San’s Weblog

Vanavond kon Anna gelijk de slaap niet vatten. Het was wel een volle dag geweest, maar overdruk nu ook weer niet. Ze zit later in bed dan tijdens de schoolweek, maar zo overdreven was het vanavond nu ook weer niet én ze had deze middag een mooie dut gedaan.

Maar toen Zelie een uur later ging slapen lag Anna nog klaarwakker. ‘k Ben er dan maar eventjes bijgeweest om te zeggen dat het nu wel gedaan moest zijn, maar waar dat normaal gezien werkt, had het deze keer geen effect.

Nog een uur later stond Zelie bovenaan de trap. Ze had nog geen oog kunnen dicht doen door haar wakkere zus en ondertussen had Anna ‘pijn’: in haar onrust en woelen was ze waarschijnlijk tegen een spijltje van haar bed gebotst en dus had ze ‘pijn’. Niet dat ze aan het wenen was en tegen dat ik boven was was er uiteraard geen sprake meer van pijn, wel van knuffels en kussen geven aan Zelie en aan mama.

Nog één keer laten begaan onder het mom van ‘ge kunt nooit weten’ maar Zelie heeft toch het zekere voor het onzekere genomen en is dan samen met mij de kamer uit gegaan om in onze kamer te gaan slapen.

Sindsdien horen we haar niet meer. Uiteindelijk, zonder enig klankbord, kan ze niet anders dan opgeven. Maar ik vraag mij wel af hoe lang ze zo nog wakker heeft gelegen.

Ik had mij voorgenomen op tijd in bed te kruipen, nu de ochtendroutine opnieuw moet uitgevonden worden.

Guess what?

Gisterenavond voor de eerste keer sinds eeuwen geluisterd naar mijn lichaam.

Toen ik ’s avonds ‘mijnen klop’ kreeg was ik ervan overtuigd dat het al elf uur of zelfs middernacht was. Toen ik op het uurwerk keek en het bleek pas half tien bleek te zijn verschoot ik mij een ongeluk maar heb ik daar eens de goede conclusies uit getrokken.

Gewacht tot de wasmachine gedaan was (wegens het water nog moeten afsluiten) en om 22u15 zat ik in mijn bedje. Geslapen tot half negen deze morgen.

En of het mij deugd heeft gedaan.

Anna is ongelooflijk lief. Ondanks haar kuren die ze tegenwoordig af en toe heeft blijft het een schatje met een zeer sterke wil.

Het plezante is dat ik er absoluut mee kan buitenkomen. Ook als ze moe wordt, wordt ze niet echt lastig. Het gebeurd meer dan eens dat, als ik haar ergens meeneem, dat we haar de hele tijd absoluut niet horen. Niet dat ze heel braaf stilzit, maar ze is beweeglijk zonder iemand te storen of iemand lastig te vallen of zelfs de aandacht op te eisen.

Slapen is iets minder tegenwoordig. Dutjes wil ze niet meer doen, alhoewel ze ze nog absoluut nodig heeft. Dus steek ik haar wel in bed en wordt er gekrijst alsof haar het grootste onrecht wordt aangedaan.

Deze middag had ze een nieuwe truuk: mama kaka doen! Maar ze had net kaka gedaan … in haar broek. Want toen ik voor de middag haar pamper moest verversen wou eerst nog op het potje om te plassen (gelukt) en daarna wou ze haar pamper niet meer aan. Na het eten heeft ze haar behoefte dus maar in haar broek gedaan in plaats van iets te zeggen en op het potje te gaan. Dus kaka doen, dat moest ze niet doen, maar plassen misschien wel, dus heb ik haar potje gehaald, Anna uit bed en op het potje met de ‘afspraak’ dat ze daarna dus wel mooi ging slapen.

Even op het potje, geen plas (want die zat ondertussen al in haar pamper) en toen ze eraf kwam en ik haar oppakte om naar bed te dragen fluisterde ze bijna onhoorbaar ‘teevee kijken’. Ik heb toen maar gedaan of ik niets gehoord had en gebabbeld over onze ‘afspraak’ en dat ze nu dus flink ging slapen. Linea recta naar haar bed en toen ze merkte dat we niet naar beneden gingen zette ze het weer op een krijsen.

Ik ben dan maar een beetje in haar kamer gebleven tot ze in slaap was gevallen. Misschien niet volgens ‘de boekskes’ maar als ze zo over haar toeren is, valt daar anders toch niets mee aan te vangen. Drie minuten later lag ze al te slapen. Totaal uitgeput dus.

