San’s Weblog

Een tijdje geleden werd een mail rondgestuurd bij het Project. Ketnet zocht kinderen van het 1e of 2e studiejaar om deel te nemen als publiek in een nieuwe show van Kobe. Ik heb dus één zoon die voldoet aan die vereiste, dus schreef ik hem onmiddellijk in.

De dag nadien kreeg ik al telefoon van de productie: dat Louis mocht meedoen. Er werden enkele data voorgesteld en we spraken concreet af voor vandaag, de opname van deze namiddag. We moesten er stipt om 13u zijn en het zou tot 19u duren. Zes uur dus. Het beloofde een lange dag te worden.

Dus vertrokken Louis en ik vandaag om 11u40 richting Schelle. Geen verkeersproblemen onderweg, wel even schrik gehad toen we bij de Kenndytunnel kwamen omdat er een file werd aangekondigd, maar eens daar was er niets te zien. Louis en ik waren wel zo aan het babbelen dat ik veel te laat de afslag naar de A12 misten en verder op de ring dus rechtsomkeer moesten maken. Behalve deze kleine kink ging de rest zeer vlot.

We waren er uiteindelijk 25min te vroeg, konden dus op ons gemak ons broodje opeten en waren dan nog 15min voor aanvang aanwezig. Uiteindelijk zijn ze de kinderen pas om 13u30 komen halen: tegen dat de ‘ochtendploeg’ vertrokken was en de crew gegeten had en al en zo … en ik zou Louis niet meer terugzien tot na de opnames: ze zouden drie shows opnemen.

Maar ik was voorzien want alhoewel ik vandaag dus niet op het werk was, was ik wel degelijk aan het werk. En het is goed gevlot: met oortjes in de computer en muziek op om niet afgeleid te worden door al het gebabbel rondom mij, heb ik bijna vijf uur non-stop kunnen werken. Meer gedaan dan een hele dag op mijn bureau. Zalig gevoel.

Blijkbaar ging het ook vlot met de opnames. Na de eerste opname kwam één van de mensen van het programma langs om te zien of alles in orde was bij ons (er was water en koffie, we kregen eerst cake en later nog broodjes; Jaja, ook de ouders/begeleiders werden verzorgd) en ze zei dat het een goede, enthousiaste groep was waarmee het zeer goed werken was. De eerste opname zat er al op en blijkbaar was dat zeer vlug, zeker als ze vergeleek met de groep van de voormiddag.

De volgende opnames zijn blijkbaar ook zeer vlot verlopen want om 18u15 was alles al afgelopen. Met een zakje en een MegaMindy spel werden de kinderen dan terug meegegeven. Louis straalde gewoon en heeft zich blijkbaar zeer goed geamuseerd.

Om ‘onze’ dag nog een beetje te rekken zijn we dan lekker gaan Quicken, dan nog een kort bezoekje aan mamie en grandpère en uiteindelijk tegen 20u15 thuisgekomen.

Louis en ik hebben genoten van ‘onze’ tijd samen. Volgende week (of een beetje later) krijg ik een mailke om te weten wanneer de uitzendingen zijn. Ik hou jullie ook op de hoogte hoor.

‘t Is dus niet altijd ik die alleen weg ben hé. Vanavond en morgenavond ben ik alleen thuis terwijl den anderen de bloemetjes gaat buitenzetten.Vanavond gaat hij naar een première, met een andere vrouw dan nog. Morgen heeft hij een ‘date‘ met zijn vader.

Op zich vind ik dat helemaal niet zo erg, ware het niet dat hij vanavond, ook al is hij er niet, toch de TV ingepalmd heeft door twee oerendstomme progamma’s op te nemen. Twee programma’s tegelijk opnemen betekent dat ik niet naar digitale TV kan kijken, dus ook niet naar eerder opgenomen programma’s en er is NIETS op de ‘gewone’ TV dat wel leuk is.

Dus zorg ik voor een alternatief: in bed kruipen met mijn computer en verder kijken naar seizoen 3 van House (jaja, ik weet dat ik gigantisch achterloop). We hebben toch geen verwarming en dan ga ik tenminste warm hebben en als ik toch in slaap zou vallen, moet ik mijzelf dan tenminste niet meer wakkermaken om mij naar mijn bed te slepen.

Kijk zie, er zijn eigenlijk alleen maar voordelen.

Vanavond op CSI: “One minute, they’re trading cupcakes on Facebook …”

Ik vind dat grappig, ik.

Van de digicorder. Zomaar. Zonder enige aanwijsbare reden.

Gisterenavond werkte hij nog en toen ik hem vanavond wou aanzetten was er niets, nada, noppes. Alles prizes zitten in en alle connecties zijn geconnecteerd, maar hij doet niets.

Tijd om de mensen van Telenet te bellen dus. Blèh! Nog een geluk dat de TV ook nog ‘gewoon’ werkt.

Oh wijs: ze doen op Canvas van heruitzending van Twin Peaks.

Ik was 20 toen ze die serie uitzonden en ik heb sindsdien een zwak voor Kyle MacLachlan. Elke week zat ik gekluisterd aan het scherm, samen met mijn vader. Ik kan mij niet herinneren of mijn broer en zus meekeken, maar ik vermoed van wel, toch alleszins mijn broer. Mijn moeder niet: not her cup of tea.

