Maar kijk, zo tussen 14.30u en 15.45u heb ik over het algemeen toch een beetje rust: drie kinderen op de scouts en de vierde op de academie. En zo zat ik toch eventjes op tinternet en zag ik plots deze boodschap verschijnen op Facebook:

Iemand die nog mee wil naar Theo maasen vanavond in Antwerpen?

Ik wou gewoon al mee om gezelschap te houden aan degene die het vroeg, maar voor de zekerheid googlede ik de man toch nog eerst om te weten wie Theo Maassen wel mocht zijn. Ik had een vermoeden dat het met comedy te maken had en dat bleek nog zo te zijn ook.

Geïnformeerd hoe het praktisch ineen zou zitten (vertrekstijd en zo), kwestie om te zien of het wel haalbaar zou zijn en juich oh juich, we zouden maar om 18.45u vertrekken, dus tijd genoeg om alle kinderen af te halen, eten te maken en op tijd klaar te zijn om te vertrekken. I was in.

En wat een goede beslissing was het om te antwoorden. Het was een heel fijne en zeer leuke avond daar in Antwerpen. Een comedian die in het eerste deel hilarisch praatte over het feit dat hij eigenlijk toch niets te vertellen heeft, dan maar doodleuk een pauze nam (‘Het is dan nu pauze’ en toen een aantal mensen bewogen riep ‘Voor mij! Wat heeft u gedaan om pauze nodig te hebben’) om in het laatste deel het vooral te hebben over dingen die verkeerd-om zijn. Wreed hard gelachen (al verstond ik zijn verwijzingen naar de Nederlandse voorbeelden niet altijd, soit).

Het gezelschap was nog fijner en we eindigden de avond in een heel leuk café om nog een beetje verder te praten en uiteindelijk nog op een redelijk deftig uur thuis ook.

Soms zijn het van die onverwachte dingen waar je enorm veel genot van kunt hebben. Een leuke bonus (voor mij dan toch): aangezien ik eens niet zou moeten rijden, kon ik op het gemak een glaasje drinken.

Maar ik heb dan wel kunnen genieten van de dochters, dit weekend. Twee keer van Zelie en één keer van Anna. Op het jaarlijkse turnfeest van hun turnclub. Gisteren met de hele familie, vandaag samen met de schoonbroer en tevens peter van Zelie.

Onbevooroordeeld als ik ben (kuch, proest, hoest) hebben ze dat weer fantastisch gedaan, of wat dacht ge.

Ik was een beetje bang. Ik ben een musical fan, ken de Engelse versie (van de film op Tv en zo) en ken de Engelse liedjes. Ik was een beetje bang voor de vertalingen, want veelal zijn die nogal lullig: geforceerd om toch maar iets gelijkaardigs te krijgen zodat het onnozel wordt en niet meer geloofwaardig. Maar deze keer niet dus. De liedjes zijn goed vertaald, in schoon ‘Vlaams’, zonder te plat te worden of te onnozel en tegelijk zijn ze zeer dicht bij de Engelse versies gebleven. Ze hebben daar goei mensen op gezet, zou ik zo denken.

En ‘onzen’ Oliver, Timon Sohier, amai mijn voeten, zo een stem. Een pluim. Kwestie van onder de indruk te zijn, kan het tellen. En trouwens, dat telt voor de hele cast. Peter Van Den Begin, ik moet bekennen dat ik het mij niet echt kon voorstellen, maar hij was het helemaal. Serieus onder den indruk dus.

Enfin, laat het gezegd zijn dat we een fantastische namiddag achter de rug hebben. Het maakt onze vakantie goed.

De geplande optredens (drie!) waren quasi onmiddellijk uitverkocht zodat ze er rap nog een vierde hebben moeten bijdoen en wij zo gelukkig ook nog aan kaartjes geraakt zijn.