’s Avonds maakte ze ook zo’n drama’s de laatste week: tot meer dan een half uur hield ze het vol om te huilen en protesteren. Maar sinds twee dagen heb ik daar iets op gevonden. Eerder puur toeval.

Toen ik eergisteren een verhaaltje ging voorlezen voor Jan en Anna wouden Zelie en Louis ook meeluisteren. Dus zaten we allemaal samen op bed het verhaaltje te lezen. Toen het afgelopen was gaven broers en zusjes allemaal kusjes en knuffels aan elkaar en tegen dat Anna naar haar kamer ging waren Zelie en Louis al stilletjes naar beneden verdwenen. Toen ik Anna in bed stak (lichten uit, alleen met licht van de gang) vroeg ze ‘Elie slapen?’ en loog ik glashard: Ja. Sssst. Stilletjes zijn hé. Geen kik gaf ze meer. Ze is zonder het gekrijs en protest van de vorige avonden in slaap gevallen.

Gisteren hebben we dan weer hetzelfde gedaan: allen samen naar boven om een verhaaltje te lezen en opnieuw aan Anna gezegd dat Zelie al lag te slapen. Zalige rust als resultaat.

Opgroeiende kindjes: hoeveel ge er ook al moogt gehad hebben, het blijft toch altijd zoeken naar een oplossing voor dat ene kind.

Er was een discussie over babies die al dan niet doorslapen en vanaf welke leeftijd, dus dacht ik: laat ik mijn ervaringen eens uit de doeken doen. Misschien heeft iemand er nog (eens) iets aan.

Wij hebben dus vier kinderen en maar bij ééntje ervan geluk gehad: Jan sliep door na 5 weken. Doorslapen, dat is dan van 23u tot ongeveer 7u hé, nog geen 12 uur, maar als ouder hebt ge dan zelf wel een goede nachtrust. Jan is geboren 18 dagen nadat Michel zijn rug gebroken had en het was alsof die kleine wist dat hij zich koest moest houden (om het grof uit te drukken), dat een lastige baby het laatste was dat wij op dat moment konden gebruiken. En hij was een ongelooflijk brave baby: slapen en eten de eerste vier maanden en nadien, toen hij actiever werd, bleef hij een zeer kalme baby. Eens hij mobiel begon te worden, en zeker toen hij begon te lopen is dat ongelooflijk omgedraaid. Hij was nog altijd een braaf ventje, maar bijna niet bij te houden van actie. Alsof hij dat eerste kalme jaar moest ‘inhalen’.

Wat Jan wel had was een regelmatige ‘terugval’: elke x aantal maanden (ongeveer drie à vier) kwam hij een nacht of drie na elkaar wakker. Alsof hij er zich van moest vergewissen dat we toch nog af zouden komen ‘in geval van’. Maar dat duurde dus nooit wreed lang en echt veel slaapgebrek liepen we er dus niet bij op. Hij heeft dat wel gedaan tot hij ongeveer twee en een half was. Sindsdien slaapt hij mooi door.

Bij de andere drie was dat een pak minder. Van Louis hebben we ook niet echt klagen, maar hij was toch drie maand oud vooraleer hij de nacht doorsliep, maar dan sliep hij ook direct tussen de 10 en 12 uur door.

Zelie was een ramp. Ons eerste kind, een refluxkindje en een hongerlijder. De eerste drie maanden at ze om de drie uur, rekenend van start tot volgende start. Want die drie uur, dat klinkt dan wel veel, maar als ze anderhalfuur drinkt, dan blijft daar uiteindelijk maar anderhalf uur over tussen twee voedingen. Liet ik haar korter drinken, dan was ze daar na een uur terug. Dat kind at niet, die vrat. Uiteraard heb ik getwijfeld over de kwaliteit van mijn moedermelk, maar dat werd gecontroleerd en daaraan lag het niet: het kind had gewoon zeer veel honger. Of misschien, omdat ze regelmatig overgaf had ze vlugger honger, dat kan het ook geweest zijn.

De reflux verbeterde eens ze vaste voeding kreeg en toen ze 6 maanden was was van de reflux nog weinig te merken, maar haar honger verminderde niet. Zelie is tot haar 9 maand ’s nachts wakker geworden om een voeding te krijgen. Vanaf haar vier maanden kreeg ze nog uitsluitend flesvoeding trouwens, dus uiteindelijk bewees dat nog eens dat het niet aan mijn moedermelk lag.

