San's Weblog

Beste duracel

Uw ‘ingebouwde powercheck’ heeft geen nut. Ik weet ook wel dat ik batterijen wegsmijt die nog niet leeg zijn. Maar als ik geen voldoende ‘power’ meer krijg om mijn gerief deftig te laten werken, dan kan ik wel niet anders dan ze wegsmijten.

Beter idee: zorg dat uw batterijen tot de laatste iota 100% geven, dan is zo’n nutteloze ‘powercheck’ niet nodig en dan moet ik mijn batterijen niet halfvol wegsmijten.

Vriendelijke groet
San

Wisten jullie dat er zoiets bestond als Wereldeierdag? Ikke niet. Niet dat ik daarover verbaasd ben want ik vermoed dat er zo ongeveer een ‘werelddag’ voor alles bestaat. Alhoewel … als ge wikipedia erop naslaat bestaat er niet zoiets als ‘Wereldeierdag’.

Gelukkig is wikipedia niet onfeilbaar want ‘iemand’ heeft blijkbaar besloten om 12 oktober uit te roepen tot Wereldeierdag, en waarom niet? Eitjes zijn zalig. Gemakkelijk om klaar te maken, ze kunnen op ongelooflijk veel manieren klaargemaakt worden, worden gebruikt in ongelooflijk veel bereidingen en zijn blijkbaar nog gezond ook (dat laatste, dat beweren de mannen dus die de promo doen voor eitjes en ik geloof ze wel). Formidabele Fastfood, noemen ze dat, en gelijk hebben ze.

Hier ten huize is het alleszins een favoriet. Ik heb de kinders nog nooit horen klagen als we voorstelden om eitjes klaar te maken. Eén van de favoriet maaltijden: spinaziepuree met gekookte eitjes en croutons. Poepsimpel en zalig lekker. Of een Spaanse tortilla (het recept volgt wel nog eens: geleerd toen ik op Erasmus was in Finland, van een echte Spaanse deerne, gewoon ongelooflijk lekker), koud of warm, wordt hier binnengeschrokt. Een omelet, paardenoog, zachtgekookt ei, … ze passeren hier allemaal en met veel regelmaat de revue. Omdat we dat lekker vinden.

En er is (uiteraard) een website met allemaal recepten, ik ga die zeker eens uitpluizen.

De Wereldeierdag promoten? Geen probleem want eiers zijn gewoon de max.

Je kon het her en der al lezen op het interweb. De maand oktober is alweer begonnen en dat is traditioneel ook de maand waarin kanker in het spotlicht wordt gezet. Meer specifiek borstkanker.

Over bepaalde vragen moet je geen twee keer nadenken. De vraag van het reclamebureau om hierover te schrijven was er zo een. Dat ik er iets voor zou krijgen, dat hoeft zelfs niet, want ook ik ben reeds geraakt.

Borstkanker: mijn tante (overleden na een veel te lange en pijnlijke strijd), mijn veel te jonge buurvrouw met twee heel kleine kinderen (kinderen die hun mama nooit echt hebben gekend), mijn schoonmoeder (één van de – gelukkig – ‘gelukkigen’ die het wel hebben gehaald). Kanker: mijn grootmoeder (verloren), mijn schoonvader (verloren), het dochtertje van een vriendin (overwonnen), een voormalige klasgenote (overwonnen), … Er zijn gelukkig nog die positieve verhalen ook … Het feit dat ik de mensen die ik ken die geraakt zijn nog kan tellen op twee handen is toch niet positief. Elke persoon is er één teveel. Elk onderzoek om te proberen een remedie te vinden is er nog één te weinig.

Dus zal ik het geld dat ik hiervoor krijgen integraal overmaken aan ‘mijn’ steunteam, team ‘San’ San’s weblog (nu nog maar een schamele 5 euro, maar dat zal vermeerderen, ook dankzij jullie).

Steun mee aub op ikbengeraakt.be.

Het moet niet altijd lollig zijn hier op den blog. Soms mag een serieuze noot ook, zeker als het nog iets is waar ik mij volledig in kan vinden. Op vraag van de mensen van Enchanté dus een postje over een goed doel, namelijk ‘Make it Happen’.

