San's Weblog

In mijn ouderlijk huis stond de radio zo goed als dag en nacht aan. Het eerste wat mijn ouders deden als ze opstonden was de radio aanzetten. Altijd op radio 2. Nooit heel luid, meer als achtergrond. Maar als er iets wijs op was werd het volume omhoog gedraaid en stonden we luidkeels mee te zingen en te swingen.

Jaren heeft er hier ook een radio gestaan. Mét casettespeler én CD speler, en jaren heeft die ook dag in dag uit aangestaan. Ook hier werd het volume omhoog gedraaid als er een leuk nummer was en ik zie mij nog staan swingen met Zelie en Louis. Tot op een bepaald moment het snoer verdwenen was. Hoe? Waar? Geen flauw idee. Met dat er hier kabels lagen met hopen en hopen vonden we niet zo direct de juiste terug. En zo belandde de radio in het achterhuis om stof te vergaren.

Met de opkuis hier is Michel alle kabels gaan beginnen sorteren en mooi samenbinden. Toen ik de radio zag staan, vroeg ik of hij de kabel ervan niet was tegen gekomen en ja hoor, ondertussen was die gevonden.

Zo belandde de radio gisteren weer in de keuken. Hij was voorzien van een dikke laag stof-vermengd-met-vet. Dus nam ik de oude tandenborstel, voorzag die van Dreft en ging aan de slag om den boel te ontvetten en proper te maken. De vraag bleef natuurlijk of die radio dat wel ging overleven.

Deze morgen de proef op de som genomen: stekker ingestoken en er gebeurde niets. Nog eens goed gekeken en toen zag ik cijfers op de CD display. Aha! Hij stond op ‘CD’. Dan maar op ‘tuner’ geduwd en ja hoor, er komt muziek uit.

Voila: we hebben weer muziek in huis. Niet radio 2 zoals bij mijn ouders, wel Studio Brussel. Als we CD’s sorteren, zullen we er een paar in de keuken zetten zodat we eens keuzemuziek kunnen opleggen.

Kwestie dat ik het toch al eens geschreven heb, ga ik hier voor ne keer eens van copy/paste doen van bij Het Project:

  Zal ik hier maar beginnen met een statement: als het op De Nieuwe Snaar aankomt ben ik bevooroordeeld. Ik heb er absoluut geen probleem mee om dat toe te geven. Al meer dan twintig jaar ben ik fan. Wat zeg ik? Ik vergeet blijkbaar hoe ‘oud’ ik al ben. Zeg maar gerust ‘al bijna dertig jaar’.

Begin de jaren 1980 liep ik luid ‘Zonder auto’ te zingen op weg van school naar huis, daarbij mijn vriendinnen meer dan op hun zenuwen werkend. Uiteraard wist ik toen, als prille tiener, niet dat dit muziek van De Nieuwe Snaar was. Het bleef niet bij ‘Zonder auto’. ‘De fotografie’, ‘Ardennen Doo-wap’, ‘De schat van de Farao’… u noemt het, ik kon het meezingen. Dat thuis Radio 2 constant opstond, zal er wel mee te maken gehad hebben.

Eens een beetje ouder heb ik uiteraard onderzoek gedaan naar wie de artiesten waren van al die leuke liedjes. Content dat ik was toen bleek dat het allemaal één en dezelfde artiest was, of beter, groep. De Nieuwe Snaar dus.

Toen ik aan de universiteit begon te studeren kreeg ik voor het eerst de kans om een optreden bij te wonen. Eind jaren ‘80, begin jaren ‘90 zag ik ze voor het eerst live aan het werk. De muziek vond ik al zeer goed, maar na dat optreden was ik, indien mogelijk, nog meer fan. Sindsdien ga ik, waar mogelijk, naar elke show kijken.

En zo zag ik hen over de jaren heen evolueren. Van een cabaretshow met liedjes tot een liedjesoptreden met hier en daar show/cabaret. Van een bijna lege zaal tot optredens gemist wegens volledig uitverkocht maanden op voorhand. Van liedjes met absurde teksten tot songs met diepgang. Van trio tot quartet.

