Mieke is dead, long live Mieke

De (tijdelijke) nieuwe slogan van toch wel mijn favoriete winkel in Gent.

De winkel is dood, maar niet echt: enkel verhuisd. Van vlakbij in de Baudelostraat naar iets verder in de Burgstraat.

Uiteraard heb ik de hele overgang gevolgd op Facebook en in de lijve: we passeren toch bijna dagelijks in de Baudelostraat en we kennen de uitbaters inmiddels toch al redelijk goed. En ik heb mij meer dan tegoed gedaan aan de stockverkoop (kleedjes voor een appel en een ei, én ze stonden mij nog goed ook, what more can you want?).

navydress

Ik had ook gemerkt dat er een totale stijlbreuk ging zijn tussen de twee winkels, en was zeer benieuwd.

Vandaag dus officiële opening van de nieuwe winkel in de Burgstraat en het is zeer mooi geworden, mede dankzij de fantastische creaties en inzet van de vrienden van Moupila. De nieuwe inrichting past ook veel beter bij het concept van duurzaamheid, met o.a. een prachtige kast volledig gerecycleerd uit een oude plankenvloer en ‘afval’marmer en een in ere herstelde vloer.

Spontaan passeren en binnenspringen zit er niet meer in, maar het is de weg er naartoe meer dan waard.

 

Woehoe!

Louis en ik gingen brood halen: ‘onze’ bakker is gesloten op woensdag en donderdag en de bakker om de andere hoek is reeds in verlof, dus moesten we het centrum in.

Onderweg passeerden we Mieke en daar stonden nu toch niet de meest leuke schoenen in de etalage zeker? Dus sleurde ik Louis mee naar binnen om de prijs te vragen. Eens binnen deed ik eindelijk wat ik al maanden (of is het jaren? Hoe lang bestaat die winkel wel al niet) wou doen en snuisterde op mijn gemak rond. We vonden een eggling voor Louis en zagen ongelooflijk wijze spulletjes die ik, had ik een onbeperkte bankrekening, zeker zou gekocht hebben en vroegen uiteraard de prijs van de schoenen (die ik later ga passen ̩n kopen Рdat weet ik al zeker Рals ik mijn steunzolen meeheb).

Terwijl we een praatje maakten met de verkoopster en zij onze aankopen inpakte kwam er een dame zeer doelbewust naar de toog gestapt alwaar zij vroeg of, als zij zich parkeerde onder de Vrijdagmarkt, het ver was naar het Gravensteen? De verkoopster zocht nog even naar het plannetje in haar hoofd en zei dat het zeker niet verder dan 10 minuten ver was. Ik draaide mij en wou aanvullen dat het amper een paar minuten was toen ik oog in oog stond met niemand minder dan TINE EMBRECHTS.

Bizar genoeg voor mij heb ik mijn kalmte kunnen bewaren en ben ik niet uitzinnig beginnen kwijlen, want Tine is toch één van mijn allerfavorietste actrices ooit. Ik heb haar gewoon kort gezegd hoe ze best kon lopen vanaf de Vrijdagmarkt en heb dan zeer normaal verder gedaan alsof er niets aan de hand was.

Maar hoe cool is dat niet! Tine Embrecht of all people! Zo wijs! En ze is nog knapper in het echt dan op TV.

Studieperikelen

Studeren met kinderen in huis, het is toch niet je dat.

Gisteren ging het nogal. Deftig kunnen doorwerken tussen het eten maken door. Vandaag was het al heel wat minder. Niet echt vooruit geraakt. Louis moest om 13.30u op een feestje zijn, er moesten nog boodschappen gedaan worden en dan ben ik maar met de andere kinderen de stad in gegaan.

Het voordeel is dat de kinderen nu allemaal nog eens in het nieuw gezet zijn: het voordeel van de solden. En we zijn (eindelijk) bij de kapper gepasseerd en er was zelfs nog plaats voor de kinderen: Zelie, Anna en Jan zijn nog eens gekapt en ik heb een afspraak voor Louis en mijzelf morgen.

Geen productieve studiedag, maar op andere vlakken wel productief. Dat mag ook wel eens zeker?

Uit de luie zetel

‘k Was het eventjes beu: constant de TV of één of ander computerspel. Niet dat ze de hele vakantie nog niet anders gedaan hebben, maar toch meer dan anders en het begon op mijn zenuwen te werken.