Het is een goed doel van het Belgisch kledingmerk Hampton Bays en hun bedoeling is om hiermee een traditie uit te bouwen en dus geen eenmalige stunt te doen. Voor deze eerste actie koos men als goed doel voor een lokaal project: de Bleekweide, een plaats waar mensen begeleid worden wanneer zij te maken hebben met een verlies door de dood. Een plek waar ik mij zeer goed kan inbeelden dat die hoognodig is voor heel wat mensen die het moeilijk hebben om in hun eentje of zelfs in familieverband een zwaar verlies te verwerken en dat willen doen met professionele begeleiding. De Bleekweide biedt niet alleen professionele steun aan, maar biedt ook een omgeving waar mensen kunnen herstellen. Een heel mooi project, denk ik dan zo.

Bij dit charity-programma komt blijkbaar nogal wat creativiteit kijken want om geld in te zamelen hebben ze bij Hampton Bays hun iconische T-shirt laten pimpen door verschillende bekende Vlamingen en ook door hun eigen medewerkers. De T-shirts zijn te koop via de Facebookpagina van Hampton Bays. Dus als je geïnteresseerd bent of gewoon een goed doel wilt steunen: kopen die handel!

Het merk wil met deze actie ook laten zien dat ze een nieuwe wind willen laten waaien door hun collecties. Hampton Bays wil ‘a way of life’ zijn door meer te focussen op toffe accessoires en lifestyle. De volledige make over die hun winkels in Gent en Antwerpen kregen maakt ook duidelijk dat er een nieuwe vibe voelbaar is.

Soit. Een beetje reclame dus, maar vooral: een goed doel dat uw steun waard is. En met een beetje geluk komt er nog een vervolg, want ik mag mijn eigen T-shirt pimpen en als dat een beetje lukt zal ik uiteraard het resultaat hier tonen.

We gaan nog eens van reclame doen. Af en toe mag dat en als het voor iets is dat nog wreed leuk is erbij, waarom niet (en op voorhand sorry voor de kwaliteit van de foto’s, want mijne GSM geeft niet echt de beste kwaliteit).

Samen met een aantal andere bloggers-met-kleine-maar-niet-al-te-kleine-meisjes kreeg ik namelijk een mail met de vraag of ik vandaag met Anna (en Zelie, moest die nog geïnteresseerd zijn) de nieuw Lego Friends wou komen ontdekken. Het was vakantie, ik vind lego wel wijs, dus waarom niet. En zo antwoorde ik dat ik zou afkomen met Anna en Zelie (laat die stoere bijna-tiener houding u niet misleiden, in haar hart is ze nog een klein meisje).

We werden ontvangen met een glaasje cava in het Pantone hotel, een hotel dat gelijk speciaal ingericht is om Lego in te presenteren. Het kader kon dus niet beter, zeker niet toen we zagen hoe die nieuwe Lego eruit zag.

De nieuwe lijn is speciaal ontworpen voor meisjes en heeft dus een hele nieuwe kleurencombinatie. Vier jaar onderzoek ging eraan vooraf en in die vier jaar ontdekten ze o.a. dat meisjes dus wel degelijk graag bouwen, maar dat meisjes graag dingen bouwen om er daarna mee te spelen en, in plaats van dingen te herbouwen, ze liever dingen herinrichten. Een ander ‘probleem’ dat meisjes met Lego hadden, bleek de peetjes te zijn: meisjes konden zich niet indentificeren met de klassieke peetjes, ze waren niet reëel genoeg.

