San's Weblog

Ik moest ulder nog iets vertellen over dat crèmeke dat ik de laatste maand gesmeerd heb.

Awel, ik moet eerlijk bekennen dat ik ermee gestopt ben. Want in het begin leek het of mijn vel er minder ging van trekken, en ergens bleef dat ook wel. Probleem was na een tijdje, toen de crème ‘uitgewerkt’ was (of hoe moet je dat zeggen), toen trok mijn vel nog meer dan ervoor. En na een beetje langere termijn begon het niet echt leuk meer te zijn. De roodheid was niet verdwenen en de plekken ook niet, dus veel had het sowieso niet gedaan.

Onlangs kreeg ik dan zo’n zalige gezichtsbehandeling en daar werd dat bevestigd: mijn vel stond volledig gestressed (wat dat ook mag betekenen, maar ik kon alleen maar bevestigen dat het niet aangenaam aanvoelde).

En zo smeer ik dat crèmeke niet meer want het was niet goed voor mijn vel (en ik heb dus effectief een lastig vel hé). Maar dat wil niet zeggen dat het geen goed crèmeke voor zou zijn, nietwaar.

Ik moest lachen met i. toen ze dit schreef. Ik kreeg namelijk ongeveer dezelfde vraag van A.

Ongeveer, want bij mij was er geen melding meer van ‘piep’, al den niet meer zo. Bij mij was het gewoon rechttoerechtaan: zou je het zien zitten om een nieuwe crème van Biotherm (tegen huidveroudering, waarmee ik niks beledigends bedoel, uiteraard) te testen en er over te schrijven? Bij mij was het dus gewoon een fait accompli: bij mij is er al huidveroudering

Nu, ontkennen heeft geen zin, nietwaar. Die 4 staat er nu eenmaal en gaat niet meer weggaan, of het is dat ze veranderd in 5, 6, 7, … Maar naar beneden gaat ze niet meer gaan. En ik mag niet klagen. Ik heb amper rimpels en als ik foto’s zie van mijn leeftijdsgenoten heb ik dus veel geluk met mijn velleke op dat vlak.

Waar ik geen geluk mee heb, dat is droogte, schilfers, rode plekken. Rimpels komen er niet echt, maar mijn vel is niet echt een zicht. Nu, wat beweert die crème:

SKIN VIVO UNIFORMITY maakt komaf met tekenen van veroudering, een oneffen textuur en een onregelmatige teint en maakt het gezicht opnieuw zichtbaar en stralend jong.

SKIN VIVO UNIFORMITY, de reversieve verzorging voor textuur en teint, maakt de huid opnieuw egaal. Hij doet dit door de 5 onregelmatigheden in textuur en teint die vrouwen hebben omschreven en die de wetenschap heeft bevestigd, aan te pakken.

Dus, als ik het goed lees zouden die oneffenheden/rode en/of droge plekken ermee weggaan? Baadt het niet, het schaadt niet, dacht ik (en hoop ik) dus sinds een paar dagen ben ik nu ook aan het smeren.

Eerste indruk: het maakt geen verschil. Mijn vel voelt minder trekkerig aan, dat wel, maar kwa uitzicht blijft het hetzelfde. Maar het is nog maar een paar dagen, dus wie weet. We zullen hier binnen een week of twee nog eens op terug komen. Wat wel is, is dat de crème lekker ruikt. Dus dat is toch ook al iets.

Sowieso kan er voor u ook iets inzitten, want Biotherm doet een actie en ge kunt daarmee één jaar gratis Biotherm Skin Vivo Uniformity winnen. Elke deelnemer ontvangt ook twee kortingsbonnen voor Skin Vivo producten bij ICI Paris XL.

Wordt vervolgd.

Ons weekje met de Volvo V60 zit erop en een weekje, dat is toch maar kort. Zeker als je in het centrum woont, want zoveel kans om er mee te rijden heb je dan niet. Of toch niet als je ergens op tijd wilt geraken

Maar kijk, wat kunnen we zeggen na zo’n weekje met een, mogen we toch wel zeggen, luxewagen?

Ik had vooraf eens gekeken op de website naar wat voor auto het was. Toen ik hem ging afhalen bij de reclamemensen waren ze daar verbaasd over. Misschien terecht, want auto’s interesseren mij nu niet direct, maar ik weet soms graag op voorhand waar het om draait.

Het bleek een grote auto te zijn, of beter: een lange. 4,628 m staat er op de site. Ik hield mijn hart al vast. Maar dat bleek niet nodig: dat spel is langs alle kanten uitgerust met duizenden sensoren: voor te dicht langs achter en langs voor en een waarschuwingslichtje voor opzij en nog een tuuterke voor ergens anders… Gelukkig hebben al die lichtjes niet een bijpassend geluidje, of ik zou zot komen. Langs de andere kant: GE KUNT DIE OOK AFZETTEN! Zalig! Want die voor vooraan heb ik dus afgezet: de lichtjes brandden soms als ik op 20m afstand was van een wagen, maar als ik er vlakbij zat deden ze niets. Op de duur begon ik te twijfelen of die auto iets op de grond zag waar ik dus zou overrijden, maar ik heb nooit ergens overgereden, dus dat was het niet. Ik heb het dan maar uit gezet, nog zo gemakkelijk.

