San's Weblog

Een productieve dag vandaag en deugd dat dat doet, mentaal dan toch, want fysiek … Maar wat meer is: het is allemaal zichtbaar en te bewonderen.

Terwijl de kinderen op school waren is vriend C. nog eens langs gekomen en zijn we het volgende stadium van ‘project gang’ begonnen: vliesbehang gehangen.

De hele lange muur is gedaan en dan het stukje boven de (toekomstige keuken)deur. Opmeten, aftekenen, knippen, lijmen, plakken, wrijven, … ‘k Heb het serieus mogen voelen in mijn rug.

Tussendoor een paar machines gewassen en eten gemaakt (als mensen u komen helpen is dat toch het minste wat ge kunt doen).

In de namiddag de kinderen afgehaald, nog eens eten gemaakt, Louis van de muziekschool gehaald, na het avondeten cakejes beginnen bakken voor de kinders in Jan zijn klas morgen en nog een paar machines gewassen.

Sinds 21u15 in mijnen zetel en ik zal er niet meer uitkomen tot ik naar mijn bed kruip.

Een paar jaar geleden kreeg ik last in mijn tenen. Ze voelden alsof ze in slaap waren en nochtans gebruikte ik mijn voeten niet anders dan ervoor. Dus ging het richting dokter.

De huisarts verwees mij door naar een orthopedist en voor ik het wist had moest ik een voetafdruk zetten en had ik een voorschrift voor steunzolen op zak.

Mijn tenen raken namelijk de grond niet als mijn voeten plat staan en het is blijkbaar zo’n uitgesproken vorm van afwijking dat de specialist vond dat, moest ik in de les komen om dat te tonen aan de leerlingen, ze zouden direct weten over wat het gaat (vraag het mij nu niet hoe de afwijking juist heet, want dat ben ik vergeten). Hij vroeg zich af hoe het kwam dat ik daar nu pas, in mijn dertiger jaren, mee afkwam wegens dat het iets was dat ik blijkbaar al van kindsafaan moet gehad hebben. .

Dus met het voorschrift naar de juiste orthopedische zaak om de steunzolen te laten maken en daarna beginnen dragen.

In het begin deed dat dus serieus veel zeer, zoveel dat ik dacht dat ze iets mis gedaan hadden bij het maken. Maar na verloop van tijd ging de pijn weg en begon ik er de voordelen van te merken. Want ik had ook beduidend veel minder last in mijn rug.

De steunzolen mocht ik een jaar dragen, daarna moest ik er nieuwe hebben en maar om de twee jaar werd er dus een paar terugbetaald. So be it. Er zat een voorschrift voor vernieuwing in mijn portefeuille dus ik kon eventjes voort.

Maar toen werd mijn handtas gestolen en was ik eigenlijk vergeten dat dat voorschrift daarin zat, toch tot een hele tijd later. En tijdens de zomer deed ik de steunzolen uit want dat pastte niet echt in een open schoen. En toen was de zomer voorbij en wist ik de zolen niet meer liggen en ondanks de goede intenties kwam het er niet meer van om terug naar de orthopedist te gaan.

Sinds een paar weken beginnen mijn tenen weer gevoelloos te worden en de laatste maanden heb ik ongelooflijk veel pijn in mijn rug, genoeg om Anna zelfs amper meer op te kunnen heffen. Gisteren moest ik om geheel andere redenen in het ziekenhuis zijn en toen passeerde ik de afdeling orthopedie en ben ik wijselijk binnen gesprongen.

Een beetje met schaamrood op de wangen vroeg ik de verpleegster of ze mij kon helpen, want het was al een tijdje geleden (en jaar of 4 dacht ik) en ik wist de dokter niet meer. Geen probleem. Mijn naam moeten opgeven en ze ging mijn dossier halen. Bleek dat het van 2003 geleden was, dat eerste voorschrift. Slik. Ik kan het geloven dat ik nogal veel pijn heb ondertussen.

Ik heb dus eindelijk een nieuwe afspraak en binnenkort zal ik dus weer met steunzolen rondlopen. Ben ik nu eventjes blij dat al mijn laatste paar (winter)schoenen die ik gekocht heb allemaal een maat te groot zijn.

Mijn projectje is waarschijnlijk af. ‘Waarschijnlijk’ want het moet nog getest worden, zien of alles klopt. Of ik alles goed gemeten en geregen heb.

