Het was op het nieuws vanavond: de sfeer is er niet te kloppen. De mensen komen en masse, spreken af met vrienden en kennissen en alhoewel de stad voor drank zorgt, hebben de meesten hun eigen aperitief en bijhorende hapjes mee. De kinderen vinden dat de max, want dan passeren ze overal en mogen overal wel iets proeven.

Dit jaar zijn we er niet geraakt. Shame on us. De reden is Jan en zijn hobby, voetbal, en als je dan moet kiezen tussen een bende gezelligheid of je zoon, dan is er eigenlijk geen keuze te maken.

Vijf jaar traditie (of was het al meer) doorbroken. Maar wie weet kunnen wij ze volgend jaar weer oppikken … tenminste als Jan niet weer een match moet spelen.

Dat het nieuwe jaar kan voortgaan op het élan van het oude jaar, met veel liefde, leuk gezelschap, uw vrienden dichtbij en uw familie aan uw boezem. Met een goede gezondheid en vooral met veel contentement. Met weinig eisen en een hele hoop tevredenheid.

Een gelukkig 2012 iedereen.

Dit jaar een beetje anders. Jan moest om 11u op een verjaardagsfeestje zijn, dus die ging niet mee. Den anderen had er geen zin in. We gingen dus maar met 4 zijn. Dit jaar hadden we ook niet afgesproken met vrienden, dus wie weet hoe lang gingen we er wel blijven, zo ik met 3 kinderen alleen.

Maar kijk. Het kan rap veranderen. Toen ik terugkwam van Jan voeren stonden er namelijk twee vriendjes (en hun papa) voor de deur met hun twee honden: ze hadden net een nieuwe pup die ze wilden komen tonen. Ze hoorden dat we naar de nieuwjaarsreceptie gingen en vroegen of ze mee mochten. Uiteraard wel. Vriendje J. van in de straat ging uiteindelijk ook mee en zo trokken we met 2 volwassenen en 6 kinderen naar de receptie. Aan de rand van de receptie heeft de papa dan afgehaakt, want in zo’n massa met twee honden rondlopen is niet aangeraden.

Ik bleef dan maar achter met 6 kinderen en we hebben ons goed geamuseerd. We zijn maar één keer heel eventjes gescheiden geweest, en voor de rest was het best te doen.

De kinderen amuseerden zich door pins en stickers uit te delen voor het Project, we dronken fruitsap en chocomelk, ik kwam alsnog vrienden tegen waarmee een glaasje moest geklonken worden, kortom, een geslaagde receptie.

We zijn terug thuis na 2 dagen feesten: eerst oudejaar en dan nog eens op nieuwjaar de festiviteiten overdoen met meer volk. Weer veel te veel cadeau’s gegeven en gekregen, maar dat nemen we er bij: als je de gezichten ziet van de mensen, het is het waard. En onze cadeau’s waren ook met zorg gekozen en met liefde gegeven. Doodcontent dus.

De komende week zal nog druk worden: 2 dagen werken, er moet dringend gestudeerd worden, Jan heeft voetbalkamp en -match, Louis heeft een slaapfeestje, we moeten pannenkoeken gaan eten bij vrienden en andere vrienden komen hier pannenkoeken eten om daarna naar de film te gaan, en uiteraard is er de nieuwjaarsreceptie van de stad.

We weten weer wat doen in het nieuwe jaar. Maar eerst nog even uitrusten van de festiviteiten zodat de batterijen weer volledig opgeladen zijn.

Michel had vandaag vrij en dus konden we nog iets plannen met iedereen. We gaan naar de voorstelling van 14u15, Rapunzel bekijken en hopelijk hebben we daarna nog tijd om te gaan schaatsen op het Sint-Pietersplein (maar ik betwijfel het). En vandaar dan doorrijden naar mamie om het einde van het jaar daar, naar goede gewoonte, te vieren in fantastische gezelschap en met goed eten.

Nu nog rap voortdoen en alle cadeautjes van gisteren inpakken voor ze terug zijn. Alvast een leuk feest gewenst vanavond.

