San’s Weblog

Vandaag is Zelie naar een verjaardagsfeestje van haar vriendinnetje. De afspraak was om 14u in het Gravensteen en ze moesten verkleed zijn als tovernaars.

Nadat ik Zelie en Louis gisteren had afgezet aan de scouts ben ik op de terugweg naar huis dan maar de stoffenwinkel binnengestapt om te kijken of ik een gepast stofke kon vinden om een rok en cape te maken. We hebben hier wel verkleedkledij liggen, maar veel voor tovenaars is er niet.

Gelukkig had ik iets gevonden, twee stoffen zelfs: alletwee zwart met gouden ruiten, maar op het ene stofke zaten grote ruiten en op het andere zaten er kleinere. De namiddag heb ik dan doorgebracht achter mijn naaimachine om de kledingstukken te maken.

Nu ben ik geen naaister in de echte zin van het woord. Ik heb nooit cursussen gevolgd of zo. Ik heb dat mijzelf geleerd door te beginnen quilten en uiteindelijk is een naaimachine niet zo’n iets ingewikkelds, zeker niet als ge op een machien werkt van het jaar stillekens. Kledij maken kan ik dus eigenlijk niet, maar twee stukken aan elkaar naaien en er een rekker insteken, dat lukt nog wel.

Ik was zeer content van het resultaat en Zelie vond het ook zeer mooi. Toen we dan toekwamen op het feestje waren de vriendinnen ook vol lof. Missie geslaagd dus, maar ik maakte mij de bedenking: voor de goeiekoop moet ge het niet doen: voor de prijs van mijn stofkes heb ik in de winkel zeker twee andere kostuums.

De kinderen wouden knutselen, gisteren al.

Gisteren hadden we andere dingen te doen en dus ging dat niet meer lukken, maar als tegenprestatie mochten ze gisteren op winkeltocht dingen kiezen om te kunnen knutselen vandaag.

Deze voormiddag was het dan zover: knutseldag was aangebroken.

Zelie wou met de scoubidou knutselen (gisteren gekozen), Louis wou met de toverstiften en Jan wou schilderen met zijn handjes.

Voor Zelie een plaatsje gemaakt aan de tafel en voor de jongens een plastiek op de tafel gelegd zodat ze naar hartelust (en zonder te veel schade aan mijn tafel) hun ding konden doen.

Ik heb dus al betere ideeën gehad dan dat dus. Vanaf moment één liep het mis.

De scoubidou lukte niet bij Zelie. Het is de eerste keer dat ze het deed en het vereist toch wel enige handigheid en vaardigheid in de vingers, dingen die je alleen krijgt door het veel te doen. Zelie heeft evenwel niet altijd geduld met dingen die niet direct lukken en er is dus heel wat afgezaagd geweest.

Louis kon het wel alleen af, dus daar was het relatief kalm.

Jan had de potjes met vingerverf nodig en om de zoveel minuten vroeg hij mij om er één open de doen. Nu vragen jullie zich waarschijnlijk af waarom ik ze niet gewoon allemaal open gedaan had? Wel, dat had ik wel gedaan, maar telkens hij een potje gebruikte deed hij het ook weer dicht. Vandaar.

Tussendoor moest ik ook nog het eten maken (uiteraard) en mij bezig houden met Anna die zich na een tijdje grondig begon te vervelen zo op haar eentje.

Tegen dat Jan besloot dat hij gedaan had met verven zat niet alleen zijn blad onder de verf, maar ook zijn volledige schort, zijn handen en zijn gezicht. Hij had nog net zijn haar gemist.

Jan naar het toilet gestuurd om zijn handen te wassen en ondertussen de schort buiten gelegd om te drogen.

Toen ik even later naar het toilet moest kreeg ik bijna een hartaanval. OK, volledig akkoord, je kan niet van een driejarige verwachten dat hij zonder morsen zijn handen wast, maar wat hij gedaan had sloeg toch alles.

De volledige lavabo, binnen- en buitenkant, zat onder de verf. Een hele plas lag onder de lavabo en het potje en opstapje dat eronder stond zaten ook quasi volledig onder de verf.

Laat het gezegd wezen dat het toilet nu heel proper staat te blinken terwijl het niet mijn bedoeling was vandaag ook te kuisen

Gelukkig hadden de kinderen, tegen dat het eten klaar was, geen zin meer om daarna nog eens te knutselen.

Ik heb indertijd, via een catalogus, een slaapzak voor Jan gekocht in fleece. ‘k Ben daar zeer content van want niet alleen is hij zeer warm, er is ook de mogelijkheid om van de voetenzak twee ‘beentjes’ te maken zodat hij aankan in de auto. Zeer gemakkelijk voor als ge een eind moet rijden dus en het avond is als ge naar huis gaat: kind in de slaapzak in de auto, kind valt in slaap, kind thuis uit de auto nemen en kan rechtstreeks in bed, zonder veel poespas.

Nu gebruik ik die slaapzak voor Anna. Enig probleem: hij is een maat te groot. Gemaakt voor een beetje oudere kinderen. Dat zou zo nog geen probleem zijn moesten daar nu geen mouwen aan zijn. Maar er zijn wel mouwen aan en dus betekent dat oprollen waardoor de bewegingsvrijheid beperkt wordt.

Terug naar de catalogus waar ik de vorige slaapzak gekocht heb. Blijkt dat ze die niet meer maken. OK, de kleurkeuze was beperkt en de kleuren die er waren waren eigenlijk relatief zeer lelijk (ik heb er de ‘beste’ uit gekozen in blauw), maar dat weegt niet op tegen het praktische … of zo was toch mijn redenering.

Rondgekeken voor andere slaapzakken. Er liggen hier eigenlijk wel nog slaapzakken in katoen en ander materiaal, maar als ik dan toch een nieuwe moest hebben, moest die in fleece zijn. Niets gevonden, of het was in de ‘duurdere zaak’ en dan eigenlijk toch ook niet geheel mijn goesting.

Vorige week zaterdag ben ik dan maar naar de stoffenwinkel getrokken om een lap fleece te kopen. De kleurenkeuze was niet zeer groot maar de kwaliteit was uitstekend en er was er in mijn lievelingskleur: paars. Verkocht.

Zondag een bezoekje aan de oude markt gebracht en daar een biaslint gevonden in oudroze satijn, naaigaren in het exact zelfde paars en een rits. Meer moest dat dus niet zijn.

Nu ik toch thuis ben met een zieke Anna heb ik mijn naaimachine uitgehaald en ben ik aan de slag geslaan.

Laat ik hier eerst vermelden dat ik nooit enige cursus naaien heb gevolgd. Al het naaien dat ik ken heb ik mezelf geleerd al bricolerend en prutsend, en prutsen, dat is nu toevallig één van mijn specialiteiten. De enige relevante cursussen die ik ooit volgde waren cursussen patchwork/quilten, hetgeen wel een beetje geholpen heeft.

En voila, dit is het geworden:

Al zeg ik het zelf, het resultaat mag er zijn (ook al laat de detailafwerking nog een beetje te wensen over). Al bij al dus geslaagd. Ik ben een tevreden mens en Anna zal een warme winter hebben in een aangepaste slaapzak.