San’s Weblog

Voordat ge moogt beginnen juichen, moet er eigenlijk eerst officiële bevestiging zijn dat alles wel in orde is. Gisteren kreeg ik die dan ook:

Betaling goed ontvangen! » Coldplay, The Viva La Vida Tour, 04/10/2008 , Sportpaleis Antwerpen Beste Sandra, We hebben uw betaling goed ontvangen. Voor evenementen die nog veraf zijn, bestaat de kans dat u wat geduld moet oefenen: we kunnen de tickets pas opsturen nadat ze ons door de organisator van het evenement ter beschikking zijn gesteld. Met vriendelijke groet, Tele Ticket Service

We geen nu dus voor 100% zeker. Joepie!

Zonet van een redelijk triest gevoel gegaan naar bijna euforie. Zomaar in een paar minuten tijd.

Tickets voor Coldplay. Sinds vrijdagochtend te koop en natuurlijk niet binnen geraakt op de website met als gevolg dat tegen dat we (allez: Michel) binnen geraakten, alles al uitverkocht was.

Deze ochtend vertelt mijn collega dat zij wel vier tickets heeft kunnen bemachtigen: ze had kunnen doorklikken, had alle gegevens ingevuld, nog net op ‘bewaar’ (of zoiets) kunnen drukken toen heel de site crashte. Ze wist dus niet of het nu gelukt was of niet maar ’s avonds had ze dus wel degelijk een bevestigingsmail gekregen. De tickets zijn voor in de nok van de zaal, maar ik luisterde toch met enige jaloezie naar haar verhaal: zij had tenminste tickets. Ik niet.

Maar, wist ze mij te vertellen, ge kunt u ook op de wachtlijst laten zetten: dat zijn tickets die opnieuw worden vrijgegeven als de bestelling niet op tijd wordt betaald.

Den anderen dus gecontacteerd of hij wist hoe het moest, hij mailt mij een telefoonnummer door en ik druk het nummer in en zet de telefoon op speaker: wij verbinden u door van zodra iemand beschikbaar is blablabla… en ondertussen werk ik dus verder. En dan heb ik eindelijk iemand aan de lijn.

‘Of ik op de wachtlijst kan?’ ‘Ja hoor. Welke: voor staande of zittende plaatsen?’ ‘Doe maar alletwee’, zeg ik: meer kans dus op tickets. ‘Jamaar’, is het antwoord, ‘als ik dat doe dan moet je voor vier tickets betalen. Of neen’, zegt de vriendelijke mevrouw. ‘Wat u ook kan doen is van zodra u twee tickets heeft, die betalen en terugbellen om de andere bestelling te annuleren.’ ‘Fantastisch’, zeg ik, ‘doe maar’.

‘Een momentje’, hoor ik haar twijfelend zeggen. ‘Eerst eens kijken of er nog plaats is op de wachtlijst … Het spijt mij: de wachtlijst voor de staande plaatsen is al volzet … en die voor de zittende plaatsen ook.’ Teleurstelling maakt zich meester van mijn hart. Op smekende toon vraag ik of er zelfs niet één plaatsje meer beschikbaar is? Ik wil gerust alleen gaan.

‘Oh ja. Ik heb nog één ticket. Ik heb er zelfs twee, maar ze zijn niet naast elkaar’. ‘Geen probleem’ zeg ik vlug ‘doe maar’ en ‘waar zijn die plaatsen?’ Het blijken twee zitplaatsen zo goed als net achter elkaar op twee rijen: ‘t is zo goed als naast elkaar zitten maar dan met de rug en buik in plaats van de zijkant én nog in een deftig blok: pal voor het podium, ongeveer even ver als ik zat bij Clouseau en dat was nog zo slecht niet. Doen! zeg ik, en dan begint het te dagen: ‘Jamaar: dat zijn dan echte tickets? Geen tickets voor de wachtlijst?’ ‘Juist’ zegt de mevrouw ‘dit zijn al tickets, geen wachtlijst’.