Behalve die sensoren, was het een zalige auto: zeer comfortabel om in te zitten, rijdt gelijk niets, er zit serieus wat kracht in de motor, wat ik wel fijn vind, ongelooflijk makkelijk handelbaar en ondanks zijn lengte, absoluut niet lastig om te parkeren of mee te manoeuvreren.

Wat ik ook zalig vond, was het automatische start/stop systeem: telkens je even moet stilstaan en de auto in neutraal zet, valt de motor automatisch uit. Hij start automatisch weer op als je de koppeling indrukt om te schakelen. Geen gezoem meer terwijl je in de file/voor een rood licht staat. Aangename stilte. En voor het milieu zal het ook wel geen kwaad kunnen.

Hij heeft ook een ruime koffer want ja, het is een break. Goed diep en er kan veel in weggezet worden. Geen fiets, toch niet zonder zetels plat te leggen en dat (kijken of de zetels al dan niet plat kunnen en hoe gemakkelijk/moeilijk dat in de praktijk dan zou gaan) hebben we niet uitgeprobeerd.

Wat er op de website wel stond, maar wat blijkbaar niet standaard is (er staat gewoon ‘opties en uitrusting’ zonder te specifiëren wat standaard is en wat optie is), is dat er achteraan geïntegreerde kinderzitjes zijn. Die hebben we dus ook niet uitgeprobeerd, want in het leenmodel zaten die er niet in. Het zou nochtans handig geweest zijn, zeker omdat Jan en Anna echt nog te klein zijn om zonder zitje in de auto te zitten.

Kwa verbruik lijkt het ook meer dan mee te vallen, zeker als ik vergelijk met ons bakske nu: na een week was de benzinemeter niet noemenswaardig verminderd.

Zou ik hem kopen? Tja, neen, want dat gaat niet: er zijn maar 5 plaatsen in voorzien dus moesten wij hem kopen, er zou altijd iemand moeten thuisblijven. Niet echt doenbaar dus. Qua budget vrees ik ook dat het serieus boven ons hoofd gegrepen is. Maar qua comfort en gemak, waarom niet, zeker als je hem vergelijkt met de rammelkar waar we momenteel in rijden

Kijk, heel veel zinnigs over een auto kan ik dus niet zeggen, maar het is toch iets, nietwaar

De reclameregie mag mij dan misschien vergeten zijn toen ze apparaatjes uitdeelden om te testen, ze vonden wel mijn adres om met het hele gezin op uitstap te gaan en dat is ook heel leuk.

De vraag was of we geïnteresseerd waren om iets te doen rond de campagne die Danone nu voert, over waar hun melk vandaan komt en zo. Zoals de dame van Danone vandaag zei: ge kunt nog zoveel via reclame zeggen aan de mensen dat de melk van lokale boeren komt en van zeer goede kwaliteit is, als de mensen dat niet zelf kunnen meemaken en zien, dan komt dat toch niet echt over.

Dus contacteerden ze hun leveranciers met de vraag of die het zouden zien zitten om een soort van opendeur dag te houden en een aantal van hen ging akkoord. En zo hebben ze het ook mogelijk gemaakt voor u en ik om in levende lijve zo’n melkboerderij te gaan bezoeken.

Elke zondag tijdens de grote vakantie kan je zo’n bezoekje doen en het is eigenlijk wel meer dan gewoon een bezoekje. Wij werden om 10.00u verwacht in het verre Wuustwezel voor een brunch. We werden daar zeer goed ontvangen met een glas versgeperst appelsiensap en een volledig buffet stond al te blinken. We konden ‘aanvallen’ wanneer we wilden en de keuze was meer dan ruim: ruim assortiment aan broodjes, brood en koffiekoeken, zalig roerei met tomaatjes, spek en kruiden, uiteraard verschillende producten van Danone (yoghurt, mousses, drankjes…), tomatensla, gemengde sla, charcuterie, quiches, kaasschotel, cornflakes, verse chocomelk, koffie, thee, water, … Alles zeer vers en lekker klaargemaakt.

Ook de kinderen waren zeer welgekomen want het bezoekje is dus echt op de volledige familie gericht. Er stond een springkasteel (ge ziet dat dus van hier dat de kinderen veel gegeten hebben: dat springkasteel was uiteraard veel interessanter), er waren kleurprenten en dingen om die mee in te kleuren. De kinderen kregen hun eigen afzonderlijke rondleiding vóór de volwassenen en ze kwamen zeer enthousiast terug, zeker nu er die morgen net twee kalfjes geboren waren en ze die hebben kunnen zien.

