Stomp

De wekkerradio loopt af om 6.30u. Er is nog even het einde van een muziekje en dan, het eerste wat ik hoor ‘een busongeval in Zwitserland. Een bus vol kinderen die terugkeerden naar huis. 28 doden waaronder 6 volwassenen en 22 kinderen. 22 kinderen gewond, waaronder enkele in kritische toestand. Het ongeval gebeurde in een tunnel. Meer details zijn nog niet bekend‘.

Het bericht komt aan als een stomp in mijn maag. Ik ken die kinderen niet, maar ik voel het aan alsof het mij kon overkomen zijn. Jan ligt naast mij in bed (hij was net voor het aflopen van de wekker in bed gekropen wegens nachtmerrie) en ik pak hem eens goed vast. Omdat ik het kan. Omdat ik de troost van zijn warme lijfje nodig heb. Omdat hij er wel nog is.

Ondertussen allemaal berichten op tinternet. Medeleven met de familie, verslagenheid en een link naar de blog van die kinderen. Over hun belevenissen op skireis … en ik begin spontaan te wenen. ‘Tot morgen of woensdag‘ schrijven ze. Voor 22 onder hen zal dat niet meer zo zijn. Het is hartverscheurend.

Veel sterkte aan de familie, vrienden, kennissen en klas/schoolgenoten.

Weet ge nog?

Dat ik eens schreef over mijn autobeschermengel? Awel, gisteren ontdekt dat hij nog steeds op mijn schouder meereist.

Het begon enige weken geleden, toen ik de ontkoppeling induwde om te schakelen en ik een ‘toink’-geluid hoorde, zo van een veer die terugsprong. Michel hoorde het ook en we vonden allebei dat dat niet goed klonk en ik dus beter langs de garage kon passeren.

Maar toen maakte ik een afspraak, ook om de airconditioning te laten nakijken, en tegen dat ik naar de garage moest was dat geluid al lang gedaan en vergat ik het dus om te vragen dat na te kijken.

En toen ging ik gisteren met de kinderen naar Terneuzen, gaan zwemmen. Een heel leuke, ontspannen dag gehad, rond 16.30u afgerond om naar huis te gaan, want we hadden bezoek ’s avonds en ik wou nog langs de Colruyt om inkopen te doen.

Bijna in Gent gekomen, net voorbij de grote lichten op de Kennedybaan waarbij je kan afslaan om naar de Ring te gaan, hoorde ik een klak: iets brak. Mijn hart sloeg een paar tellen over, maar voor de rest merkte ik niets: de auto deed gewoon en normaal. Ik hoopte dat we zonder problemen thuis zouden geraken maar begon voor de zekerheid toch trager te rijden.

Een paar tellen later staan we stil voor de lichten om af te slaan naar de Afrikalaan, net tegenover de Weba. Toen ik wou vertrekken brak de koppeling door: plat tegen de vloer en geen terugslag meer. Daar stonden we dan, midden op een oerend druk kruispunt, gelukkig nog voor de lichten, en geen beweging meer in de auto te krijgen. En gelukkig dat het gebeurde op het moment dat we stilstonden.

Gevarendriehoek dan maar gezet, Touring gebeld, kinderen uit de auto gehaald en gaan wachten in de Weba: nog een geluk dus bij een ongeluk dat we toch ergens binnen konden schuilen.

Touring was gelukkig nog rap ter plaatse. Het gebroken stuk hebben ze kunnen herstellen, zodat de auto niet moest weggesleept worden en wij dus zonder auto kwamen te zitten.

De Colruyt hebben we niet meer gehaald, maar we waren wel thuis tegelijk met het bezoek. Nog een ‘voordeel’: in plaats van zelf te staan koken heb ik mij nu lekker kunnen laten verwennen op restaurant.

Mijn beschermengel heb ik ondertussen nog eens op mijn blote knieën gedankt en ik hoop dat hij nog heel, heel lang bij mij blijft.

