Boe!

Anna is er, meer dan twee uur na haar dutje, toch nog doorgekomen en is zich beginnen amuseren.

Eerste spelletje: het zakje-met-de-enkele-sokken leegmaken en dan de sokken van één kant van de kamer naar de andere verhuizen en weer terug … en terug, en… U raadt het al.

Toen ze dat beu was heeft ze het ‘piep’-spelletje een nieuwe draai gegeven: ze nam het nu-lege-zakje-van-de-enkele-sokken deed het over haar hoofd en kwam dan bij één van ons staan. Dan deed ze het zakje van haar hoofd, bekijkt u met blinkende pretoogjes en zegt met het allerliefste lachje ‘Boe!’, uiteraard enkele seconden nadat het zakje al van haar hoofd is.

Hilarisch gewoon en ze lacht zich een breuk telkens als wij beginnen te lachen.

Het zakje is duidelijk een bron van inspiratie voor talloze spelletjes (nu heeft ze er haar popje ingestoken en loopt ze er al zingend mee rond). Ik zal maar uitkijken naar een ander recipiënt om de kousen in te doen.

Herkenning

Anna zit bij mij in de zetel, op/naast mijn schoot. Eigenlijk zo goed als constant sinds ze haar middagdutje gedaan heeft.

Dat middagdutje heeft haar vandaag duidelijk geen deugd gedaan want sinds ze wakker is neut ze en wil ze eigenlijk alleen op mijn schoot zitten. Dus zit ze bij mij en ondertussen doe ik wat achterstallig lezen op de computer.

Zo lees ik o.a. het verslag van het interview bij Urgent tot plots Anna uitroept: ‘Elsje!’ en wijst naar het scherm. En zowaar: er staan foto’s bij het intervieuw met Els erop en Anna kent Els en nu blijkt dat ze haar zelfs zeer goed kent want ze herkent zelfs haar profiel  op een foto.

Wijs! (en nu ik het weggedaan heb om dit te schrijven zit ze naar de computer te wijzen en zegt ze ‘Elsje! Elsje!’. ‘k Ga het dus maar rap terugzetten voor er gebleit van komt 🙂 )

Blablablablabla

Anna zit duidelijk in een periode van spraakontwikkeling. Bijna alle woorden die je uitspreekt probeert ze na te zeggen en meestal lukt dat nog goed ook.

Het is ongelooflijk leuk om naar te luisteren en te horen hoe ze van vandaag op morgen plots een x aantal woorden meer zegt én beter uitspreekt. Haar broers waren zo rap niet in hun spraak, haar zus daarentegen was ook zo rap en, als ik mij niet vergis, zelfs nog een tikkeltje rapper.

Het nadeel is: onophoudelijk gekwetter. Non-stop gebabbel en gevraag. Vanaf het moment dat ik haar afhaal bij de onthaalmoeder tot we thuis zijn is het onophoudelijk ‘mama, mama, mama’ tot ik naar haar kijk. Eens ik kijk en haar antwoord, duidt ze één of ander iets aan en geeft het een naam (meestal onverstaanbaar en god mag ook weten wat ze nu gezien heeft) waarna ik goedkeurend bevestig en weer wegkijk. De seconde dat ik mijn hoofd draai herbegint het ‘mama, mama, mama’, tot ik weer kijk.

Daartussendoor proberen Jan, Louis en Zelie ook nog eens hun verhaal te doen van hun dag. Hun leuke en soms minder leuke momenten te vertellen van wat ze gedaan hebben.

Het resultaat tegen dat ik thuiskom: een hoofd dat op ontploffen staat. En dat allemaal binnen een tijdspanne van 15 minuten. Fantastisch.

Tegen dat ze ’s avonds allemaal in bed zitten ben ik volledig leeg. Want ge denkt toch niet dat dat gekwetter stopt eens we thuiskomen? Ah neen. Natuurlijk niet. Anna blijft voortkwebbelen terwijl de anderen constant dingen vragen of tegen elkaar aan het kwetteren zijn of ruzie aan het maken zijn.

Ge kunt u dus misschien inbeelden hoe ik mij voel als alle kindjes eindelijk slapen.

Een klein leven

Wat kan Anna ondertussen zoal? Af en toe schrijf ik wel eens iets van haar nieuwe kunstjes, maar nu eens een klein overzichtje.