De

Daarna was het de beurt aan de volwassenen. Terwijl iemand van de organisatie bij de kinderen bleef, konden wij met een gerust hart vertrekken. We kregen een uitgebreide uitleg van hoe de koeien behandeld werden, wat voor voer ze krijgen, de verschillende stadia van hun opgroeien, het verzorgen, het kalveren, al wat erbij komt te kijken en uiteraard het melken. De rondleiding werd door de boer zelf gegeven (enfin, de jonge boer, want het is een familiebedrijf waar vader, moeder en zoon samenwerken) en het enthousiasme en de liefde voor het vak druipten er van af en zoiets werkt aanstekelijk. Zo’n blik achter de schermen krijgen met zoveel uitleg … zeer leuk. De boer beantwoordde ook alle vragen die we stelden.

Als afsluiter mochten we nog poseren voor een instant foto om mee te nemen. Ik heb den anderen dan maar een beetje onder druk gezet om met ons vijf op foto te gaan, want zoveel gezinsfoto’s hebben we hier niet, en het is nog gelukt ook. Toen we afscheid namen kregen we nog een hele goodie-bag toegestopt met allemaal lekkers van, u raadt het al, Danone.

Wil je ook eens gaan genieten van een lekkere brunch en zo’n bedrijf ook van dichtbij bekijken, dan moet je naar de website van Danone surfen en u inschrijven, want het is een aanrader én het is gratis, wat ook altijd meegenomen is.

Dankuwel Danone voor een leuke middag.

Er was nog een opvolging tegoed en dus ook al long overdue. Maar beter laat dan nooit, zou ik zo zeggen.

Want er moest uiteraard eerst getest worden, en toen was het hier een maand stil, en toen moest ik mijzelf op gang trekken, want ik doe dat wel graag, bloggen, maar soms is het nu eenmaal nog een opgave om ’s avonds uw hersenen te gebruiken en stelt ge dat dan uit, en uit, en uit…

De testfase zit er inmiddels al lang op en het gebruik is volledig ingeburgerd. De Dyson Digital Slim staat (of beter: ligt) in de keuken en wat! een! gemak! en ook: luxe!

Het ding is zeer compact, licht en handig. Het werkt op een (oplaadbare) batterij zodat er nooit een draad in de weg zit en doordat het nogal klein is ligt het niet in de weg. ‘Liggen’ want bij ons ligt hij (voorlopig) op de vensterbank.

Wordt er gegeten en vallen er kruimels op de grond: even vastpakken en opstofzuigen en weg zijn ze. Snijden we brood af en ligt het aanrecht vol kruimels: lange buis eraf, kort stukje erop en gebruiken maar. En dat ding werkt dus niet alleen op kruimels hé

Dat een keuken waarin zes mensen dag in dag uit leven rap vuil wordt hoeft niet gezegd, dus die Dyson is een godsgeschenk. Geen gesleur meer met borstels uit de kast halen, dingen bijeen vegen en dan alles nog verslepen naar de vuilbak. Gewoon de Dyson pakken, stofzuigen en alles is proper. En wat nog het leukst is vanallles: de kinderen doen nu niet liever dan hun gemors op te ruimen. Ze vechten er zelfs om.

Is er dan niets negatief aan? Eén heel miniem klein opmerkingske. Het ding is eigenlijk eerder kruimeldief met een lange buis aan om niet op uw knieën de kruimels op te moeten zuigen. Geen probleem, want het is even krachtig als een stofzuiger (en krachtiger zelfs, wegens, het is en blijft een Dyson), maar als je stofzuigt, gebruik je dat toch wel gemiddeld iets langer dan een kruimeldief (ikke toch) en de aan/uitknop is geen knop om aan en uit te zetten, maar een knop die je ingedrukt moet houden zolang je wil stofzuigen. Maar kijk, zo’n minpuntje is meer dan te verwaarlozen (en ondertussen krijgt de vinger ook een krachttraining).

Nog één kleine minpuntje, maar dat is gewoon zeer persoonlijk: jammer dat het ding niet 2 jaar vroeger bestond. Dan had ik speciaal een kast laten inrichten in onze keuken om hem in op te bergen (en dan vooral de oplader). Maar niet getreurd: de kamer naast onze keuken moet nog ingericht worden en ik weet nu al waar de kast moet komen waar ik hem kan in opbergen zodat hij zeer handig beschikbaar blijft.

De Dyson Digital slim is dus echt een aanrader.

We spreken 7 februari. Een mailke van Caroline van Dyson

We hebben van Dyson iets nieuws, en ik zou het je graag opsturen!
Het is een draadloze stofzuiger, die je ook gemakkelijk als kruimelzuiger kan gebruiken… Je ziet hier een foto… laat je me nog even weten naar welk adres ik dit nieuwe juweeltje mag opsturen…!

Net zoals Drun ben ik een grote Dyson fan. Al van voor ik van hen een prachtig cadeautje kreeg in de vorm van de Dyson City. Want ik een aantal jaar voordien al besloten eens een deftig pak geld te spenderen aan een stofzuiger die betrouwbaar was. En die eerste stofzuiger, dat was een Dyson en is nog steeds de meest gebruikte hier in huis. Elke euro waard.

