Damn!

Kijk, ge moet daar eerlijk in zijn: ik had ergens gehoopt dat dat paardrijkamp toch een beetje zou tegengevallen zijn. Mis dus.

Vandaag gingen we Anna afhalen. Dit keer met een kleinere kolonne met enkel den anderen en A en Z en ik: er was namelijk beloofd aan A en Z dat ze nog eens in de speeltuin gingen mogen spelen.

Een mindere tocht er naartoe: als je om 17u in Limburg moet zijn op een vrijdagavond, dan is dat vragen om moeilijkheden, zelfs als je met een uur speling vertrekt. Gelukkig houden ze er daar rekening mee zodat we ons niet hoefden ongerust te maken dat we veel en veel te laat zouden zijn.

De verkeerschaos was zo erg dat onze GPS er zelfs van in de war geraakte: het ene bericht met de vraag of we de alternatieve weg wilden volgen, was nog niet goedgekeurd of er kwam al een ander. Soit. Uiteindelijk al bij al ‘maar’ een half uur later dan voorzien toegekomen, rond 17.30u.

Tijd genomen om de verhalen te horen en ja hoor, madam vond het heel leuk. Ze heeft veel geleerd, vond de paarden top, leidde ons rond op de manege om haar lievelingspaard te tonen en was heel enthousiast over zowel de inhoud van het kamp als over de monitoren. Voor herhaling vatbaar dus, maar ze is er mee akkoord dat we het zullen houden bij kampen en geen lessen tijdens het jaar.

We waren ook voorzien om daar te picknicken in de speeltuin en nog een beetje te spelen en dan was het alweer tijd om huiswaarts te keren. Gelukkig waren tegen dan alle files opgelost en ging de terugrit heel wat vlotter.

Drukke overdracht

En dat is dan ook weer een feit: we zijn nu met 8 in huis en dat voor lange tijd. Hoe lang, dat weten we zelf niet. Het wordt jaar per jaar beslist, maar dus alvast voor een jaar.

De overdracht verliep zeer vlot. Er was een afscheidsfeestje voorzien waarop het hele gezin uitgenodigd was, maar waar uiteindelijke enkel Jan mee naartoe is gegaan: Anna op paardrijkamp, Zelie geeft zelf als monitor een kamp en Louis had afgesproken met een vriend van de basisschool. Jan had ook kamp, maar die hebben we een 15min voor het einde opgehaald en zo was er toch nog één kindje mee.

Het afscheidsfeestje viel samen met A zijn verjaardag: een volle 4 jaar is hij geworden. Ge kunt u dus inbeelden hoeveel cadeaus we mee hadden naar huis.

En nu is het aanpassen voor iedereen, maar als ik op de afgelopen bezoeken mag afgaan, zal dat geen probleem worden.

Hop paardje! Hop!

Anna zou graag paardrijden. Ik moet zeggen dat ik dat als kind ook altijd gewild heb. Ik mocht niet van mijn moeder: te gevaarlijk. In theorie mag Anna wel van ons, maar ik zie dat tijdens het schooljaar praktisch niet geregeld krijgen: het is nu niet alsof er een manege in centrum Gent is waar Anna zelfstandig naar toe kan en met de voetbal van Jan nog eens een taxidienst spelen naar één of ander aangrenzende gemeente erbij organiseren …

Alternatief gezocht en gevonden: een paardrijkamp tijdens de vakantie. Het was direct ook een manier om te zien of ze het eigenlijk ook echt wel leuk zou vinden.

Dit weekend zijn A en Z voor de laatste keer op bezoek. Vanavond moesten we Anna in het verre Limburg afzetten voor haar paardrijkamp en dus deden we dat in 2 stappen: deze voormiddag met heel de bende naar de zoo in Antwerpen (behalve Zelie: zij had last van haar knieën is moet morgen zelf kamp geven, dus ze wou die wat sparen) om in de namiddag door te rijden naar Limburg.

Het was een heel goede ervaring: met een volle auto was er geen plaats voor een buggy en ik hield mijn hart een beetje vast: die twee kleintjes zouden de hele tijd moeten stappen. Maar zorgen voor niets. Ze zijn blijkbaar goed ‘getraind’ in het stappen, hebben geen moment gezaagd dat ze moe zouden zijn en waren overdonderd door alle dieren en zeer enthousiast.

