was het toch een fijne dag. We hebben een aangenaam kleine pizzeria gevonden met lekker eten, daarna zijn we een kijkje gaan nemen op de Mercator. Vandaar naar de vismarkt gewandeld maar wegens dat het slecht weer was was er geen enkele boot uitgevaren en was er dus ook geen verse vis. Niet getreurd: we zijn dan naar de zee gegaan om daar pootje te baden … in onze rubberen laarzen (ik was zo slim geweest om ons die aan te doen). Als kers op de taart zijn we dan nog een ijsje (de kinderen)/pannenkoek (ik) gaan eten vooraleer op het gemak terug naar huis te keren.

Om half zes waren we terug thuis, de jassen volledig doorweekt maar al bij al nog warm en we hebben een goede dag gehad. Vijf minuten later hadden we alledrie onze pyjama, kamerjas en pantoffels aan en konden we ons volledig opwarmen.

Eens Anna in bed lag heb ik mijn kleren weer aangetrokken: even uit het oog verloren dat ik nog een vergadering had, maar tegen dan kon ik er weer tegen en had ik er geen probleem mee om het vuile weer nog eens te trotseren, met de fiets deze keer. Gelukkig was het eindelijk droog toen ik terug naar huis keerde.

Het is ondertussen een paar jaar geleden. Wij liepen in Oostende en gingen naar het Marie-Joséplein toen ik ze in de etalage zag. Ze schreewden het uit in de meest opzichtige kleuren en ik had er een instant hekel aan. Loeilelijk vond ik ze.

De kinderen waren erbij en, vooral dankzij de kleuren, werden ze er als een magneet naartoe getrokken. Het was dan nog een kinderwinkel ook en aangezien ze toch een nieuw paar nodig hadden heb ik ze in de plaats een deftig paar kunnen aansmeren. Over mijn dood lijk! dacht ik toen.

Maar vandaag ben ik gezwicht. Het is er uiteindelijk van gekomen en de kinderen hebben hun eerste paar. Nu, niet alle kinderen want Zelie zit er blijkbaar ergens tussen (het gaat per twee maten en de ene waren te nipt juist en de volgende maat te groot), maar Louis, Jan en Anna hebben er nu wel: Crocs!

Nu, de kleuren vallen nog mee. Jan heeft er in een soort bruin/groen, Louis heeft zwarte (de mevrouw had ook knalgele van Sponge Bob mee en ik heb rap gevraagd om die weg te steken, wat ze zeer goed begreep) en Anna heeft er in lichtgroen.

Moeder wordt dus softer met de jaren. Binnenkort gaan ze nog helemaal over mij heen lopen.

Ik mag dan wel een beetje aan het aftellen zijn voor de grote vakantie begint, de drie oudste kinderen nog veel meer.

Nog vier dagen. Of beter: drie en een halve dag, en het kan niet vlug genoeg gaan. Ze merken alle drie dat het op zijn einde loopt en ze gedragen zich al alsof het vakantie is. Kort: ze willen niet meer op tijd naar bed.

Op alle mogelijke manieren proberen ze het onvermijdelijke uitstellen. Excuses zoeken. Nog rap even dit of dat. Rekken van gelijk waarmee ze bezig zijn.

Maar het moet. Nog vier avonden moeten ze op tijd gaan slapen. Het gaat niet op om hen hun laatste week al slapend op school te laten doorbrengen. Daarna kunnen we twee maanden lang iets minder nauw kijken.