En toen kreeg ik de Dyson City om te testen en ik was meteen verkocht: klein, relatief licht, handig en even krachtig. Zeer handig als ge vlug een stofzuiger nodig hebt.

En nu vroegen ze dus of ze mij nóg een Dyson mochten opsturen. Wat dachten ze? UITERAARD!

Er zit bijna een maand tussen die eerste mail en mijn post. Niet omdat ik er niet over wou schrijven, gewoon omdat hij maar vorige vrijdag (eindelijk) is toegekomen. Geen fout van Dyson, maar een probleem bij UPS (ah ja, het moet niet altijd Taxipost zijn). Want eerst kwam er niets. Mailke van Dyson om te vragen hoe het zat en of ik hen op de hoogte wou houden. Dan, plots, de 16e februari. Thuisgekomen en 2 briefjes in de bus van UPS: dat ze al twee keer langsgekomen waren en niemand thuis was geweest. Twee keer. Overdag. In het midden van een werkdag. Rara, hoe zou dat komen dat er niemand thuis was.

Ik zoek het volgnummer op, typ het in op de website en krijg als bericht ‘UPS kan voor uw aanvraag de informatie over de zending niet vinden. Controleer uw informatie en probeer het later opnieuw‘. Ik waarschuw Dyson dat er toch gelijk een probleempje is.

En dan zit er maandagavond een briefje van UPS in de brievenbus. Ze zijn voor een derde keer langs geweest, uiteraard weer in het midden van de dag, en als ik de volgende dag niet bel, dan sturen ze mijn pakje maar terug naar afzender.

We zijn ondertussen dinsdag 22 februari en er wordt een telefoontje gepleegd naar de mensen bij UPS. Ja, hallo. Ik heb jullie briefje ontvangen. Hoe kunnen we afspreken? Niet echt dus: die mensen weigeren een tijd te geven, beweren dat hun chauffeurs zonder GSM op baan zijn en het zou er op neer komen dat iemand van ’s ochtends tot ’s avonds thuis zou moeten zitten wachten. Ik vraag die mens vriendelijk hoe zij ooit hun pakjes geleverd krijgen? Hij vraagt of ik geen alternatief adres weet en mijn euro valt dat het morgen woensdag is en wij bij mamie gaan eten en dat het pakje dus daar zou kunnen geleverd worden, wegens dat daar toch iemand de hele dag thuis is.

De anticipatie stijgt. Nog één dag en dan zou ik eindelijk het pakje mogen ontvangen.

De woensdag was hectischer dan voorzien. Uiteindelijk was er door omstandigheden de helft van de tijd niemand thuis en tussen twee taxiritten door reed ik terug, in de hoop dat ik de man-van-UPS niet zou gemist hebben.

Om 16.00u krijg ik bij Jan op de voetbal telefoon van mamie: de man van UPS stond voor de deur met een pakje van Dyson. Een hele minuut was ik doodcontent. Na die minuut bleek dat die mens € 122,80 wou hebben vooraleer het pakje af te willen geven. Streep door de rekening: niet alleen hadden mamie dat niet op zak, maar ik was onder de indruk dat het een cadeautje was, en zo werd het wel een zeer duur cadeautje. Dus zei ik aan de meneer van UPS dat hij het pakje terug mocht meenemen en stuurde ik een mailtje naar Dyson.

Onmiddellijk een antwoord terug:

Dat bedrag is helemaal niet normaal…. Ik stuur het je terug op vanaf het ogenblik het hier krijg…

Dat moet uiteraard niet betaald worden, en ik begrijp het niet, want ik had ze deze ochtend ook gebeld, en daar hebben ze me niets van verteld….

Het komt goed! Hopelijk volgende week

Ha! Bij Dyson houden ze zich aan hun woord, want ik heb zelfs geen week moeten wachten. Vrijdagavond moest ik vroeg door om te helpen op het retoricabal van de school en toen ik zaterdagochtend om 3.30u thuis kwam stond een pakje in de gang: mijnen Dyson Digital Slim was nog die vrijdagavond toegekomen.

Sinds zaterdag is hij (intensief) in gebruik en morgen krijgen jullie er hier alles over te lezen.

We gaan hier nog eens van reclame doen, of moet ik zeggen, review

Een tijdje geleden werd ik, net als i., gecontacteerd om de Samsung Wave uit te proberen en jullie weten het of niet, maar ik ben geen gadget persoon. Mijn GSM is een basismodel waarmee ik kan telefoneren en sms’en en daar stopt het ook bij. Geen internet, geen GPS, geen foto’s, … geen enkele extra functie. Wat uiteraard niet wil zeggen dat ik niet opensta om iets nieuws uit te proberen. Enter de Samsung Wave.