Lees verder �

Een fantastisch concert vanavond. De sfeer zat er in, de fans waren wild enthousiast en het optreden was zeer goed.

Het is al enkele jaren geleden dat ik eigenlijk nog naar hem had geluisterd. Het laatste album dat ik ken is dus ook al enkele jaren oud en de nieuwe nummers kon ik niet meezingen, maar dat deed niets af aan de kwaliteit van het concert.

Er werd een buitengewoon prachtige versie gebracht van ‘How soon is now’ en nog een paar andere nummers van The Smiths werden met verve gebracht en waardoor de zaal wild werd. Het enige minder nummer vond ik ‘Some girls are bigger then others’: het klonk flauw, dun … tot op het einde toen het plots erdoor kwam en in crescendo eindigde.

Een concert dat zijn geld meer dan waard was.

In de auto op de terugweg samen met vriendin M. luidkeels zitten meezingen met de CD van The Smiths die in zat en ons bedacht dat het toch wel jammer was dat we beiden zo lang niet meer naar hun én Morrissey’s muziek hebben geluisterd want dat we dat allebei toch wel ongelooflijk graag horen.

Tijd om weer wat nostalgie uit de kast te halen. Eerste taak: I-pod opladen. Tweede taak: den anderen vragen om er muziek op te zetten. Uiteraard The Smiths en Morrissey, maar ook The Cure en Tori Amos … om te beginnen.

Nog een goed half uur en dan komt vriendin M. mij halen. Eens zij hier is, nemen we de auto en rijden we richting Antwerpen.

Daar gaan we op zoek naar de Koningin Elisabethzaal om naar één van mijn allerfavorietste zangers te gaan kijken.

Zeggen dat ik hem nog nooit live gezien heb, zelfs niet toen hij nog als zanger van één van mijn allerfavorietste bands optrad. De zenuwen gieren al van anticipatie. Ik ben benieuwd.

Er wonen in onze wijk nogal veel muziekanten. Dat ‘ontdekten’ we met de buurtgroep ergens in juni vorig jaar, tijdens een buurtvergadering. Ge weet wel hoe dat gaat: een agenda met allemaal punten en regelmatig wordt je dan afgeleid en gaat het geplande onderwerp over in iets heeltegans anders.

Het plan rijpte om daar dus iets mee te doen, met al die muziekanten. Eén van de leden van het buurtcomité woont bv. samen met zo’n muziekant en iemand anders van het comité speelde zelf ook muziek en de ideeën borrelden op, zeker toen bij een volgende vergadering bleek dat er centen beschikbaar waren bij ‘De wijk aan zet’ om iets met de wijk te organiseren.

Mensen kwamen samen, andere werden gecontacteerd en zo was er tegen de laatste buurtvergadering, ergens in oktober, plots een heel programma van mensen die zouden optreden en plaatsen waar de optredens zouden doorgaan. Zo wijs zeg, zo een aantal mensen die dingen effectief in orde brengen.

En vandaag was dan de grote dag: ‘Muziek op sletsen‘ in de Waterwijk en voor een eerste editie was het een succes: sommige locaties waren volzet, in anderen was er nog plaats maar overal was er toch wel volk en de optredens werden stuk voor stuk gesmaakt. De sfeer zat er goed in.

Ik had aangeboden om te gaan helpen bij mijn buren, kwestie van mensen te ontvangen en iets te drinken aan te bieden, en dus mocht ik twee keer naar Klingskoorden luisteren. Zeer mooi. Echt waar. Het was echt geen twee keer teveel. Prachtige stemmen, heel mooie samenzang, leuke instrumentale stukjes. Zeer goed dus.

Als bijna afsluiter mochten de kinderen van de wijk hun kunsten tonen en Zelie dus ook. Jammer genoeg werd ze niet vermeld op het programma, maar dat zijn details. Ze stond er toch maar, helemaal op haar eentje voor een kamer vol mensen en ze heeft twee stukjes gebracht met, voor zover ik hoorde, maar één foutje. Chapeau. Dan gaat uw hart nogal zwellen als ouder. Niet dat ze het (bijna) foutloos deed, maar wel dat ze daar dus stond.