Morgen is dus Test-dag. Dan mag Anna haar benenzak uittesten. Zien of hij dus past en nergens hapert. Want morgen gaat het niet vriezen en dus gaan we weer (eens) met de fiets naar school.

Als er geen aanpassingen meer nodig zijn, dan volgen morgen ook een paar foto’s.

Woensdag begonnen en moeten stoppen wegens zo ongelooflijk veel pijn in mijnen rug van het voorovergebogen staan naaien en van het stikken. Vandaag de boel afgewerkt, ook al deed mijn rug op het einde weer wreed veel pijn, maar aangezien dat het nu wel af moest zijn, heb ik maar doorgedaan.

En aangezien het toch al naar de vaantjes was voor vandaag, heb ik maar de kinderen allemaal ook in bad gestoken: zeer goed idee als ge last hebt van uwen rug.

Dus nu in de zetel, tot mijn rug een beetje gerecupereerd is en dan naar bed.

Zaterdagavond lag ik te zieltogen in de zetel.

Een stekende pijn in mijn hoofd, gaande van aan de bovenkant van mijn neus, over mijn linkerwenkbrouw en -oog, mooi naar beneden langs mijn wang om door mijn tanden (maaltand linksboven en linksonder) te eindigen onder mijn kaak, naast mijn kin.

Het deed mij vaag denken een een scène die ik ooit ergens zag (film? reportage? serie?)  waar een man een volkomen gezonde tand eigenhandig uittrok wegens zoveel pijn, terwijl hij wist dat die tand niet de oorzaak was, maar dat hij van die pijn af wou zijn. Dat gevoel had ik ook.

De oorzaak zat namelijk in mijn sinussen, maar tandpijn dat ik had. Ik had zo zin om mijn tanden eruit te trekken. De pilletjes werkten niet goed die avond. Gelukkig was het deze morgen al een pak beter.

Deze ochtend om 5u hoorde ik luid ‘mama’ geroep. Ik schoot een meter omhoog van het verschieten en terwijl ik langzaam wakker kwam, werd er aanhoudend ‘mama’ geroepen. Het kwam van boven en ik herkende Louis zijn stem en dus sleepte ik mij uit mijn bed om te gaan kijken.

Louis zat volledig verkrampt op het toilet en had diarree. Zo van die leuke die gepaard gaat met ongelooflijk erge buikkrampen. Eventjes bijgebleven tot hij gedaan had en hem terug in bed gestoken. Maar een half uur later was het weer van dat, en 15 minuten nadien nog eens.

Tegen dat ‘we’ moesten opstaan, om 6u30, zat Louis eigenlijk pas weer in zijn bed. Nog steeds met buikpijn, maar hij moest niet meer naar het toilet lopen. Ik liet hem dan maar liggen, want voor vandaag had ik toch een dagje thuiswerken ingepland, en zo kon hij zijn verloren slaap een beetje inhalen (én vergeten dat hij buikpijn had).

Voor hij in slaap viel had ik hem gezegd dat ik hem niet ging wakker maken als ik zijn zussen en broer naar school bracht, dus dat hij niet ongerust moest zijn als hij zou wakker worden en dat er niemand thuis zou zijn. Hij zei nog zwak ‘OK’ en viel toen als een blok in slaap.

Om 8u vertrokken naar school en om 8u40 was ik alweer thuis en het was hier doodstil. Nog geen spoor van Louis en ik was daar blij om, want slaap is altijd het beste medicijn. Maar toen ik om 10u30 nog steeds niets gehoord had werd ik een beetje ongerust. Louis is namelijk de jongen die tijdens de vakanties al om 6u30 aan ons bed staat, klaarwakker om de dag te beginnen, dus zo lang slapen, zelfs als hij ziek is, is niet van zijn gewoonte.

Op kousevoeten en met een bang hartje ben ik dan maar gaan kijken en oef, hij sliep nog altijd gewoon. Zo vast en zo diep dat hij zelfs niet bewoog toen ik over zijn hoofd wreef.

Hij heeft nog 20min geslapen en is dan eindelijk opgestaan. Nog steeds met buikpijn, maar hij ligt niet meer dubbel van de pijn. Eens kijken hoe het verder evolueert.

‘t Gaat de goede richting uit met Anna haar handje. Voor het eerst sinds het gebeurde is er verandering te zien aan de wonde: het vel komt los en is zich aan het vernieuwen. De huid gelukkig niet.