Vorige week is Anna zestien maanden geworden en volgens ‘de boekskes’ zit ze op schema. Ons kleine meid is een echte hartendief. Ze kan je zo aankijken met haar blauwe ogen zodat je helemaal smelt … en dat weet ze zeer goed. Ze is erg pienter, maar welk kind van (bijna) anderhalf is dat niet.

Anna

Ik bedoel hiermee dat ik altijd zo versteld sta van die kleine ukjes. Amper een armlengte groot en ze weten zeer goed wat ze willen en hoe het te verkrijgen. En dan volgt het moeilijke deel: neen zeggen, want hoe kan zo’n klein ding nu iets opzettelijks verkeerd doen 🙂

De laatste weken begint ze meer en meer te zeggen, of beter: woordjes te herhalen. Nieuwe klanken komen vlotter en vlotter uit haar mond maar echt veel verstaan zal de buitenstaander nog niet doen. Bepaalde woorden zegt ze (bijna) perfect: chat, shoe, been, teen, konijn, mama, papa, … en ik mis er wel nog een paar, andere zegt ze herkaanbaar genoeg: Owie (Louis en Zelie), katshé – thys – Kathys (voor Hécate en/of Nephthys),

Anna in de auto

Haar lichaamsdelen kent ze al bijna allemaal: kin, mond, neus, been, teen, voet, hand, … Niet dat ze ze allemaal al bij naam noemt, maar als je vraagt waar ze zijn dan toont ze ze mooi aan. Aanduiden bij een ander, dat lukt niet zo helemaal. Bij mij kan ze mijn neus al aanduiden maar toen papa haar vanavond vroeg om zijn neus aan te duiden greep ze naar haar eigen neus.

Lopen, dat doet ze … of toch niet. Het hangt er van af wat je onder lopen verstaat. Ze kan hele afstanden aan de hand lopen maar laat voorlopig nog altijd niet los. Ze kan het. Alleen staan en lopen. Maar ze doet het niet. Wil niet. Alhoewel ik de laatste dagen ook hier een beetje verandering zie. Af en toe stelt ze zichzelf recht en doet een pasje of drie, soms vier, en dan zet ze zich weer neer. In vergelijking met de andere drie is ze dus de traagste: al twee en een halve maand trager dan Zelie en Louis en anderhalve maand trager dan Jan. Maar ik maak mij geen zorgen: ik heb het zware vermoeden dat ze weet dat, eens ze zelfstandig loopt, we haar minder gaan pakken. Dom, dat is ze alleszins niet 🙂

Maar ze loopt misschien nog niet zelfstandig, klimmen doet ze als de besten en helemaal zonder hulp: op trappen en stoelen, in zetels. Op en af, op en af. Ze kijkt altijd doodcontent als ze op ‘een grote’ stoel of zetel zit. Glunderen doet ze dan.

Anna in de trekzetel

Ze hangt soms (te) veel aan mij en ik geef toe, het is moeilijk haar niet op te pakken. Ze is ook mijn laatste en ik wil zoveel mogelijk van haar genieten. Maar ik zet haar ook genoeg neer dat ze haar plan moet trekken en in eerste instantie zet ze dan haar keel ongelooflijk luid open. Als je niet beter zou weten is het alsof ze net zwaar mishandeld werd. Eens ze merkt dat je er toch niet op reageert is het even prompt gedaan als het begonnen is en begint ze mooi te spelen alsof er nooit iets gebeurd is.

Haar broers en zus heeft ze volledig rond haar kleine vingertje gewonden. Stuk voor stuk zijn ze dol op haar. Zelie doet niet liever dan met haar rondzeulen en soms vechten ze bijna om met haar te kunnen spelen. Zeer leuk om zien. Uiteraard is het niet altijd zo. Meestal doen ze het pas als het hen uitkomt natuurlijk, maar toch spelen ze er heel veel mee.

Voor de rest is ze zeer vreemd bij mensen die ze niet kent, behalve als ze bij mij of bij Michel op de arm zit. Alhoewel, dan nog steekt ze haar hoofd weg als ze kan. En ergens is het onvoorspelbaar hoe lang het duurt. Overlaatst bij mijn zus, haar tante, heeft ze bijna het hele bezoek aan mijn benen gehangen. De dag erop, bij vrienden, was ze na een half uur al bijna het hele huis aan het verkennen. De aanwezigheid van een kat kan daar fel toe bijgedragen hebben want van onze poezen, daar kan ze niet genoeg van krijgen.