En kijk, we zijn nu ondertussen een paar maanden verder en ik ben er redelijk mee weg, ook al gebruik ik slechts een fractie van de mogelijkheden. Het is uiteindelijk een telefoon in bruikleen, niet om te houden, en dat beperkt je toch in het gebruik. Alhoewel. Zoals gezegd ben ik niet zo’n gadget persoon en de de functies die ik nu niet gebruik, zie ik mij sowieso niet direct gebruiken.

Dienen Wave, dat is een smartphone begod. Touch screen, met een heleboel icoontjes en applicaties en wat nog allemaal. Met eigenlijk twee soorten schermen waarbij op het ene scherm vele icoontjes op staan en een ander soort scherm waar je je eigen meestgebruikte widgets kan opzetten en zo direct toegang hebben.

De kennismaking was wel positief. Het is een stevige telefoon, duidelijke, heldere display, knopkes op de juiste plaats, handig en zo. ‘Helder display’, dat is dan tegelijk ook een negatief puntje, want in de zon ziet ge amper een steek. Gelukkig is er niet zo veel zon hier in België, zo hebt ge er ook niet te veel last van.

Het besturingssysteem, Bada en speciaal ontworpen, snel en logisch: het wijst zichzelf allemaal uit en de handleiding is niet echt nodig. Zeker voor een nitwit als ikzelf, moet zoiets zichzelf wel uitwijzen, want anders had ik hem zeer rap aan de kant gelegd: ik heb daar nu eenmaal niet het geduld voor. Stabiel, weet ik niet zo. Het is al een paar keer gebeurd dat ik een nummer wou bellen en de boodschap kreeg ‘enkel noodoproepen’. Toen het de eerste keer gebeurde dacht ik dat dat kwam omdat mijn belkrediet op was, dus ging ik maar opladen. Maar mijn krediet kwam niet op de telefoon en de booschap bleef staan. Bleek achteraf dat ikzelf trouwens ook niet bereikbaar was, wat wel het geval is als mijn belkrediet op is: dan kan ik niet bellen, maar kan iedereen anders mij wel bellen. Probleempje dus. Het is makkelijk op te lossen, daar niet van (telefoon volledig uitzetten en opnieuw opstarten) maar het is wel vervelend, vooral omdat je niet weet wat de aanleiding kan zijn en dat je niet gewaarschuwd wordt dat het gebeurd is. En hij is ook al een drietal keer vanzelf uitgevallen: ik wou hem gebruiken en toen moest ik mijn pin-code opnieuw ingeven. Bizar en, zoals al gezegd, vervelend.

Het gebruik zelf dan maar.
Het eerste wat ik testte was uiteraard het touch screen. Icoontjes openen, wireless aansluiten, internet uitproberen en mail controleren. Kijken hoe het toetsenbord werkt en zien of het gemakkelijk was of eerder moeilijk en als ik het moet vergelijken met mijn gewone telefoon, dan moet ik toch zeggen dat een klassieke indruktoets iets gemakkelijker is. Want de ene keer werkt het scherm als een droom, een andere keer druk je een paar keer vooraleer er enige reactie komt. Vooral met het opnemen van de telefoon en het afsluiten van een gesprek heb ik in het begin gesukkeld. Via het touch screen was het ‘eenvoudig’ want je moest gewoon de toets even blijven ingedrukt houden. Maar dat gaf meestal tot resultaat dat ik het gesprek mistte omdat het te lang duurde. Dan toch maar de handleiding erbij gehaald en toen bleek dat je ook kon opnemen met een ‘echte’ druktoets. Sindsdien mis ik geen gesprekken meer.

Volgende test was uiteraard met de camera. Het is de eerste keer dat ik een telefoon heb met een camera. Vroeger had ik altijd een kleine camera op zak. ‘Vroeger’ als in mijn studententijd en ik had gehoopt dat ik, met een deftige camera op de GSM, ook weer meer foto’s zou trekken, maar dat is niet het geval. De camera is nochtans van goede kwaliteit en ik ben zeer tevreden over de kwaliteit van de foto’s en filmpjes, maar ik ben het ondertussen niet meer gewoon om een fototoestel bij de hand te hebben en dus vergeet ik telkens weer om er gebruik van te maken. Maar hier en daar heb ik het mij toch al herinnerd en schoon foto’s gemaakt van de kinderen.

Maar de foto’s die ik maak, kan ik daarentegen wel zelf direct uploaden naar mijn mail account, of naar Facebook (één van de standaard applicaties). Het gevolg is dat ik de foto’s direct online kan zetten of bewaren op mijn computer en geen eeuwen moet wachten tot den anderen tijd of zin heeft om dat voor mij te doen.

Qua applicaties gebruik ik dus enkel die die er standaard opzitten. Zoals de gmail widget om mijn mail te controleren. Het kon ook via een speciaal icoontje en waar je je e-mail adres kan ingeven. Maar bij elke nieuwe mail ging er een “ping”, wat danig op mijn zenuwen werkte, dus heb ik het maar weer afgezet. Er is gewoon internet en Facebook en Youtube en een weerapplicatie en een applicatie om kaarten te bekijken en uiteraard zit er een GPS functie in. Dat laatste heb ik nog niet gebruikt, de vorige dingen wel. Jan speelt met de spelletjes die er op staan, ikzelf niet. Spelletjes zijn niet zo mijn ding. Andere applicaties downloaden is wat nutteloos aangezien de telefoon toch ooit eens moet teruggegeven worden.

