San's Weblog

De eerste werkdag zit erop. De meest gestelde vraag vandaag moet toch wel geweest zijn of ik het zag zitten. Waarom zou ik niet? Het lijkt mij interessant, de mensen lijken ongelooflijk behulpzaam en de sfeer ziet er goed uit. Het zal allemaal aanleren zijn van zo goed als niets, maar dat is ook niets nieuws: als advocaat heb ik genoeg nieuwe materie moeten instuderen voor een of ander dossier.

De voormiddag was voornamelijk administratie vervullen. Vooral info van de personeelsdienst, maar ook langsgaan bij de griffier om de eed af te leggen (jaja, werken voor een openbaar bestuur, daar moet ge wat voor over hebben). De griffier gaf mij trouwens een mooi compliment (‘U bent net afgestudeerd?’), maar ik vermoed dat hij zijn verkeerde bril ophad

’s Middags had ik lunchafspraak met mijn baas en in de namiddag kreeg ik dan een hoop uitleg bij een eerste dossiertje dat ik zal behandelen. En toen was de dag al voorbij. Zoef! Gelijk hij pas begonnen was.

Ik ben meer moe dan verwacht, maar straks ben ik met 2 vriendinnen afgesproken om samen naar een modeshow te gaan. Even op mijn tanden bijten en die klop, die zal rap voorbij zijn, dat weet ik nu al, want die eerste werkdag moet toch een beetje gevierd worden, nietwaar.

‘t Was een zware week, een heel zware. Toch in de zin van heel weinig slaap.

Zelie zit zelfs nog niet in haar bed, maar ik ben op en kruip nu in mijnen nest. Michel moet Zelie maar in bed steken.

Als ik goed reken, kan ik dan nog tien uur slapen vanacht en dat lijkt mij een zalig vooruitzicht. Morgen weer fris.

‘t Was heel leuk gisterenavond. 11 vrouwen, lekker eten, goed gedronken (niet te veel én op tijd gestopt want het was tegen Brussel en een mens moet nog terug thuis geraken ook hé) en fantastische gesprekken gehad.

Mijn nichtje was blij met de kadoo en we hebben ons allemaal zeer goed geamuseerd. Fijne madammen leren kennen en we waren zo druk aan het praten dat we niet eens doorhadden dat onze gastvrouw eigenlijk al gaan slapen was.

Om 2u dan toch maar naar huis getrokken, niet omdat het moest, maar ik had de volgende ochtend toch in gedachte. Niet als eerste, maar zeker niet als laatste. Tegen 3u in bed en om 6u30 er weer uit en ik moet zeggen, het deed toch wel een beetje pijn. Het is woensdag dus ik kan tussendoor geen dutje doen wegens kinderen straks thuis en dan veel te druk.

Maar kijk zie, we gaan vertrekken en tegen binnen een kwartier ben ik al volledig vergeten dat ik moe ben.

‘Rust’, dat schreef de dokter voor. Gisterennamiddag goed kunnen rusten en ‘s avonds voelde ik mij toch al iets beter. Vandaag niets en ik voel het verschil.

Deze morgen was er de jaarlijkse Aperitief in het Park van onze fantastische wijk waar ik geholpen heb, in de namiddag waren het bezoek en pannenkoeken en planning Gentse Feesten en nu ben ik bekaf.

De hoest is terug in volle fors en de zwakheid ook. Niet zo goed dus. Morgennamiddag wordt het weer druk, dus ik vraag mij af hoe ik mij morgenavond zal voelen, maar ik heb tenminste de voormiddag vrij, dus ik ga maar van de gelegenheid gebruik maken om dan een beetje te rusten.

Twee avonden op een rij uit geweest.

Donderdagavond nog eens een nichtenavond. Ongelooflijk goed geamuseerd en gelachen en uiteindelijk werd het 2u tegen dat ik goed en wel thuis was.

Dat was allemaal zo erg niet geweest, ware het niet dat Jan om 5u aan mijn bed stond omdat hij pijn had in zijn oor. Uit bed dus, oortje verzorgd, Nurofen gegeven en terug in bed.

