San's Weblog

Vanavond les PPC (Psycho Pedagogische Competenties ofte Psychologie in ‘t kort) en het ging over ADHD. Zeer interessant allemaal, daar niet van, maar dat deed mij plots denken aan een mail die ik drie jaar geleden kreeg.

Ik werd gecontacteerd door een (waarschijnlijk zeer vriendelijke) journaliste met de volgende vraag:

Beste Sandra,

Op uw blog had ik gelezen over drukke kinderen, nu lijkt het me leuk om bij een artikel over ´nieuwe kinderziekten´, commentaar te hebben van een ouder uit de praktijk.

De afgelopen tien jaar hebben deze aandoeningen, zoals ADHD, steeds meer aandacht gekregen. Er is meer aandacht voor kinderen met ADHD, ADD, ODD en NLD en noem maar op.

[...]

(Ik had u gevonden via google blogs, omdat o.a. schrijft over uw hyperactieve kindje. ´In de auto op weg naar huis toen ze allemaal in slaap vielen. Terwijl ze op de heenweg nog zo druk waren´, was het onderwerp van het verhaal).

Ik ben benieuwd hoe u hierover denkt en of u commentaar uit de praktijk wil geven voor bij het artikel.

Vriendelijke groeten

Ik vond dat toen nogal grappig, dat er op basis van één blogbericht kon besloten worden dat ik een ‘ouder uit de praktijk’ was: ik dacht toen dat ik op basis van die ene mail dan ook kon besluiten dat ‘onderzoeks’ weggevallen is bij ‘onderzoeksjournalistiek’.

De dame in kwestie heb ik er dan maar vriendelijk op gewezen dat ik dus geen ‘ouder uit de praktijk’ ben, dat kinderen die oververmoeid zijn nu eenmaal hyperactief worden en neen, dat ik niet in ontkenning was van ‘het probleem’.

Los daarvan heb ik vanavond wel veel bijgeleerd over ADHD maar dat maakt mij nog altijd geen expert

Gisterenavond naar ‘mijn’ school: afgesproken met mijn intervisiepartner om over mijn les van vrijdag te gaan. Ik had haar al een deel van mijn lesvoorbereiding doorgemaild, mijn cursus en de documenten die ik erbij ging geven. Ze wist dus ongeveer wat ik zou doen.

Toen ik zat te wachten, werkte ik lustig door, want vrijdag, dat ging er rap zijn. Vooral omdat ik volledig blok zat met mijn lesdoelen.

Mijn partner had pauze en we bespraken mijn les. Veel dingen gezegd die ik al sowieso aan het veranderen was, andere nuttige tips gekregen, en toen moest zij weer weg. Het was daar zooo rustig, dat ik daar maar bleef verderwerken.

De lesinhoud ging goed: mijn les zat volledig in mijn hoofd, stond voor 90% op papier, zat goed in elkaar, … dus dat deel vlotte wel, maar die lesdoelen …

Tot het bijna 22u was en mijn allereerste lerares (DCa) voor mijn neus stond en opmerkte dat ik nog zo laat hard aan het werken was. Tja, legde ik uit, vrijdag les, lichte paniek want die lesdoelen, zie het niet meer zitten, begrijp het niet, blablabla en toen zette ze zich naast mij en hielp mij een handje. Niet dat ze mijn lesdoelen voor mij gesteld heeft, maar ze heeft me wel weer doen inzien hoe ik die kon bepalen en verwoorden.

En zo ging ik gisteren met een gerust hart naar huis en met een lesvoorbereiding die voor 95% af was. Vandaag werkte ik het volledige pakket af, ging dan met vriendin B. (die zelf les geeft) nog eens over de volledige les, werden nog een paar kleine aanpassingen gedaan en heb ik alles meer dan op tijd kunnen indienen.

Het helpt soms om iemand te hebben tegen wie je je ideeën kan aftoetsen. Ik ben er nu volledig gerust in voor morgen.

Zit ik hier al de hele avond hard te werken. Vrijdag moet ik les geven aan mijn medestudenten, weetwel. Mijn tweede les, en mijn eerste was niet goed. ‘Net voldoende maar met nog hele wat werkpunten’, was het oordeel van mijn lerares, en ik kan haar geen ongelijk geven.

Lesvoorbereiding voor mijn tweede les maken dus. En een leerlingenbundel. En opzoekingen doen om media bij de les te vinden. Vier uur zwaar doorgewerkt. Het kon, want den anderen zat toch te kwissen en dus was ik alleen (als ge die paar kinderen hier in huis niet meerekent). En het moet goed zijn om die eerste les goed te maken.