Leuk was (uiteraard) anders: de nachten, toen ze nog reflux had, dat ik met haar door de kamer wandelde zachtjes wiegend en zingend om haar toch maar weer te laten slapen. Maar ook daarna kwam ze gemiddeld nog drie keer per nacht wakker, waarvan tot haar 9 maand dus één keer omdat ze honger had. Laten huilen was effectief geen optie: ik hoorde duidelijk het verschil tussen haar geween als ze ‘gewoon’ wakker kwam (dan gaf ik haar haar tuutje en viel ze na een paar minuutjes weer in slaap) of als ze honger had. Zelfs toen ze geen nachtvoeding meer nodig had, dus na haar 9 maand, kwam ze gemiddeld nog drie keer per nacht wakker. Klop de de dag van haar derde verjaardag heeft ze voor het eerst de volledige nacht doorgeslapen. Toen ik ’s morgens wakker werd was mijn eerste reactie er een van paniek: wat was er met Zelie gebeurd? Rap gaan kijken, maar ze lag daar zo zalig mooi te slapen dat ik direct gerustgesteld was. Sinds die nacht is ze nooit meer wakker geworden.

Van onderbroken nachten en rondlopen als een zombie kan ik dus serieus meespreken. Toen ik zo een paar nachten goed geslapen had kwam ik op een ochtend volledig uitgerust wakker en ik herinner mij dat ik toen dacht: aha! zo voelt het dus om niet moe te zijn.

Anna was ook geen vlugge doorslaper: ze was bijna een half jaar toen ze eindelijk de nacht begon door te doen maar net zoals de andere drie slaapt ze sindsdien mooi haar nachten door.

Voor elk kind was het zoeken naar een oplossing, maar eigenlijk heb ik zo de indruk dat het niet omwille van onze ‘truuken’ was dat ze doorsliepen, wel omdat ze er klaar voor waren. Zelie, Louis en Anna hebben ook de periode van ‘verlatingsangst’ doorgemaakt, iets dat ik mij niet kan herinneren bij Jan.

Ongeveer aan 8 maanden opeens beginnen paniekeren als ze naar bed moeten met grote huilpartijen als gevolg. Dat was de enige keer dat ik hen niet uit hun bed nam om hen te troosten, maar er gewoon sussend naast ging staan om duidelijk te maken dat ik er wel nog was, maar dat ze mooi moesten slapen. Dat duurde dan een dag of drie en daarna was het weer voorbij en als ik mij niet vergis, kwamen alleen Zelie en Louis ’s nachts nog eens wakker.

Uiteraard komen ze alle vier af en toe wel nog eens wakker ’s nachts: een slecht droom, een accidentje in bed (nu voorlopig niet meer maar ik bereid mij al voor op Anna), een veel te drukke dag, ziek, … en ik merk dat ik daar nu veel meer last van ondervind dan toen ze wakker werden als ze klein waren. De leeftijd zal mij wel parten spelen maar ook, denk ik, het feit dat ik het niet meer verwacht dat ze wakker worden. Toen ik ‘wist’ dat ze niet doorsliepen had ik daar minder last van omdat ik wist dat ik niet ging kunnen doorslapen. Nu verwacht ik dat ik wel kan doorslapen, dus als dat niet het geval is ben ik ’s morgens des te moeier. Want als ze bv. ziek zijn weet ik dat ik ’s nachts ga mogen opstaan en dan heb ik het niet zo lastig de volgende dag.

Opstaan en moe zijn: er zit uiteraard veel fysische ongemakken bij, maar ook een groot deel geestesingesteldheid. Bij mij dan toch.

Het was de laatste weken al hectisch geweest en vorige week was zo’n beetje de kers op de taart, of eigenlijk meer de druppel die de emmer deed overlopen: dinsdagavond weg, donderdagavond, vrijdagavond, zaterdag eerder de ganse dag, … Het resultaat kan u al raden: zondag radikaal gestuikt.

Niet dat het niet leuk was hé maar de leeftijd begint zich af en toe serieus te laten gelden.

De doorslag was eigenlijk vrijdag gekomen. Als lid van het oudercomité was ik van appel vrijdagavond voor het Retoricabal. Van half negen ’s avonds tot ongeveer kwart na drie ’s ochtends heb ik aan de ingang gestaan en samen met de andere leden alles in een beetje goede banen proberen leiden. Het was heel leuk, ongelooflijk druk en tegen dat ik naar huis ging had ik de moeder aller hoofdpijnen dus ge kunt u misschien inbeelden hoe gelukkig ik was.