Controle

Vandaag nog eens een controle gehad met Anna voor haar handje. Deze keer niet bij Harry, maar bij de plastisch chirurg zelf. Enfin, zijn assistent toch.

‘k Moet zeggen dat ik niet zo overtuigd was van die jongen. Goeie student waarschijnlijk en zo en ook op weg om een goede dokter te worden, maar ik denk niet dat hij al veel ervaring heeft met brandwondenverloop bij kleine kinderen.

Dus na zijn ‘diagnose’ toch nog eens langs geweest bij Harry. In theorie omdat Anna haar verbandjes toch nog eens onder de naaimachine moeten, maar dan toch maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om de diagnose van de dokter te bespreken.

En Harry is eerder van mijn mening en ik voel mij toch wat meer gerustgesteld 🙂 Ondertussen ook een nieuw soort siliconen gekregen om uit te testen en binnen twee weekjes eens terug voor een evaluatie.

Voor de rest ziet het er allemaal goed uit en evolueert alles prima, maar het zal nog een hele tijd duren voor we er vanaf zullen zijn.

Barst

Deze morgen kreeg ik telefoon van school: Zelie was gevallen en op het eerste zicht leek het nogal mee te vallen (geschaafde knie), maar na een half uur kloeg ze van veel pijn in het topje van haar duim en of ik haar misschien zou kunnen komen halen om eventueel naar de dokter te gaan?

Geen probleem en dus ik naar school om Zelie te halen en dan rechtstreeks naar de huisarts.

We waren de enigen in de wachtkamer dus moesten we gelukkig niet lang wachten. Klein onderzoek en hij dacht dat het al bij al wel meeviel, maar toch een doorverwijzing naar de radioloog om zeker te zijn dat er geen barstje was.

En wat raadt ge? Uiteraard is er een barstje. Een zeer fijn barstje, amper te zien, maar toch een barstje. Dus twee weken geen sport voor Zelie: geen turnen, geen zwemmen en ook geen saxofoon want ze heeft nu eenmaal die duim nodig om te kunnen spelen.

Ze is er niet content mee.

Handjesvervolg

Vandaag nog eens met Anna op controle geweest voor haar handje en Harry was zeer tevreden over hoe het eruit ziet. Het was een maand geleden en we hebben alleen goede commentaar gekregen. Ik was blij, want ook al denk ik dat het er goed uitziet, het is toch altijd afwachten wat de kenners ervan zeggen.

Het vervelende aan die hand is, dat je  er als verzorger, nooit een dagje vrij van kan nemen. Nooit kan je zeggen, ik heb vandaag echt geen goesting/ben veel te moe. Het moet gedaan worden. ’s Ochtends én ’s avonds. Het moet gehydrateerd blijven, 24u op 24u en als je dat niet minstens 2 keer per dag verzorgt, dan droogt het volledig uit met alle (negatieve) gevolgen vandien.

En als dat nog geen tijd genoeg in beslag nam (hand wassen, 2 tot 3 keer inwrijven met vettige crème, siliconen erop, drukverband erover en dan beginnen prutsen onder dat verband tot die siliconen weer mooi plat liggen), heb ik er nu nog een taak bijgekregen, als kinesist.

Minstens één keer per dag zal ik haar vingertje(s) moeten strekken op een bepaalde manier: 30 seconden aanhouden en dat 3 x na elkaar. Liefst in het weekend ’s ochtends én ’s avonds.

Er moeten dringend meer uren in een dag komen.

Model 3

Sinds vrijdag heeft Anna dus haar nieuwe handschoen. Model 3 en het ziet er naar uit dat we nu (eindelijk) het goede model vasthebben. Het is een handschoen in siliconen uit één stuk, met gesloten vingers en daarboven een drukhandschoen dus.

Nu moet het gebruik weer opgebouwd worden zodat haar huid weer kan wennen aan de siliconen, maar net zoals met de kleine lapjes ervoor, geeft dat tot nu toe geen enkel probleem. Vanaf morgen zal ze er de hele nacht mee slapen. Overdag zal ze dan nog gewoon de andere handschoen dragen.