Joepie! dus. Ik heb tickets voor Coldplay. Ondertussen zijn alle nodige bevestigingsmails al toegekomen én zijn de tickets betaald.

Joepie! ik ga naar Coldplay! Een heel ander gevoel dan een paar jaar geleden. Toen ontdekte ik pas dat ze naar België kwamen een week voor het concert en ik uiteraard geen tickets meer kon bemachtigen op een normale manier.

Twee jaar na hun zogenaamde split is Coldplay dus terug in gang geschoten en na de eerste nieuwtjes dat er weer leven in de brouwerij kwam, was het wachten op de singel.

Inmiddels is die dus al bijna twee weken uit (sinds 29 april). De dag zelf mooi officiëel voorgesteld op Stubru en alles en er werd zelfs de mening gevraagd van ‘Coldplay fan’ Serge Simonart … die er blijkbaar niet mee opgezet was. Kritiek langs alle kanten en hij vond het nieuwe geluid van Coldplay dus maar genen vetten.

Al dit om te zeggen dat het mij toch niet belet heeft om naar hun site te gaan en de singel te bestellen zodat ik er dan op mijn gemak naar zou kunnen luisteren. Inmiddels staat hij op mijn computer (als ge hem niet besteld hebt kan het nu niet meer, maar je kan hem altijd beluisteren op de site zelf) en ik moet zeggen: ik ga niet akkoord met Simonart.

OK, het is niet wat ze bij de vorige platen deden en in eerste instantie wist ik niet goed wat er juist van te denken. Maar hoe meer ik het hoor en er naar luister, hoe beter ik het vind. Het is nog altijd Coldplay maar er zit een twist in die meer dan te smaken valt. Het is een muzikale evolutie die volgens mij goed zit en ik kan bijna niet wachten tot het album uit is om de rest te horen.

Eens je het nieuwe geluid gewoon geworden bent smaakt het alleen naar meer, en meer, en meer … Yep. Ik ga nog eens naar de singel luisteren ondertussen.

Zo eindigde het optreden gisterenavond: met een staande ovatie en het scanderen van zijn naam uit volle borst. Als ik al enige twijfel zou gehad hebben of de mensen voor de man kwamen of voor een avondje lachen, dan was op dat moment alle twijfel volledig weggenomen. Het waren stuk voor stuk echte fans in de zaal.

Nu ja, stuk voor stuk echte fans. Michel en ik en Lieve en Jan waren er ook en ik denk niet dat wij onder de categorie ‘echte’ fans vallen. Maar toen Michel en ik elkaar leerden kennen, 16 jaar geleden, toen hadden wij allebei (afzonderlijk dus) al zijn platen: we vonden Guido Belcanto dus alletwee wel zeer goed. Lieve en Jan daarentegen. Lieve kende hem van hem al eens op de radio gehoord te hebben en Jan kende hem absoluut niet. Maar geen van ons vieren hadden spijt van de twee en een half uur dat we daar gezeten hebben (twee uur show, een half uur pauze).

Hier en daar kenden Michel en ik een nummer, maar uiteindelijk kenden wij het grootste deel ook niet. Maar het was een zeer goed optreden. De man bracht alles met een overgave en legde zijn ziel er volledig in, het was prachtig om zien. En hij is grappig, wat ook meegenomen is om geen dode momenten tussen de liedjes te hebben. Het grootste deel waren eigen nummers, maar hij bracht ook enkele covers die zeer goed waren.

A great evening was had by all. Jammer dat we allemaal zo moe waren, of het zou nog a great night geworden kunnen zijn.

Stoute mensen die ooit beweerden dat Coldplay zouden splitten. Zeer stoute mensen. Bleek achteraf dat ze enkel een pauze zouden inlassen. Niets geen sprake van de groep stopzetten.

Even ongerust geweest, maar nadien had ik er weer alle vertrouwen in dat alles wel in orde zou komen. En ja hoor. Wat hoor ik daarnet op de radio: de nieuwe plaat van Coldplay komt eraan. Wanneer is nog niet juist geweten, maar dat ze eraan komt is een zekerheid.