Daarna naar Limburg en dan zijn ze beiden in slaap gevallen. Goed ook, want ik de auto durven ze wel eens zagen (normaal, daar niet van) en zo waren ze aangekomen voor ze het zelf doorhadden.

Het ziet er daar goed uit: een mooie omgeving, heel leuke speeltuin, leuke kamer en veel paarden (duh!). We waren één van de eersten en zo konden de kinderen (en wij ook eigenlijk) nog een heel eindje spelen in de speeltuin.

Op het aangeduide uur kregen we dan een korte introductie met een paar heel praktische afspraken en dan was het direct tijd om afscheid te nemen en door te gaan.

Anna liep alvast vol enthousiasme weg van ons.

 

Laatste weekend

Vanavond blijft Anna nog bij een vriendin logeren, maar morgenvroeg is ze al weer thuis. Dat was ook mijn vraag: vrienden en vriendinnen bezoeken en op bezoek komen, allemaal goed en wel, maar ik had graag dat alle kinders komend weekend thuis waren omdat A en Z nog eens een laatste keer komen logeren.

Morgennamiddag ga ik ze halen en maandagavond gaan ze terug naar het CKG … voor de laatste keer.

Dinsdag hebben we namelijk samengezeten met de mensen van pleegzorg, CKG en de papa om de definitieve planning uit te werken en we zijn eruit gekomen dat A en Z volgende week woensdag bij ons komen wonen. Definitief.

Dus nu eerst nog een lang weekend logement, dan nog 2 keer slapen in het CKG en daarna bij ons. Ik kijk er echt naar uit.

Woensdag wordt hun verblijf in het CKG ook afgesloten met een groot feest: niet alleen om hun vertrek te vieren, maar ook omdat het toevallig A zijn verjaardag is. Ik denk dat ze bedolven gaan worden onder de cadeaus.

Het zit er weer op

En dat hebben we dus ook weer overleefd: Gentse Feesten 2016.

Er was een planning, maar in tegenstelling tot voorgaande jaren werd die eigenlijk niet echt gevolgd: het was meer een informatieblaadje van mogelijke dingen om te doen dan een planning om te volgen. Resultaat: dagelijks werd die dan ook gewijzigd: er werden dingen afgevinkt, verplaatst, verschoven, afgelast en bijgevoegd. Alles mocht, niets moest. Zeer relax.

De kinderen waren minder mee: Zelie werkte in de ochtend en sprak in de namiddag en avond veel af met haar eigen vrienden; Louis is een echte puber momenteel en wou liefst gewoon niet buitenkomen (af en toe lukte het wel, maar meestal onder zwaar protest) en Jan trad op met zijn dansschool, zodat hij ook minder mee kon (en eigenlijk mee wou gaan). Ik was dus voornamelijk in gezelschap van Anna (en de pleegkindjes, als ze er in het weekend waren). Uiteraard zijn we naar Jan gaan kijken op de Korenmarkt, want ze mochten zelfs op het podium daar optreden! Machtig om zien.

Langs de andere kant: den anderen was wél meer mee en ging zelfs zonder gezelschap de Feesten rond (en zat dan vooral bij de buren) en zag zo zijn eigenhelden‘ optreden. Zeer leuk om zien.

Dit jaar veel meer Puppetbuskersfestival gezien dan vorig jaar, maar dat had er vooral mee te maken dat op de programmatie van MiramirO veel minder gratis voorstellingen stonden, zodat de combinatie beter lukte en er dus veel minder overlappingen waren.

Een aantal heel mooie dingen gezien en ook een aantal mindere of dingen die minder ‘mijn’ ding waren.

Onze jaarlijkse traditie van aperitief-voor-het-vuurwerk en daarna vuurwerk-bekijken-met-vrienden voortgezet en genoten van de avond, het gezelschap en het prachtige vuurwerk: echt een machtige combinatie dit jaar van muziek en lichtspel.

Een paar keer uit geweest (jaja, ’s avonds hebben zij mij ook opnieuw gezien) en de rust en vriendschap gevonden op een zalig binnenterras waar het zeer aangenaam vertoeven was maar ook heel gevaarlijk was om te blijven plakken.

