San’s Weblog

En zo wordt onze Louis ook groter: gisteren in de schaakles is hij zijn eerste melktand verloren. Toen hij ’s avonds thuiskwam met mamie was ongeveer het eerste wat hij deed (zelfs vooraleer hij goededag had gezegd) zijn lip naar beneden trekken en mij het gat tonen.

Zo trots was hij dus.

Gisteren lag mijn site plat en dus is het postje over Anna haar nieuwe tandjes de mist ingegaan.

Maar niet getreurd, want het was maar kort en dus kan ik het zonder probleem opnieuw schrijven. Maar zo’n openbaring zal het wel niet worden als jullie de titel al gelezen hebben.

Toen ik eergisteren Anna’s tandjes poetste kon ik nog eens in haar mondje voelen en toen bleek dat tand 11 er door zit en tand 12 misschien ook.

Tand 11, dat is duidelijk. Het is een derde kies, rechtsonder. Tand 12 is haar kies linksonder en ik meen al een puntje te voelen.

Nog acht te gaan.

Louis klaagt al enkele weken, zo heel af en toe, over tandpijn: nu een dag wel, dan weer een paar dagen of zelfs meer dan een week niet.

Maandag bel ik eindelijk naar de tandarts voor een afspraak. Niet dat hij tijdens het weekend geklaagd had, maar voor een keer had ik het niet vergeten.

De eerstkomende datum die vrij was, was 15 juni. Met dat Louis toch klaagde vroeg ik of het echt niet vroeger kon. Na een beetje gezoek langs de andere kant van de lijn konden ze hem er nog tussen nemen op 11 juni.

Nu, als het niet vroeger kon, dan kon het niet hé. Uiteindelijk was hij al een tijdje aan het klagen, twee extra weken zouden er wel bij kunnen.

Tot we woensdagnacht thuiskwamen van ons avondje uit.

Toen ik bij de kinderen ging kijken, bleek Louis wakker te zijn en toen zei hij met zo’n halfwakker stemmetje ’Mama, ik heb tandpijn’. Ik suste hem een beetje en dacht dat hij wel opnieuw in slaap zou vallen.

Toen ik in bed wou kruipen nadat ik de babysit naar huis had gebracht bleek Louis op mijn plaats te liggen. In plaats van opnieuw in slaap te vallen was hij eigenlijk nog meer wakker geworden van de pijn en dus had Michel hem bij hem genomen in ons bed.

‘k Heb hem iets gegeven tegen de pijn en hij was zo triestig en zielig dat ik hem maar in ons bed heb laten liggen. Niet op mijn plaats uiteraard maar tussen ons in.

’s Ochtends was de pijn weer volledig voorbij. Hij wou naar school en eens de tandarts ‘open’ was zou ik bellen om alsnog te proberen hem donderdag ertussen te krijgen.

De hele dag geen antwoord bij de tandarts en om twee uur kreeg ik dan telefoon of ik Louis van school kon afhalen want hij was al de hele tijd aan het wenen van de tandpijn.

Zo gevraagd, zo gedaan dus. Terwijl ik naar huis reed met de trein bleef ik maar proberen om de tandarts te bereiken, maar het lukte niet.

Thuis gekomen hem opnieuw een pijnstiller gegeven en deze ochtend ging het weer beter en wou hij naar school. Voor de zekerheid toch de pijnstiller meegegeven in zijn boekentas en ik zou opnieuw proberen de tandarts te bereiken voor een afspraak vandaag. Indien ik hem niet zou kunnen bereiken had ik nog twee andere tandartsen op de lijst staan.

Van deze keer werd er wel opgenomen en toen ik zei wat de evolutie was kreeg ik direct een afspraak voor deze avond (we hebben namelijk een zeer lieve en vriendelijke tandarts en hij werkte gewoon niet gisteren en dus was hij onbereikbaar, vandaar).

Vanavond dus naar de tandarts. Tandjes onderzocht en ja hoor: een gaatje. Zoals gewoonlijk was Louis opnieuw de flinkheid zelve. Hij zei af en toe wel ‘auw’, uiteindelijk heeft hij tandpijn, maar voor de rest bleef hij braaf liggen zonder enig gedoe.

Het gaatje is gedicht, de tand weer piccobello in orde, maar de tandarts heeft een ander probleem gezien.

Gezien de afspraak van 15 juni voor mij en de andere kinderen, heeft hij gewoon Louis er nog eens bijgezet om dan goed te kunnen kijken wat er aan de hand kan zijn.

Maar tot dan zouden er geen problemen meer mogen zijn.

‘t Was een tijdje geleden dat ik Anna nog controleerde op tandjes.

Na die eerste acht tandjes leek alles een beetje stilgevallen. Sindsdien is ze ook nog eens ziek geweest en ze vind het almaar minder leuk als ik in haar mondje probeer te voelen (onbegrijpelijk nietwaar), dus had ik het een beetje uit het oog verloren.

Tot we gisteren aan het spelen waren en ze zo hard schaterlachte dat ik zo goed als binnenin haar volledige mond kon zien. Toen ik probeerde te voelen met mijn vinger, stak ze hem er zelf in … en begon er spontaan op te bijten. Niet zo plezant, kan ik u verzekeren, want die kleine dingen zijn vlijmscherp.