Het resultaat: een hele nieuwe wereld, Heartlake city, gebaseerd op het leven van vijf vriendinnen, elk met hun eigen karakter en interesses. De Legomeisjes zijn niet meer vierkant en redelijk abstract, maar zijn echte kleine meisjes met elk een eigen gezicht(suitdrukking), kledingstijl en kapsel. De bouwstenen hebben andere, nieuwe kleuren dan de klassieke (paars, roze, pistachegroen, lichtblauw, …) wat ze meer meisjesachtig maakt, maar zonder er een té roze meisjeswereld te maken. Elke vriendin heeft een specifiek huis/winkel en om het meer aantrekkelijk voor meisjes te maken heeft elke zaak/bouwdoos een hele hoop accessoires (strikjes, bloemen, diertjes, barbecue met alle benodigdheden, spiegels …

Er zijn veertien dozen met prijzen gaande van 6,99 € tot 74,99 €. Dertien van de veertien dozen stonden op tafel en waren reeds gemaakt. Na de voorstelling mochten de kinderen onmiddellijk met de nieuwe Lego beginnen spelen. Maar er waren niet alleen de paketten die reeds gebouwd waren, er waren ook een heel pak dozen die nog niet geopend waren en die de kinderen dus ter plekke zelf konden bouwen.

Eens de kinderen werden losgelaten op het nieuwe speelgoed bleek het een enorm succes. Er werd gebouwd, gefantaseerd, gespeeld, geherorganiseerd, … De kinderen vonden elkaar en staken hele verhalen ineen om deze dan uit te spelen.

Het was heel leuk om zien hoe Zelie er zo volledig in opging, maar terzelfdertijd kleine zus aanmoedigde om zelf te bouwen en hielp waar het kon.

En de mama’s (en een enkele papa) die hadden een beetje tijd om te babbelen of moesten de kinderen helpen of konden, samen met de kinderen, genieten van het buffet (ik ga de eerste dagen die weegschaal toch eventjes vermijden).

We hebben Olivia’s boomhut mee naar huis gekregen en de meisjes konden niet wachten om ze ineen te zetten. Ze staat ondertussen mooi op hun kamer, klaar om hele avonturen in te beleven.

De nieuwe lijn wordt gelanceerd op 1 maart en Anna verjaart op het einde van maart. Ik heb al zo’n vermoeden wat er op haar verlanglijstje zal staan.

Ik moest ulder nog iets vertellen over dat crèmeke dat ik de laatste maand gesmeerd heb.

Awel, ik moet eerlijk bekennen dat ik ermee gestopt ben. Want in het begin leek het of mijn vel er minder ging van trekken, en ergens bleef dat ook wel. Probleem was na een tijdje, toen de crème ‘uitgewerkt’ was (of hoe moet je dat zeggen), toen trok mijn vel nog meer dan ervoor. En na een beetje langere termijn begon het niet echt leuk meer te zijn. De roodheid was niet verdwenen en de plekken ook niet, dus veel had het sowieso niet gedaan.

Onlangs kreeg ik dan zo’n zalige gezichtsbehandeling en daar werd dat bevestigd: mijn vel stond volledig gestressed (wat dat ook mag betekenen, maar ik kon alleen maar bevestigen dat het niet aangenaam aanvoelde).

En zo smeer ik dat crèmeke niet meer want het was niet goed voor mijn vel (en ik heb dus effectief een lastig vel hé). Maar dat wil niet zeggen dat het geen goed crèmeke voor zou zijn, nietwaar.

Ik moest lachen met i. toen ze dit schreef. Ik kreeg namelijk ongeveer dezelfde vraag van A.

Ongeveer, want bij mij was er geen melding meer van ‘piep’, al den niet meer zo. Bij mij was het gewoon rechttoerechtaan: zou je het zien zitten om een nieuwe crème van Biotherm (tegen huidveroudering, waarmee ik niks beledigends bedoel, uiteraard) te testen en er over te schrijven? Bij mij was het dus gewoon een fait accompli: bij mij is er al huidveroudering

Nu, ontkennen heeft geen zin, nietwaar. Die 4 staat er nu eenmaal en gaat niet meer weggaan, of het is dat ze veranderd in 5, 6, 7, … Maar naar beneden gaat ze niet meer gaan. En ik mag niet klagen. Ik heb amper rimpels en als ik foto’s zie van mijn leeftijdsgenoten heb ik dus veel geluk met mijn velleke op dat vlak.