Anna doet niet liever dan de poezen op haar schoot te hebben of de poes te aaien en er in de buurt van zijn. Ze is zot van die beesten. Hecate laat ze eigenlijk met rust maar Nephthys daarentegen. Ik vraag mij af of ze doorheeft dat Nephthys eigenlijk maar een klein katje is net zoals zij een kind is. Gelijk kinderen kinderen aantrekken, misschien is het ook zo met dieren?

Anna slaapt goed: ’s nachts toch zo’n twaalf uur en dan doet ze een flinke middagdut van een drietal uur. Ik weet echt niet of ze nu al die uren slaapt, daar niet van. ’s Middags ga ik altijd eens kijken na drie uur en dan blijkt ze altijd wakker te zijn. Hoe lang al? Niemand weet het want Anna geeft geen kik als ze wakker komt: ze brabbelt niet tegen zichzelf of begint niet te huilen of maakt ergens een of ander lawaai. Voor hetzelfde geld slaapt ze maar één uur en ligt ze dan nog twee uur stilletjes en braaf in haar bedje. Maar dat denk ik niet. Ik weet zeker dat ze minimum twee en een half uur slaapt en dat ze na drie uur zeker wakker is, dus ga ik haar halen na drie uur. Alles ertussen is extra rust en blijkbaar stoort het haar niet.

Anna in de zon

Ondertussen kan ze ook volledig zelfstandig eten en drinken … maar het is toch beter om het haar niet volledig alleen te laten doen. Het scheppen lukt beter en beter en drinken van een beker is absoluut geen probleem. Maar als je er niet op toekijkt dan vliegt het eten voor je het weet op de grond en gooit ze de inhoud van haar beker over haar schouder. Aangezien ze dat nooit doet als je erbij bent vermoed ik dat het een tactiek is om aandacht te krijgen. Ze is nog klein genoeg om ermee weg te komen. En als ik het niet doe, dan mag ik de keuken kuisen, dus de keuze is gauw gemaakt.

Nee. We hebben niets te klagen van ons meisje. Ze is lief, braaf en ze luistert (toch meestal). Het is een wolk van een kind en ik geniet met volle teugen van mijn laatste baby.

Spraakkunst

Anna bouwt langzaam maar zeker haar woordenschat op.

Momenteel zegt ze al ‘mama’, ‘papa’, ‘teen’, ‘bee'(r), ‘chat’ (FR voor ‘poes’ dus) en ik zal er wel een paar missen, maar haar laatste woordje is eigenlijk wel zeer leuk: ‘konijn’.

Een dag of twee geleden zei ze nog ‘koon’ maar Zelie heeft er even mee geoefend en plots kwam er ‘konijn’ uit. Heel mooi uitgesproken. Met een korte ‘o’ en de ‘n’ uitgesproken zoals een Spaanse ‘n’ met een tilde op. Een beetje als ‘konnjijn’.

Heel schattig. Net als ons ganse meisje 🙂

Controle op 15 maand

Gisteren was het de allerlaatste controle bij Kind & Gezin met Anna. De resultaten:

  • gewicht: 9,660 kg
  • hoofdomtrek: 47 cm
  • lengte: 76 cm

Anna kan alleen eten (nog niet goed scheppen, maar het lepeltje naar haar mond brengen en eten erin stoppen is geen probleem: de lepel wordt niet omgekeerd en alles beland in haar mond) en van een beker zonder tuit drinken, en blijkbaar is dat nogal vroeg, dus op dat vlak scoort ze.

Ze loopt nog niet alleen en zegt nog niet veel woorden, maar dat is niet speciaal laat, eerder normaal.

Voor het lopen is ze wel goed aan het oefenen. Vandaag liep ze voor het eerst aan één hand zonder dat ze na twee passen begon te zagen opdat ik ook mijn ander hand zou geven.

Qua spreken, vermoed ik dat Anna niet al te vlug zal zijn: ze kan het zo goed uitleggen zonder woorden dat ze er waarschijnlijk niet gauw het nut van zal inzien 🙂

Voor de rest doet ons meisje het heel goed, niets op aan te merken.