Maar optreden dus. Zaterdag en zondag. Dat vereist veel repetities, want het zijn de scholen van Oudenaarde en Gent die samen optreden en dus moeten zij ook samen kunnen oefenen.

Vandaag had ik het mooi in de agenda opgeschreven: Anna van 17.00u tot 18.30 en Zelie van 18.30u tot 19.30u. Het werd een gepuzzel om dat bovenop de gewone activiteiten te krijgen maar dankzij de hulp van mamie lukte het.

Tot ik Zelie had afgezet en na een 15min een sms kreeg: de repetities voor haar waren blijkbaar al begonnen om 14.30u.

Het hoeft niet gezegd zeker dat ik mij serieus miskeken had op de papieren en dat de juf niet al tevreden was (om het zacht uit te drukken), zeker niet omdat Zelie met haar graad één van de hoofdrollen voor hun rekening nemen.

Langs de andere kant: Zelie treedt ook op met haar dansschool en door de missing met het ballet, heeft ze wel kunnen oefenen voor dat optreden in haar gewone les.

Elk nadeel heeft zijn voordeel zeker?

Het zag er ook niet goed uit op vlak van vervoer: ze zouden met het openbaar vervoer gaan en juist vandaag is er uiteraard staking. Als ik zo rondkeek op de website dan was de miserie voornamelijk in Wallonië, maar toch. Zeker van vervoer waren ze niet.

Op dinsdag hebben Louis en Zelie ook muziek, dus ging ik na school met Louis mee naar de les (hij begint om 16.00u) en stuurde ik Zelie naar huis om te horen hoe het met haar papa was: misschien voelde hij zich goed genoeg na een ganse dag slapen? Maar toen ik iets later thuiskwam waren er tranen: papa kon echt niet mee en Zelie was teleurgesteld.

Ik had gisteren aan Zelie al belooft dat ze sowieso zou gaan, dat als den anderen ziek was, dat ik uiteraard zou meegaan, maar daar was het haar niet echt om te doen: het was haar uitstap met papa en dat het naar Lady Gaga was, was gewoon een bonus.

Maar het ‘voordeel’ van dat Michel ziek was, was dat we nu wel zeker waren dat ze er ging geraken, want we gingen met de auto. Het voordeel was ook dat Zelie nu wel naar haar saxofoonles kon gaan en dat, tegen dat ze terug was, ze er zich bij neergelegd had dat het een meisjesavond zou worden. Lang verdrietig blijven kon ze ook niet, want ze ging naar Lady Gaga. Het voordeel was ook dat ze nu alle tijd had om haar huiswerk te maken

Michel heeft zich voldoende kunnen herpakken om voor Louis, Jan en Anna te zorgen zodat Zelie en ik op tijd zouden kunnen vertrekken. Wij geraakten vlot tot bij de P&R parking in Melsele om daar de tram te nemen en mooi op tijd in het Sportpaleis te zijn.

Het was een zeer goed concert: spectaculaire show, zeer goede klank, prachtige stem, fantastische kostuums, ongelooflijk decor. Er was wel een minpunt: er werden een aantal podiumdecorwissels gedaan en om dat te doen werd een doek neergelaten en daarop werd geprojecteerd om de mensen bezig te houden. Op zo’n moment valt de sfeer als een pudding in elkaar: ge zijt opgezweept, staat te dansen en mee te zingen, om dan plots naar videobeelden te moeten kijken. Niet dat dat zo lang duurde, maar toch te lang om de sfeer niet te breken.

Maar soit. Ondanks dat de verwachtingen anders ingelost waren dan voorzien, heeft Zelie toch een fantastische avond gehad … denk ik toch

We reden er naartoe met de GPS, maar ik had beter vertrouwd op mijn geheugen: ik ging tot 1987 bij mijn grootmoeder op bezoek in Kortrijk. Daarna niet meer omdat ze overleden was. Maar soms gingen we nog eens naar Kortrijk bij Dugardin of bij mijn ‘nonkel’ (meer bepaald de zoon van de nicht van mijn grootmoeder, maar we hadden daar meer contact mee dan met sommige ‘echte’ nonkels). En toen was ik advocaat en ben ik toch wel ook een paar keer gaan pleiten in Kortrijk en alhoewel dat ondertussen toch ook wel 9 jaar geleden is, blijven er toch sporen achter in uw geheugen.