Uiteraard zelf ook regelmatig bij de ‘buren’ binnengesprongen: steeds een zeer aangename plek om te vertoeven. Apart dat wel, maar toch komen we elk jaar terug, al was het maar om de kinderen te laten verminken of een verhaaltje voor het slapengaan te krijgen.

Voor de rest veel rondgewandeld met de (pleeg)kinderen en genoten van het goede weer dit jaar (zon is toch nog altijd veel aangenamer dan gietende regen 😉 ) en vooral, van het mindere volk op de Feesten: lekker druk maar je moest tenminste niet over koppen lopen. Gewoon aangenaam.

Tijd om te gaan slapen en te beginnen aftellen naar volgend jaar.

PS: foto’s van den anderen, uiteraard

Orka doet iets met een patattenveld

Gentse Feesten staat de laatste jaren ook synoniem met Studio Orka. Vroeger speelden ze onder de vlag van MiramirO, maar dit jaar doen ze het onder de vlag van het NTG.

Louis en Jan zaagden dit jaar, als ze mee ‘moesten’ van mij naar de Gentse Feesten. Behalve voor dit: hier keken alle kinders ongelooflijk naar uit.

Opnieuw locatietheater en deze keer moesten we naar Evergem trekken: Chasse Patate speelt zich af in een veld, langs een zandwegel.

Opnieuw met open mond staan (of zitten) kijken. De setting: machtig; de techniek en genialiteit achter het geheel: ongelooflijk; maar vooral en belangrijkst: het acteerwerk, het verhaal, de manier waarop zij u meenemen en alles laten meebeleven, alsof je het zelf doormaakt en meemaakt: prachtig.

Een lach, een traan, de hele opbouw en de manier waarop je als publiek zelf een deel wordt van het stuk. Studio Orka ten voete uit.

Genoten, genoten, genoten, niet normaal.

 

Yiha!

Alle rapporten zijn binnen en hoera! hoera! ze zijn er allemaal door.

Het eerste rapport dat we kregen was Louis: hij kreeg zijn eindrapport woensdagochtend al en is geëindigd met een mooi resultaat en (gelukkig) betere examens dan voor het Paasverlof. Een A-attest dus en een welverdiende vakantie.

Daarna was het de beurt aan Jan: woensdagavond was het proclamatie en mocht hij zijn einddiploma lager onderwijs in ontvangst nemen. Volgend jaar gaat hij dus naar het humaniora. Spannend.

Vandaag kregen Anna en Zelie hun rapporten en ook mooie resultaten en, voor Zelie dan toch, een A-attest.

Geen gepieker dus deze vakantie, alleen maar genieten en zorgen dat ze uitgerust zijn tegen september (en manmanman: Zelie zit dat begod in het laatste jaar humaniora. Echt! Meent ze dat nu?)

Tieners: meet kleintjes

Deze morgen de tieners uit hun bed gehaald en ja, ook al zijn het examens, 8u30 is voor hen nog altijd ontiegelijk vroeg. Maar ze wisten het en er was geen protest 😉 Ze keken echt uit naar de kennismaking.

Het was een zeer aangename voormiddag en het klikt tussen de kinders, wat uiteindelijk het belangrijkst is.

Volgende week hebben we nog eens zo’n voormiddagbezoekje met iedereen en dan is het opbouw naar het komen wonen bij ons.

Weer een stapje dichter

Vorige week hebben we de mama ontmoet. Het was ook emotioneel, maar ze zei dat ze een goed gevoel bij ons had, dus oef: goed verlopen dus.

Vandaag superspannend want we hebben de kindjes zelf ontmoet. Het CKG had ons gewaarschuwd dat de jongste toch wel een beetje angstig was over de aangekondigde veranderingen, maar dat de oudste zeer nieuwsgierig was. En ja, de oudste praatte direct tegen ons, zij het met het gezicht een beetje naar beneden, een beetje beschaamd. De jongste probeerde weg te kruipen in de schoot van de opvoedster.

Maar dat duurde niet lang: na een kwartiertje was de jongste ook al helemaal ontdooid en we hebben een uurtje met de kindjes gebabbeld en gespeeld. Het klikte en we kregen een dikke knuffel bij het afscheid.

Volgende week op bezoek met Jan en Anna en vanaf dan staan er nog geen afspraakjes gepland, maar het zal dan wel beginnen vooruit gaan.