San's Weblog

We hadden het dingetje al uitgepakt, ondertussen heb ik ook al regelmatig gebruikt. Wat wilt ge met een grote Kerstboom in de keuken en een poes die graag met balletjes speelt en iedereen die door de keuken moet die er sowieso langs moet passeren en hem niet altijd mist (de boom dus, niet de poes).

Bij ons staat hij op het tweede verdiep. Op het eerste staat mijn ‘oude’, grote Dyson en die werkt nog prima. Geen klagen van na al die jaren, toch niet qua functionalitiet: hij zuigt nog altijd even krachtig en doet zijn werk dus nog hoe het moet. Maar wat ik al van in het begin had met die dyson is dat het niet gemakkelijk was om de stukken te veranderen op de buis, zelfs niet om de buis in verschillende stukken te trekken. Je hebt er heel wat macht voor nodig. Hetzelfde om de filter te legen: niet altijd even praktisch en gemakkelijk, noch om hem te openen, noch om hem terug te installeren en nog minder om hem terug ineen te steken als je hem eens goed uiteen haalt om hem grondig te kuisen.

‘Problemen’ die de nieuwe generaties duidelijk niet (meer?) hebben, tenminste niet de kleine dyson. De zuigstukken vervangen, het klikt simpel in en uit, geen extra macht nodig. Vooral de filter uitlegen is een zaligheid: er is een knopje bovenaan om op te drukken en de onderkant valt open. Geen gesleur meer met de stukken van elkaar doen en kloppen om het vuil eruit te krijgen. Als de filter leeg is, gewoon met een simpele druk weer dichtklikken en klaar is kees. Geen vuile handen, veel hygiënischer.

Zuigen doet hij evengoed als zijn grotere broer: krachtig, pakt alles mee, geen klagen van. Wat ik zelfs beter vind: er is geen rond gat waarin alles verdwijnt, eerder een langwerpiges strook waardoor hij breder opneemt. Nadeel: de strook is niet zo dik als het normale ronde gat en niet alles kan dus opgenomen worden. Heb ik gemerkt toen ik de Honey Pops van de kinderen wou opzuigen. Toen ik de stofzuiger stilzette vielen die er allemaal weer uit, of dat dacht ik toch. En toen merkte ik waarom hij dus bredere stroken kuiste dan de andere: de langwerpige opening maar ook smaller. De bolletjes waren er dus niet weer uitgevallen, ze waren gewoon tegen het mondstuk gezogen en dus als de zuigkracht werd uitgeschakeld opnieuw afgevallen.

Licht is hij wel en ik verhuis dus veel en veel liever de kleine van het tweede verdiep in op het gelijkvloers te stofzuigen dan die grote te versleuren. Ik doe het dan ook veel meer: ik ga nu rapper de kleine dyson naar beneden halen dan dat ik ga vegen met de borstel. Veel effciënter met al die naalden en gebroken kerstballen, zeker omdat de kinderen nogal graag op hun blote voeten rondlopen (ook al mogen ze niet).

Nog een nadeeltje aan de kleine. Toen ik hem ging halen stond er voor mij een demonstratie toestel, nog niet de heel definitieve versie. In de bovenkant daarvan zat een soort gaatje, duidelijk om iets in vast te haken. Bij navraag bleek dat ze oorspronkelijk gedacht hadden om bij de kleine hetzelfde systeem te doen als bij sommige anderen: de stowaway modellen, zodat de slang volledig rond het toestel kon gedraaid worden. Gudrun vind het jammer dat haar dyson het ophangsysteem achteraan niet (meer) heeft zodat zij telkens de slang moet neerleggen. Ik ben volledig akkoord met haar, dat dat ophangsysteem zeer handig en nuttig is en dat ik het niet zou willen missen bij mijn dysons (deze hebben alletwee wel dat ophangsysteem), maar ik vind het een gemiste kans dat ze het oprolsysteem bij de kleine dyson niet (ook) hebben gedaan. Het is handig om je buis te kunnen vasthaken als je aan het stofzuigen bent, maar om de kleine nu op te bergen neemt hij plots wel redelijk veel ruimte in. Met het ‘stowaway’s systeem zou hij in een veel kleinere plaats (zelfs kast) passen én zou hij veel handiger te verhuizen zijn van verdiep naar verdiep: nu is de balans volledig verkeerd en valt de buis er constant af eens je hem opheft.

Dus naar dyson toe: niet of/of maar én/én, zowel voor de grote als de kleine stofzuigers.

Tot slot, een klein dingske waar ik persoonlijk ongelooflijk content van ben: het handvat bovenop de buis. Ik voel mij zo glamoureus als ik nu stofzuig

Kadootjes opendoen is altijd leuk, zelfs als er geen strik rondzit of als ge al weet wat er in zit.