Maar niet getreurd. De GPS bracht er ons ook heen. Een beetje met een omweg, maar we zijn er geraakt. En nog op tijd ook. Zonder ons op te jagen. En dan een parkeerplaats vlakbij gevonden waarvoor we niet moesten betalen, was ook nog mooi meegenomen.

De show zelf vond ik heel goed: ongelooflijk veel gelachen en een zeer fijne avond gehad ook op de receptie nadien. Maar of ik dat experiment nu zal voortzetten, daar heb ik nog mijn twijfels over. Alhoewel ik toch wel een ideaal slachtoffer in mijn nabije kring heb die er in mee zou gaan… Ik zie dus nog wel.

  Zal ik hier maar beginnen met een statement: als het op De Nieuwe Snaar aankomt ben ik bevooroordeeld. Ik heb er absoluut geen probleem mee om dat toe te geven. Al meer dan twintig jaar ben ik fan. Wat zeg ik? Ik vergeet blijkbaar hoe ‘oud’ ik al ben. Zeg maar gerust ‘al bijna dertig jaar’.

Begin de jaren 1980 liep ik luid ‘Zonder auto’ te zingen op weg van school naar huis, daarbij mijn vriendinnen meer dan op hun zenuwen werkend. Uiteraard wist ik toen, als prille tiener, niet dat dit muziek van De Nieuwe Snaar was. Het bleef niet bij ‘Zonder auto’. ‘De fotografie’, ‘Ardennen Doo-wap’, ‘De schat van de Farao’… u noemt het, ik kon het meezingen. Dat thuis Radio 2 constant opstond, zal er wel mee te maken gehad hebben.

Eens een beetje ouder heb ik uiteraard onderzoek gedaan naar wie de artiesten waren van al die leuke liedjes. Content dat ik was toen bleek dat het allemaal één en dezelfde artiest was, of beter, groep. De Nieuwe Snaar dus.

Toen ik aan de universiteit begon te studeren kreeg ik voor het eerst de kans om een optreden bij te wonen. Eind jaren ‘80, begin jaren ‘90 zag ik ze voor het eerst live aan het werk. De muziek vond ik al zeer goed, maar na dat optreden was ik, indien mogelijk, nog meer fan. Sindsdien ga ik, waar mogelijk, naar elke show kijken.

En zo zag ik hen over de jaren heen evolueren. Van een cabaretshow met liedjes tot een liedjesoptreden met hier en daar show/cabaret. Van een bijna lege zaal tot optredens gemist wegens volledig uitverkocht maanden op voorhand. Van liedjes met absurde teksten tot songs met diepgang. Van trio tot quartet.

Toegegeven, die laatste evolutie, daar heb ik het nog het meest moeilijk mee gehad als fan. Hoe goed Walter Poppeliers ook in het plaatje past, voor mij was en bleef De Nieuwe Snaar Jan De Smet, Kris De Smet en Geert Vermeulen. Het heeft tot vorige zaterdagavond geduurd tot ik hem als integraal deel van De Nieuwe Snaar kon zien.

Vorig jaar, begin december 2008, kwam ik via via te weten dat De Nieuwe Snaar opnieuw op tournee zou gaan met hun nieuwe show, Foor 11. Even kijken naar hun website, de kalender raadplegen om te zien welke steden ze zouden aandoen, en zo zag ik dat ze op 12 en 13 juni 2009 hier in Gent zouden optreden. Zo rap als tel bestelde ik kaartjes en midden december was ik de trotse eigenaar van vier ticketjes voor hun show op 13 juni.

