San’s Weblog

Het is voorbij voor dit jaar. De Gentse Feesten zijn nu officieel afgelopen voor mij en de kinderen.

Vandaag was zoals gedacht. Met dat het gisteren zo laat was hebben de kinderen zeer lang geslapen. De jongens tot bijna tien uur en de meisjes zelfs nog twee uur langer. Laat geontbeten dus en dan daar direct maar het middagmaal van gemaakt. Op het gemakje boodschappen gedaan voor deze avond en morgen en dan naar Bataclan II om daar te zitten in de zon en bekenden te zien toekomen en allemaal gezellig samen te zitten en te kletsen.

En zo waren we tegen half acht thuis vanavond, hebben we (zelfgemaakte) américain met frietjes, sla, tomaatjes en komkommers gegeten, heb ik de twee kleinsten tegen negen uur in bed gestoken terwijl Zelie en Louis nog een laatste toemaatje kregen doordat ze met papa nog even meemochten, terug naar Bataclan. Een uurtje later waren zij ook weer thuis en zijn ze rechtstreeks naar bed gegaan.

Vroeg naar bed vanavond, laat opstaan morgen en langzaam maar zeker opnieuw een normaal ritme invoeren in ons leven. ‘t Is hoognodig.

Van de Gentse Feesten dus. Ge moet daar nu niet plots iets meer dramatisch achter zoeken.

Nu ja, eigenlijk hebben wij, zijnde de kinderen en ik, ze vanavond afgesloten. Op maandag is er toch niets meer te doen voor kinderen: circusfestival is afgelopen sinds vrijdag en Puppetbuskers en MiramirO hadden allebei hun laatste dag vandaag. Vorig jaar hebben we dan zo’n maandagnamiddag rondgelopen op de Feesten en het is toch maar triestig en de kinderen meenemen naar één of ander optreden, dat zie ik nog zo niet direct zitten.

Maar vanavond hebben we afgesloten in schoonheid … en laatheid: nog een laatste dag genieten van MiramirO. We hebben de namiddag doorgebracht op de Sint-Baafssite en het Spaanskasteelplein, zijn naar huis gekomen om iets te eten en dan zijn we met ons vijven terug gegaan om verder van de optredens te genieten. We hebben nog een paar pareltjes mee kunnen pikken: de fantastische sprongen in The Bounce, nog een stukje Living Room: een fantastisch stukje koorddansen, een ballet op koord en soms zelfs in spiegelbeeld en daarna de gekke paarden en ruiters van The Horsemen. Na het etenzeer mooie flamenco en zo veel meer in Un Poco Carmen om de avond af te sluiten met Menus Larcins en dus achter een reuzenhand aan te lopen om te zien waar het volgende stukje zou gespeeld worden.

Tegen 23u dus naar huis terug gekeerd met drie kinderen. Er waren vriendjes aanwezig van Zelie en Louis en Zelie mocht nog voor één voorstelling bij hen blijven. Achteraf zouden zij dan Zelie thuis afzetten. Cliffhanger vond ik namelijk ook een ideale voorstelling om met kinderen naar te gaan kijken en het was Zelie volledig gegund. Had ik een babysit gevonden voor vanavond, dan had ik ook nog eens gekeken samen met Zelie én Louis, maar Anna en Jan moesten dringend naar bed en zodus zijn wij naar huis gegaan.

Ondertussen is het laatste kuiken ook thuisgekomen. Op de valreep hebben ze nog een bui op hun hoofd gekregen, maar blijkbaar nét op het moment dat de voorstelling afgelopen was. Qua timing gesproken.

Morgen zal het dus kalm zijn en ik denk dat we niet verder gaan dan twee straten verder: Bataclan II heeft morgen zijn laatste dag en hoogstwaarschijnlijk sluiten wij de feesten daar af … als het niet regent natuurlijk.

Maar het werd tijd dat het gedaan is: Anna weet niet meer waar ze staat van vermoeidheid (één keer een middagdutje gedaan op tien dagen én veel late avonden), Jan volgt op een haar na en eigenlijk kunt ge mij ook ongeveer bijeenvegen. Vanaf overmorgen er opnieuw dus een beetje routine insteken en het eerste dat terugkomt is het middagdutje voor Anna … en ik denk dat ik er hier en daar ook wel eentje zal meepikken.

Sinds Louis weg is vind ik Jan zeer vermoeiend. Alles wat hij ziet, wil hij hebben. Of het nu om een ijsje gaat of kleren of drinken of …, dus buiten de deur komen is een opgave en een constant neen-zeggen. Ook thuis is het constant ‘ik wil’. Geen vijf minuten kan of wil hij zich bezighouden met iets of hij vraagt al naar iets anders. Het is dus al vier dagen een constante aanslag geweest op mijn  wilskracht.

