Terugblik – nummer 4

Ja ja, ’t is alweer een volle twee en een halve dag geleden dus kan ik zeggen: terugblik.

Het begon allemaal op een mooie (?) zondagavond rond een uur of 10: een serieuze voorwee. Niet zo een zwakke om te negeren, maar eerder zo een naar de pijnlijke weeën kant op. Even in de gaten gehouden en ja hoor, een 15 minuten later nog een. En dan nog één 15 minuten later … dus Michel maar eventjes gewaarschuwd dat het nu wel eens prijs zou kunnen zijn.

Nog een uurtje afgewacht en toen versnelde het tempo: om de 10 minuten al. Dan maar als bezige bij beginnen rondcrossen: bed verversen, valiezen voor de drie reeds aanwezige kindjes maken, laatste was insteken en de voorlaatste was in de droogkast steken, lijstje overlopen over wat er mee moet.

Tijdens de bezigheden de indruk dat de voorweeën verminderd waren, maar toen ik me eventjes zette bleek van niet: door actief te zijn waren ze alleen niet zo pijnlijk en dus minder voelbaar.

Tegen middernacht een badje genomen: kwestie dat we toch proper gewassen en goed ruikend zouden toekomen in het ziekenhuis (het oog (en de neus) wil ook wat :)). Voor het bad kwamen de voorweeën al om de 8 minuten. Eens in bad weer dezelfde gewaarwording als voordien toen ik actief was: het proces was stilgevallen. Edoch, mij herinnerend dat een warm bad veel leed kan wegnemen op zo’n momenten (ervaring gehad bij Zelie toen ze me met echte weeën in bad lieten plaatsnemen) wachtte ik met conclusies trekken tot ik eruit zou zijn. En ja, eens uit het bad waren de voorweeën er nog steeds: om de 7 minuten.

Toen geprobeerd om te gaan slapen maar 1) omdat ik nerveus was dat mijn water zou breken in het verse opgemaakte bed en 2) omdat de voorweeën nu eenmaal niet van de minste waren geraakte ik niet in slaap, dus maar weer opgestaan en in de living het verdere verloop van de historie afgewacht. Een boekje gelezen en met een half oog naar een slechte griezelfilm gekeken en tegen dan was het 2 uur en kwamen de weeën ongeveer om de 5 minuten (tenminste als ik erop lette).

Discussie met Michel wat te doen: op 4 uur tijd waren het nog altijd maar voorweeën en het kon zo nog uren doorgaan maar wat als het opeens versnelde? Uiteindelijk toch maar mamie gebeld om haar op de hoogte te brengen, en dat het nog uren kon duren, en dat er dus geen haast bij was, maar misschien, voor de zekerheid, eh? en zij zei dat ze er binnen een uurtje zou zijn maar als het veranderde moesten we maar bellen en ze zou vlugger afkomen.

Mamie was er tegen 3 uur en ondertussen waren wij nog aan het wachten. De voorweeën waren niet echt veel vooruit gegaan maar hielden ook niet op.

Michel was ondertussen hard aan het doorwerken om iets klaar te krijgen voor het werk zodat hij het kon opsturen voor we vertrokken.

Tegen 4 uur kwamen de voorweeën om de 3 minuten en vanaf dan: geen vooruitgang meer. Michel was klaar met zijn werk tegen 5u15 en toen besloten we toch maar eens tot aan het ziekenhuis te gaan (met een schop in ons gat van mamie :)).

Grappige situatie in het ziekenhuis. Gezien Michel niet rijdt deed ik het dus maar zelf (hoe zouden we er anders geraken met al die bagage en al) en toegekomen op de spoed moet ge u aanmelden. Ik dus zeggen: “goedemorgen, ik kom denk ik bevallen” en we werden binnengelaten.