Het lijkt toch al effect te hebben. Voor ze de handschoen aandoet smeer ik er een dikke laag crème op en als ik hem weer afdoe is haar hand nog vochtig. Doel bereikt dus. De littekens voelen ook al minder ruw/droog aan, dus het gaat de goede weg op.

Derde keer goede keer? Het lijkt erop.

Evolutie

Sinds Anna uit het ziekenhuis is gaan we elke vrijdag op controle bij de dienst plastische chirurgie, afdeling brandwonden. Zo was er eerst controle bij de coördinator om de nodige opvolging en nazichten te doen, dan een consult bij de chirurg om te zien of alles goed evolueerde en genas en sinds de wonde dicht is, is het controle voor wondverzorging bij Harry. Hij deed de opmetingen van haar handje voor de drukverbanden en volgt op of alles goed evolueert en wat er nog allemaal moet gebeuren.

Eerst was er het vingerloos verbandje:
Anna aan tafel

Het was opgemeten van iets meer dan de bovenkant van haar knokkels tot onder de wond op haar arm. Bleek dat, na een beetje gebruik dat het verbandje ‘kromp’ zodat de siliconen zichtbaar werden en dus niet meer goed op hun plaats bleven (en ook ongelooflijk vuil werden).

Dus werd haar hand opnieuw gemeten en nu kreeg ze twee verbandjes: eentje voor haar hand met vingers-zonder-top, en eentje voor haar onderarm.
Anna in de keuken

Dat werkt zeer goed, al is het ongelooflijk lastig (voor mij) en soms een beetje pijnlijk (voor Anna) om aan te doen. Bij dat vingerloos verbandje konden we een ‘puntzakje’ over Anna’s vingers trekken, een zakje dat ook een beetje over de siliconen kwam, en zo de handschoen mooi aantrekken terwijl de siliconen mooi plat bleven. Nu moet ik er mijn vingers onder steken om die siliconen plat te houden, wat niet zeer evident is. Het is nu eenmaal een drukverband of m.a.w. zeer smal/spannend en daar nog eens uw vingers ondersteken … Ge kunt u misschien inbeelden waarom het soms pijnlijk is voor Anna. Zeker als dat niet goed gelukt is en ik het verband moet terugvouwen om die siliconen recht te krijgen.

Maar eens de siliconen goed zitten is het effectief een beter verband en Anna is er veel meer op haar gemak mee.

Op controle gisteren was Harry toch niet tevreden over de wondevolutie. Er begint zich op haar hand en knokkels een stuk zeer droge huid te vormen en hij ‘ondervroeg’ mij of ik haar hand wel genoeg inwreef met de crème. Ik doe dat zoals geïnstrueerd: ’s ochtends en ’s avonds, telkens een drietal keer. Als het te droog aanvoelt zelfs meer. Conclusie: Anna heeft van nature een zeer droge huid. Iets wat ik al zeer lang weet, nl. sinds de geboorte, en iets wat de andere drie ook hebben. Het is verbeterd met ouder te worden, want als baby was dat veel en veel erger, maar ze hebben allemaal een zeer droge huid.

Positieve nieuws daaraan: ze verdraagt de siliconen veel beter, wat effectief zo is. Toen ze die in het begin moest aandoen was dat een uur in de ochtend en een uur ’s avonds en zo elke dag een uur uitbreiden tot ze dat 22u kon verdragen. Anna had meer last van haar hand als ze de siliconen niet aanhad, dan als ik ze aandeed en in plaats van dat op te bouwen op 2 weken zat ze na 1 week al bijna aan een volledige dag.

Die siliconen dienen namelijk om het vocht vast te houden en het littekenweefselvorming tegen te gaan. Littekenweefsel kan er namelijk voor zorgen dat haar huid samen trekt waardoor de pezen en spieren eronder ook gaan samentrekken. Op de plaats waar dit aan het gebeuren is, de knokkels van haar vingers, is daar dan nog een slechtere plaats voor want hierdoor kunnen haar vingers verkeerd gaan groeien (wegens tekorte spieren en pezen) en op langere termijn kan het ervoor zorgen dat ze een klauwhandje krijgt.