Ik geniet wel van het speeltje, wat ik eigenlijk nooit echt gedacht had. Vooral het feit dat ik nu mijn mail kan opvolgen, ook als ik niet thuis ben, vind ik fantastisch, alhoewel ik dat dan weer zelf beperkt heb: ik heb geen internet bij mijn telefoonabonnement en dan op het internet gaan is zeer duur. Dus gebruik ik alleen het draadloos internet, als dat beschikbaar is en gelukkig bieden meer en meer zaken gratis draadloos internet aan, en als dat niet beschikbaar is en ik zit niet achter mijnen computer, ben ik gewoon niet bereikbaar per mail en dat is ook geen ramp.

Conclusie: der zijn leuke dingen aan, ook een paar minder leuke, maar overwegend is het een leuk ding, zeer handig, maar uiteindelijk, als het puntje bij paaltje komt, zou ik hem zelf niet kopen. Niet omdat ik een andere smartphone verkies, maar gewoon omdat ik echt zoveel geld niet zou kunnen uitgeven aan een telefoon en als ik hem moet teruggeven ga ik gewoon terug naar mijn modelleke waarmee ik kan telefoneren en sms-en.

Maar ik ga het toch wel (een beetje) missen.

‘t Zal aan de tijd van het jaar liggen zekers, want dit was het gesprek deze middag.

- Sandra Pattyn
- Goedemiddag. Met x van BMW. Kan ik de heer Michel De Vuijlsteke spreken aub?
- Neen, dat zal niet gaan, meneer Vuijlsteke is momenteel niet thuis.
- Wanneer zou ik hem dan wel kunnen spreken?
- Vanavond na 19u
- Zou ik dus terug mogen bellen voor 19u?
- Neen. Pas na 19u, want dan is hij pas thuis.
- Oh. Dat zal niet lukken want dan zijn wij gesloten. Zou ik hem morgen mogen bellen.
- Ja, maar dan is hij ook niet thuis hoor meneer: hij werkt wel overdag.
- Heeft u een nummer waar ik hem dan kan bereiken?
- Neen, niet bij de hand, maar u kan hem eventueel bereiken op zijn werk. Hij werkt bij x in Brussel en daar moet u maar naar hem vragen
- Ah. Ja. Dat ligt niet in onze opdracht, om nummers te zoeken.

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik had al direct door dat het hier telemarketing betrof en sorry, maar ik rammel nogal graag met die mannen hun voeten. Enfin, ik besloot toch maar om hem uit zijn lijden te lossen.

- Meneer, van welke firma was u alweer?
- BMW, het automerk
- Meneer, ik weet niet goed wat u van mijn man wil, maar hij heeft wel geen rijbewijs hé.
- Excuseer?
- Mijn man heeft wel geen rijbewijs.
- Ah! …. Mag ik dan aannemen dat u wel een rijbewijs heeft?
- Ja, dat mag u.
- Rijdt u met een BMW mevrouw
- Neen
- Bent u van plan om in de komende 2 jaar een BMW te kopen
- Neen meneer
- Mag ik u dan vragen met welk merk auto u rijdt?
- Neen meneer. Meneer, als ik niet geïnteresseerd ben in uw wagen, waarom zou ik u dan zeggen met welke wagen ik wel rijd.
- Mevrouw. Wenst u soms definitief uit ons bestand gehaald te worden?
- Ja, graag meneer.
- Maar om dat te kunnen mevrouw moet ik wel weten met welke wagen u rijdt … (en dan direct als tel) maar als u dat niet wil zeggen, dan is dat ook OK hoor
- Dankuwel meneer. Goededag nog.
- Goededag

Waarom zou ik al mijn gegevens doorgeven aan iemand in wiens product ik in het geheel niet geïnteresseerd ben.

Op 24 augustus kreeg ik volgend mailtje van het reclamebureau:

Hoi Sandra,

We zijn met Enchanté een nieuw Belgisch kinderkledingmerk aan het helpen bij de lancering. Momenteel mogen we nog niet veel zeggen maar het betreft kledij voor meisjes van 2-12 jaar. De lancering gebeurt woensdag 15 september met een heus défilé … Ik weet dat de info momenteel schaars is, maar er mag nog niks vrijgegeven worden.

Is dat iets wat jou interesseert?

Kindermode voor meisjes tussen 2 en 12? Geïnteresseerd? Dat zal wel zijn dat. Dus regelde ik alles hier op het thuisfront om met de meisjes naar de modeshow te kunnen gaan (ah ja, want de dochters moesten toch mee naar een modeshow van kleren voor hen).