Toen ik moest bevallen van Zelie moesten we ook langs de spoed en toen werd ik in een rolstoel neergepoot en reden ze mij naar de kraamafdeling. Deze keer wou ik mijn papieren aanbieden, en de mens aan de balie zei gewoon: “ga maar door naar de kraamafdeling, straat 6” en tot daar de betrokkenheid van de spoed: geen rolstoel nodig voor madam en als ze onderweg bevalt moet ze haar plan maar trekken 🙂 (’t is namelijk wel nog een eindje lopen tussen de spoed en straat 6).
Eens op straat 6 toegekomen was er dezelfde “bezorgdheid”: of we ons nog eventjes wouden zetten, ze zouden zo dadelijk komen. De zetel waar we ons mochten zetten was vlak naast een kamer waar een vrouw duidelijk weeën had want ze schreewde gelijk een varken dat geslacht wordt. Eerst ging één vroedvrouw binnen, twee seconden later een tweede vroedvrouw op de voet gevolgd door de anesthesist.

Michel en ik kwamen bijna niet meer bij van het lachen: absurde situaties. Voor hetzelfde geld moest ik op dat moment bevallen en was er dus niemand om het mee te maken.

Eens die vrouw geholpen was waren wij aan de beurt: naar een arbeidskamer gebracht, onderzocht voor opening (bijna 2 cm); geïnstalleerd aan de monitor en dan was het afwachten hoe het verder zou gaan. Ondertussen was het zowat 6u ’s ochtends.

Michel had een paar afleveringen bij van The Daily Show en daar hebben we dan een tijdje naar gekeken tot ik te moe werd en mijn ogen dichtvielen. Jammer genoeg niet om te slapen want telkens ik wegedommelde kwam er weer een voorwee. Uiteindelijk op mijn zij gerold en rond 7u15 ben ik blijkbaar dan toch in slaap gevallen … tot de volgende voorwee een half uur later.

Ik dacht dus dat het hele proces was stilgevallen en toen ze mij onderzochten om iets voor 8u had ik nog altijd maar amper 2 cm opening. Ze lieten mij nog een tijdje aan de monitor en gezien mijn gyneacoloog blijkbaar ook de gyneacoloog was van de schreeuwende vrouw verder op de gang zou hij later langskomen om te beslissen wat er moest gebeuren.

Eerst nog een onderzoekje om 8u30 (een goede 2 cm al) en rond 8u45 kwam de dokter dan kijken. Hij constateerde bijna 3 cm en besloot dat mijn vliezen zouden gebroken worden om het proces in een stroomversnelling te brengen. Een enorme opluchting voor mij: ik was er bijna van overtuigd dat ik terug naar huis zou mogen gaan tot het “echte” werk begon.

Eens de vliezen gebroken ging het een beetje beter vooruit. Op een half uur tijd had ik plots 4,5 cm opening en vroeg ik een epidurale: ik wou geen risico’s nemen dat het plots té rap voorruit zou gaan en ik dan geen tijd meer zou hebben voor een epidurale. Zelie epiduraalloos proberen op de wereld brengen was poging genoeg. 🙂

Eens de epidurale zat kwam er weer een pauze aan: de frequentie van de weeën vertraagde weer en dus werd een baxter bijgestoken om de weeën weer op te wekken. En de volgende uren ging het zo door: beetje meer druppels uit de baxter, beetje verminderen, een centimetertje bij, nog een halfje … en wij maar wachten.

Tot ik plots te veel pijn kreeg. Het zat eigenlijk zo: de epidurale werkt gemiddeld anderhalf uur en die begon tegen 11u15 uit te werken. Ik bellen dus voor nog een “shot” (de knop lag buiten mijn bereik) en dat kreeg ik zonder problemen. Ondertussen nieuw onderzoekje: 7cm ontsluiting en nog een halve cm voor de baarmoederhals nodig dus we waren er nog belange niet. Een half uur later kreeg ik dus plots toch opnieuw te veel pijn: alsof de epidurale niet werkte. Opnieuw gebeld. De verpleegster wou (kon) niet bijdrukken gezien pas gedrukt een half uur er voor en besloot dus om te onderzoeken: en ja, ik had bijna volledige ontsluiting en de baarmoederhals was zo goed als volledig verstreken. De vroedvrouwen waren dus rap weer aan de telefoon met de dokter: ze hadden hem nog maar pas gemeld dat het nog een tijdje kon duren en dus wouden ze hem tegenhouden voor hij eventueel het spreekuur zou sluiten en naar huis zou gaan (in Drongen).