Waar ik geen geluk mee heb, dat is droogte, schilfers, rode plekken. Rimpels komen er niet echt, maar mijn vel is niet echt een zicht. Nu, wat beweert die crème:

SKIN VIVO UNIFORMITY maakt komaf met tekenen van veroudering, een oneffen textuur en een onregelmatige teint en maakt het gezicht opnieuw zichtbaar en stralend jong.

SKIN VIVO UNIFORMITY, de reversieve verzorging voor textuur en teint, maakt de huid opnieuw egaal. Hij doet dit door de 5 onregelmatigheden in textuur en teint die vrouwen hebben omschreven en die de wetenschap heeft bevestigd, aan te pakken.

Dus, als ik het goed lees zouden die oneffenheden/rode en/of droge plekken ermee weggaan? Baadt het niet, het schaadt niet, dacht ik (en hoop ik) dus sinds een paar dagen ben ik nu ook aan het smeren.

Eerste indruk: het maakt geen verschil. Mijn vel voelt minder trekkerig aan, dat wel, maar kwa uitzicht blijft het hetzelfde. Maar het is nog maar een paar dagen, dus wie weet. We zullen hier binnen een week of twee nog eens op terug komen. Wat wel is, is dat de crème lekker ruikt. Dus dat is toch ook al iets.

Sowieso kan er voor u ook iets inzitten, want Biotherm doet een actie en ge kunt daarmee één jaar gratis Biotherm Skin Vivo Uniformity winnen. Elke deelnemer ontvangt ook twee kortingsbonnen voor Skin Vivo producten bij ICI Paris XL.

Wordt vervolgd.

Ons weekje met de Volvo V60 zit erop en een weekje, dat is toch maar kort. Zeker als je in het centrum woont, want zoveel kans om er mee te rijden heb je dan niet. Of toch niet als je ergens op tijd wilt geraken

Maar kijk, wat kunnen we zeggen na zo’n weekje met een, mogen we toch wel zeggen, luxewagen?

Ik had vooraf eens gekeken op de website naar wat voor auto het was. Toen ik hem ging afhalen bij de reclamemensen waren ze daar verbaasd over. Misschien terecht, want auto’s interesseren mij nu niet direct, maar ik weet soms graag op voorhand waar het om draait.

Het bleek een grote auto te zijn, of beter: een lange. 4,628 m staat er op de site. Ik hield mijn hart al vast. Maar dat bleek niet nodig: dat spel is langs alle kanten uitgerust met duizenden sensoren: voor te dicht langs achter en langs voor en een waarschuwingslichtje voor opzij en nog een tuuterke voor ergens anders… Gelukkig hebben al die lichtjes niet een bijpassend geluidje, of ik zou zot komen. Langs de andere kant: GE KUNT DIE OOK AFZETTEN! Zalig! Want die voor vooraan heb ik dus afgezet: de lichtjes brandden soms als ik op 20m afstand was van een wagen, maar als ik er vlakbij zat deden ze niets. Op de duur begon ik te twijfelen of die auto iets op de grond zag waar ik dus zou overrijden, maar ik heb nooit ergens overgereden, dus dat was het niet. Ik heb het dan maar uit gezet, nog zo gemakkelijk.

Behalve die sensoren, was het een zalige auto: zeer comfortabel om in te zitten, rijdt gelijk niets, er zit serieus wat kracht in de motor, wat ik wel fijn vind, ongelooflijk makkelijk handelbaar en ondanks zijn lengte, absoluut niet lastig om te parkeren of mee te manoeuvreren.

Wat ik ook zalig vond, was het automatische start/stop systeem: telkens je even moet stilstaan en de auto in neutraal zet, valt de motor automatisch uit. Hij start automatisch weer op als je de koppeling indrukt om te schakelen. Geen gezoem meer terwijl je in de file/voor een rood licht staat. Aangename stilte. En voor het milieu zal het ook wel geen kwaad kunnen.

Hij heeft ook een ruime koffer want ja, het is een break. Goed diep en er kan veel in weggezet worden. Geen fiets, toch niet zonder zetels plat te leggen en dat (kijken of de zetels al dan niet plat kunnen en hoe gemakkelijk/moeilijk dat in de praktijk dan zou gaan) hebben we niet uitgeprobeerd.