Ik toch, want nog geen half uur later stond hij daar weer. Deze keer volledig aangekleed en blijkbaar had hij broer en zussen ook wakker gemaakt, want het was een gestommel van jewelste daarboven.

Terug uit bed dus om iedereen aan te manen terug in bed te kruipen en te slapen, omdat het nog veel te vroeg was. Tegen dat ik terug in slaap lag ging de wekker uiteraard, dat ziet ge van hier.

Gisterenavond dan met een negen andere vrouwen afgesproken om samen ons verstand op nul te zetten en naar Sex and the City 2 te gaan kijken. Uiteraard kunt ge nu eenmaal niet afspreken om zo’n film te gaan bekijken zonder die uitgebreid te analyseren achteraf en dat deden we dan bij een drankje.

Opnieuw was het 2u vooraleer ik thuis was en opnieuw was de nacht erop veel te kort, maar gelukkig niet zo kort als de vorige.

Er is nog een drukke dag voor de boeg met sebiets een voetbaltoernooi voor Jan en nadien een verjaardagsfeestje bij mijn zus.

Het zullen lastige uren worden vooraleer ik terug in mijn bed mag. Gelukkig zullen het ook plezante uren worden (wie had dat ooit gedacht, dat ik ging uitkijken naar een voetbaltoernooi).

Het was 5u30 toen we deze morgen thuiskwamen. Een geluk dat de kinderen niet thuis zijn, want nu heb ik toch een goede zes uur kunnen slapen.

Tijd om bij hen te gaan en dankbaar te zijn dat ik vandaag niet moet koken.

Deze morgen stonden er dingen te doen. Louis en Michel zouden naar Londen vertrekken én het was de eerste dag om de kinderen telefonisch in te schrijven voor de activiteiten van de grabbelpas en dat had serieus wat invloed op mijn nachtrust.

Ergens midden in de nacht ben ik wakker geworden uit een zeer verwarrende droom in verband met die inschrijving: ik was er als eerste bij maar er was iets mis gegaan. De persoon bij wie ik mij aangemeld had ging uitleg vragen hoe het op te lossen, maar ondertussen werden de andere mensen wel verder bediend waardoor ik de kinderen uiteindelijk voor niets meer kon inschrijven.

Enfin, wakker dus en dan beginnen nadenken over die droom en over Louis die weg ging met zijn papa en uiteindelijk denk ik wel dat ik nog geslapen heb, maar ik heb toch de indruk dat ik de laatste uren klaarwakker gelegen heb.

Maar kijk, ik mag dan wel een slecht nacht achter de rug hebben gehad, de ochtend is verder vlekkeloos en zonder problemen verlopen: ik heb de kinderen kunnen inschrijven voor de gekozen activiteiten (op één na: 10 min. na de opening van de lijnen binnengeraakt én al één activiteit volzet) en Louis en Michel zijn op tijd kunnen vertrekken (zij het wel dat zij later problemen hebben ondervonden en dus terug naar huis mogen keren zijn zonder een bezoekje aan Londen).

Morgen zijn er geen dingen om mij zorgen over te maken, dus vannacht zal ik slapen als een roos.

In mijn hoofd ben ik nog jong. Uiteraard. Maar fysiek voel ik mijn leeftijd al regelmatig.

Het is mij voor het eerst echt opgevallen, dat ik ouder geworden was dus, toen ik zwanger was van Anna. Ouderdom en waarschijnlijk ook het feit dat hier nog drie kinderen rondliepen.

Het wordt namelijk alsmaar moeilijker om te recupereren. Met ouder worden hebt ge meer tijd nodig.

Neem nu dat van vrijdag. Of moet ik zeggen, zaterdag. Op tot iets voor 5u ‘s ochtends. Gewikst (kuch, hoest, proest) opgestaan ‘s ochtends en dan de rest van de dag goed voortgedaan met druk druk bezig zijn. Gewoon geen tijd maken om moe te worden.