En plots ging het heel snel. Vreselijke pijnen van de kleine die zat te duwen om eruit te komen. Blijkbaar is het normaal dat er een deel niet verdoofd is door de epidurale, het deel waar het hoofdje tegen duwt om eruit te geraken. Ik dus puffen en doen en eerst had niemand het door omdat de weeën al een tijdje niet meer geregistreerd werden (small hiccup). Na onderzoek bleek ik klaar om te bevallen en werd ik in zeven haasten naar de bevallingskamer gerold met ondertussen de boodschap om vooral niet te persen. Het rare was dat ik eigenlijk helemaal geen persdrang had en ik gewoon pijn had, pijn die ik wel deftig kon opvangen.

Enfin, eens in de verloskamer werden we eerst gevraagd of er een eerstejaarsstudente de bevalling mocht meemaken. Daar hadden wij geen problemen mee. Volgende stap was dat ik even (heel kort) mocht meeduwen met de volgende wee en dat gaf als resultaat dat de vroedvrouw in de gang begon te roepen naar iedereen die het horen kon “dat de dokter moest lopen”: humor.

De dokter was er net op tijd bij voor de volgende wee en met die wee hebben we Anna dan maar op de wereld gebracht.

Supergemakkelijke en -vlugge bevalling dus … alhoewel ze wel een lange aanloop had en het resultaat mag er wezen, al zeg ik het zelf.

Dag één

van mijn zwangerschapsverlof.

Deze morgen controle bij de gyneacoloog: alles lijkt tip top in orde. Harje klopt, organen zijn aanwezig, de baby beweegt goed, … Wat moet een mens nog meer hebben?

Slaap. Sebiets. Eerst iets eten (de innerlijke mens(en) versterken) en dan mijn bedje in: ik voel mij als een uitgewrongen schotelvod. Gans slap en het minste wat ik doe vandaag vereist een inspanning dat het geen naam heeft.

Ik ben dus zeeeeer blij dat ik thuis ben en kan doen en laten wat ik wil en dat is vooral: genieten van de rust. Zo gans alleen thuis is wel zalig … en stil 🙂

Week 37

Nog drie weken te gaan.

Alleszins geen goed begin van deze week. Rotochtend gehad.

Hoe vlot alles gisteren verliep, zo chaotisch en uit de hand gelopen was het deze morgen. De wet van Murphy zeker: alles wat mis kon gaan ging ook mis.

De kinderen waren traag, zowel Zelie als Jan hebben hun melk op de grond gegoten (eigenlijk “gemorst”, maar het was er zo veel …), Jan nog mogen een ander broek aan doen, Zelie die haar leesboek niet vond en die absoluut deze ochtend nog wou vinden, te laat thuis vertrokken, Jan die een paar kuren kreeg in de auto met een half uur gekrijs als gevolg, abonnement “vergeten” verlengen en betrapt geweest, boete gekregen die NIET moest betaald worden verzekerde de conducteur mij maar die hij gaf “voor de verzekering” en die aan het loket toch betaald moest worden “omdat ge uw abonnement niet verlengt madam”. Ben in bleiten uitgebroken voor gans Brugge en voelde mij absoluut 500% belachelijk want zo’n drama was dat nu ook weer niet.

Er zijn van die dagen …

Enfin, nog twee dagen werken en dan: rusten. Het stressgehalte zal stevig naar beneden gaan en de kinderen zullen hopelijk een leukere mama krijgen de komende weken. Ik ben, ik weet het, niet echt meer te genieten en dan vooral ’s avonds niet.

Blijven aftellen dus.

Prepare

Ik ben begonnen aan “de voorbereidingen” voor de bevalling.

