San's Weblog

Vandaag had Louis zijn zwemles, maar gezien het vakantie is was die om 13u in plaats van ’s avonds om 19u.

Ik heb mij deze voormiddag en middag dan ook enorm opgejaagd om alles en iedereen op tijd in orde te krijgen zodat we op tijd in het zwembad zouden zijn, dit terwijl ik gezworen had mij deze vakantie niet op te jagen … behalve voor kerst- en oudejaarsavond, om daar toch op tijd toe te komen.

De kinderen zijn namelijk nogal lastig aan de vakantie begonnen wat een duidelijk teken aan de wand is van hoge nood aan rust. Dus was het besluit: we doen niets en als we iets doen is het zeker op het gemak.

Vandaag kon dat dus niet. Maar ondanks het jagen en doordoen is het mislukt: om 13u02 in het zwembad toegekomen en het was al gesloten. Sorry, geen uitzonderingen, na 13u mocht er niemand meer in want het sloot om 13u30. De zwemlerares nog even gesproken, maar verder konden we niets meer doen.

Al het gejaag voor niets dus. Ik was al op weg om terug naar huis te gaan tmet gans de bende oen ik besefte dat het ondertussen eigenlijk al 13u15 was en dat het zwembad om 14u weer open ging. En de kinderen wouden toch zo graag gaan zwemmen. Anna moest nog eten, dus dan maar besloten haar eten te geven in het zwembad terwijl de andere drie vrolijk rondliepen en de boel daar op stelten zetten.

Uiteindelijk zijn de 45 minuten vlug voorbij gegaan en hebben we dus alsnog gezwommen, zij het zonder les voor Louis. ‘t Was uiteindelijk allemaal heel relaxed en nu zijn we allemaal aangenaam moe, zo moe zelfs dat Anna in de auto in slaap is gevallen en ze nu nog slaapt, ook al heb ik haar ondertussen in haar bedje gelegd (normaal gezien komt ze dan wakker en wil ze niet meer slapen).

Volgende week is het les op vrijdag om 16u10. Ik weet nu wel zeker dat het zwembad deze keer niet zal gesloten zijn dus als ik een paar minuutjes later kom, zal Louis nog altijd zijn les krijgen. Opjagen is dus sowieso uitgesloten.

Na twee mislukte pogingen om (meer) aan sport te gaan doen door regelmatig te gaan zwemmen, ben ik vandaag aan mijn derde poging begonnen.

Bij mijn eerste twee pogingen ging ik zwemmen met een partner, onder de redenering dat, als ik alleen moet gaan zwemmen, het er dan toch niet van komt. Als er iemand mee gaat zwemmen dan gaat het excuus van ‘geen zin’ minder makkelijk op. Vandaar.

Maar door zeer drukke agenda’s van de twee achtereenvolgende personen is dat uiteindelijk niet gelukt. Telkens één keer gaan zwemmen en verder lukte het niet om een tweede dag vast te leggen.

Maar nu kan het niet meer mislukken: mijn zwempartner nu heeft enkel een agenda die van mij afhangt. Het is Louis.

Sinds enige weken volgt hij zwemles en dat doet hij trouwens zeer goed. De eerste weken ging Anna ook mee naar het zwembad, dus dan zat ik met haar gezellig aan de cafetaria te kijken naar Louis.

Maar sinds vorige week blijft Anna thuis, bij papa, om tijdig in haar bedje te kunnen. Ze heeft namelijk een nieuw ritme ontwikkelt hetgeen inhoud dat ze ten laatste tegen half acht in bed ligt, en dat komt dus goed uit.

Vorige week zat ik naar goede gewoonte vanaf de kant naar Louis te kijken toen ik op het lumineuze idee kwam om ook te zwemmen als Louis zijn lessen kreeg. Zo gezegd, zo gedaan en vandaag heb ik dus mijn goede voornemens weer opgepakt: mijn eerste keer zwemmen.

Het heeft deugd gedaan: moe maar voldaan. Ik denk dat ik van de komende zwemlessen veel genot zal hebben.

We spraken er al een tijdje van om het opnieuw te proberen, om Louis opnieuw zwemlessen te laten volgen.