Dus heb ik ze alle vier, redelijk tegen hun zin (vooral dan bij Louis en Jan), meegesleurd naar het centrum: tijd om nog wat cadeautjes in te slaan. Ik moest voor den anderen nog zijn cadeautjes halen, dus het werd hoogtijd. Gelukkig dat ik wist wat ik moest hebben zodat we heel doelgericht konden winkelen.

Maar daarnaast wou ik nog een paar kleine cadeautjes voor de rest van de familie en ik had ook een idee waar ik die kon vinden. Het werd dus een lange wandeling, maar met de nodige versnaperingen langs de weg.

We hebben alles gevonden wat we wilden hebben en nog een paar dingen die gewoon leuk en/of grappig waren. We hebben een beetje veel lichaamsbeweging gehad en wat (on)verse (stads)lucht gesnoven en uiteindelijk hebben we vooral veel plezier gehad met te babbelen en te snuisteren. Zelfs de jongens waren vergeten dat ze absoluut niet mee wilden gaan.

Nu zijn we volledig klaar voor morgen: het nieuwe jaar mag afkomen.

Solden

De eerste dag solden en ik heb mij gesmeten. Beide dochters zijn voorzien van volledig nieuwe outfits. Ze hadden het alletwee nodig.

Anna, omdat zij veel afdragertjes heeft van Jan en dus veel jongenskleren heeft. Ik combineer dat wel redelijk goed zodat het niet al te veel opvalt, maar toch. Anna is zo’n echt meisje die houdt van rokjes en frullekes, dat het ongelooflijk plezant is voor haar te gaan shoppen. Heel veel dingen gevonden, het ene al meisjesactiger dan het andere én een mooi paar botjes. Ze was erbij en glunderde bij elk kledingstuk dat ik haar toonde.

Grote zus heeft gewoon nieuwe kleren nodig omdat ze veel te rap groeit. Nu ja, niet te rap, wel gewoon groeit. Deze voormiddag een pak broeken gekocht zonder dat ze erbij was en mijn aankopen werden (gelukkig) goedgekeurd, toch op één broek na (die die ik de mooiste vind natuurlijk). Deze namiddag zijn we er dan samen opuit getrokken met als buit een fantastisch leuk truitje, een gestreepte gilet, een jeansbroek, een wit coltruitje voor onder een wreed wijs kleedje en een mini rok, haar eerste. Ook een mooi paar botten gevonden zodat we nu alleen nog een paar ‘platte’ schoenen moeten vinden.

Morgen ga ik eens de stad in om te kijken voor mijzelf, tenminste als we hier niet vertrekken om nog een ongelooflijke late Sinterklaas te halen bij mijn vader. Maar niet getreurd, want nu ik toch niet werk heb ik alle tijd van de wereld om tijdens de schooluren te gaan snuisteren in de solden 🙂

Shopping gone wrong

Deze voormiddag was het tijd om de winkels te doen. Dringend tijd. Want Jan, die al toch drie jaar zaagt om naar de voetbalclub te mogen gaan, mocht deze namiddag eindelijk gaan. En om te voetballen, heb je minstens een paar voetbalschoenen nodig, niet iets dat we standaard in huis hebben.

Eerst richting Sint-Niklaasstraat, maar daar doen ze van uitverkoop-wegens-verbouwing en deden ze geen voetbalschoenen meer. Dus verder naar de Zonnestraat en daar konden we alles vinden wat we (voorlopig) nodig hadden: een paar schoenen, scheenbeschermers en kousen. De rest zou wel volgen als we wisten of er een uniform moest zijn of niet.

Terug via de Veldstraat en de H&M binnen om te kijken voor een training. Een paar leuke spullen gezien voor Zelie en die mocht ze gaan passen. Zelie vertrok en even later volgde ik met de drie anderen om te kijken hoe het stond.

Ik ging de gang van de kleedkamers binnen, Jan zag ik vanuit mijn ooghoek 2 seconden later ook binnenkomen. Ondertussen stond ik bij Zelie en vroeg haar om buiten te komen en op dat moment hoorden we een enorm luid gekrijs, in stereo. Het waren onmiskenbaar Louis en Anna die de hele winkel op stelten zetten en zo rap ik kon liep ik richting van het gekrijs.