Wat er op de website wel stond, maar wat blijkbaar niet standaard is (er staat gewoon ‘opties en uitrusting’ zonder te specifiëren wat standaard is en wat optie is), is dat er achteraan geïntegreerde kinderzitjes zijn. Die hebben we dus ook niet uitgeprobeerd, want in het leenmodel zaten die er niet in. Het zou nochtans handig geweest zijn, zeker omdat Jan en Anna echt nog te klein zijn om zonder zitje in de auto te zitten.

Kwa verbruik lijkt het ook meer dan mee te vallen, zeker als ik vergelijk met ons bakske nu: na een week was de benzinemeter niet noemenswaardig verminderd.

Zou ik hem kopen? Tja, neen, want dat gaat niet: er zijn maar 5 plaatsen in voorzien dus moesten wij hem kopen, er zou altijd iemand moeten thuisblijven. Niet echt doenbaar dus. Qua budget vrees ik ook dat het serieus boven ons hoofd gegrepen is. Maar qua comfort en gemak, waarom niet, zeker als je hem vergelijkt met de rammelkar waar we momenteel in rijden

Kijk, heel veel zinnigs over een auto kan ik dus niet zeggen, maar het is toch iets, nietwaar

De reclameregie mag mij dan misschien vergeten zijn toen ze apparaatjes uitdeelden om te testen, ze vonden wel mijn adres om met het hele gezin op uitstap te gaan en dat is ook heel leuk.

De vraag was of we geïnteresseerd waren om iets te doen rond de campagne die Danone nu voert, over waar hun melk vandaan komt en zo. Zoals de dame van Danone vandaag zei: ge kunt nog zoveel via reclame zeggen aan de mensen dat de melk van lokale boeren komt en van zeer goede kwaliteit is, als de mensen dat niet zelf kunnen meemaken en zien, dan komt dat toch niet echt over.

Dus contacteerden ze hun leveranciers met de vraag of die het zouden zien zitten om een soort van opendeur dag te houden en een aantal van hen ging akkoord. En zo hebben ze het ook mogelijk gemaakt voor u en ik om in levende lijve zo’n melkboerderij te gaan bezoeken.

Elke zondag tijdens de grote vakantie kan je zo’n bezoekje doen en het is eigenlijk wel meer dan gewoon een bezoekje. Wij werden om 10.00u verwacht in het verre Wuustwezel voor een brunch. We werden daar zeer goed ontvangen met een glas versgeperst appelsiensap en een volledig buffet stond al te blinken. We konden ‘aanvallen’ wanneer we wilden en de keuze was meer dan ruim: ruim assortiment aan broodjes, brood en koffiekoeken, zalig roerei met tomaatjes, spek en kruiden, uiteraard verschillende producten van Danone (yoghurt, mousses, drankjes…), tomatensla, gemengde sla, charcuterie, quiches, kaasschotel, cornflakes, verse chocomelk, koffie, thee, water, … Alles zeer vers en lekker klaargemaakt.

Ook de kinderen waren zeer welgekomen want het bezoekje is dus echt op de volledige familie gericht. Er stond een springkasteel (ge ziet dat dus van hier dat de kinderen veel gegeten hebben: dat springkasteel was uiteraard veel interessanter), er waren kleurprenten en dingen om die mee in te kleuren. De kinderen kregen hun eigen afzonderlijke rondleiding vóór de volwassenen en ze kwamen zeer enthousiast terug, zeker nu er die morgen net twee kalfjes geboren waren en ze die hebben kunnen zien.