*doet een vreugdedansje rond het ingebeeld kampvuur*

Michel: ‘Zelie, weet je wie Mozart is?’

Even stilte terwijl Zelie TV kijkt en nadenkt.

Zelie: ‘Ja. Die van vroeger.’

‘k Heb het concert uitgezeten én eerst zelfs het voorprogramma … wat eigenlijk logisch is want anders zou ik het concert dus zelf niet hebben uitgezeten (hmm, klinkt nogal verward met soit).

Het voorprogramma, The Bony King of Nowhere, not my cup of tea of toch wel. Misschien een beetje verklaren: ze spelen het soort muziek waar ik ongeveer dag in, dag uit zou kunnen naar luisteren, of beter: de muziek zou ik opzetten terwijl ik een boek zou lezen of een andere ontspannende activiteit zou doen. Zo’n soort muziek dus. Wreed passend voor in een ‘lounge’bar en zo, of een intieme club met tafeltjes waar je gezellig op uw gemak zit en tussendoor zachtjes babbelt. Een drankje bij de hand en in leuk gezelschap.

Voor een concert, op een podium, in een zaal: not my cup of tea dus. Te traag, te eentonig, te saai, altijd hetzelfde. Leuk voor een liedje of twee, maar een half uur aan een stuk daarnaar moeten luisteren, rechtstaand, zonder de gezellige ontspannen sfeer van een club, neen. En pas op hé: die gasten waren niet slecht hoor, maar dus niets voor mij voor op een concert.

Laïs daarentegen: fantastisch! Zo’n goed concert: sfeer, ritme, ingetogenheid, samenzang, meeslepend, …. En hun muziekanten, zo goed maat. Yep, ‘k ben blij dat ik niet in mijn bed gekropen ben en dat ik mijn moed bijeen genomen heb om ernaartoe te gaan. Met de fiets zelfs. Ik vrees dat ik het morgen ga moeten bekopen, maar dat neem ik er dan wel bij.

Maar nu een opmerking. 

Ik denk dat ik ongeveer tien jaar niet meer naar concerten was geweest en nu heb ik er twee gedaan op een maand tijd. ‘k Ben er dus een beetje uit, dat weet ik ook wel, maar toch vraag ik mij iets af: in die tien jaar, is er een ongeschreven verbod uitgevaardigd dat zegt dat mensen niet meer mogen bewegen op concerten? Twee concerten met hoofdzakelijk mensen die stokstijf bleven staan. Weird!

Zowel Tim Finn van Crowded House als Annelies van Laïs maakten er een opmerking over, dus blijkbaar ben ik niet de enige die dat heeft opgemerkt.

Een kleine oproep dus: muziek mensen, daar mag, neen MOET je op bewegen. Het is goed voor lijf en leden én het maakt de band op het podium wreed content want dat betekent dat je aan het genieten bent. Dus mensen, doen hé. ‘t Is niet gevaarlijk hoor en je zou je nog eens (nog beter) kunnen amuseren

Dat ik fan was (en ben) van Crowded House, dat had ik al geschreven. En toen bleek dat we tickets hadden was ik nogal erg gelukkig, om het zacht uit te drukken.

Ik denk dat het, op een festivalconcert na, toch wel meer dan tien jaar moet geweest zijn dat ik nog naar een concert geweest ben. Zo doelbewust naar een zaal voor één bepaalde artiest. Ik dacht dat dat niets meer voor mij was: te luid, te druk, geen zin om tussen de massa te staan, ….

Eigenlijk was het gewoon waarschijnlijk luiheid én het feit dat ik niet echt fan meer geworden ben van een groep sinds mijn studententijd. Tot een paar jaar geleden dan toen ik Coldplay ontdekte. Dàt dus en kinderen krijgen en ik had ook geen redenen meer om naar concerten te gaan.