Louis stond aan de roltrap volledig over zijn toeren te huilen en te roepen en te kijken naar Anna die op haar hurken bij de (ondertussen stilstaande) roltrap zat te krijsen … met haar handje verdwenen in de opening waar de rubberen band van de leuning in verdwijnt.

Ik ging er onmiddellijk naartoe en voelde hoe het juist zat, maar haar arm zat rotsvast. De hysterische dingen die ik toen geroepen heb zal ik jullie maar besparen, wees het gewoon gezegd dat er op een bepaald moment toch wel vier mensen aan alle kanten van de trap aan het trekken waren om toch maar te proberen dat open te trekken zonder extra druk op Anna haar arm uit te oefenen.

Ondertussen was de politie, de brandweer én de ziekenwagen gebeld, maar uiteindelijk hebben we haar armpje kunnen losmaken voordat één van hen was toegekomen. Er werd ijs gebracht en met Anna op mijn knieën en haar armpje tussen twee ijslagen bleef ik zo zitten tot de ambulance kwam. Terwijl we wachtten zag ik al dat Anna haar vingers nog kon bewegen, dus de hysterie verdween toch al een groot deel.

De drie hulpdiensten kwamen ongeveer gelijktijdig toe. Eén brandweerman in volledige uitrusting (brandwerend pak, help, handschoenen, bijl – I kid you not) en nog een viertal collega’s, twee politieagenten en drie ambulanciers. Alleen de ambulanciers konden dus nog effectief iets doen.

Ik mocht Anna zelf bijhouden en zat met haar in de ziekenwagen. Daarna in de spoed waar er de verpleging onmiddellijk keek en dan was het wachten tot er foto’s konden getrokken worden. Na ongeveer een uur eindelijk foto’s kunnen laten nemen en dan was het nog een half uur wachten vooraleer de dokter langskwam om zelf nog eens te kijken.

Anna heeft geluk gehad (en wij dus ook): geen breuk, alleen het vel/de huid heeft het hard te verduren gekregen en zag er niet al te gezond uit, maar tegen we uit het ziekenhuis ontslagen werden zag ze al grotendeels weer mooi roze.

anna-handje

Anderhalf uur heeft ze gehuild, of beter, gekrijst. Ontroostbaar was ze. Pas na de foto’s was ze eindelijk uitgehuild en ging het blijkbaar al iets beter: combinatie waarschijnlijk van de schok die aan het uitwerken was en de Junifen die aan het werken was. Tegen dat het verband rond haar hand ging was ze al aan het kleuren en gebruikte ze haar gekneusde handje zonder ‘ai’ te zeggen: de vingertjes konden niet al te goed plooien wegens gezwollen, maar echt pijn leek ze niet meer te hebben.

Vrijdagnamiddag controle bij de dokter en dan gaan we zien hoe het met haar huid gesteld is. Ondertussen zijn haar vingertopjes vrij gebleven zodat we kunnen zien of haar vingertjes wel mooi roze blijven.

Het ergste is (hopelijk) voorbij en met een beetje geluk zal ze vrijdag al geen verband meer rond haar hand moeten.

In de rapte

Deze middag moest ik in Brussel zijn, maar het weer was nogal wisselachtig: er was al zon geweest, maar die was al weer weg en echt warm was het nu ook niet, dus wat aandoen? Een licht winterkleedje is het dan geworden met kousen en botten eronder.

Ik was content van mijn keuze toen ik vertrok, maar tegen dat ik terugkwam scheen de zon vollen bak en vond ik mijn keuze al heel wat minder. Gelukkig was ik in Gent met de fiets en de wind maakte dat ik niet te warm had.

Maar ik wou nog even met de kinderen in de stad, dus heb ik mij wel eerst rap omkleed in een zomertenu … die na een half uurtje al een beetje te fris bleek. Eenmaal de zon begint te dalen wordt het al gauw gevoelig kouder.

Ik had een combinatie aan die ik vorig jaar gekocht had: rok met topje en spaghettibandjes. Voorspelbaar dat dat dus niet voldoende ging zijn. Het probleem was dat ik daar eigenlijk niets op heb van lange(re) mouwen.