Het proefproject is dus gelukt dus met een beetje geluk is er een tweede editie volgend jaar. Ik kijk er nu al naar uit.

Of eigenlijk het uwe.

‘k Heb het er hier nog niet over gehad en ik dacht eerst om er niets over te schrijven omdat ik daar toch niet aan zou meedoen. Het gaat namelijk over muziek en is iets nieuws op Het Project en ik en muziek, dat gaat niet goed samen.

Niet dat ik niet naar muziek luister, allez af en toe toch wel, maar dit nieuw ding heet uwged8 en dat is een top acht van Gentse groepjes (niet zo beperkend als het klinkt hoor: groepen waarvan tenminste één lid in Gent woont of studeert, we zijn daar niet zo eng in) en ge kunt daar dus groepjes instemmen. Maar om te stemmen moet ge wel eerst muziek zoeken en beluisteren en zien of ge het leuk vind of niet en alles en dus dacht ik: dat ga ik nooit doen want daarvoor ben ik veel te lui.

Maar vorige week was het dus de eerste top 8 en die heb ik dan wel beluisterd en wat blijkt: der stond daar wreed wijze muziek tussen. Groepen waarvan ik het liedje kende maar dus niet wist van wie het was maar ook dingen die ik niet kende en die wreed wijs waren.

Deze nacht was de deadline om te stemmen voor de tweede uwged8 en een half uur voordat die afliep heb ik een oplossing gevonden voor mijn luiheid: den anderen. Michel doet dat graag, nieuwe muziek ontdekken en dus heb ik hem gevraagd om een selectie te maken van dingen waarvan hij denkt dat ik ze wel leuk zou vinden. Die liedjes heeft hij dan afgespeeld en ik heb dan zo gezegd van ja, neen of mwoh en na een aantal liedjes dan gezegd: dat eerste/derde/xste en zo had ik plots ook een top drie en heb ik nog in tijd kunnen stemmen.

‘k Ben dus wreed benieuwd wat er dinsdag in de nieuwe top 8 gaat staan en of mijn dingen er ook zullen tussen staan (Michel heeft mij daarna wel laten weten hoe de groepen heten hé waarvoor ik gestemd heb dus ga ik dat wel kunnen herkennen).

Dus, zeker eens doen want ‘t is wreed wijs: gaan luisteren naar uwged8 en volgende week, zeker uw favorieten erin proberen stemmen. Trekt ondertussen ook nekeer aan de mouw van uw huisgenoten, familie, collega’s op het werk of in de klas, de fanclub van uw groep en stemmen maar. Gewoon hier klikken.

Wat mij dus plots (en pas ook want mijn muziekkennis is niet zo groot) is opgevallen (en anderen al voordien): Coldplay heeft dezelfde basis voor Life in Technicolor als All Apologies van Nirvana.

Wat ik mij nu dus afvraag: indertijd hadden ze iets van Kraftwerk als basis voor een liedje gebruikt en dat rijkelijk toegegeven en daarvoor toestemming gevraag. Hebben ze dit ook gedaan voor Life in Technicolor of is het iets wat Nirvana indertijd ook al ergens anders geraapt heeft?

‘t Is al even geleden, maar voor degenen die het gemist hebben, een voorbeeldje. Voor degenen die erbij waren, een herinnering (en sorry van de beeldkwaliteit, maar het is toch beter dan niets hé).

Coldplay, Antwerpen, Sportpaleis, 4 oktober 2008

Terug van weggeweest en niet zomaar weggeweest: naar het langverwachte concert van Coldplay.

Wat kan ik zeggen? ‘t Waren dure kaartjes, maar hun geld meer dan waard en alhoewel: wat is duur vandaag de dag als het op concerten aankomt. Ik heb daar absoluut geen ervaring meer mee dus voor mij lijkt het wel duur, maar misschien is het dat relatief gezien wel niet. Maar toch: elke cent waard. Ik heb genoten, gedanst, gesprongen, gezongen, geroepen en moest ik kunnen fluiten, ik had het ook gedaan.