Meer info kreeg ik de weken daarop niet, want ze mochten dus effectief niets vrijgeven. Een link naar de uitnodiging gaf alleen op dat er een modeshow ging komen van een nieuw merk ‘Juggle Angels. Mash-up fashion for IT girls’ en het adres waar die plaatsvond. Het was duidelijk de bedoeling de nieuwsgierigheid op te wekken en dat lukte dus wel.

Vandaag dan D-day. Kinderen van school afgehaald, de jongens afgezet bij mamie en met de meisjes doorgereden. Gestopt onderweg bij de Quick om iets te eten te hebben en dan gezellig in de auto gegeten terwijl we onderweg waren: het voordeel van een auto waar je de zetels kan omvormen tot tafel

We moesten in Terkamerenbos zijn, in Chalet Robinson en, manmanman, wat was ik blij dat ik de GPS van mamie had mogen lenen, want ‘Jachtdreef’ was niet echt duidelijk terug te vinden en we zouden er anders volledig voorbij gereden zijn.

Auto geparkeerd en dan was het gemakkelijk want eens in Terkamerenbos was het wel goed aangegeven: paadjes naar beneden gewandeld richting water, bootje genomen naar het eiland, restaurant binnen, trap omhoog, aan de tafel aanmelden, naamticketje opgeplakt krijgen en voorgesteld worden als ‘de bekende blogster’. Ik moest mij inhouden om niet in lachen uit te barsten, maar langs de andere kant streelt het toch uw ego, nietwaar.

De show zelf had gelijk een beetje vertraging, maar er was genoeg te zien om de kinderen bezig te houden (vooral dan een zeer rijkelijk gevulde en lange snoeptafels) en dan eindelijk, om 14u45 begon de défilé. Een kleine intro door de ontwerpsters en de mededeling dat het ook voor de kindjes hun allereerste défilé was. De presentatie zat goed ineen: een korte voorstelling op scherm van de ‘modellen’, mooie beelden en enthousiaste kinderen, en daarna mochten ze zelf op de catwalk.

Het eerste model mocht eigenlijk het concept voorstellen: ze kwam op in één outfit, ging de catwalk af op het einde en verdween achter een scherm uit rijspapier gemaakt. Daardoor zagen we haar silhouet en zagen we hoe één van de ontwerpsters in een paar minuten tijd de jurk ‘veranderde’. Eens getransformeerd mocht het meisje door het papier lopen en haar nieuwe outfit showen. Daarna kwamen de modellen één voor één (soms ook in een groepje) de catwalk op om de rest van de collectie te showen, de een al dapperder dan de ander.

Juggle Angels. Het concept is simpel: één basisjrukje, vier kleuren, 11 ‘kits’ en het resultaat is redelijk spectaculair: hoe een ’stom’ bandje een simpel jurkje kan transformeren tot iets chique, klassiek, hip, romantisch …. Het idee is ’simple comme bonjour’, maar je moet er maar op komen.

Bij navraag bij de dochters, want het is uiteindelijk voor hen bestemd, zei Anna simpelweg ‘heel mooi’ en vond Zelie het een prachtig idee dat leuke jurkjes opleverde, maar, zei ze er wel bij, eerder iets voor ‘kleinere’ meisjes, niet mee voor haar leeftijd (11 jaar, zo oud al maat), en ik vond haar ergens wel gelijk hebben: het jurkje zou prachtig zijn voor Anna, maar ik zie er Zelie dus ook niet direct in rondlopen. Langs de andere kant, initieel zei het reclamebureau dat het voor meisjes van 2 tot 12 jaar was, maar op de website staat nu 2 tot 10 jaar, dus het klopt dan wel weer.

Het was een leuke modeshow met leuke meisjes: schattige kleintjes en fiere ‘groteren’. Er zat zelfs een echt zangtalent bij: een zevenjarig meisje die de défilé afsloot met een prachtig gezongen Waka Waka.

Daarna was het tijd om de snoep te ‘verdienen’: de kinderen mochten hun eigen jurkje creëren. Er lagen tekeningen van de jurk die ze zelf mochten inkleuren, versieren met bloemetjes, bolletjes, … Als de tekening af was mochten ze die afgeven en een zak met snoep vullen. Wees dus maar zeker dat er twee goedgevulde zakken mee naar huis gekomen zijn. Nu, ik had hen wel gezegd dat ze ook aan hun broers moesten denken, dus het was te verwachten. Ik ben zo geen snoeper, maar ik heb ook mijn buikje kunnen rondeten: taarten (iets zegt mij ‘Françoise‘), chocolademousse, lekkere pannenkoeken, wafeltjes, aardbeien, … een koffietje erbij of iets fris. We zijn allemaal goed verwend geweest.

We zijn er vanonder geglipt als dieven in de nacht: de kinderen moesten naar het toilet en in plaats van terug te keren zijn we gewoon doorgegaan (sorry mensen, dat ik zo beleefd niet was om ‘dag’ te zeggen), met dat voordeel dan dat we op tijd terug in Gent waren zodat Zelie haar eerste dansles kon meedoen. Net op tijd, maar toch op tijd.