Gelukkig is één van mijn favoriete winkels net hier om de hoek: Alternatief. Voor we naar huis kwamen nog rap even binnen gesprongen en op een kwartier weer buiten met twee giletjes, één trui en een ketting, allemaal dingen die passen op de outfit maar uiteraard ook combineerbaar zijn met andere dingen.

Toch gemakkelijk als je weet in welke winkels je je goesting gaat vinden.

Koop! Koop!

Normaal gezien wacht ik tot het einde van de solden om erop uit te gaan. Dat is om twee zeer belangrijke redenen: ten eerste zijn de kortingen dan serieus hoger en ten tweede heb ik meestal aan het einde van mijn loon nog een stukje maand over zodat zware uitgaven sowieso vermeden worden.

Uiteraard maak ik op die regel uitzonderingen. Of toch zeker één uitzondering: als de kinderen echt iets nodig hebben. Die gasten groeien als kool en als ik al weet dat ze een aantal dingen nodig hebben probeer ik er toch in het begin bij te zijn, kwestie van toch nog iets op de kop te kunnen tikken. Op het verlanglijstje stonden vandaag: pyjama’s voor Zelie en broeken voor de jongens.

Na het middagmaal heb ik de kinderen dus hun warme jassen, sjaals, mutsen en handschoenen laten aandoen om de soldenmassa te trotseren en hopelijk te vinden wat we nodig hadden. De buit kon beter, maar al bij al is hij toch geslaagd: één rokje voor Zelie, twee broeken voor Jan en twee voor Louis, twee truien voor Louis, één trui voor Jan en elk van de jongens nog een hemd. Oh ja, en uiteraard nog pyjama’s voor Zelie: twee pyjama’s en één slaapkleed.

Terwijl we buiten waren dan ook maar direct een paar cadeau’herstellingen’ gedaan. Aan de ijsbeerknuffel die Jan kreeg bleek een naad los te zitten en voor een gloednieuwe (dure) knuffel laat ik het liever aan de professionals over om het ook weer in orde te brengen. Een ander cadeau was iets dat ik moest kopen in mijn zus haar plaats (haar cadeau voor haar man want zij had geen tijd om erom te gaan). Bleek dat ik iets veel te klein had gekocht en dus ben ik het dan maar gaan wisselen.

En zo zijn we er weer van af voor een jaar. De stad zag zwart van het volk en we hebben ons er deftig door geworsteld, maar niet echt voor herhaling vatbaar. In de loop van de komende weken zal ik hier en daar nog wel eens een kinderwinkel binnenspringen op zoek naar een deftige broek, maar het aspect ‘noodzakelijk’ is al weg, dus nu kan het op het gemak. En wie weet heb ik deze maand toch nog een stukje loon over op het einde van de maand en dan kan er misschien nog iets van af voor mijzelf, maar aangezien ik niet echt iets nodig heb, ga ik mij daar alleszins niet op vastbijten.

Resistance is futile

Het is ondertussen een paar jaar geleden. Wij liepen in Oostende en gingen naar het Marie-Joséplein toen ik ze in de etalage zag. Ze schreewden het uit in de meest opzichtige kleuren en ik had er een instant hekel aan. Loeilelijk vond ik ze.

De kinderen waren erbij en, vooral dankzij de kleuren, werden ze er als een magneet naartoe getrokken. Het was dan nog een kinderwinkel ook en aangezien ze toch een nieuw paar nodig hadden heb ik ze in de plaats een deftig paar kunnen aansmeren. Over mijn dood lijk! dacht ik toen.

Maar vandaag ben ik gezwicht. Het is er uiteindelijk van gekomen en de kinderen hebben hun eerste paar. Nu, niet alle kinderen want Zelie zit er blijkbaar ergens tussen (het gaat per twee maten en de ene waren te nipt juist en de volgende maat te groot), maar Louis, Jan en Anna hebben er nu wel: Crocs!

Nu, de kleuren vallen nog mee. Jan heeft er in een soort bruin/groen, Louis heeft zwarte (de mevrouw had ook knalgele van Sponge Bob mee en ik heb rap gevraagd om die weg te steken, wat ze zeer goed begreep) en Anna heeft er in lichtgroen.

Moeder wordt dus softer met de jaren. Binnenkort gaan ze nog helemaal over mij heen lopen.