Besluit ik een paar minuten geleden om er, voor vanavond dan toch, een punt achter te zetten. Duw op ’save’ en sluit de computer. Open de computer weer want ik wil mijn leerlingenbundel naar mijzelf mailen. Open Word en wat blijkt: geen leerlingenbundel. Weg. Niets meer. Nada. Foetsie.

En dan besef ik wat ik gedaan heb: mijn origineel document gedownload van een mail-die-ik-naar-mezelf-had-gestuurd. Wel regelmatig op ’save’ gedrukt, maar dat helpt niet als ik dat document niet eerst OP MIJN HARDDISK OPSLA!

Domme kalle! Vier uur werk naar de vaantjes! Zoudt ge nu niet ontploffen! (maar ik ga daar toch tot morgen mee wachten: te moe nu om dat nu nog te doen)

Meneer volume 12 zegt het zowaar: weg is september.

Veel en veel en veel te druk geweest om goed te zijn. Vorige maandag zat ik er volledig door. Zin om achter alles een punt te zetten. Maar kijk. This too shall pass, and ik has.

Oktober ziet er een pak rustiger uit, dus ook meer tijd om hier te passeren en te vertellen. Van de oudste dochter die gisteren vertrokken is met het koor en orkest van de school om een weekend van repetitie te doen voor hun optreden op 22 oktober (Antwerpen) en 26 oktober (Gent) in de Opera. Spannend.

Of van onze jongste zoon die al een heel pak voetbalmatchen gespeeld heeft en wiens ploegje tot nu toe onverslagen bleef. Morgen match tegen de andere ploeg in hun reeks die nog niets verloren hebben, dus dat belooft ook spannend te worden.

Of van onze jongste, die gewoon in het eerste studiejaartje zit (een jaartje te vroeg) en waarvan blijkt dat dat een goede zet was (ik was daar toch niet echt gerust in) en die dus ondertussen begint te lezen en eigenlijk ook al mooi schrijft (het mooiste handschrift van de vier, nu al).

Of van onze oudste zoon, die een nieuwe stap in zijn ontwikkeling gezet heeft en waar ik zeer content van ben dat hij het aangedurfd heeft en dat dankzij een ongelooflijk goede leraar waardoor hij weer met veel plezier naar school gaat (de invloed van zo’n leerkracht op kinderen is toch echt niet te onderschatten).

Yep, oktober is begonnen en ik kan ook weer een beetje ademhalen. Het wordt sowieso een druk jaar voor mij: deze laatste twee semesters SLO ga ik keihard moeten werken. Maar kijk, met een beetje slaap in te halen en een paar dagen het kalmer aan te kunnen doen, zie ik het weer volledig zitten. Nog een paar maanden op de tanden bijten, en we geraken er wel.

Een dagje vrij kunnen nemen vandaag, op de eerste schooldag, en de shifts werden gesplitst. Zelie vertrok met papa. Niet omdat papa haar absoluut moest vergezellen. Wel omdat de boeken nog afgehaald moesten worden en terug naar huis moesten komen.

De drie anderen met mij mee. Eerst samen met Anna naar haar klas zoeken (ze zit bij juf Hilde). Ze was heel beschaamd en wou mijn hand niet loslaten tot ze plots haar vriendinnetjes zag en verdween. Toen kon ik kijken hoe het met de jongens zat. Jan passeerde net en dus ging ik met hem kijken in welke klas hij zat (bij meester Paul) en ondertussen was Louis al op eigen houtje naar zijn klas gaan kijken. Eens Jan gesettled was ging ik dus maar naar Louis kijken en dat was maar net op tijd want de bel ging net toen ik toekwam (hij zit bij dezelfde meester als Zelie 2 jaar geleden, meester Dirk).

De rest van de dag heb ik fijn gerelaxed: koffie gedronken met de vriendinnen, gelunched bij één ervan, dan boodschappen gedaan en het avondeten voorbereid want eens er vier kinderen thuis zouden komen zouden er dingen met papier en schaar en lijm te doen zijn en weinig tijd om te relaxen of uitgebreid te koken.

Om vier uur de kinderen afgehaald (Zelie uiteraard niet: die is nu groot genoeg om alleen naar huis te komen, wat dacht je) en ze waren alle drie zeer content met hun klas en hun leerkrachten. Oef! Zelie is iets minder enthousiast over klas en leerkrachten naar huis gekomen, maar toch ook niet negatief, dus dat zal zichzelf ook wel uitwijzen.

En ik heb gelijk gekregen wat betreft die drukke avond: in het totaal werden er 33 boeken door mij gekaft en ook een heel pak door Zelie zelf (note to self: tijd om Louis te leren kaften). Morgen komt nog een deel, vrees ik, dus we zijn er nog niet vanaf, maar het grootste deel is achter de rug.