Maar vier uur later waren de kinderen er al weer: om 9u moest Zelie op de turnles zijn. Jan had geen les en toen we om half elf haar gingen afhalen zijn we doorgereden naar de academie om even te gaan kijken naar de opendeurdag en een klein beetje zelf te tekenen. Daarna huiswaarts, eten en Zelie en Louis naar de scouts, alwaar wij allemaal rond 17u ook moesten zijn voor het jaarlijkse scoutsfeest.

Optredens gekeken (zwakker dan twee jaar terug), chinees gegeten maar vooral: een zeer gezellige avond doorgebracht met de andere ouders, eerst aan tafel en nadien in de Lounge. Resultaat: de kinderen zaten pas tegen 23u in bed en ik ben er maar onmiddellijk ook ingekropen: totaal uitgeput. De bedoeling was nochtans om na het feest nog naar een verjaardagsfeestje te gaan, maar het lichaam wou echt niet meer mee en dus hebben we met spijt in het hart afgebeld.

Het lichaam protesteerde nog meer toen Anna de volgende ochtend al om 6u wakker werd. Een uur lang heb ik geprobeerd om haar weer in slaap te krijgen maar tevergeefs. Het grote probleem was eigenlijk dat het telkens leek te lukken, dat Anna toch in slaap gevallen leek te zijn. Dus kroop ik terug in mijn bed om er dan weer uit te mogen nét toen ik opnieuw in slaap gevallen was. Na een uur was ik dus geradbraakt en zat ik te huilen op de trap. Gelukkig heeft Michel het dan overgepakt én ook de andere kinderen toen ze wakker werden en heb ik eindelijk een beetje slaap kunnen inhalen: het was half twaalf toen ik opstond.

Voor de rest werd het nog een zeer productieve dag en avond: ongeveer zeven uur strijken, gaan zwemmen met de kinderen en toch nog net niet gekookt (dat zou een beetje van het goede teveel geweest zijn).

De batterijen zijn weer opgeladen en voor de komende weken ziet het er gelukkig een pak minder druk uit. Nu nog zo houden.

Eigenlijk moet ik het al weten en gewoon zijn, maar het blijft mij toch verbazen hoe het afwijken van het ritme soms toch zo’n impact kan hebben op een kind.

Gisteren is het een goed half uur later geworden voor Jan en Anna. Het avondritueel was een beetje uitgelopen en in plaats van om zeven uur was het half acht gepasseerd vooraleer zij erin zaten.

Resultaat: Anna heeft nog ongeveer een klein half uur geprotesteerd in de zin van een beetje wenen, een beetje neuten, weer even stilte, herbeginnen. Anders valt zij als een blok in slaap, dus dat maakt direct een uur minder slaap. Deze ochtend was ze dan ook in een niet al te best humeur en als we er dan rekening mee houden dat ze tegenwoordig al wat kuren heeft, kan dat tellen om het zeer lastig te maken ’s ochtends.

Bij Jan was er aanvankelijk zo goed als niets aan te merken. Hij was al uit zijn bed toen ik hen ging oproepen, heeft zich aangekleed (misschien een tikkeltje trager dan anders), begon wel te neuten omdat hij zijn tweede schoen niet vond … die vlak naast hem lag, maar voor de rest viel het mee.

Maar dan moesten we vertrekken en waren er ‘problemen’ in verband met zijn boekentas, was er ‘iets’ met zijn muts, moest en zou hij mijn hand vasthouden op weg naar de auto (waar hij anders volledig alleen loopt) en eens op school begon hij te wenen dat hij niet naar school wou. Overduidelijk te moe dus.

Vanavond dus zorgen dat ze er zeker op tijd inzitten. Gelukkig zijn er vandaag geen activiteiten. Dus zullen we op tijd aan tafel kunnen zitten, gaan we nog overschot van tijd hebben om in bad te gaan en zullen ze nog op tijd in bed zitten.

Leve donderdag!

Bij de oudervereniging is het de gewoonte om de mensen, die afscheid nemen van de vereniging, te bedanken voor bewezen diensten met een etentje. Dit noemen we ‘de bijzondere algemene vergadering’, kwestie dat het toch officieel moet klinken nietwaar.