Gezien er in onze familie nogal wat kindjes geboren zijn de laatste jaren werden de dingen wel eens doorgegeven, zoals de kleertjes voor de eerste maand. Dus ben ik een lijstje aan het maken met wat er nu allemaal nog moet gebeuren voor de geboorte:

  • het kaartje moet in orde gemaakt worden (ontwerp en lay-out en zo) – voor Michel
  • de valies voor den kleinen maken (kleertjes zijn bij mijn zus – zij zal ze zondag meebrengen)
  • mijn valies maken (hoofdzakelijk pijama’s, toiletgerief en verder één “tenue” voor als ik terug naar huis ga, dus dat is een gemak en kan ik nu al doen)
  • doopsuikertjes afwerken. De “recpiënten” zijn in orde, nu alleen nog vullen. De volledige versiering errond moet wel nog in orde gebracht worden maar gezien ik weet wat ik nodig heb en waar ik het kan vinden, zal dat geen problemen geven
  • valiezen maken voor de kindjes. Terwijl ik in het ziekenhuis ben gaan ze logeren bij mijn schoonfamilie (grote dank), dus moet ik eens beginnen kijken naar wat zeker meemoet. Een lijstje apart dus opstellen want gezien het (hopelijk) nog een aantal weken is kan ik nu al moeilijk hun valies klaarzetten
  • adressen verzamelen. Nog iets voor Michel. Het adressenbestand van bij Jan zijn geboorte zit in een computer die al een tijdje niet meer gebruikt wordt. Michel moet hem dus weer aanzetten en de adressen eruit halen om dan te kunnen kijken welke nog geldig zijn en welke niet en om, uiteraard, de lijst aan te vullen waar nodig (ja, in die twee jaar hebben we een aantal nieuwe mensen leren kennen die we toch wel een kaartje zouden willen sturen :))
  • de drukker contacteren en zien hoeveel werk hij al heeft rond de voorziene periode en of we er nog tussen kunnen, maar normaal gezien is dit geen probleem.

Voor het moment is dat het zo wat, denk ik. Maar als ik iets vergeten ben: geef maar commentaar 🙂 En nee, “valies voor Michel maken” ben ik niet vergeten bij de puntjes: ik zou zo denken dat hij “groot en oud” genoeg is om daar zelf aan te denken 🙂

Week 36

En zo gaat het goed vooruit. Nog 4 weken te gaan.

Vanaf volgende week “zou” de kleinen mogen komen: blijkbaar is alles volgroeit aan 37 weken en komt ie alleen gewicht bij. Dus nog minimum een week volhouden.

Liefst nog 2,5 weken. Ik heb het hem gezegd: vanaf 25 maart moogt ge komen! Dit heeft alles te maken met mijn “perfecte” planning van gecombineerd zwangerschapsverlof, ouderschapsverlof en vakantie waardoor ik thuis zou zijn tot en met 3 september. Als ie vroeger komt verlies ik al enkele dagen zwangerschapsverlof en dat willen we niet hé 🙂

Trouwens, daarvoor heb ik nog een aantal dingen gepland die ik liever niet wil missen (uitstellen gaat immers niet).

Voorlopig geen problemen meer, wat ook altijd zeer goed is. Sinds ik mij aan mijn besluit hou om geen zware dingen meer te heffen en hulp te vragen wanneer nodig gaat alles veel vlotter. Maar dat is niet echt verbazingwekkend, nietwaar.

Check up

Deze morgen weer controle bij de gyneacoloog.

Ik had al geschreven dat ik er naar uitkeek wegens een beetje zorgen. Zaterdagavond heb ik voorweeën (geen harde buiken) gekregen dat het niet normaal was. Er ’s nachts ook veel wakker van geworden, dus heel slecht geslapen. Zondag nog veel voorweeën gehad, maar niet meer zo frequent en tegen ’s avonds waren ze zo goed als gedaan.

Bij Louis en Jan waren de voorweeën hét teken dat de bevalling begonnen was.

Ik was dus een beetje bang voor een vroeggeboorte. Ok, ik ben al 34 weken (+5 dagen) ver en het zou in se niet veel problemen geven voor de baby. Normaal gezien zou hij alleen nog in de couveuse moeten maar zouden er geen echte complicaties meer zijn (wordt beweerd). Maar toch: ik zet liever kinderen op de wereld die ik bij mij kan houden vanaf het begin.

Maar alles blijkt in orde: nog geen opening, de kleinen beweegt nog goed (dat wist ik zelf wel natuurlijk) en heeft een goede hartslag. Hij zou nu ongeveer 2kg 300g wegen. Dus ben ik gerustgesteld.