Een aantal maanden geleden hadden we het al eens geprobeerd, maar Louis was toen nog te bang in het water: niet zozeer van het water zelf want hij gaat dolgraag zwemmen, maar wel om met zijn hoofd onder te gaan. Na een halve les werd dus wijselijk besloten om de lessen dan maar even stop te zetten.

Maar sinds die les heeft Louis zichzelf eigenlijk langzaam maar zeker geleerd om over zijn angst te geraken. Iets wat ik op zich al zeer sterk vind.

Nu, dat is eigenlijk Louis ten voete uit: zelf dingen leren en ontdekken en eens hij het onder de knie heeft pas tonen dat hij het kan. Bij het zwemmen heb ik hem uiteraard bezig gezien (ik laat hem niet alleen in het zwembad), maar hem ‘helpen’ op een of andere manier mocht ik niet en als ik er teveel aandacht aan besteedde dan werd hij terug angstig, dus liet ik hem maar doen en hield hem in de gaten vanuit mijn ooghoeken.

Een paar weken geleden gleed hij plots, zonder enig ‘drijf’middel, van het glijbaantje. Geen angst of niets om met zijn hoofd onder te gaan. Hij ging ook zonder problemen en zonder bandjes over en weer van ondiep naar dieper. Apetrots riep hij mij telkens om te kijken. De tijd was dus rijp om opnieuw een leraar te zoeken.

Voor de herstvakantie ben ik dus met Louis naar een lerares gestapt om te vragen om lessen te krijgen en gisteren kon dat voor het eerst.

Louis heeft er twee weken naar uitgekeken en vertrok gisteren dan ook dolenthousiast. Hij heeft het volle half uur zeer goed zijn best gedaan. Na de les een beetje gesproken met de lerares en zij ziet het volledig zitten. Hij kan blijkbaar zijn bewegingen met zijn benen al (kikker-schaar-soldaat – o.a. dankzij zuslief zou ik zo denken) en wil echt wel leren.

Toen ik na de les vroeg of hij het zag zitten en volgende week wou terugkomen riep hij zeer luid “ja” en begon spontaan blij te zingen.

Binnen een paar weken zal ik dus veel meer op mijn gemak zijn als ik met de vier ga zwemmen. Joepie!

Ik zeg al lang dat ik iets van sport moet gaan doen. Anderzijds zeg ik ook dat ik eigenlijk al genoeg aan sport doe, vooral dan gewichtheffen met varierende gewichten van 7kg tot 22kg

Tot een week of twee geleden had ik uiteraard zeer goede redenen om toch niets te doen: met een baby die nog te veel wakker is en aan de borst hangt gaat dat nogal moeilijk.

Maar sinds Anna nu ook tegen half acht ’s avonds in bed ligt zijn de excuses opgebruikt.

Een mailke dan maar naar de overbuur die ook sprak van meer aan sport te willen doen (en het ook effectief doet): zin om te zwemmen? Gelukkig had ze zin want alleen sporten, dat is niets voor mij.

Woensdag onze eerste sessie gedaan: 10 min zwemmen, 10 min rust en nog eens 10 min zwemmen. Ik voelde mij volledig geradbraakt daarna maar oh zo voldaan en moe. Zalig gevoel gewoon. Vanaf nu ben ik dus van plan elke woensdag te gaan zwemmen.

Maar één keer in de week sporten is eigenlijk niet nuttig, werd mij ooit wijsgemaakt, dus maandag ga ik eens mee gaan doen met power yoga, zien of dat iets voor mij is.

Goede voornemens dus. Nu nog volhouden.

Zelie haar kamp is ook afgelopen. Het was er een met turnen en dans en ritmisch turnen en nog meer van dattem.
Ze was niet content. Ze vond het veel te leuk om al gedaan te zijn.

Fantastisch om horen toch?

Zelie kreeg gisteren post. Van Interfot-sports.

Nu eigenlijk niet Zelie maar Lelie: de idioten hebben haar naam niet goed genoteerd. Wie die idioten zijn? Wel, de mannen die fotos trokken op de ING loop hier in Gent. Zelie heeft toen meegelopen en bij aankomst werd een foto van haar gemaakt.