Uiteindelijk zijn er altijd al relatief weinig artiesten en groepen geweest waarvoor ik die extra moeite wou doen, maar Crowded House is er altijd één van geweest. Ik vermoed dat ik erbij was toen ze hun laatste concert in België gegeven hadden begin de jaren ‘90, want (kort?) daarna zijn ze ermee gestopt.

Het concert was toen in een uitverkochte AB en had een relatief intieme sfeer. Maar misschien had dat ermee  te maken dat ik helemaal vooraan aan het podium stond, samen met mijn vriendin, en we kregen een fantastisch optreden. Toen ik hoorde dat ze uiteen gingen was ik dus niet opgetogen.

De heroprichting van de groep was dan ook zeer goed nieuws voor mij en alhoewel ik tot vandaag nog steeds hun nieuwe plaat niet beluisterd heb (hmpf, wanneer zou ik dat moeten doen), toch had ik genoeg vertrouwen om naar hun concert te willen gaan gisteren.

En ik ben niet teleurgesteld geweest, integendeel. Het concert was van het begin tot het einde fantastisch. Ik heb mij de longen uit het lijf gezongen bij de liedjes die ik kende (van hun oude platen dus) en enorm genoten van de nieuwe nummers. Die nieuwe plaat moet ik dus zeker beter beluisteren.

Op het einde van de avond, na een concert van bijna drie uur, had ik pijn in de spieren van mijn kaken en realiseerde ik mij dat dat van het (glim)lachen was: van het begin tot het einde had ik een gelukzalige glimlach op mijn gezicht.

Het concert was alles wat een concert moest zijn en maakte dat ik mij herinnerde waarom het zo wijs is om een groep live mee te maken, wat er zo speciaal aan is.

Voor de mensen die het nog niet gezien, ga maar eens een kijkje nemen bij Michel om te weten wat een goed concert je gemist hebt.

Van Anna mag ik niet zingen. Telkens als ik begin te zingen, begint zij luid te roepen in protest. Ik ga hier nu niet beweren dat ik een prachtige stem heb, maar zo vals zing ik nu ook niet om protest uit te lokken. Zeker niet als ik zachtjes zing.

Maar van Anna mag ik dus niet zingen.

Vanavond heb ik er voor eens een mouw aan kunnen passen. Het was ‘Vlaanderen zingt’ hier in Gent en omdat ik iemand moest spreken en zij er naartoe ging, hebben we daar afgesproken. Ik ben er met alle kinderen naartoe geweest en we hebben daar toch anderhalfuur gebleven en ik mocht mij uitleven.

Luidkeels meegezongen. Dat heb ik gedaan. Zonder ook maar één kreet van protest van Anna. Plezant dat dat was. Anna kon wel niet meezingen, maar dansen wel en dat heeft ze ook volop gedaan. Eerst op mijn arm, maar daarna moest ik haar neerzetten en stond ze op haar beentjes te dansen of ze zette zich neer en bewoog zo op de muziek. De drie anderen zijn vanaf het begin door de mensenmassa naar voor gelopen om daar het gebeuren mee te maken en te dansen en zingen.

‘t Was een leuke avond maar de kinderen zaten erdoor (uiteraard) veel te laat in bed: het was kwart voor elf. Morgen zou Zelie om 9u moeten gaan turnen. We zullen dus wel zien of we er geraken.

Kijk. Het is bijna twee uur in de ochtend en ik ben nu pas thuis. Slechte moeder nietwaar. Zo tot een gat in de nacht uitzitten.

Maar ik heb een excuus. Een zeer goed zelfs: ik ben naar een concert wezen luisteren. En niet van zomaar iemand hoor. Nee. Ik heb vanavond Elvis Costello zien optreden in het illustere gezelschap van de Allen Toussaint Band (mét illustere Allen Toussaint zelve natuurlijk).

En neen, het was niet goed. Het was meer dan goed. Het was fantastisch. Prachtig. Dormifabel. Bijna twee uur en vijfentwintig minuten lang.

En nu kruip ik in mijnen nest. Ik ga goed slapen én dromen vannacht, dat weet ik nu al.