Advies van de dokter: het is een teken dat ik veel meer moet rusten. Gemakkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk. Er zijn hier nog 3 kinderen, de boodschappen moeten gedaan worden en ik werk nog. Michel heeft zijn rug gebroken waardoor hij niet kan helpen met de zware dingen en hij heeft trouwens toch geen rijbewijs, zodat daar ook niet al te veel hulp in zit.

Ik ga wel proberen niet meer zo de held uit te hangen. Voor de boodschappen zal ik mijn schoonfamilie inschakelen. Gezien zij ook boodschappen moeten doen weet ik dat ik gerust mag meegaan met hen om de mijne mee te doen. Vooral nu de straat hier volledig openligt zal het enorm helpen met het naar huis sleuren van de zware dingen.

Meer rusten ga ik ook doen: vroeger in mijn bed en in het weekend gaan slapen als Jan zijn middagdutje doet.

Binnen 3 weken ben ik dan thuis en dan ga ik … NIETS doen … behalve de kinderen naar school brengen en ophalen, de boodschappen doen, het huis langs de kant houden, wassen, strijken, … 🙂 Maar niet echt hoor. Het minimum zal gedaan worden tot de bevalling en ondertussen zal ik eens beginnen rondbellen voor hulp in huis. Lang genoeg uitgesteld.

Week 34

Weer een week dichter bij het grote gebeuren.

Nog 3 weken en 1,5 dagen te werken en nog 6 weken voor de uitgerekende bevallingsdatum. Het gaat vooruit, joepie jee.

Niets speciaals te melden: nieuwe kwaaltjes zijn de laatste tijd uitgebleven, de oude (rugpijn, geen stamina, moe …) blijven.

Den kleinen is nog altijd superbeweeglijk, wat alleen maar een goed teken is voor het moment: hij leeft nog en wat kan een moeder zich nog meer wensen. Als het ook betekent dat hij zijn “wilde haren” tegen de bevalling dan zal kwijt zijn, des te beter. Hoop doet leven, zeggen ze daartegen, want ik vrees eerder dat dit een voorbode is van wat ons te wachten staat aan activiteit.

We will keep you posted 🙂

Week 33

Nog 7 weken te gaan.

De kleinen ligt lastig momenteel: ergens op mijn maag zodat ik bijna constant het gevoel heb dat ik teveel gegeten heb.

Het wordt tijd dat hij een beetje zakt. Niet te veel, want hij moet nu niet te (veel te) vroeg geboren worden, maar toch een beetje zodat ik weer een beetje meer plaats in mijn maag heb.

Ik ben serieus aan het aftellen.

Suiker

Voor elk van mijn kindjes heb ik de “doop”suikertjes zelf gemaakt.

Al zeg ik het zelf, ik ben nog niet zo slecht in handwerk (meer specifiek haken, patchwork en quilten) én wat nog belangrijker is: ik doe het ook graag, zij het in periodes.

Voor Zelie heb ik een T-shirt gehaakt met streepjesmotief in. Het was in allemaal vrolijke, nogal felle kleuren en het pastte bij het seizoen: eind juni.

Voor Louis heb ik een bloemetje gedaan in Iers haakwerk. Voor de mensen die niets van haken kennen: dat is met reliëf in.

Jan kreeg een wantje, wat ook toepasselijk was voor februari.
Voor nummer 4 ben ik nu al bijna 7 maand mijn hoofd aan het breken. Al verschillende ideeën gehad en verworpen. Eén ding uitgeprobeerd en dat zou te veel tijd in beslag nemen.

Ik ben nu iets nieuws aan het uittesten en het lijkt te lukken. Enige nadeel: om zeker te weten of het zou kunnen lukken moet ik nog tot het einde van de maand wachten omdat de nodige “requisieten” dan pas in de winkel toekomen. Dat betekent jammer genoeg ook dat ik ofwel nu moet proberen blind te werken, ofwel moet wachten tot het eind van de maand … en dat maakt het wel heel erg kort dag om zo’n 50+ suikertjes in elkaar te boksen.
Nog 9 weken te gaan. Better get a move on 🙂