Is het omdat broer en zus weg zijn dat hij zo doet of doet hij altijd zo en valt het nu alleen op omdat Zelie en Louis weg zijn, ik weet het niet. Maar als ik dus dacht dat het een paar kalme dagen zouden worden zonder de oudsten, dan had ik het dus goed mis: ik ben uitgeput.

Nochtans had ik er zin in voor vandaag: te helpen met de verhuis van mijn nicht en haar gezin. Zin op voorhand dus want de laatste dagen ben ik dus niet te fris opgestaan en deze ochtend was het niet veel beter en dus kon ik mijn moed niet bijeen rapen om te gaan helpen.

Straks gaan we dan maar de wekelijkse boodschappen doen en vanavond gaan Michel en ik gaan eten. Misschien dus maar best dat ik niet opgetrokken ben deze ochtend of ik zou vanavond niets meer waard geweest zijn: tafelgezelschap dat in slaap valt is niet het meest aangename dat er is.

Als Jan te moe is dan maakt hij koorts en vanavond heeft hij het dus weer zitten.

Niet dat de koorts hoog is, maar het is toch maar koorts en hij voelt zich allesbehalve goed dan want hij heeft hoofdpijn en neut enorm veel dan. Leuk is anders, zowel voor hem als voor de mensen in zijn omgeving.

‘k Had het uiteraard zien aankomen. De laatste weken slaapt hij gewoon veel te weinig want tegen half zeven ’s ochtens is hij al wakker en meestal zit hij niet voor half acht ’s avonds in bed. Zeven uur is eigenlijk bedtijd, maar als het half acht is dan hebben we geluk: tegen dat ik alle kinderen heb kunnen afhalen, dat we gegeten hebben, dat ze gewassen zijn, de pyjama aan is en de tanden gepoetst, … Enfin, ik moet er geen tekeningetje bijmaken.

En zo slaapt Jan zijn 12 uur niet ’s nachts en na een tijdje wreekt zich dat: tegen dat het namiddag is krijgt hij lichte verhoging en tegen ’s avonds is dat al koorts.

Vanavond zat hij om twintig voor zeven in bed. Gelukkig eens ‘vroeg’ thuis kunnen zijn zodat hij rap heeft heeft kunnen eten (had toch geen honger). Zo heeft hij dan ook een langer verhaaltje gekregen dan anders en zat hij voor één keer op tijd in bed.

En nu hopen dat hij morgen niet om zes uur (of vroeger) opstaat :) 

Deadlines op het werk, en dan moet ge een tandje (of meer) bijsteken om de datum te halen.

Gelukkig heb ik een laptop van het werk thuis. Alle programma’s die ik nodig heb staan er op en zo kan ik ’s avonds gezellig voor de TV verder werken: kussentje in de rug, deken op de schoot en laptop erop. Zeer comformabel.

Maar nu zijn er dus deadlines én ik werk niet op vrijdag. Met de laptop zou ik, in theorie, ook op vrijdag kunnen werken, van thuis uit, maar dat is dus de theorie. Want de vrijdagen die zitten zó vol dat ik op voorhand weet dat er toch niets van thuiswerken in huis komt.

Dan blijven de avonden over en zo werd het gisterennacht 2u vooraleer ik eindelijk kon afsluiten. Met dat ik om half zeven opsta (ja hoor, zelfs op mijn ‘vrije’ dag: de kinderen moeten nog altijd naar school) heb ik vannacht dus maar iets meer dan vier uur geslapen en dat heeft mijn oude(r wordende) lijf goed gemerkt vandaag.

De kinderen liggen in bed en ik ga nu een beetje vegeteren voor de TV en ja, ik weet dat ik beter in bed zou kruipen, maar daar heb ik gewoon de energie niet voor momenteel.

Hij is terug. Sinds ergens deze middag.

Er was vaag iets gezegd van afhalen en afspreken, maar uiteindelijk heeft hij gebeld toen hij al thuis was, dat hij dus al thuis was en niet moest afgehaald worden en dat er dus ook niet moest afgesproken worden. Niet dat hij naar mij gebeld had. Neen, dat was naar zijn moeder want zij was degene die hem eventueel zou afhalen en waarmee hij dus zou moeten afspreken.

Neen, ik hoorde hem al om twintig na acht deze morgen om te horen dat hij in Rome was. En daarna hoorde ik hem terwijl hij nog uit het vliegtuig stapte. Hoe ik wist dat ik hem op dat exacte moment kon bellen? Dankzij deze mevrouw die mij op deze website wees waardoor ik het moment meemaakte dat het vliegtuig effectief in België landde. Een magisch moment toch wel. Daarna hoorde ik hem terug toen hij al thuis was en ik dus hoorde van hemzelf dat hij dus thuis was en niet bij zijn ouders.