Laatste controle en tevens laatste spuitjes (polio/di-te-per/hepatitis en het nieuwe vaccin tegen pneumokokken). Daar waar Anna nog geen enkele keer gereageerd heeft op de vorige spuitjes, had ze vandaag toch een beetje verhoging, maar ondertussen is dat ook al weer volledig voorbij.

In principe is er nog een bezoek op twee jaar, maar ik heb maar gezegd dat ik daar niet aan mee doe: ik zie er het nut niet echt van in. Zelie heeft dat bezoek wel gehad, maar eigenlijk alleen omdat Louis dan pas geboren was en we er toch moesten zijn voor hem. Voor Louis en Jan had ik telkens wel een afspraak, maar uiteindelijk ben ik er nooit geraakt. Deze keer heb ik er dus gewoon geen gemaakt en gezegd dat ze mij ook niet moesten contacteren, want anders doen ze dat wel.

Dus wat ons betreft hebben we gisteren een hoofdstuk afgesloten.

Next.

Up and running

Door al de drukte van gisteren was ik het nog haast vergeten ook.

Voordat het volk toekwam gisteren in de zaal had Michel een beetje (voor de kinderen) leuke muziek opgezet. Anna was aan het kruipen en toen ze de muziek hoorde begon ze te ‘dansen’: op haar knietjes hief ze haar armpjes afwisselend omhoog op maat van de muziek. Ongelooflijk grappig om zien (en neen: we hebben er geen beelden van).

Na een zeer korte tijd vond ze dat niet meer leuk en ging op haar poep zitten, vandaaruit zette ze zich recht, zonder enige steun, EN DEED TWEE STAPPEN! volledig alleen en zelfstandig.

Daarna heeft ze het nog eens gedaan, voor het volk toekwam, en ’s avonds, toen ze eindelijk volledig op haar gemak was met het volk, heeft ze het nog eens gedaan.

De marathon zal ze nog niet zo gauw lopen, maar haar eerste stapjes zijn dus een feit (en neen, ook hier hebben we geen beelden van 🙁 ).

Coördinatie

Jawel: nog eens een postje over Anna.

Haar fijne motoriek gaat er ook met sprongen op vooruit. Sinds enige tijd wil ze bijna niet meer eten als ze het niet zelf kan doen.

Ik weet dat ze al eens zo een fase gehad heeft, maar toen kón ze het echt nog niet. Het scheppen wou niet lukken, de lepel naar haar mond brengen al helemaal niet en als hij haar mond al bereikte dan lag het eten er meestal al af of werd het volledig rond haar mond gesmeerd.

Die coördinatie die vroeger mankeerde is er nu wel. Meestal wil ik haar een hapje geven en draait ze resoluut haar hoofd weg. Als ik het lepeltje dan in haar bord legt neemt ze het mooi en goed vast in haar handje en brengt het mooi naar haar mond mét al het eten er nog op.

Het scheppen zelf wil nog niet lukken: het lepeltje glijdt eerder over het eten dan dat ze het erin kan steken, maar dat komt dus nog.

Deze namiddag heeft ze dan ook nog druiven van de tros getrokken: helemaal alleen en heel voorzichtig … of toch: ze heeft er twee af kunnen trekken, de rest heb ik haar gegeven.

Next!

Tandjes 9 en 10

’t Was een tijdje geleden dat ik Anna nog controleerde op tandjes.

Na die eerste acht tandjes leek alles een beetje stilgevallen. Sindsdien is ze ook nog eens ziek geweest en ze vind het almaar minder leuk als ik in haar mondje probeer te voelen (onbegrijpelijk nietwaar), dus had ik het een beetje uit het oog verloren.

Tot we gisteren aan het spelen waren en ze zo hard schaterlachte dat ik zo goed als binnenin haar volledige mond kon zien. Toen ik probeerde te voelen met mijn vinger, stak ze hem er zelf in … en begon er spontaan op te bijten. Niet zo plezant, kan ik u verzekeren, want die kleine dingen zijn vlijmscherp.

Maar met een beetje gewriemel kon ik haar tandvlees links en rechts van haar snijtanden bevoelen en daar waren ze: tand negen, eerste kies rechtsboven en tand tien, eerste kies linksboven.

Hoe ik zo zeker ben dat het in die volgorde is? Wel, tand negen zat er al goed door en tand tien is nog maar een, weliswaar scherp, puntje … of ’t is natuurlijk dat rechts gewoon ongelooflijk sneller groeit dan links.

Nog twaalf te gaan.