Gisteren was de bijzondere algemene vergadering voor dit jaar: twee leden hebben ons verlaten en die hebben wij gisteren in de bloemetjes gezet.

Het was een ongelooflijk fijne avond. Ben met pijn in mijn kaken, van het harde lachen, naar huis gegaan. Iedereen heeft zich zo te zien wreed goed geamuseerd. We hadden zoveel pret en leute, we hebben gegierd van het lachen (de directeur van de basisschool was in form) en het was zo erg dat de groep die in het stuk van het restaurant naast ons zat, achteraf zei dat ze jaloers waren dat ze niet bij ons zaten: bij hen was het zooo saai en bij ons klonk het zo ongelooflijk leuk…

Uiteindelijk zat ik pas om half twee in bed. Niet zo goed voor een gewone weekdag, maar uiteindelijk niets uitzonderlijks als ik weg ben met de oudervereniging. Ik kon nog een vijftal uur slapen en dat is dan wel doenbaar de dag nadien.

Behalve dat dat gisteren buiten Anna gerekend was: om 2u15 is ze half-wakker geworden en heeft ze af en aan liggen huilen. Meestal toen ik ging kijken sliep ze alweer, maar het herbegon steeds weer. Uiteindelijk heb ik haar uit haar bed gehaald en heb ik haar melk gegeven, maar dat hielp ook niet: zelfs na haar fles bleef ze verder af en aan wenen.

Na drie kwartier was ik volledig uitgeput en heb ik haar dan maar bij ons in bed genomen. Normaal gezien, omdat ze dat niet gewoon is, begint ze dan te spelen en ik vreesde er dus voor om weer te moeten opstaan om haar terug in haar eigen bed te steken. Maar neen hoor, ik ben in slaap gevallen en Anna ook en ik heb nog een drie uur kunnen slapen … tot de wekker ging.

Vijf uur slapen ging al weinig geweest zijn, drie uur is iets veel te weinig om goed te zijn: ik ben moe tot in mijn kleine teen. Hopelijk heb ik het karakter vanavond om op tijd in mijn bed te kruipen: het is de enige avond deze week dat ik dat nog kan doen.

Drie dagen weg. Twee avonden. Dat doet wat met een ritme van een kind van anderhalf jaar oud. Zeker als dat kind Anna is.

Anna wil niet slapen in een ander bed dan haar eigen bed. Niet dat dat zo verbazingwekkend is voor mij: haar broers en zusje wouden dat ook niet tot ze zo’n twee-en-een half à drie jaar waren.

Ik had dus zo mijn zorgen bij drie daagjes weggaan, ook al keek ik er ongelooflijk naar uit. Het was lang geleden dat we nog zo eens de deur uit gegaan waren, maar dat was niet alles. Het zou de allereerste keer worden dat wij met de vier kinderen weg zouden gaan.

De eerste nacht beloofde niet veel goeds: Anna was met geen stokken in bed te krijgen. Ik had nochtans al haar vertrouwde bedspulletjes meegenomen: de hoofdbeschermer van haar bedje, haar slaapzak, haar ‘dekentje’ (een dekbedovertrek dat ze in haar knuistjes vastgrijpt als ze in slaap wil vallen) en haar beer (gebruikt ze normaal gezien niet, maar aangezien hij meestal in haar bed ligt …).

Ze schreeuwde de hele buurt bijeen en dus heb ik Zelie maar in onze kamer gelegd en ben ik samen met Anna in bed gekropen. Anna wou niet neerliggen en de eerste twee keer dat ik haar probeerde neer te leggen naast mij begon ze opnieuw te krijsen. De derde keer gaf ze toe en bleef ze liggen. Ik weet eigenlijk niet wie het eerst in slaap gevallen is, maar een goed uur later werd ik wakker met een slapende Anna in mijn armen die ik dan zeer voorzichtig in haar bedje gelegd heb. De rest van de nacht heeft ze mooi doorgeslapen.

De avond van dag twee hield ik dus mijn hart vast, maar ergens was ik er iets geruster op. Het was een hele drukke dag geweest, Anna had haar middagdutje overgeslagen en ’s avonds was er een BBQ geweest. Het was dus laat toen ik haar in bed probeerde te krijgen.

Rond half negen met Anna naar het huisje gegaan en haar klaargemaakt voor bed. Vijf minuutjes later was ze volledig klaar en dus bed binnen. Heel even heeft ze gekrijst, maar ik denk dat de energie volledig op was want het was onmiddellijk gedaan. De rest van de nacht heeft ze geslapen als een roosje.