Er zat in die enveloppe een foto van haar als ze aankomt en een begeleidend briefje.

Leuke foto, dat wel. Ge ziet dat ze aan het einde van haar krachten is maar toch niet wil opgeven.

Het briefje was minder leuk:

“Ter herinnering aan jouw sportieve inspanning, hopen wij je aangenaam te kunnen verrassen met deze unieke foto. Indien je hem graag zou behouden, hoef je alleen maar 6 euro over te maken via het bijgesloten bankoverschrijvingsformulier. Deze verzending is geheel vrijblijvend en houdt geen enkele aankoopverplichting in.”

6 euro! Voor nen foto! Waar ik zelfs niet om gevraagd heb! Dat mogen ze nu wel schoon vergeten. Ik heb niet voor niets rechten gestudeerd: alles wat u opgestuurd wordt zonder dat ge het gevraagd hebt moet ge noch betalen, noch terugsturen.

En dat gaan we dan ook niet doen.

Bedankt voor de foto mannen. Het is effectief een schoon aandenken, maar als ge geld wilt moest ge maar een bestelling opgestuurd hebben en niet de foto zelf.

Zelie doet een relaas van één van de activiteiten:

“We hebben een spelletje gespeeld. Er was een thuisploeg en een veldploeg. Ik zat in de veldploeg en meester deed ook mee. Hij zat in onze ploeg.

En we zijn gewonnen!

Maar ik ga nu eerst vertellen hoe het spelletje gaat …”

Ja, eerst de belangrijke zaken hé

Louis is nog een beetje bang in het water. Vandaar dat hij nog geen zwemlessen krijgt.

Sinds een week of twee ga ik nu elke dinsdag en vrijdag na school gaan zwemmen met Zelie, Louis en Jan (Anna blijft nog vanop de zijlijn toekijken). We gaan samen met de vriendjes van school, of beter: een andere mama met ook drie kindjes  (meisjes) waarvan de twee oudste samen met respectievelijk Zelie en Louis in de klas zitten (en haar jongste volgend jaar bij Jan zal zitten ).

Een goed iets blijkbaar want het vriendinnetje van Louis kan wel al zwemmen en dat geeft Louis iets om naar te streven. Vooral omdat hij met N. wil spelen en dat dat moeilijker is als zij in het diepere deel gaat van het kleine bad.

Vandaag konden de vriendjes niet. Jan zat nog op de peutertuin en gezien zijn recente ontmoeting met de windpokken vond ik het raadzamer dat hij nog niet mee ging zwemmen. Dus alleen naar het zwembad met Louis en Zelie.

Zelie begint ondertussen beter en beter te zwemmen dus daar moest ik niet erg op letten. Met Jan afwezig kon ik mij dus volledig bezighouden met Louis.

Louis begon trots met te tonen dat hij, met dichtgeknepen ogen en neus, zijn gezicht in het water durfde steken.

Ik daagde hem toen uit om met zijn hoofd onder water te gaan. We deden het heel geleidelijk: op de trapjes zitten en dan steeds een trapje lager gaan.

De eerste pogingen lukten maar half: de bovenkant van zijn hoofd bleef telkens boven water. Maar Louis gaf niet op en uiteindelijk is gans zijn hoofd onder geweest.

Een goede truc dus van mij, zeggen dat zijn hoofd onder moest, niet alleen zijn gezicht. Zo concentreerde hij zich volledig op het ondergaan van zijn hoofd zonder er teveel bij stil te staan dat hij ondertussen steeds maar weer kopje onder ging.

We zijn nu dus al zo ver. Volgende stap: van het ondiepe naar het “diepe” deel van het klein badje gaan. Daarna: in het zwembad springen zonder schrik dat zijn hoofd onder gaat.

Jawel, one small step …

Na Brugge, Brussel en God weet hoeveel andere steden ondertussen al, was het vandaag de beurt aan Gent om de ING stadsloop te organiseren.

Lien, D. en mijn lunchpartner en vriendin sinds 30 jaar E. liepen mee, dus reden genoeg om te gaan supporteren.