Ikzelf heb nog wat uitstel van executie gekregen: ik had een bericht gelezen dat de lessen aanvingen op 1 september, maar vandaag kreeg ik dan een mail dat de lessen pas aanvangen op 5 september, dus heb ik morgen nog lekker een dagje vrij, joepie. Ik ga daar dus nog even van genieten, zo van mijn laatste vrije vrijdag voor een paar maanden.

En de grote vakantie zit er weer op.

Zoals de voorbije jaren ging het weer veel en veel te snel. Vele plannen had ik gelukkig niet gemaakt op voorhand, denkende aan de voorbije jaren. Toen werden plannen gesmeed en niet uitgevoerd en dat had verdrietige kinderen tot gevolg. Dit jaar was het plan: geen plannen maken, zien wat er gebeurd, hoe we ons voelen, welk weer het is, … en dan zien we wel wat we doen.

En neen, geen twee maanden thuis geweest zoals de afgelopen jaren. Wel twee maal twee weken en veel lange weekends en zo bleef het vakantiegevoel wel hangen gedurende twee maanden.

En morgen begint het nieuwe schooljaar. De kleuters zijn hier de deur uit. Anna gaat naar het het eerste leerjaar, Jan naar het tweede en Louis naar het vijfde leerjaar. Zelie mag ook een nieuw avontuur beginnen in de humaniora.

Het zal kriebelen morgen.

Stond nog op de to-do lijst: Zelie haar keuze voor volgend schooljaar indienen samen met lijst van de te bestellen boeken. Daar moesten we nog even mee wachten omdat er toch een paar boeken 2e hands konden aangekocht worden en we niet zeker wisten welke dat nu waren.

Daarnet hadden we dan afgesproken met vriendin E. van Zelie van wie ze de boeken zou kunnen overkopen. Het bleken er (ocharme) vier te zijn, samen goed voor 20 euro (de school plakt daar een prijs op en dat vind ik wel wijs, want zo moet ge niet meer onderhandelen).

Vandaar dan linea recta naar de humaniora om het papier met de richtingkeuze (eerste leerjaar A met klassieke studiën) in te dienen en de lijst met de boeken die ze nog moet bijbestellen.

Nu nog een nieuwe boekentas en ons madam is klaar voor die nieuwe sprong.

Twee maanden vakantie. Die zijn deze middag begonnen. Met een etentje in ‘t stad en een bezoek aan de orthopedist voor Zelie en Louis (nog geen probleem). Daarna was het tijd om … niets meer te doen.

Geen plannen meer, dus gewoon naar huis geslenterd om te zien wat we konden doen om uit te rusten.

Toen we thuis kwamen, kwamen de buren ook net thuis. Het resultaat was dat we daar allemaal de rest van de namiddag gezeten hebben: de kinderen aan het spelen, Zelie en ik aan het babbelen en koffie drinken.

De vakantie is goed begonnen. Jammer dat ik dit jaar geen 2 maanden kan thuisblijven, maar we gaan ons toch amuseren tussendoor.

Een andere mijlpijl aan 12 jaar: het einde van de basisschool.

Vanavond was het proclamatie. Een mooie dienst opgeluisterd door muziek en toneel van de kinderen. Daarna de afroeping van de namen en het in ontvangst nemen van diploma’s.

Ik heb nog net Zelie haar moment mogen meemaken want net ervoor was Louis bij mij gekomen. Louis, Jan en Anna waren even ervoor buiten gegaan (en dan gebleven) en Louis kwam mij melden dat Anna gevallen was en dat haar lip bloedde. Bij het naar buiten gaan heb ik dan nog net Zelie haar moment kunnen zien, gelukkig. Timing is everything.

Veel bloed bij Anna en vooral veel gekrijs, maar de schade viel al bij al mee. De receptie was kort en bondig, kwestie dat het al laat genoeg was en als kers op de taart zijn we met 5 kinderen thuis gekomen: we konden Zelie haar laatste basisschoolavond toch niet alleen laten doorbrengen.

Laatste schooldag morgen en na de vakantie beginnen we aan een nieuw hoofdstuk.

Op Dokeos stond te lezen dat wij onze uitslagen pas maandag zouden krijgen, rond 17.00u. Maar kijk, ik keek vanavond nog eens, een beetje uit gewoonte en om te zien of er berichten waren over volgend semester, en toen zag ik het staan: mijn rapport van dit semester.

Geen stress meer tot september want ik ben geslaagd. Joepie dus.

Nu twee maanden van de lesloze weken genieten en dan kan het derde semester opnieuw beginnen.