Vandaag gingen we terug huiswaarts en we wisten nog niet goed wanneer we nu juist zouden vertrekken. De dag was lui en gezellig, Anna heeft haar middagdutje weer overgeslaan en uiteindelijk zijn we rond 17u vertrokken, terug naar Gent. We waren nog geen halve kilometer van het park verwijderd of Anna lag al te slapen. Een tiental minuten later lag Jan ook in dromenland.

Beiden hebben ze geslapen tot ongeveer een kwartier voor we thuiskwamen. Ze waren dus wel relatief uitgerust tegen dat we thuiskwamen. Relatief.

Jan is na het eten zonder veel problemen gaan slapen. Nu ja, slapen. Hij is in zijn bed gekropen en we zijn toch een keer of drie moeten gaan zeggen dat het nu écht wel moest gedaan zijn met lawaai maken.

Anna was een ander geval. Braaf in bed, maar eens de deur dicht ging begon ze te wenen. En het wenen ging over in krijsen. Uit bed gehaald (Zelie moet haar slaap hebben hé: morgen is schooldag), even laten kalmeren beneden en terug geprobeerd.

Eerst was het stil. Dan eventjes gehuild. Opnieuw stil. Nog eventjes gehuild en zo door tot het huilen overging in krijsen. Anna terug uit bed, flesje klaargemaakt (ze had niet veel gegeten dus misschien had ze honger), Michel heeft het haar gegeven en haar terug in bed proberen steken.

Zelfde scenario: eerst stil, dan afwisselend huilen en stil tot ze begon te krijsen.

Anna uit bed en deze keer haar meegenomen naar de verzorgingstafel om toch 200% zeker te zijn dat er geen pakketje te verversen was en dan met dochter in ons bed gekropen: proberen wat we twee dagen geleden deden.

Geen probleem deze keer om haar te laten neerliggen, maar blijven neerliggen daarentegen… Ze kroop alle richtingen uit, rolde van haar rug op haar buik, iets meer naar links, dan naar rechts, op mij, op mijn gezicht, naast mij, tot ze zich uiteindelijk uit het bed liet glijden.

Ik liet haar daar maar staan: als ze terug op bed wou zou ze me dat wel duidelijk maken. Anna kan nog altijd zeer goed zeggen wat ze wil zonder (alle) woorden nodig te hebben. Maar het bleef toch een tijdje stil. Tot ik opeens geklop op het bed hoorde.

Het was ondertussen al een half uur later en mijn besluit was genomen: ik ging nog eens proberen om Anna in haar eigen bed te krijgen. Toen ik mij rechtzette voelde ik dat Anna iets vast had en dat tegen mijn passerende voet deed.

Ik keek dan maar eens deftig naar ons meisje en wat bleek: Anna had mijn pantoffels vast en probeerde die aan mijn voeten te doen. Mijn beslissing om haar naar haar eigen bed te doen had zij duidelijk al voor mij genomen.

Pantoffels aangedaan, Anna naar boven in haar bedje en niets meer gehoord.

Bovenop de vermoeidheid is er een snotvalling bijgekomen. Een snotvalling, dat is niet ziek zijn. Ik weiger daar het etiket ‘ziek’ op te plakken.

OK. ‘Denderen’ is nu niet het woord dat ik zou gebruiken om te antwoorden op de vraag ‘Hoe gaat het?’. Dan zou ik eerder aan ’slecht’ denken, maar ’slecht’ is niet ‘ziek’. Want als ge ziek zijt, dan blijft ge thuis. In uw bed. Veel slapen en wachten tot het beter gaat. Eventueel zelfs medicijnen nemen en zo.

En ik ben niet ziek.

Gisteren ben ik (alleen voor de zekerheid hoor, niet omdat ik ziek ben) toch maar om 21u in bed gekropen en vandaag voel ik mij (marginaal) beter. Dus ga ik dat vanavond ook maar eens doen.

Want gisteren en vandaag zijn de enige twee avonden dat ik thuis ben deze week, of anders wel thuis ben maar dingen te doen heb ’s avonds, en dan profiteer ik er maar beter van. Allez, juist voor het geval hé. De ‘ge kunt nooit weten’ en zo. ‘Better safe then sorry’ en al.

Want ik ben niet ziek hé.