Besluit: een leuke namiddag, leuke kledij en ik zie Anna daar wel eens in rondlopen. Ik heb alleen nog geen echte voorkeur voor een ‘kit‘. Mijn voorkeur gaat uit naar Nouette of Liberty, maar ik denk dat Miss Butterfly de voorkeur van Anna gaat wegdragen.

We hadden het dingetje al uitgepakt, ondertussen heb ik ook al regelmatig gebruikt. Wat wilt ge met een grote Kerstboom in de keuken en een poes die graag met balletjes speelt en iedereen die door de keuken moet die er sowieso langs moet passeren en hem niet altijd mist (de boom dus, niet de poes).

Bij ons staat hij op het tweede verdiep. Op het eerste staat mijn ‘oude’, grote Dyson en die werkt nog prima. Geen klagen van na al die jaren, toch niet qua functionalitiet: hij zuigt nog altijd even krachtig en doet zijn werk dus nog hoe het moet. Maar wat ik al van in het begin had met die dyson is dat het niet gemakkelijk was om de stukken te veranderen op de buis, zelfs niet om de buis in verschillende stukken te trekken. Je hebt er heel wat macht voor nodig. Hetzelfde om de filter te legen: niet altijd even praktisch en gemakkelijk, noch om hem te openen, noch om hem terug te installeren en nog minder om hem terug ineen te steken als je hem eens goed uiteen haalt om hem grondig te kuisen.

‘Problemen’ die de nieuwe generaties duidelijk niet (meer?) hebben, tenminste niet de kleine dyson. De zuigstukken vervangen, het klikt simpel in en uit, geen extra macht nodig. Vooral de filter uitlegen is een zaligheid: er is een knopje bovenaan om op te drukken en de onderkant valt open. Geen gesleur meer met de stukken van elkaar doen en kloppen om het vuil eruit te krijgen. Als de filter leeg is, gewoon met een simpele druk weer dichtklikken en klaar is kees. Geen vuile handen, veel hygiënischer.

Zuigen doet hij evengoed als zijn grotere broer: krachtig, pakt alles mee, geen klagen van. Wat ik zelfs beter vind: er is geen rond gat waarin alles verdwijnt, eerder een langwerpiges strook waardoor hij breder opneemt. Nadeel: de strook is niet zo dik als het normale ronde gat en niet alles kan dus opgenomen worden. Heb ik gemerkt toen ik de Honey Pops van de kinderen wou opzuigen. Toen ik de stofzuiger stilzette vielen die er allemaal weer uit, of dat dacht ik toch. En toen merkte ik waarom hij dus bredere stroken kuiste dan de andere: de langwerpige opening maar ook smaller. De bolletjes waren er dus niet weer uitgevallen, ze waren gewoon tegen het mondstuk gezogen en dus als de zuigkracht werd uitgeschakeld opnieuw afgevallen.

Licht is hij wel en ik verhuis dus veel en veel liever de kleine van het tweede verdiep in op het gelijkvloers te stofzuigen dan die grote te versleuren. Ik doe het dan ook veel meer: ik ga nu rapper de kleine dyson naar beneden halen dan dat ik ga vegen met de borstel. Veel effciënter met al die naalden en gebroken kerstballen, zeker omdat de kinderen nogal graag op hun blote voeten rondlopen (ook al mogen ze niet).

Nog een nadeeltje aan de kleine. Toen ik hem ging halen stond er voor mij een demonstratie toestel, nog niet de heel definitieve versie. In de bovenkant daarvan zat een soort gaatje, duidelijk om iets in vast te haken. Bij navraag bleek dat ze oorspronkelijk gedacht hadden om bij de kleine hetzelfde systeem te doen als bij sommige anderen: de stowaway modellen, zodat de slang volledig rond het toestel kon gedraaid worden. Gudrun vind het jammer dat haar dyson het ophangsysteem achteraan niet (meer) heeft zodat zij telkens de slang moet neerleggen. Ik ben volledig akkoord met haar, dat dat ophangsysteem zeer handig en nuttig is en dat ik het niet zou willen missen bij mijn dysons (deze hebben alletwee wel dat ophangsysteem), maar ik vind het een gemiste kans dat ze het oprolsysteem bij de kleine dyson niet (ook) hebben gedaan. Het is handig om je buis te kunnen vasthaken als je aan het stofzuigen bent, maar om de kleine nu op te bergen neemt hij plots wel redelijk veel ruimte in. Met het ‘stowaway’s systeem zou hij in een veel kleinere plaats (zelfs kast) passen én zou hij veel handiger te verhuizen zijn van verdiep naar verdiep: nu is de balans volledig verkeerd en valt de buis er constant af eens je hem opheft.

Dus naar dyson toe: niet of/of maar én/én, zowel voor de grote als de kleine stofzuigers.

Tot slot, een klein dingske waar ik persoonlijk ongelooflijk content van ben: het handvat bovenop de buis. Ik voel mij zo glamoureus als ik nu stofzuig