Zaterdagavond kon ik dan eindelijk zien of de verwachtingen ingelost zouden worden. Afgaande op de vorige show verwachte ik meer muziek dan omkleding en op dat vlak werden de verwachtingen ingelost.

Het decor deed mij denken aan een constructie van een straattheaterartiest. Zo een constructie dat in één stuk toe te vouwen is in een valies om zo mee te nemen en bij een volgende voorstelling gewoon weer open te klappen. Zoiets dus, maar dan eigenlijk veel te groot om dat te kunnen doen. Maar het was een constructie met vele functies: trapeze, traploper, molen, podium, decor, … Multifunctioneel en zeer toepasselijk gezien het thema van de show. Het wagentje van een kermisattractie, dat ook deel uitmaakte van het decor, mocht uiteraard niet ontbreken.

Jan De Smet nam zijn rol als leider opnieuw met verve op, Walter deed zijn ding als stoïcijnse droogstoppel, Kris speelde zijn eerder ‘zielige’ tiepetje en Geert hing de aap uit naar gewoonte, en toch kreeg ik de indruk dat de show in het begin niet echt op gang kwam. De liedjes waren goed, de humor was er, de opbouw ook… en misschien lag het daar aan: een te lange opbouw? Ik miste ‘iets’, maar wat?

En toen, zonder dat er een noemenswaardige verandering kwam, werd de show alles wat we gewoon zijn van De Nieuwe Snaar. We mochten opnieuw genieten van de veelzijdigheid en virtuositeit van de vier muzikanten die samen én elk op zich een heel arsenaal van instrumenten bespeelden: accordeon, (electrische) gitaar, ukelele, mandoline, mondharmonica, contrabas, bombardon, tuba, trompet, (schuif)trombone, drums, djembé, klarinet, hobo, viool, tin whistle, orgel… We genoten van de zotte toeren van Geert Vermeulen, wandelend op glas, turnoefeningen doend aan de baar, vuur spuwen, op hoge hakken een schommeltrap aflopend, gehuld in flamencogewaad zotte toeren doen… We kregen de vrouwelijke kant van Geert meer dan eens te zien.

Er was véél humor en chaos. Het flitste en vloog vooruit en zelfs de rustige liedjes deden niets af aan het ritme. Er waren natuurlijk de heel mooie liedjes: rustige liedjes, kermisliedjes, liedjes over meisjes, over liefde, over… serieuze liedjes, abstracte liedjes, grappige liedjes.

Je kwam oren en ogen te kort want overal op het podium was er meestal meer dan één ding tegelijk bezig: zingen op één plaats, fratsen op een andere plaats, speciale effecten op nog een andere. Jan De Smet vroeg zelfs op een bepaald moment om ons niet te laten afleiden door het gebeuren op de achtergrond en naar zijn liedje te luisteren, want dat liedje was toch veel interessanter?

Talent, virtuositeit, acrobatie, humor, allemaal in één prachtig geheel gegoten. Na 38 jaar in het vak, zoals Jan De Smet het zei, staan De Nieuwe Snaar er nog steeds. En hoe!

***

Einde van mijn recentie, en ik hoor u nu al denken ‘Toemme, ik heb het gemist’. Wel, niet echt. Of tenminste, niet helemaal. Uiteraard kunt u nog het land afschuimen om te zien of er ergens nog een plaatsje vrij is. Maar beter is het als u gewoon wat geduld uitoefent tot aan de Gentse Feesten, want dan komt De Nieuwe Snaar niet minder dan zes maal optreden in het NTG. Alle details vindt u door hier te klikken. Bestel al gauw uw tickets. U zal het u niet beklagen.

