San's Weblog

Deze morgen stonden er dingen te doen. Louis en Michel zouden naar Londen vertrekken én het was de eerste dag om de kinderen telefonisch in te schrijven voor de activiteiten van de grabbelpas en dat had serieus wat invloed op mijn nachtrust.

Ergens midden in de nacht ben ik wakker geworden uit een zeer verwarrende droom in verband met die inschrijving: ik was er als eerste bij maar er was iets mis gegaan. De persoon bij wie ik mij aangemeld had ging uitleg vragen hoe het op te lossen, maar ondertussen werden de andere mensen wel verder bediend waardoor ik de kinderen uiteindelijk voor niets meer kon inschrijven.

Enfin, wakker dus en dan beginnen nadenken over die droom en over Louis die weg ging met zijn papa en uiteindelijk denk ik wel dat ik nog geslapen heb, maar ik heb toch de indruk dat ik de laatste uren klaarwakker gelegen heb.

Maar kijk, ik mag dan wel een slecht nacht achter de rug hebben gehad, de ochtend is verder vlekkeloos en zonder problemen verlopen: ik heb de kinderen kunnen inschrijven voor de gekozen activiteiten (op één na: 10 min. na de opening van de lijnen binnengeraakt én al één activiteit volzet) en Louis en Michel zijn op tijd kunnen vertrekken (zij het wel dat zij later problemen hebben ondervonden en dus terug naar huis mogen keren zijn zonder een bezoekje aan Londen).

Morgen zijn er geen dingen om mij zorgen over te maken, dus vannacht zal ik slapen als een roos.

Ik kom iets voor 21u thuis van de zumbales (jaja, ik doe dat nog altijd en nog altijd met evenveel plezier) en normaal gezien zit Louis dan toch al een half uur in bed. Maar ik hoor gestommel boven.

Hij heeft mij horen toekomen en vraagt dus of ik nog eens slaapwel kom zeggen.

Als ik boven kom, zegt hij dan:

‘Mama, weet je waarom ik wakker ben?’

‘Euh, neen’

‘Omdat ik wakker geworden ben’

… Tja, wat kan je daarop zeggen

Voor deze week dan toch, die platte rust. ‘t Heeft maar 2 dagen mogen duren, jammer genoeg.

Want woensdag, dan waren de kindjes thuis en dan moest er in de voormiddag geboodschapt worden om dan te koken zodat het eten (zo goed als) klaarstond als ze thuiskwamen. In de namiddag is er dan muziekles (Louis), voetbal (Jan) en muziekles (Zelie), dus ook geen tijd om tussendoor te rusten.

Vandaag was de kuisvrouw er en dan vind ik het zo niet echt te doen om in bed te kruipen. Maar gezien we vanavond bezoek hadden heb ik mij dan maar bezig gehouden met alle voorbereidingen te doen voor het eten die er al konden gedaan worden. Aangezien ik wreed graag kook, en al zeker als ik dat zo ongelooflijk op mijn gemak kan doen zonder constant gestoord te worden, was dat dus geen corvée.

Daarna ben ik op bezoek geweest. We zijn deze zomer beginnen sorteren en opruimen (met nadruk op ‘beginnen’ want er blijft nog een hoop te doen) en zo is er een heleboel babyspeelgoed samengezet geweest. Hier komen normaal gezien geen babies meer bij, dus is dat speelgoed dat weg mocht. Rommelmarkt was één optie, maar omdat we toch wat mensen kennen met babies heb ik dus eerst eens gevraagd of die niet geïnteresseerd waren. Al direct prijs bij de eerste die ik vroeg en dus ben ik dat vandaag maar gaan afzetten.

Daar zijn dan direct 3 zeer leuke dingen uitgekomen. 1: weer een paar vierkante meter minder gerief om ergens een plaats voor te zoeken; 2: een zeer leuke middag, want uiteraard heb ik het niet afgezet om direct opnieuw te vertrekken. Wel binnen gegaan, met de baby gespeeld, met de mama gekletst, zeer lekker balletjes in tomatensaus gegeten en nog gekletst en nog met de baby rondgelopen (het is niet omdat ik er zelf geen meer wil, dat ik er geen meer wil vastpakken hé); 3: een (hopelijk) contente mama die al dienen ‘brol’ nu zelf niet meer moet kopen.