En zo werd de doos open gedaan.

Het resultaat: de kleine stofzuiger dus.

‘k Heb hem ondertussen al even gebruikt. De borstel die eraan zit is er één voor zowel zachte als harde vloeren, dus niet met een knopje om extra borstelhaartjes tevoorschijn te brengen voor harde vloeren extra te beschermen. Hij stond in de keuken, er eten vier kinderen in die keuken dus zeker na het ontbijt valt er heel wat te ruimen.

Op het kleine stukje dat ik gestofzuigd heb werkte hij als een droom. Vlak voor de flexibele darm begint zit een handvat wat het stofzuigen een heel pak vergemakkelijkt. Als ge kijkt naar de lengte van de buis, zie ik u al denken ‘zo kort zeg, dat gaat lastig zijn voor mijnen rug’. Awel, dan zijt ge mis. Onderaan bij de borstel ziet ge een rood knopje en als ge daarop drukt dan kunt ge de buis verlengen op de lengte die voor u het best zit.

Eventjes over de vloer gegaan dus en hij werkt perfect. Net zoals mijnen groten en even krachtig als die groten. Leuker dan bij de groten: ik moet er niet zo aan trekken om hem mee te krijgen wegens (duh!) dat hij dus lichter is. Hij voelde aan alsof ik een veertje voorttrok. Het was dus maar een klein stukske op een stenen vloer, maar momenteel dus nog geen klachten. Uitgebreider testen zullen later volgen alhoewel mijn kuisvrouw er eerder genot van zal hebben, maar ik doe mijn best: binnenkort is het Kerstvakantie en dan ben ik toch thuis.

En wat ook een gemak is, omdat hij zo licht is kon Zelie hem meenemen naar boven … tot ik mij realiseerde dat ik hem dus beneden nodig had en er boven al een stofzuiger stond en ik hem dus maar weer gaan halen ben.

Eerste evalutatie: content dus.

En nu jullie. Dyson heeft nog 20 (twintig!) van die toestelletjes te geef en iedereen komt hiervoor in aanmerking. Dus niet alleen blogsters, iedereen die kan schrijven/foto’s trekken/kattebelletjes neerpennen/sms-taal doen/whatever. Als je kans wil maken, dan stuur je gewoon een mailtje naar Caroline De Wolf van Dyson. Misschien met een korte uitleg over wie je bent en waarom jij de geschikte kandidaat bent om eentje te krijgen, of misschien zonder enige uitleg, ge ziet zelf maar. Het is geen wedstrijd ‘om ter snelst’: de toestellen gaan dus NIET naar de eerste 20 mensen die reageren. Moest dat het geval zijn, dan moet ge zelfs al niet meer mailen, want inmiddels hebben al een hondertal mensen gereageerd. De selectie van de kandidaten zal binnen een paar weken gemaakt worden, maar Caroline vroeg toch om niet te lang meer te wachten om te reageren. Laten we zeggen, nog een week?

Als je één van de gelukkigen wordt, wat moet je dan doen in ruil? Een klein woordje schrijven over je bevindingen en gewoon naar Dyson sturen, of een foto sturen waarop je het toestel gebruikt, of er een liedje over maken, of … ge kiest maar. Dyson wil gewoon reacties verzamelen van de gebruikers om die later beschikbaar te stellen aan toekomstige gebruikers. Ze willen eerlijke reacties, dus als het toestel tegenvalt, moogt ge dat ook gerust zeggen zonder enig probleem: ge moet het toestel niet teruggeven als ge het niet volledig goed vindt.

Succes!

Toen Dyson mij in mei contacteerde om te vragen of ik één van hun stofzuigers wou uitproberen zei ik onmiddellijk ‘ja’. Er staat hier al een Dyson, al een heel pak jaren, en het is een investering geweest waar ik mij nog geen moment over beklaagd heb.

Er werden afspraken gemaakt, ook met andere blogsters, en er zou samengekomen worden in september maar toen had Anna een ongelukje en kon ik uiteindelijk niet gaan. Toen ik achteraf hoorde dat elke aanwezige die avond met een eigen toestel naar huis is mogen gaan, was ik toch een beetje jaloers. Maar maar een klein beetje: ik had er uiteindelijk al één en wat moet ik nu doen met twee.

Tot ik eind november nog een mailtje ontving. Dat er een nieuwe Dyson uit was en of (onder andere) ik deze misschien wou uitproberen. En dan kunt ge spreken van een geluk bij een ongeluk, want die nieuwe is de Dyson City en  is er eentje in miniformaat, ideaal dus als tweede stofzuiger.