***

We waren er met vrienden en in plaats van achteraf nog iets te gaan drinken op café, zijn we gezellig naar huis gegaan, hebben we de stoelen buiten gezet op het plankier, en hebben we ons eigen terras gemaakt in onze straat, voor ons deur: drank naar keuze en lekker rustig. Op ons gemak gebabbeld en de kat die haar geluk niet op kon omdat ze zo ook buiten op straat kon lopen.

Het leven kan soms wreed eenvoudig en mooi zijn.

Daarna in goed gezelschap nog een klein stappeke in de wereld gezet. Eerst eens gaan piepen daar aan het glazen huis. Gewoon uit nieuwsgierigheid eens gaan kijken hoe het daar was, we hebben ons er absoluut niet tussen gewaagd, hadden daar ook helemaal geen zin in.

Eens de nieuwsgierigheid bevredigd zijn we onze dorst gaan lessen in een zeer leuk caféke: Hasta manana (er moet daar ergens nog een tilde op, maar ge moet ze u maar inbeelden). Leuke muziek, lekkere cocktails en zeer lekkere tapas. Gezellig (bij)gebabbeld en zo was het dan plots middernacht en vonden we het tijd om misschien toch eens naar huis terug te keren.

Morgen eens een artikelken plegen. Nu eerst in mijnen nest kruipen.

Niet dat ik echt alleen was. Vriendin M. en haar man waren er ook en we hebben elkaar gezien en (af)gesproken. We zijn begonnen bij dezelfde komiek en ook geëindigd bij de drie zelfde komieken, maar daartussen zijn we onze eigen weg gegaan.

Optredens van 20u tot 00u30 (‘t was dus een beetje uitgelopen) en voor het merendeel zitten/staan gieren van het lachen. ‘t Kan serieus deugd doen. Jammer dat het geen blijvend effect heeft.

Voor de gelegenheid hadden we de familie uitgenodigd, want hoeveel keer krijg je zo de kans om je dochter/kleindochter/nichtje te zien optreden in de Vlaamse Opera. Gisteren de inkopen gedaan, maar Michel stond in voor het koken. Op het menu voor vandaag stond hutsepot en tarte tatin met ijs. De hutsepot werd gisteren gemaakt, want opgewarmd de dag nadien is hij nog lekkerder. De tatins deze voormiddag.

Het eten was vreselijk lekker. Zelfs mijn papa, die de hutsepot van mijn moeder de lekkerste vond, had niet verwacht dat hij hem zo ongelooflijk lekker zou vinden (minstens zo lekker als die van mijn mama dus). De dessert was heerlijk. Het gezelschap niet te schatten.

Rond half vier Zelie naar de Opera gebracht voor haar laatste repetitie. Een uur later zijn wij dan te voet vertrokken om te gaan kijken en na al dat eten heeft de wandeling meer dan deugd gedaan. Ook goed voor de kinderen want die waren ondertussen zo uitgelaten dat ze een stuk energie onderweg hebben kunnen kwijtgeraken.

Het was even wachten om binnen te gaan, maar dat wisten we. Het was evenwel nog langer wachten vooraleer de voorstelling begon wat iets minder plezant was met kleine kinderen, maar uiteindelijk was het het wachten waard.

Kiekevel kreeg ik toen het begon. Eerst de muziekanten die begonnen, een beetje later de extra muziekanten die plaats namen in de zijbalkons en tenslotte de kinderen van de drie koren die binnenkwamen en plaats namen op het tweede balkon. Extra kiekenvel toen ik Zelie zag en ze begonnen te zingen. Kiekevel en een gevoel alsof ik ging beginnen wenen van trots. Mijn hart zwol zo hard dat het bijna uit mijn lijf barstte. Eens de eerste emoties achter de rug was het alleen nog genieten … en Anna en Jan een beetje kalm proberen houden.

Het was een zeer mooie voorstelling: zeer goede muziek, de kinderen deden het fantastisch en het deed smaken naar meer. Volgend jaar eens op tijd kaartjes bestellen.