Dat is positief én negatief want daardoor voelt Anna sinds gisteren voor het eerst pijn. Pijn gecombineerd met jeuk, een afschuwelijke combinatie dus.

Voor de zekerheid vorige nacht nog eens gepasseerd op de spoed. Michel dacht etter te zien in de wond en aangezien we niet goed weten wat we onder ‘normale’ verloop moeten verstaan (het is nu niet alsof we ervaring hebben met zo’n ongevallen) heb ik haar handje laten nakijken.

Maar genen paniek dus. De wond ontwikkelt zich goed en normaal: er vormen zich nu blaren en die komen open en ondertussen wordt er nieuwe huid gemaakt. Niet leuk (om het zacht uit te drukken), maar allemaal deel van het genezingsproces.

We hebben een onrustige nacht achter de rug met Anna die tussen ons sliep en ik die haar goed handje tegenhield omdat ze niet zou krabben aan haar verband. Het zal de laatste nacht niet zijn. Ondertussen ligt ze hier op mijn schoot half te wenen, half te neuten en ja, ze heeft al pijnstillers gekregen, dus meer kunnen we niet doen, jammer genoeg.

Hopelijk verbetert het rap, zowel voor haar als voor mij, want er is weinig zo frustrerend als uw kind weten pijn hebben en er niets aan kunnen doen.

Deze namiddag controle bij de dokter voor Anna haar handje en er is nog niet veel van te zeggen. Toen ze klem kwam te zitten is door de wrijving (dat denk ik toch) haar opperhuid van haar onderhuid losgetrokken geworden en nu heeft ze zo’n hele plek waardoor het lijkt alsof ze een serieuse brandwond heeft: van op haar onderarm tot en met de linkerkant van de bovenkant van haar hand.

In eerste instantie ziet het er OK uit: het vel is roze en dus is er doorbloeding, maar dat kan nog altijd keren. Time will tell.

Om de twee dagen moet ik nu het verband verversen en vrijdag hebben we opnieuw afspraak. Tegen dan zou er zeker al verbetering zichtbaar moeten zijn. Als ik voordien twijfels heb, onmiddellijk teruggaan. Niet dat ik weet wat ze zouden kunnen doen als het begint af te sterven. Op zo’n vragen kom ik wel, maar dan eens ik de afspraak verlaten heb. Dus heb ik die niet gesteld op de consultatie.

Maar we concentreren ons op de positieve dingen: Anna heeft er geen pijn meer aan. Niet in de zin van dat ze er niets aan voelt: als je er aan komt, dan doet het wel pijn. Wel in de zin dat ze haar hand normaal gebruikt en niet zit te huilen telkens ze er mee beweegt of ergens tegen botst. Dus, ze gebruikt haar handje alsof er niets aan is en nu haar vijf vingers zo goed als volledig vrij zijn kan ze er nog veel meer.

Zondagavond wordt het verband nog eens gewisseld. Ik ben benieuwd.

‘t Is waarschijnlijk niet de correcte kreet. Ik heb namelijk niets uitgevonden in de zin van iets nieuws ontworpen of zo. ‘k Heb wel ontdekt wat de hoogstwaarschijnlijke oorzaak was van mijn buikpijn.

Want die buikpijn heeft dus geduurd tot deze ochtend en toen kwam er beetje bij beetje lucht uit mijn lichaam en begonnen de steken te verminderen. Sinds vanavond ben ik eindelijk buikpijn vrij. Drie dagen heeft dat lolleke dus geduurd, of eigenlijk, bijna vier dagen.

Deze middag viel mijn briefke van een paar euro’s. Want wat heeft de deze hier gegeten donderdag? ‘t Was heel lekker hoor, daar niet van. Het waren de Tsjechen die kookten op het werk. Als voorgerecht een slaatje met paprikas en feta en als hoofdgerecht was er gevulde … paprika. En wat is er nu juist moeilijk verteerbaar wanneer niet gepeld. Juist. Paprika.

Eentje dus om te onthouden, maar wel een beetje raar, want dit is niet de eerste keer dat ik paprika eet.

Als kind/jongere/altijd al ben ik allergisch geweest aan juwelen die niet van goud of zilver waren. Dure meid, jaja, maar als ik ‘valse’ juwelen droeg kreeg ik uitslag. Op mijn nek van ketting, op mijn armen bij een armband en dikke oorlellen als ik oorbellen droeg.