De tijd van het jaar

Het is weer zover: de lente komt in het land, de communiefeestjes (en andere feestjes) zijn weer begonnen en dan wordt het tijd voor nieuwe schoenen voor de kinderen.

De winterschoenen zijn niet alleen rot versleten. Zo van die lompe kloefen onder zomerkledij gaan niet. De schoenen van vorig jaar zijn uiteraard te klein (alhoewel ze hun sandalen al weer gedragen hebben, maar dat is open hé vanvoren) en dus besloot ik dat het tijd werd om op schoenenjacht te gaan vandaag.

Ik heb gewacht tot Anna in bed lag: voor haar had ik al schoenen gekocht in januari, toen een kinderschoenenwinkel totale uitverkoop deed en er daar ook zomercollectie in zat. Eén paar schoenen en een paar sandalen en zij kon al de zomer beginnen. De drie anderen dus nog niet.

Eens Anna in bed lag dus de fiets genomen met de drie oudsten. Een paar weken geleden per toeval een winkel ontdekt waar ze einde reeksen verkochten en dus eerst daar naartoe getogen. En geluk gehad: zowel Zelie als Louis vonden er hun gading voor schoenen én sandalen. Voor Jan een mooi paar schoenen gevonden, maar de sandalen ontbraken: in zijn maat was het toch maar zeer nipt (alsof het een maat minder was) en een maat groter was dan direct véél te groot. Maar vijf paar schoenen voor € 220 is mooi meegenomen.

Behalve schoenen moest ik nog een lader kopen voor mijn fotoapparaat. Den anderen heeft namelijk een handig dingetje meegenomen uit Miami, maar gezien de lader een Amerikaans stopcontact nodig heeft, moet ik dus een andere lader kopen (of zo’n stopcontact vinden dat kan converteren). Wijle weer de fiets op naar de Fnac … die gesloten bleek voor 2 mei.

Dan maar terug naar huis, of neen: eerst langs de speelgoedwinkel. Die communiefeesten, dat is namelijk geen foefke om op schoenenjacht te kunnen gaan, dat is een feit. De oudste zoon van mijn nicht A. doet namelijk morgen zijn eerste communie en dus moesten wij nog een kadootje hebben. In de speelgoedwinkel toch maar eerst eens gebeld naar zijn mama, kwestie van toch niets mee te hebben waar hij toch niet zou mee spelen, en nog goed ook: hij had liever iets om te lezen.

Van de speelgoedwinkel naar de boekenwinkel om te gaan zien of ze de boeken hadden die ik wou kopen. Onderweg passeerden we nog een kinderwinkel van einde reeksen waar ze ook schoenen hadden en ben ik rap even gestopt om te zien of ze daar dan wel sandalen hadden voor Jan en joepie! we hadden geluk: één paar in zijn maat die nog mooi waren ook. Verkocht dus. Hop terug de fiets op en verder naar de boekhandel.

Zoals zovele kindjes (Zelie en Louis niet in het minst) leest achterneefje B. graag Geronimo Stilton. Hij heeft al Fantasia I en II en dus wou ik hem Fantasia III kopen (gelukt) en Reis door de tijd (niet gelukt). Niet getreurd, er zijn nog boekhandels en dus zouden we wel ergens anders geluk hebben. Maar toen we buitenkwamen begon het eerst zachtjes te regenen. Valt nog mee, dacht ik zo, en we maakten de fietsen los. Maar ze waren nog niet goed en wel los of de zachte regen veranderde in een plensbui van jewelste en gezien we geen van allen regenjassen aanhadden zijn we maar gaan schuilen, eerst onder een luifel van een (volzette) brasserie en daarna terug in de boekhandel. Het was mij namelijk ingevallen dat achterneefje B. graag voetbalt én dat er een voetbalboekje is van G.S. dus zijn we dat maar gaan halen.

Eens terug buiten de boekhandel was het eindelijk zo goed als opgehouden met regenen en zijn we vertrokken naar de zusterwinkel van de eerste boekhandel om te kijken of zij toch niet Reis door de tijd hadden en we hadden geluk: daar hadden zij wel nog een exemplaar.

En zo waren wij twee uur na ons vertrek weer thuis met alles wat we nodig hadden. We kunnen morgen met een gerust hart naar het feest en schoensgewijs mag de zomer (of zelfs maar de lente) nu wel beginnen.