Hij heeft blijkbaar amper geslapen sinds maandagochtend half acht Miami tijd en hij zag er nog zeer goed uit. Deze (late) namiddag heeft hij zich dan met Anna en Jan beziggehouden (ik moet er geen tekeningetje bijmaken zeker van hoe blij ze waren dat papa terug was, alle vier) en hen eten gegeven terwijl ik de twee oudsten van de Franse les haalde. Eens de kleinsten in bed zaten hebben de rest van het gezin en meneer Brutin samen gegeten en daarna heeft hij nog wat op de computer getokkeld.

Toen hij zich eindelijk in zijnen trekzetel installeerde om samen met mij naar onze wekenlijkse wijvenfilm op wijfTV te kijken is hij dan toch gestuikt. Radikaal. Met de nodige geluiden erbij. Zeer storend. Dus heb ik hem dan maar weer wakker gemaakt om hem naar zijn bed te sturen alwaar hij nu eindelijk een paar verloren uur slaap aan het inhalen is.

Maar hij is terug thuis. Eindelijk.

Het was vergadering van de oudervereniging deze avond. Net toen ik op punt stond om te vertrekken kreeg ik telefoon van den anderen, maar omdat ik al bijna te laat was kon ik niet blijven babbelen.

Ik heb hem dan maar gezegd om op het vast nummer te bellen zodat de kinderen hem konden horen. Zo was er toch iemand (en zelfs twee iemanden) gelukkig, en gelukkig waren ze blijkbaar ook effectief wist de babysit mij te vertellen.

De vergadering was vroeg gedaan en in tegenstelling tot andere keren zijn we vandaag niet gaan navergaderen. Dus ben ik relatief vroeg thuis en voel mij nu een beetje triest omdat ik niet met Michel heb kunnen babbelen.

‘t Zal aan de vermoeidheid liggen. ‘k Ga er maar direct inkruipen.

Gisterenavond voor de eerste keer sinds eeuwen geluisterd naar mijn lichaam.

Toen ik ’s avonds ‘mijnen klop’ kreeg was ik ervan overtuigd dat het al elf uur of zelfs middernacht was. Toen ik op het uurwerk keek en het bleek pas half tien bleek te zijn verschoot ik mij een ongeluk maar heb ik daar eens de goede conclusies uit getrokken.

Gewacht tot de wasmachine gedaan was (wegens het water nog moeten afsluiten) en om 22u15 zat ik in mijn bedje. Geslapen tot half negen deze morgen.

En of het mij deugd heeft gedaan.

Ik heb zo de indruk dat hoe dichter de vakanties naderbij komen, hoe lastiger de kinderen lopen. Alsof ze doorhebben dat ze eindelijk mogen tonen hoe moe ze wel zijn, hoe lastig het wel is geweest en dat ze nu bijna rust hebben.

Vanavond was het weer ambiance in de keet: gehuil, geroep, protest, tegenspreken, … Enfin, noem maar op. Gelukkig niet constant, maar toch een groot deel van de avond en dan is de lol er wel rap van af.

Nog drie dagen voor de vakantie: ik kan amper wachten want die eerste week ben ik samen met de kinderen thuis en het zal een kalme week worden. Die weken tijdens de vakanties dat ik ook thuis ben met de kinderen, daar genieten we dan allemaal van: niets moet, alles mag. Ook deze keer hebben we nog geen enkel plan gemaakt. Alles zal ‘op den bots’ gebeuren en als we eens een ganse dag in pijama rondlopen, dan is dat maar zo.

De tweede week gaan ze of naar de opvang (Louis en Jan), of op sportkamp (Zelie) of gewoon naar de peutertuin (Anna). Dat wordt een speelweek waarin ze zich zullen kunnen uitleven.

Een week nietsdoen, een week uitleven: zo zullen ze dan twee weken later volledig fris aan het laatste deel van het schooljaar kunnen beginnen. In één rechte lijn naar de grote vakantie waar ik dan (weer) twee maanden zal thuis zijn: leve het ouderschapsverlof.

Hebt ge dat ook, dat als ge moe zijt en ge moet lachen, dat dat dan kan uitdraaien in een slappe lach?

Ik zit hier nu al bijna een uur voor het minste te gieren van het lachen en ik kan met moeite ophouden. De laatste keer stroomden de tranen bijna over mijn wangen toen ik dit las: ‘En die mensen die zeggen dat er alleen maar tuis uitkomt als ik erin spreek‘, want ‘die mensen’ awel, dat ben ik, lol.