Nochtans deed ik dat veel, ‘valse’ oorbellen dragen. Zeker als tiener. Zo een plezant paar oorbellen in een rare vorm, lekker opvallend, liefst groot en iets anders. Dan droeg ik ze één avond en de volgende ochtend waren mijn oren wel lichtjes ontstoken maar tegen de volgende week was dat weer genezen en kon ik opnieuw een paar aandoen. Wie mooi wil zijn moet lijden en zo, weetwel.

Toen nikkel verboden werd in namaakjuwelen dacht ik dat het daaraan moest gelegen hebben. Want sindsdien draag ik regelmatig een namaakkettingetje of armband en had ik geen problemen meer.

Mijn schone oorbellen van gisteren spreken dat nu misschien tegen. Misschien, maar het is alleszins duidelijk dat ik een verkeerd ding/sluiting gekozen heb voor in mijn oor te steken. Gisterenavond aangedaan en vandaag de hele dag en mijn ene gaatje bloed gewoon. Vanavond mijn oor dan ontsmet en mijn zilveren ringetjes weer ingestoken en eens zien wat het morgen gaat geven. Want ofwel ben ik dus allergisch aan het materiaal, ofwel is de sluiting veel te fijn voor een te zware oorring en snijdt ze gewoon in mijn gaatje.

Hoedanook, er moet dus een nieuwe sluiting op. Blèh, want ik vond die die ik gekozen had net zo ideaal voor het model.

Deze ochtend de langverwachte afspraak met de tandarts. Langverwacht voor zowel Louis als mij. Van Louis hadden we het verdict vorige keer al gehoord, bij mij moest het nog vallen. Mijn tand(en) rechtsboven deden al een (kort) tijdje pijn als ik beet, dus ik was niet op mijn gemak.

Louis mocht als eerste in de stoel. Mondje open om spuitjes te krijgen met verdoving. Maar daar waar Louis stoïcijns was bij al zijn vorige behandelingen, was het deze morgen groot drama. Nu begrijp ik hem wel: die verdovingsspuiten zijn echte kl*tedingen en ongemeen venijnig. Hij kon zijn hoofd niet stilhouden omdat hij zich instinctief probeerde weg te trekken en dus in plaats van drie spuitjes voor drie tanden, heeft Louis er uiteindelijk maar twee gekregen.

Terwijl de verdoving inwerkte en Louis ondertussen een beetje kon kalmeren mocht ik in de stoel. Het verdict was niet zo erg als ik vreesde. Blijkbaar was er iets bizars gebeurd met de vulling van mijn ontzenuwde tand. De tandarts heeft de oude vulling er dan maar uit gehaald en een nieuwe gestoken. Een kwartiertje en ik was er vanaf.

Tegen dat ik van de stoel mocht was Louis aan de beurt. Hij voelde de verdoving werken en was dus alweer volledig ontspannen. Maar zijn ene tand was erger dan gedacht: er was niet alleen een gat in zijn tand, hij was gewoon volledig verrot. Groot probleem dus want telkens de tandarts een stuk tand vasthad, brak het af. Er is dus veel geklop, geduw, gesleur en getrek aan te pas gekomen en tijdens de behandeling bleek de verdoving niet genoeg geweest te zijn zodat hij nog een extra spuitje moest krijgen. Enfin, dat extra spuitje deed tenminste geen pijn. Maar na vele kleine stukjes kon de tandarts er eindelijk het laatste stuk uithalen, dat met het grootste deel van de wortel, en toen bleek daar nog een knoert van een absces op te zitten. Dat Louis de laatste weken niet heeft zitten janken van de pijn, het mag een wonder genoemd worden.

De tweede tand ging gelukkig zonder veel problemen: even draaien en trekken en hij was eruit. Maar met dat die spuitjes zoveel pijn hadden gedaan en die eerste tand zoveel problemen had gegeven én de verdoving blijkbaar toch niet volledig gedaan had wat ze had moeten doen heeft de tandarts dan maar besloten om niet aan die derde tand te komen. Tenminste voorlopig toch niet. Het plan is om af te wachten en hopen dat dat laatste stukje vanzelf gaat uitvallen.

Onze Louis heeft het niet getroffen met zijn tanden. Hopelijk zullen zijn definitieve tanden toch van een iets betere kwaliteit zijn of we gaan nog veel pijnlijke tandartsbezoeken tegemoet.