Zelie deed ook aan de Kid’s Run mee, maar dat heb ik jammer genoeg moeten missen wegens Jan. Het ventje is nog steeds ziek en dus was het meer aangeraden om hem toch zijn middagdutje te laten doen.

Jan was vroeg wakker en dus zijn wij (ikke, Jan en Anna) op tijd toegekomen om de start … toch nog net te missen Maar de aankomst zeker niet.

Tijdens het wachten op de eerste lopers bleven we met de kinderen in het speciaal afgebakende Kid’s Village met springkastelen, schminken, ballonblazen, ballen gooien naar blikjes, trampoline, en nog zo veel meer dat ik niet gezien heb. Groot plezier dus bij de kinderen en uiteraard wouden Zelie en Louis geschminkt worden.

Hier zijn ze: Zelie als regenboogleeuw

Louis als vlinderleeuw

(en niet tijgervlinder zoals Michel dacht )

Wegens een misverstandje over waar we naar de toekomende lopers zouden kijken werden ik, Louis, Zelie en Jan gescheiden van Michel en Anna en de rest van het toch zeer leuke gezelschap (i. en Lief en Bruno) zodat ik mijn handen vol had met mijn drie oudste niet uit het oog te verliezen. Uiteindelijk heb ik Lien en E. zien toekomen maar D. heb ik jammer genoeg gemist (sorry D.).

Al bij al een leuke namiddag, ook mede dank zij het zeer mooie weer. Volgend jaar opnieuw en hopelijk met even goed weer.

Met dat ik nu met Zelie ga zwemmen wou Louis ook. Ik heb hem dan maar gezegd dat Zelie en ik gaan zwemmen, écht zwemmen en dus niet spelen, en dat hij dat nog niet kon en dus niet meekon.

Ik beloofde hem wel dat ik zou informeren bij de badmeesters om hem eventueel te leren zwemmen en Louis was daar zeer blij om.

Na het zwemmen gisteren heb ik dus de badmeesters aangesproken en die hebben me een telefoonnummer gegeven van hun collega die les geeft en ik mocht nog gisterenavond bellen.

Dat heb ik dan ook gedaan.

Gezien het het einde van het jaar is kon Louis nog les krijgen, maar dan ging het zeer intensief moeten gebeuren: elke zaterdag én zondag én nog een dag in de week, telkens een half uur, en dit gedurende de komende vier weken.

De eerste afspraak was voor deze middag en ik heb dan maar Michel de opdracht gegeven om toezicht te houden: daar een half uur staan wachten met drie kleine kinderen, juist op het middaguur, vond ik niet aangeraden.

Louis heeft deze voormiddag zeker wel vijf keer gevraagd wanneer hij nu ging gaan zwemmen: doodenthousiast, dus toen het eindelijk tijd was kon hij niet rap genoeg omkleed geraken.

Ik ben nog een vijftal minuten blijven kijken om dan met de drie andere kinderen naar huis te gaan. Louis leek nog steeds volkomen in zijn element.

20 minuten later kwam Michel al aangereden met Louis achterop: de zwemles was blijkbaar geen succes geweest. Gezien Louis nog een beetje bang is in het water heeft de leraar ons aangeraden te wachten tot hij helemaal op zijn gemak is in het water.

Louis moet dus nog aan watergewenning doen.

Ik heb Zelie dan maar gevraagd of ze het erg zou vinden als Louis op vrijdag zou meegaan of dat ze liever had dat het gewoon wij tweeën zou zijn. Ze twijfelde geen seconde: Louis moest mee. Toch een heel klein beetje teleurgesteld (want ik dacht dat zij het leuk zou vinden iets onder de meisjes te doen) vroeg ik waarom en toen antwoordde ze dat ze dan niet alleen in het klein badje zou zitten.

Zelie, altijd de praktische

Dus vanaf volgende week zal Louis waarschijnlijk ook mee gaan zwemmen. Tenminste, als hij wil en dan ga ik proberen of ik hem kan helpen over zijn angst. Als blijkt dat hij het zelf toch niet leuk vindt kan hij nog altijd beslissen om bij papa te blijven en Sokaban te spelen.