Het had nogal wat voeten in de aarde om hem te kunnen halen (voor mij, niet voor hen), maar uiteindelijk was vandaag de dag. Gezien ik zonder auto zit was het met het openbaar vervoer te doen en zo vertrok ik deze ochtend met de trein van 8u56 naar Antwerpen Centraal. Op voorhand gekeken waar de Vlaamse Kaai was en welke bus/tram ik zou moeten nemen om er te geraken en zo vol goede moed vertrokken.

Moed heb ik wel nodig gehad vandaag, want alhoewel ik een grote voorstander ben van het openbaar vervoer, in zo’n guur weer als het vandaag was is het allesbehalve aan te raden als je niet weet waar je allemaal moet zijn.

De trein was geen probleem. De Dampoort is hier vlakbij, ik was mooi op tijd zodat ik zelfs nog een koffie en een koek kon kopen en de trein was ook op tijd. Ik kon zitten zodat de rit naar Antwerpen vlekkeloos verliep.

Eens in Antwerpen Centraal was het andere koek: er stond een pijltje in het station welke de uitgang voor de bus was, maar eens buiten was er geen enkele indicatie meer. In de verste verte geen bushalte te zien. Er kwam een bus uit een straat en dus besloot ik die maar te volgen: uiteindelijk zou hij toch ergens bij een halte stoppen? Een hele eind verder zag ik uiteindelijk in een zijstraat aankondigingsborden voor de bussen. Het bleek het Rooseveltplein te zijn en daar kon ik effectief mijn bus nemen.

Waar aangekondigd stond dat de bus 5 minuten later zou  toekomen, bleek dat algauw 15 min te zijn. 15 lange minuten in de bijtende wind en ijskoude regen. Leuk is anders. Toen de bus er was vroeg ik vriendelijk aan de chauffeur of hij mij wou waarschuwen wanneer ik bij mijn halte zou aankomen en ik had een zeer vriendelijke en grappige chauffeur die dat met plezier zou doen. De busrit zou zo’n 20 minuten duren, tijd om een beetje op te warmen, maar na 25 minuten maakte ik mij toch een beetje ongerust. Bleek dat de chauffeur mij een beetje uit het oog verloren had en zelfs dacht dat ik al afgestapt was en ik dus mijn halte al een eind voorbij gereden was voor ik hem erop attent kon maken dat ik nog steeds op een teken wachtte. Geen paniek, de bus rijdt om de 10 minuten en ik moest gewoon een paar haltes terug. Maar die 10 minuten werden er uiteindelijk 20 en zo werd ik opnieuw koud tot in de toppen van mijn tenen. De tweede chauffeur verwittigde mij wel op tijd en toen was het opnieuw de kou in op zoek naar de plaats van afspraak, wat gemakkelijk gevonden was.

Een gezellige babbel gehad met Caroline van Dyson. Een koffie, een beetje uitleg over het toestel, een beetje praten over koetjes en kalfjes en het was weer tijd om de kou te trotseren, ditmaal gewapend met een doos met daarin een stofzuiger.

Het is een relatief klein ding, dus de doos is ook niet groot en was gemakkelijk te dragen. De tweede buschauffeur had mij de tip gegeven een tram terug te nemen, niet naar Centraal maar naar het station van Berchem: de halte was dichterbij, de rit iets korter én zo ging mijn treinrit ook iets korter zijn. De tramhalte was makkelijk te vinden, maar net zoals bij de bus moest ik toch een eind wachten vooraleer er een tram opdook. Gelukkig was het een ‘nieuwe’ tram deze keer waarin de haltes werden afgeroepen, zodat ik niet op de chauffeur moest rekenen om af te stappen en ik zonder omwegen in het station van Berchem toekwam. Maar daar had ik weer pech: in principe had ik 10 minuten om mijn trein te halen en dus ging ik op mijn gemak op het perron zitten. Maar die 10 minuten gingen voorbij zonder enig teken van een trein en pas na nog eens 3 minuten kwam er eindelijk een bericht dat de trein 12 minuten vertraging had. Daar zat ik dus weer in de ijzig koude wind te bevriezen terwijl ik voor de zoveelste keer vandaag stond te wachten op het openbaar vervoer.

De vertraging is nog een beetje ingehaald onderweg, maar eens in Gent kon ik te voet, met de fiets aan de hand, naar huis: ondanks dat het een klein toestel is pastte de doos van de Dyson niet in één van mijn fietstassen en dus moest ik ze maar laten balanceren op het stoeltje van Anna.

Moet ik nog zeggen hoe content ik was toen ik eindelijk thuis was, in de warmte én ik eindelijk kon eten. Want ondertussen was het dus 13u45, juist: vijf uur nadat ik thuis vertrokken was stond ik terug in mijn keuken.

Binnenkort: het openen van de doos. Oh ja, en goed in de gaten houden, want dan laat ik jullie weten hoe je misschien zelf zo’n Dyson City volledig gratis en voor niets kunt krijgen.