Maar met een beetje gewriemel kon ik haar tandvlees links en rechts van haar snijtanden bevoelen en daar waren ze: tand negen, eerste kies rechtsboven en tand tien, eerste kies linksboven.

Hoe ik zo zeker ben dat het in die volgorde is? Wel, tand negen zat er al goed door en tand tien is nog maar een, weliswaar scherp, puntje … of ‘t is natuurlijk dat rechts gewoon ongelooflijk sneller groeit dan links.

Nog twaalf te gaan.

Erdoor sinds zondag. Tenminste: zondag gevoeld aan haar tandvlees en ‘gedacht’ dat ik al iets voelde.

100% zeker sinds gisteren: tand 8, snijtand linksboven, is een feit.

Anna heeft nu al haar snijtanden.

Gisterennacht had Anna het weer extreem lastig. Niet dat dat eigenlijk zo een uitzondering is deze week: ze heeft nog geen enkele nacht rustig doorgeslapen, en dus ik ook niet.

Maar gisterennacht was het van krijsegem én ze voelde koortsig aan.

Met zware benen uit mijn bed (het was ondertussen 3u) en met Anna naar beneden. Ze had duidelijk geen honger maar voelde zich lamlendig en dat zag je ook aan haar zeer kleine oogjes. Papa erbij gehaald (hij was toch nog wakker) om haar een lepeltje siroop te geven en ondertussen nam ze mijn vinger vast en stak die in haar mond.

En ja hoor: tand nummer zeven zit erdoor. Haar vierde (en laatste) snijtand linksonder.

Tand vijf en zes lijken dus een uitzondering. Tand zeven toont aan dat we nog een 13 moeilijke tanden voor de boeg kunnen hebben.

Vanmiddag had Anna weer een rood kaakje, een teken dat er waarschijnlijk weer een tand aan het uitkomen is. Dus controleren geblazen en ja hoor:

tand 6, snijtand rechtsonder, is een feit.

Bij zowel tand 5 als tand 6 hebben we eigenlijk niets gemerkt, behalve de rode kaak dan: geen koorts, geen wenen, niet lastig zijn, niets gewoon. Zalig. Het geeft tenminste hoop voor de overige 14 tanden.

Vrijdagmiddag, toen ik Anna afhaalde bij de onthaalmoeder, had ze een rood kaakje. Meestal een teken van tandjes, dus heb ik maar eens in haar mondje gepierd.

En ja hoor: er kwam geen tandje door, er zat er al een door. Volledig en al, nooit iets van gemerkt deze keer. Geen koorts, niets lastig geweest. Alleen donderdag had ze blijkbaar niet veel eetlust maar vrijdag was dat al volledig voorbij.

Tand nummer 5, snijtand rechtsboven, is een feit. Nog maar 15 te gaan.

Eh voila!

Gisteren ging het blijkbaar al veel beter met Anna: geen koorts, vrolijk en goed slapen. Zeer goed slapen zelfs, dus blijkbaar een inhaalmaneouver van de laatste dagen.

’s Avonds, toen ik haar pyjama aandeed, even gevoeld aan haar tandvlees boven en ja hoor: tand 4 zit erdoor. Misterie opgelost. Het is haar tweede snijtand boven, de middenste links.

Ook deze ochtend sliep ze lang en werd ze zeer vrolijk wakker én: ze eet weer zeer goed. Joepie, ze is weer helemaal de oude.

Heb ik al verteld dat Anna ook ziek is?

Nee, dus. Bij deze dan: na Louis en Zelie is Anna ook geveld. Niet na Michel want hij is pas een dag later ziek geworden. Anna was dus nummer drie, Michel nummer vier.

Niet dat het me verwonderde: ze hoestte al een tweetal dagen, maar leuk is anders. Qua timing was het anders wel perfect: vrijdag was ik thuis en de krokusvakantie begon, dus ze is toch thuis tot volgende week.

Maar ‘t is een rare zieke. Donderdagavond, toen ik haar afhaalde bij de onthaalmoeder, zei zij me dat Anna in de namiddag was wakker geworden met 38,9 °C. Ze had haar een suppo gegeven en toen ik haar kwam ophalen was ze dus koortsvrij.

’s Avonds getwijfeld of ik haar nog een suppo zou geven voor het slapengaan, maar ze was vrolijk en had geen koorts dus toch maar niet gedaan.

De hele nacht en de volgende dag: niets meer … tot opnieuw na haar middagdutje: 38,7 °C. De dokter was toevallig in huis en ik heb voor de zekerheid maar eens laten kijken (met het weekend voor de deur). Behalve vaststellen dat ze een verkoudheid had kon hij ook niet meer doen. Dus weer een suppo gegeven.

Het scenario van de vorige dag herhaalde zich en gisteren was het van hetzelfde: de ene suppo maakte dat de koorts wegging en niet meer terugkwam.

Vandaag is ze al de hele dag koortsvrij maar redelijk lastig. Ze heeft weinig geslapen en lijkt pijn te hebben zodat ik me afvraag of het weer niet eerder haar tandjes zijn dan koorts van ziek te zijn.

Afwachten dus of tand nummer vier eraan komt.