Zondag was het al wat moeilijker. Toch tot 10u kunnen slapen, maar in de namiddag in de zetel ingedommeld en ‘s avonds toch iets vroeger naar bed.

Gisteren wou ik wel slapen, maar er waren dingen te doen en dus lukte het weer niet. En vroeger naar bed is ook niet gelukt.

Vandaag ging ik vanalles doen maar het is uitgedraaid op een dagje TV kijken. Afleveringen van Grey’s Anatomy bekeken. Gewoon geen fut om gelijk wat te doen. Vanavond alleen thuis want den anderen is uit met zijnen maat en binnen een paar minuten kruip ik er echt in.

Vier dagen verder en nog niet uitgeslapen. Dat zou 20 jaar geleden genen waar zijn geweest.

Het eerste deel van het schooljaar zit er ook weer op.

Op school werd afgesloten met de inmiddels traditionele Kerstdrink, waar ik al sinds de eerste editie in 2006 bij help. Er worden cakes gebakken door een paar bakvaardige ouders, er is gluhwein, warme en koude chocomelk en fruitsap en alles wordt verkocht ten voordele van de Bloemekenswijk, een sociaal project dat door de school gesteund wordt. Het is druk, maar gezellig en het is elk jaar afwachten of het niet te koud zal zijn zodat de mensen nog een beetje blijven hangen na school. Dit jaar was een zeer goede editie.

De twee oudsten zijn met hun rapporten naar huis gekomen en ook daar geen klagen: allebei een fantastisch goed gedrags- én puntenrapport, dus ze kunnen met een gerust hart aan hun vakantie beginnen.

En Anna zat er door vandaag. Eigenlijk merk ik het al de hele week dat het tijd werd dat het vakantie werd, maar deze namiddag bleek het opeens hoogtijd. Ze was koud en moe en dus heeft ze veel gehuild. Ze was zelfs zo moe dat ik haar meer dan een half uur vroeger in bed heb gestoken en dat ze dat niet eens erg vond.

Morgen nog een paar kinderactiviteiten en het Kerstfeest van de turnclub en dan kan de vakantie voor echt beginnen.

Gisterenavond niet in mijn bed kunnen kruipen. Nu, ‘avond’ is een eufimisme. Uiteindelijk was het 3u deze morgen toen ik eindelijk uit de zetel opstond om toch maar te gaan slapen.

Maar ik kan niet in mijn bed zonder mijn avondroutine, namelijk de kinderen nog even onderstoppen. Wat bleek: Anna had in haar bed geplast. En niet zo maar een klein plasje: dekbed nat, onderlaken nat, pyjamabroek nat. Ware het nu een lekkere warme zomernacht geweest, ik had het zo gelaten. De warme lucht zou alles wel gedroogd hebben. En het was nu niet alsof ze lag te wenen in bed, want ze sliep gewoon door. Maar de nachten zijn niet meer warm, integendeel en ik wou haar toch niet in een nat en koud bed laten liggen met het risico dat ze ziek zou worden.

Zo stond ik om 3u10 ’s nachts dus het bed te verversen van een slapend kind en dan komt zo een ziekenhuiservaring met een half comateus kind goed van pas. Want als ik daar een ding gezien heb in het ziekenhuis, is hoe ze een bed verversen zonder de patiënt eruit te halen.

Anna is uiteindelijk niet echt blijven slapen, maar ook niet echt wakker geworden. Het gemakkelijke daaraan was dat ze dan tenminste een beetje meehielp om haar pyjamabroek te verversen, maar zonder probleem gewoon verder sliep. In plaats van om 3u zat ik dus pas om 3u30 in mijn bed … en drie uur later ging de wekker al weer.

Stoem dus om zo laat op te blijven, want wel de hele dag moe geweest (tsien, hoe is dat nou mogelijk?). Nog stoemer dat ik nu, om bijna middernacht, nog altijd niet in mijn bed zit *geeft zichzelf een schop onder het gat*.