Dus slapen zat er vandaag niet meer in, want na het bezoek was het alweer tijd om de kinderen van school te halen, naar de kapper te gaan, naar huis te gaan, kinderen eten te geven, in bed te stoppen, bezoek ontvangen, een zeer leuke avond te hebben en nu eindelijk naar bed kunnen gaan.

Morgen en overmorgen wordt het niet veel beter: morgen is Anna thuis want we moeten in de voormiddag naar het UZ om haar drukhandschoen op te halen en dus de nodige instructies te krijgen. Slapen zit er dus helemaal niet in. Zaterdag is er in de voormiddag de normale kinderactiviteitendrukte. In de namiddag is dat er ook, plus nog een trouw én ’s avonds een trouwfeest. Het doel om uitgerust te zijn tegen het trouwfeest komt dus serieus in het gedrang.

Maar kijk. Zondag staat nog maagdelijk leeg. Misschien kan ik dan een tweede poging starten. Te laat voor het trouwfeest, maar nog niet te laat als ik redelijk uitgerust terug wil gaan werken.

Eindelijk ben ik aan mijn recup begonnen. Sinds gisteren gaat Anna weer volle dagen naar school zodat ik gewoon ‘vrij’ heb tot half vier. En dus kruip ik terug in mijn bed en slaap tot dan.

Eten, niet zo belangrijk blijkbaar. Waar ik vorige week schijnbaar altijd honger had, heb ik dat deze week niet. Alsof mijn lichaam wist dat het reserves moest opdoen voor deze week. Een boterhammetje ’s ochtends, een drietal boterhammen ’s avonds samen met de kinderen en ik heb genoeg.

Maar tegen dit weekend moet ik mijn slaap ingehaald hebben: dan trouwt mijn nichtje en moet ik in form zijn en dan moet mijn eetlust dus ook terug zijn.

Moet lukken.

Als de kat van huis is dansen de muizen op tafel. Hier thuis dus ook. Den anderen ligt in het ziekenhuis en ik heb dan maar direct het bed gedeeld met een andere man.

Hij is nog niet mis ook hoor: blond, prachtige blauwe ogen. Alleen zijn lengte valt een beetje tegen: amper zo’n 110cm.

Jan had blijkbaar een nachtmerrie vorige nacht en aangezien het bed langs de andere kant toch leeg was heb ik het hem dan maar toegestaan om bij mij  te kruipen. En zo had ik direct ook een beetje gezelschap. Niet dat ik er veel aan had: binnen de halve minuut lag hij weer te slapen en ongelooflijk kort daarna ik ook want ik herinner mij nog dat ik dacht dat ik hem een aaike over zijn hoofd wou geven, maar dat is er niet meer van gekomen.

Met een beetje geluk is Michel vrijdag al weer thuis, alhoewel ik denk dat het eerder zaterdag zal zijn. We zien nog wel. Nu eerst de operatie afwachten en zien wat dat zal geven.

Als ik zeg dat ik moe loop de laatste weken, is dat wel een understatement van jewelste. Doodmoe komt nog niet aan het niveau van mijn vermoeidheid.

Deze voormiddag had ik een vergadering in Brussel. ‘Blèh’ was mijn eerste gedachte en ik sleepte mij met tegenzin naar het station. Tot ik op de trein zat en het mij daagde: een rit van 35 minuten. 35 lange minuten. 15minuten langer dan naar Brugge. Joepie! Ik mocht naar Brussel.

En dus heb ik maar het voorbeeld gevolgd van den anderen en mijn treinrit gebruikt om een beetje slaap in te halen. Wat nóg beter was, was uiteraard de terugrit. Want die ging niet naar Gent, maar naar Brugge. Bijna een volledig uur!