Een mooie mix tussen nummers van de laatste plaat en oudere nummers, een zaal die enthousiast meezong en riep en klapte en sprong en danste en een band die er klaarblijkelijk ook van genoot.

Als één van de bisnummers kregen we blijkbaar een gloednieuwe song te horen, één die pas af is sinds vandaag of gisteren en die zal uitgebracht worden in november. Of het waar is van die primeur of niet, who cares, het was alleszins een dijk van een nummer.

Eén minpuntje: de organisatie. Neen, die was eigenlijk zeer goed en dat minpuntje is juist dat: eigenlijk té goed. Woensdag kreeg ik nl. een mail van Teleticket service: ‘zonder zorgen naar Coldplay in het Sportpaleis’. Heel wat tips over de mobiliteit, waar je eventueel nog iets kon gaan eten, carpooling, … en ook de timing van de avond:

18.30 uur : deuren open
20.30 uur : Albert Hammond Junior
21.10 uur : pauze
21.40 uur : Coldplay
23.10 uur : verwacht einduur

En dat einduur, dat zat er dus helemaal op. Het concert was mooi getimed zodat ze ’stopten’ om een paar minuten voor 23u, de zaal de nodige tijd kreeg om hen terug te roepen, twee bisnummers te spelen en af te sluiten. Een tweede kans om ‘bis’ te roepen kregen we niet. Eens de band afging werd de muziek zo ontzettende luid gezet dat je jezelf zelfs niet meer hoorde denken. Het ‘verwacht einduur’ zat er uiteindelijk maar twee minuten naast: 23u12. Dat doet voor mij toch ongelooflijk veel af aan de spontaniteit van een concert. Langs de andere kant: hoe dat Chris Martin het hele concert als een gek over en weer liep en sprongen maakte, misschien kón hij ook gewoon niet meer

Een zeer klein minpuntje dus want ik ga nu toch goed in de gaten houden wanneer ze nog eens passeren.

Vorig jaar is Zelie met glans geslaagd voor haar eerste jaar notenleer en dus mocht ze dit jaar een instrument kiezen. Na heel wat twijfel tussen dwarsfluit, cornet en saxofoon is het dan uiteindelijk het laatste geworden.

Eind vorig jaar werd ze al ingeschreven en vorige week zijn we dan langs de muziekschool geweest om nog de laatste details vast te leggen: uren van de les, huren van een instrument, waar het lokaal zal zijn, …

Vandaag was het dan eindelijk zo ver: Zelie heeft haar eerste saxofoonles. Gisterenmorgen vroeg ze zich nog af of ze al haar intrument naar school mocht meenemen, want nu ze een instrument zal leren bespelen, mag ze nu al in het schoolorkest, ook al kan ze nog geen noot spelen. ‘k Heb haar dat toch maar afgeraden, temeer daar er nog geen riet zit in haar saxofoon: de leraar ging dat vandaag met haar bekijken welk riet juist het best voor haar zou zijn.

Na alle commotie van gisteren kwam ik deze ochtend toe op mijn werk en realiseerde mij dat Zelie deze ochtend haar saxofoon thuis vergeten was. De les begint onmiddellijk na de schooluren, dus tijd om terug naar huis te gaan tussendoor is er niet. Er is trouwens toch niemand thuis, dus zou het sowieso niet veel nut hebben om eerst nog langs ons huis te passeren.

Noodplan dan maar ingeschakeld: bellen naar onze goede keukenmaker en vragen of hij vannamiddag, als hij zijn kinderen van school haalt, Zelie’s sax zou kunnen meenemen en aan haar geven. Instructies gegeven van waar hij zou kunnen liggen en vanmiddag kreeg ik dan een SMS dat het in orde kwam. Oef!

Zelie zal ondertussen op naalden zitten en meer dan ongerust zijn. Ik denk dat ze doodopgelucht zal zijn als ze straks haar sax zal zien. Hopelijk zal ze hiermee haar lesje geleerd hebben voor de toekomst.