Het was deze ochtend nieuwjaarsreceptie van de Stad Gent. Een massale bedoening waar de Gentenaren altijd wel een feestje bij brouwen. De Stad voorziet in drank, het volk brengt zijn eigen hapjes mee en maakt er een fantastische receptie van.

De laatste paar jaren zijn we er altijd bij geweest. Goed in geduffeld en stampend met de voeten tegen de kou. Meestal in gezelschap van andere mensen van Het Project en daarna samen iets gaan eten. Met het zeer koude weer dit jaar zagen de meesten het niet zitten om te gaan en ik eigenlijk ook niet.

Toen ik deze ochtend opstond zag ik het nog minder zitten. De kinderen waren lastig en mijn humeur had nog een lagere temperatuur dan buiten. Ik was dus allesbehalve aangenaam gezelschap en dan val ik daar liever niet te veel mensen mee lastig.

Maar toen kreeg ik om 11u een sms van een vriendin dat zij er stond en wou ik mijn hoofd een beetje laten uitwaaien en besloot ik toch te gaan. De meisjes zagen het ook wel zitten, de jongens niet en zo trok het gehalveerde gezin naar de nieuwjaarsreceptie.

Soms moet je jezelf eens een schop onder je derrière geven en ik ben blij dat ik dat gedaan heb, want het was heel gezellig. We waren een beetje te laat, dus we hebben de liedjes niet meer meegezongen, maar we hebben wel nog kunnen genieten van een warme choco, een leuke babbel en veel vrolijke gezichten.

En zo was mijn slecht humeur ook voorbij en was de namiddag bij mijn schoonmoeder veel leuker dan hij zou geweest zijn indien ik mijzelf niet opgepakt had.

Tot vandaag dan. Er was deze namiddag nog geen scouts voor Zelie en Louis en dus hadden we de namiddag vrij. Eventjes gebeld naar papa en zus en ze waren allebei thuis vandaag.

Het is soms erg om zien hoe grof kinderen kunnen zijn. Uiteraard wisten ze dat Sinterklaas was gepasseerd, maar dat ze amper de tijd namen om goededag te zeggen

Enfin. Ze waren blij met de kadootjes. Wreed blij. Direct open gedaan en gespeeld en papa en ik hebben ze nog amper gehoord. Toch weinig genoeg om een beetje te kunnen babbelen.

Daarna gepasseerd bij mijn zus. Eindelijk gelukkig nieuwjaar kunnen wensen en blij om haar nog eens te zien (het was van Kerst geleden). Ook de kinderen waren blij om elkaar terug te zien. Ze hebben weer veel gespeeld en zo had ik (opnieuw) de vrijheid om met mijn zus en schoonbroer te babbelen.

Ongelooflijk leuke namiddag gehad.

Er waren een aantal dingen waar ik toen nog niet over kon schrijven, wegens te privé, te intiem. Zo was er toen het bericht dat mijn schoonvader terminaal was, iets wat ik moeilijk kon geloven. Mijn schoonvader was sterk als een beer, gaf nooit op en ging door, door, door. Met die ingesteldheid waren we ervan overtuigd dat hij alle voorspellingen van de dokters ruimschoots zou verslaan, en ergens heeft hij dat ook gedaan, maar niet lang genoeg. Maar is het ooit lang genoeg? Ik ging nog op op bezoek gaan op zondag maar toen kregen we de zaterdagnacht ervoor bericht dat hij overleden was. Ik mis hem nog elke dag.

Een derde slecht ding dat ik wist dat mij te wachten stond, was dat ik op het einde van dit jaar geen werk meer zou hebben, maar zolang het niet echt officieel is, blijft er hoop. De klap was voorzien, maar kwam dus niet minder hard aan. Eigenlijk ben ik er wel blij om. Het dwong mij eindelijk het heft in handen te nemen en actief op zoek te gaan naar wat ik wel wil doen op professioneel vlak, want mijn job deed ik, inhoudelijk gezien, al jaren niet meer graag en nog minder sinds januari 2009. Maar er was de zekerheid en er waren andere, wel zeer positieve aspecten aan het werk waardoor ik niets ondernam om de situatie te veranderen. Nu moet het wel.