Die dutjes hebben mij zo ongelooflijk veel deugd gedaan dat ik mij de rest van de dag, en nu nog trouwens, zo goed als volledig uitgerust voelde. Hmm. Ik zou binnenkort nog eens een vergadering in Brussel moeten plannen.

Sinds begin November gaat Anna dus naar school. Sinds begin November doet Anna dus geen middagdutjes meer, of toch amper. Meestal één dutje op twee dagen in het weekend, maar haar twee dagen laten slapen, dat is mij nog niet gelukt.

Over de laatste twee maanden heb ik haar dan ook moeier en moeier zien worden. De ene dag al wat meer of minder dan de andere. Maar koppig als ze is, kon ik haar niet meer dan één dag in het weekend laten slapen. Ze weigerde categoriek.

Toen Jan voor het eerst naar school ging, lag hij na schooltijd meestal te slapen in de zetel toen ik hem ging halen. Als hij (nog) niet sliep, dan viel hij garantie in slaap in de auto. Anna dus niet. In de twee maanden, 0 keer bij mij, maar toch 2 keer bij mamie in de auto op woensdag.

Gisteren was het de laatste schooldag en die eindigde met een drink op de speelplaats. Ik hielp drank uit te delen, de kinderen speelden op de speelplaats met hun vriendjes. Tegen half vijf was alles opgeruimd en een kwartier later zat ik met alle kinderen in de auto. Een paar minuten later zag ik dat Anna’s ogen half dicht waren en toen ik even op haar voorhoofd wreef vielen haar ogen spontaan volledig dicht. Twee seconden later was ze vast in slaap.

En zo sliep ze toen ik Louis en Jan afzette thuis en dan doorreed om Zelie naar ballet te brengen. Bleef ze slapen toen ik weer thuis kwam en haar voorzichtig uit de auto haalde. Sliep ze door op mijn arm tot ik haar op de zetel legde om haar een pamper aan te doen en haar haar jas uit te doen. Kwam ze half wakker terwijl ik haar pamper aan het aandoen was en bleef ze half wakker tot ik haar een paar minuten later in bed stak. Viel ze opnieuw als een blok in slaap … tot iets na 7u deze ochtend.

Gestuikt, heeft dat bij ons. Er is geen betere term voor. Mijn doelstelling voor deze vakantie: haar minstens om de twee dagen laten proberen om een middagdutje te doen, kwestie dat ze er weer tegen kan na de vakantie.

Er zijn een aantal dingen aan de hand waar ik mij ongelooflijk bezorgd om maak en die dan ook de laatste twee weken serieus aan mijn humeur tornen. Ze zijn negatief en hebben effect op ongeveer elk vlak van mijn leven. Dat ik daardoor tegenwoordig niet altijd vrolijk loop is niet verwonderlijk.

Over Zelie had ik het al. Ding één dus. Het gaat niet slechter en zelfs iets beter, maar veel beter? Ik weet het niet. Ze zegt ergens van wel. Ze probeert het van zich af te zetten en met andere kinderen te spelen. Maar langs de andere kant, als ze dan al twee weken constant van bij het opstaan tot aan het slapen gaan rondloopt met hoofd- en buikpijn, dan denk ik toch dat ze het zich nog genoeg aantrekt.

Het tweede is dus vandaag relatief definitief geworden. Waar we (bijna) vijf jaar geleden al voor gewaarschuwd werden is dus waarheid geworden: een spil in Michel zijnen rug is gebroken. Niet het nieuws waar we naar uitkeken en als ik u zeg dat ik in lichte paniek was vandaag, dan is dat nog een understatement. Enfin, de paniek is nu weg en nu kunnen we alleen afwachten wat de neurochirurg te vertellen zal hebben na nieuwjaar. Doemscenario’s spelen zich al af voor mijn ogen, maar langs de andere kant probeer ik toch positief te blijven. Positief dat hij het gemerkt heeft en dat het dus niet van de ene dag op de andere totaal ineengestuikt is zodat zijn ruggemerg doorgesneden zou zijn (één van de mogelijke scenario’s). Positief dat de breuk boven zijn beschadigde wervels is en niet in het stuk over de wervels. Afwachten dus, dat is de boodschap.