De

Daarna was het de beurt aan de volwassenen. Terwijl iemand van de organisatie bij de kinderen bleef, konden wij met een gerust hart vertrekken. We kregen een uitgebreide uitleg van hoe de koeien behandeld werden, wat voor voer ze krijgen, de verschillende stadia van hun opgroeien, het verzorgen, het kalveren, al wat erbij komt te kijken en uiteraard het melken. De rondleiding werd door de boer zelf gegeven (enfin, de jonge boer, want het is een familiebedrijf waar vader, moeder en zoon samenwerken) en het enthousiasme en de liefde voor het vak druipten er van af en zoiets werkt aanstekelijk. Zo’n blik achter de schermen krijgen met zoveel uitleg … zeer leuk. De boer beantwoordde ook alle vragen die we stelden.

Als afsluiter mochten we nog poseren voor een instant foto om mee te nemen. Ik heb den anderen dan maar een beetje onder druk gezet om met ons vijf op foto te gaan, want zoveel gezinsfoto’s hebben we hier niet, en het is nog gelukt ook. Toen we afscheid namen kregen we nog een hele goodie-bag toegestopt met allemaal lekkers van, u raadt het al, Danone.

Wil je ook eens gaan genieten van een lekkere brunch en zo’n bedrijf ook van dichtbij bekijken, dan moet je naar de website van Danone surfen en u inschrijven, want het is een aanrader én het is gratis, wat ook altijd meegenomen is.

Dankuwel Danone voor een leuke middag.

Er was nog een opvolging tegoed en dus ook al long overdue. Maar beter laat dan nooit, zou ik zo zeggen.

Want er moest uiteraard eerst getest worden, en toen was het hier een maand stil, en toen moest ik mijzelf op gang trekken, want ik doe dat wel graag, bloggen, maar soms is het nu eenmaal nog een opgave om ‘s avonds uw hersenen te gebruiken en stelt ge dat dan uit, en uit, en uit…

De testfase zit er inmiddels al lang op en het gebruik is volledig ingeburgerd. De Dyson Digital Slim staat (of beter: ligt) in de keuken en wat! een! gemak! en ook: luxe!

Het ding is zeer compact, licht en handig. Het werkt op een (oplaadbare) batterij zodat er nooit een draad in de weg zit en doordat het nogal klein is ligt het niet in de weg. ‘Liggen’ want bij ons ligt hij (voorlopig) op de vensterbank.

Wordt er gegeten en vallen er kruimels op de grond: even vastpakken en opstofzuigen en weg zijn ze. Snijden we brood af en ligt het aanrecht vol kruimels: lange buis eraf, kort stukje erop en gebruiken maar. En dat ding werkt dus niet alleen op kruimels hé

Dat een keuken waarin zes mensen dag in dag uit leven rap vuil wordt hoeft niet gezegd, dus die Dyson is een godsgeschenk. Geen gesleur meer met borstels uit de kast halen, dingen bijeen vegen en dan alles nog verslepen naar de vuilbak. Gewoon de Dyson pakken, stofzuigen en alles is proper. En wat nog het leukst is vanallles: de kinderen doen nu niet liever dan hun gemors op te ruimen. Ze vechten er zelfs om.

Is er dan niets negatief aan? Eén heel miniem klein opmerkingske. Het ding is eigenlijk eerder kruimeldief met een lange buis aan om niet op uw knieën de kruimels op te moeten zuigen. Geen probleem, want het is even krachtig als een stofzuiger (en krachtiger zelfs, wegens, het is en blijft een Dyson), maar als je stofzuigt, gebruik je dat toch wel gemiddeld iets langer dan een kruimeldief (ikke toch) en de aan/uitknop is geen knop om aan en uit te zetten, maar een knop die je ingedrukt moet houden zolang je wil stofzuigen. Maar kijk, zo’n minpuntje is meer dan te verwaarlozen (en ondertussen krijgt de vinger ook een krachttraining).

Nog één kleine minpuntje, maar dat is gewoon zeer persoonlijk: jammer dat het ding niet 2 jaar vroeger bestond. Dan had ik speciaal een kast laten inrichten in onze keuken om hem in op te bergen (en dan vooral de oplader). Maar niet getreurd: de kamer naast onze keuken moet nog ingericht worden en ik weet nu al waar de kast moet komen waar ik hem kan in opbergen zodat hij zeer handig beschikbaar blijft.

De Dyson Digital slim is dus echt een aanrader.