Ondertussen was er ook een vriendschap die kapotgegaan is, iets waar ik nog steeds ongelooflijk rouwig om ben, maar feiten zijn feiten en hoe jammer ik het ook vind, het is nu eenmaal zo.

De druppel van dit jaar was toch wel Anna en haar ziekenhuisbezoek. Drie negatieve zaken, daar wist ik van, het vierde zat er jammer genoeg aan te komen, maar Anna, dat was er een beetje teveel aan.

Maar kijk, net toen ik dacht dat we het nu wel gehad zouden hebben, gaf het leven ons nog een paar slagen in het gezicht. Niet verwonderlijk, want na augustus kwamen er nog vier maanden, dus waarom zou 2009 vroeg stoppen? Het bleek dus nog niet gedaan te zijn: nog iemand in de familie zijn werk kwijt, op een zeer onheuse manier dan nog, én een goede vriendin die in het ziekenhuis belandde.

Maar ik ben een (zeer realistische) optimist, dus ga ik er van uit dat wij onze portie negativiteit wel gehad hebben voor een zeer lange tijd en dat 2010 alleen maar beter kan worden. Ja toch?

Vanavond gaan wij oudejaar vieren met de familie, in goed gezelschap dus, en toasten op een nieuw begin. Geniet er zelf ook van en tot volgend jaar.

Voor de rest hoop ik dat jullie het oude jaar in even leuk gezelschap mochten afsluiten als wij. De familie samen, lekker eten en drinken en ‘het jaar dat de kadootjes werden afgeschaft’ en we dus nog weinig zoveel kadootjes hebben gezien

Het was laat gisterenavond, of beter: het was vroeg deze ochtend, maar elke minuut er één te weinig eigenlijk. Soms toch jammer dat een mens moe wordt en moet gaan slapen.

Vorig jaar waren we er ook bij, maar toen werkte Michel er nog maar relatief pas en kende ik geen kat. ‘k Heb mij toch goed geamuseerd: ‘t zijn allemaal sympathieke en sociale mensen, dus dat compenseert mijn associaliteit wel een beetje, maar het is toch leuker met mensen te praten die je ondertussen als eens meer gezien hebt en waar je al een gedeelde ervaring mee hebt.

De drank en het eten was weer overvloedig en zeer lekker: wraps, lekkere slaatjes, zalm, iets speciaals/aparts voor de kinderen, scampies (allemaal koud) en zeer lekkere (warme) kipcurry en rijst. ‘Uiteraard’ hebben we een deel van de overschot mee in doggy bags.

Deze keer gebleven tot 21u20 maar het heeft toch nog een half uur geduurd voor het doodstil was in de auto en iedereen, behalve de chauffeur uiteraard (ikzelf dus), lag te slapen.

Thuisgekomen eerst Anna naar boven gedragen en in haar bedje gelegd. Gelukkig had ik reeds op de receptie haar pijama aangedaan want ze was met geen stokken wakker te krijgen, wat ook een eerste is.

Daarna Jan naar boven. Die is wel wakker geworden en was niet goed gezind en wou plots absoluut nog eten en iets drinken. Uiteindelijk heb ik hem toch kunnen kalmeren door hem een slokje te laten drinken en is hij braaf gaan slapen.

Dan een derde keer naar beneden om Zelie en/of Louis te halen, maar net toen ik Louis er wou uithalen werden ze allebei wakker. Oef, want nu konden ze zelf naar binnen en boven in plaats van dat ik ze moest dragen. Het was toch half elf vooraleer ze er alle vier eindelijk inlagen.

Dan eindelijk mails gechecked, een paar blogs gelezen, een beetje geschreven en nu is het tijd om zelf ook in bed te kruipen: ‘k ben de vorige twee dagen mooi op tijd gaan slapen dus best deze goede trend doorzetten (geloof mij: half twaalf is ‘op tijd’ voor mij).