De andere dingen, daar kan ik nog niets over zeggen. Nog te ver in de toekomst om iets concreets mee te kunnen doen, maar desalnietemin dichtbij genoeg om er mij nu al zorgen over te maken.

Niet verwonderlijk dus dat ik er uitgeput bijloop. ’s Nachts een paar keer wakker worden is niet echt goed om u uitgeslapen te voelen. ‘k Heb het ook lastig om naar mijn bed te gaan. ‘k Zie op tegen de nacht en dus blijf ik naar het ene (opgenomen) programma naar het andere kijken tot ik stuik.

Maar het is vakantie. Er zijn een paar zekerheden en, hoe negatief die ook mogen zijn, dat helpt tenminste al om er mij mee te verzoenen. Onzekerheid, dat is eigenlijk het ergste en die is dus weg. Of toch grotendeels. Dus ga ik proberen genieten van de vakantie. Ga ik proberen om mij niet op te jagen in het feit dat den anderen van plan is om die voornamelijk in zijn bed en zijnen zetel door te brengen (en jawel, ik weet wel dat dat het beste is)

De plannen? Ik ga helpen koken voor de familie voor Kerstavond, of toch zoveel mogelijk, kwestie dat mijn zus niet alles alleen moet doen op Kerstavond. Ik ga mamie zoveel mogelijk helpen om oudejaar voor te bereiden en gezellig samen te zijn en ga ik vooral genieten van de kinderen en van het samenzijn met hen en onze families.

Een rustige vakantie. We gaan er allemaal geniet van hebben.

(titel gestolen van hier)

Ik mag dan al in de commentaren schrijven dat ik mijzelf dat afgeleerd heb, zo ’s nachts liggen piekeren. Meestal is dat ook zo. Maar heel af en toe slaat het toch weer toe, dat gevoel van allesoverheersende paniek. Kloppend hart, het zweet dat mij uitbreekt, woelen in mijn bed.

Het is nu toch al vier jaar geleden, maar gisteren had ik het weer zitten. Ik wist het voor ik in bed kroop dat het weinig nut zou hebben, en dus rekte ik het maar om naar bed te gaan: nog een programma hier, nog iets dat opgenomen was bekijken, nog een beetje op de computer prutsen, … Tegen dat het half twee was was ik zo moe dat het nu wel *moest* lukken.

Twee uur later ben ik weer uit bed gekropen en had ik het opgegeven om te proberen verder te slapen. De computer dan maar bij mij in bed genomen en naar House gekeken, de eerste drie afleveringen van seizoen vier.

Om half zes kordaat dan maar de computer weggelegd om toch nog een poging te wagen en het is relatief gelukt: eerst geslapen tot 7u15 en mij dan nog eens gedraaid en geslapen tot 9u.

Kon erger. Hopelijk ben ik tegen vanavond een beetje meer gekalmeerd en kan ik in slaap vallen. Anderzijds: zo geraak ik rapper door seizoen vier van House natuurlijk.

Het enige voordeel aan het winteruur: er is een extra uur vandaag en aangezien zondag mijn ‘uitslaapdag’ is komt dat wreed goed uit: geslapen tot half twaalf … oud uur dus, zodat ik nog tijd had om eerst te ontbijten vooraleer aan middageten te moeden denken.

De kinderen hadden dat uiteraard niet door. Meestal slapen ze in het weekend toch minstens tot half acht en uiteraard stonden ze uitgerekend deze ochtend om 7u05 oud uur, of dus 6u05 nieuw uur aan mijn bed. ‘k Heb ze terug naar bed gestuurd, maar het had niet veel effect. Nu ja, uiteindelijk hebben we daar weinig last van want ze zijn oud genoeg om zich voor de TV te plaatsen (jaja, slechte ouders wij) en ons nog een paar uur te laten slapen.

Ondertussen op het gemak dus bekomen. ‘k Ga eens aan het middageten beginnen, zie.