Negatieve nieuws dus aan die droge huid: 2 uur nadat ik haar handje drie keer had ingewreven én er siliconen op hadden gelegen om het vocht vast te houden, bleek haar huid alweer poerdroog, alsof er nooit crème was aangeweest.

Harry heeft dus een nieuwe oplossing bedacht. Anna’s handje is nu voor de derde keer opgemeten, deze keer mét volledige vingers, en tegen volgende week zal ze een handschoen hebben volledig in siliconen gemaakt. Deze zal dienen om ’s nachts mee te slapen en zo zal ik ’s avonds een laag crème op haar handje kunnen leggen die dan de ganse nacht kan inwerken.

Allez huppe. Next!

Genezing

’t Gaat de goede richting uit met Anna haar handje. Voor het eerst sinds het gebeurde is er verandering te zien aan de wonde: het vel komt los en is zich aan het vernieuwen. De huid gelukkig niet.

Dat is positief én negatief want daardoor voelt Anna sinds gisteren voor het eerst pijn. Pijn gecombineerd met jeuk, een afschuwelijke combinatie dus.

Voor de zekerheid vorige nacht nog eens gepasseerd op de spoed. Michel dacht etter te zien in de wond en aangezien we niet goed weten wat we onder ‘normale’ verloop moeten verstaan (het is nu niet alsof we ervaring hebben met zo’n ongevallen) heb ik haar handje laten nakijken.

Maar genen paniek dus. De wond ontwikkelt zich goed en normaal: er vormen zich nu blaren en die komen open en ondertussen wordt er nieuwe huid gemaakt. Niet leuk (om het zacht uit te drukken), maar allemaal deel van het genezingsproces.

We hebben een onrustige nacht achter de rug met Anna die tussen ons sliep en ik die haar goed handje tegenhield omdat ze niet zou krabben aan haar verband. Het zal de laatste nacht niet zijn. Ondertussen ligt ze hier op mijn schoot half te wenen, half te neuten en ja, ze heeft al pijnstillers gekregen, dus meer kunnen we niet doen, jammer genoeg.

Hopelijk verbetert het rap, zowel voor haar als voor mij, want er is weinig zo frustrerend als uw kind weten pijn hebben en er niets aan kunnen doen.

Na twee dagen

Deze namiddag controle bij de dokter voor Anna haar handje en er is nog niet veel van te zeggen. Toen ze klem kwam te zitten is door de wrijving (dat denk ik toch) haar opperhuid van haar onderhuid losgetrokken geworden en nu heeft ze zo’n hele plek waardoor het lijkt alsof ze een serieuse brandwond heeft: van op haar onderarm tot en met de linkerkant van de bovenkant van haar hand.

In eerste instantie ziet het er OK uit: het vel is roze en dus is er doorbloeding, maar dat kan nog altijd keren. Time will tell.

Om de twee dagen moet ik nu het verband verversen en vrijdag hebben we opnieuw afspraak. Tegen dan zou er zeker al verbetering zichtbaar moeten zijn. Als ik voordien twijfels heb, onmiddellijk teruggaan. Niet dat ik weet wat ze zouden kunnen doen als het begint af te sterven. Op zo’n vragen kom ik wel, maar dan eens ik de afspraak verlaten heb. Dus heb ik die niet gesteld op de consultatie.

Maar we concentreren ons op de positieve dingen: Anna heeft er geen pijn meer aan. Niet in de zin van dat ze er niets aan voelt: als je er aan komt, dan doet het wel pijn. Wel in de zin dat ze haar hand normaal gebruikt en niet zit te huilen telkens ze er mee beweegt of ergens tegen botst. Dus, ze gebruikt haar handje alsof er niets aan is en nu haar vijf vingers zo goed als volledig vrij zijn kan ze er nog veel meer.

Zondagavond wordt het verband nog eens gewisseld. Ik ben benieuwd.