En vanavond is het dus de Pilot en tot nu toe lijkt de serie absoluut niet geantidateerd. Waarschijnlijk omdat het toen niet opgenomen is geweest zoals anderen deden en het nu nog steeds ‘anders’ is en dus nog steeds up to date … behalve de kledij dan

Een geluk dat we nu digitaal kijken: als we een avond iets te doen hebben zullen we het nu niet (meer) moeten afzeggen, want toen deed ik dat immers wel, of afspraken verplaatsen tot na de aflevering.

Zijn ze nu al weken reclame aan het maken op WijfTV over hoe voetbal van den TV te houden en zo van ‘leve WijfTV’ en alles, en wat is er vanavond op WijfTV? Juist. Voetbal. Op VT4 én op WijfTV.

Verraders!

Deze namiddag is de Telenet meneer langs geweest om onze modem te vervangen door iets nieuws. Ik had vaag iets horen waaien dat met dat nieuw ding, er geen kabel meer zou zijn of zo, maar het fijne weet ik er niet van. Uiteraard niet.

De meneer ging tussen 17u en 20u komen, maar voor 18u kan ik onmogelijk thuis zijn en normaal gezien is Michel nog later thuis. Dus gisteren een telefoontje gepleegd naar de infodienst van Telenet en na een veel verschillende menu’s te hebben doorlopen en knopkes te hebben ingedrukt, toch nog bij een laatwerkende medemens beland. Even de situatie uitgelegd en Dirk, de zeer vriendelijke mens, ging mij proberen helpen. Dus zocht hij onze klantengegevens op … en de computer wou niet mee. Poging twee … en dat lukte dan gelukkig wel.

Daarna stelde hij dus vast wanneer wij een afspraak hadden (correct) en wat nu juist het probleem was? Ah ja. Hij ging proberen om gegevens als bijkomende nota’s in te voegen. De eerste poging mislukte. Bij de tweede poging lukte het wel: afspraak liefst pas vanaf 18u, mijn GSM nummer om mij eventueel ook te kunnen contacteren. Dank u zeer, meneer Dirk.

Maar! Uiteraard was er een maar! Het was immers niet omdat die meneer dat nu in de computer stak, dat de technische mensen die gegevens vandaag ook zouden krijgen/bekijken/ontvangen/opvragen/… Dus na een telefoontje van een kwartier stonden we nog niet veel verder.

Toen ik vanavond om 18u thuiskwam stond er nog niemand voor de deur. ‘Ze zullen wel bellen’ bleef ik als mantra opzeggen, want als we de afspraak vandaag zouden missen dan moest er een nieuwe belegd worden en godweet wanneer die dan zou kunnen doorgaan. Auto geparkeerd, kinderen en bagage uitgeladen en tegen dat ik aan de voordeur kwam stond een bestelwagen met bijhorende Telenettechnieker voor de deur. Kwa timing kan dat tellen.

Dus nu hebben we een nieuw baksken. En werkt de digicorder eindelijk weer (daarvoor kregen we een boodschap in de zin van ’voor deze zender moet u een abonnement nemen’ terwijl we naar bv. Eén wouden kijken) … en werkt Michel zijn TV niet meer.

Gedaan. Fini. Einde. Niet de TV zelf: die werkt op zich nog prima. Hij heeft alleen geen ontvangst meer met dat nieuwe bakske.

Het ergste van gans die zaak: ik ben de afstandsbediening van de (grote) TV nu weer kwijt. Gedaan met kijken naar wat IK wou, wanneer ik wou. Gedaan met zappen als het mij tegenstak. Nu, op dit eigenste moment bijvoorbeeld: nu wordt ik ‘gedwongen’ om naar Terzake te kijken. Mijn mening werd niet eens gevraagd. Neen hoor: meneer pakt de afstandsbediening, installeert zich in zijnen trekzetel en zet het op wat hij wil zien.

Morgen eens naar de mensen van Telenet bellen om te horen hoe dat komt want dat moet zo snel mogelijk opgelost worden. Maar om op een positieve noot te eindigen: ik kan nu tenminste weer mijn programma’s opnemen. Wel geen flauw idee wanneer ik ze dan ga kunnen bekijken.

Vanaf ik mij kan herinneren is het Eurovisiesongfestival iets dat ik heb bekeken met mijn ouders, broer en zus. Een avondje met onze ouders voor de TV, met zelfgemaakte puntenlijsten en voorspellingen doen en alles. Wreed gezellig dus.

Tijdens mijn laatste jaren humaniora en mijn eerste studentenjaren was het wat verminderd, tot ik den anderen tegenkwam: hij keek altijd en ik ben opnieuw beginnen meekijken. Een jaarlijks vast onderdeel. Sommige jaren was het gewoon ons tweetjes, andere jaren in groep en dat laatste vond ik toch het leukst. Commentaar geven op de liedjes, samen lachen of supporteren.

Het Eurovisie is voor mij eigenlijk meer synoniem met gezellig samenzijn dan dat het over het festival zelf gaat. En vanavond is het nog eens enkel Michel en ik die samen kijken en dus vind ik het een pak minder leuk. Niet het gezelschap dus, wel het festival zelf en het feit dat vele liedjes zo saai zijn helpt al helemaal niet.

Maar het positieve: Zelie wordt al 9 jaar dit jaar en ik denk dat volgend jaar de tijd is aangebroken voor haar om eindelijk te mogen opblijven om mee te kijken. Dan kan Michel nog eens puntenkaarten maken, zetten we de chips en cola klaar en installeren we ons voor de TV met de nodige kritische (en sarcastsise) instelling om de avond door de komen.

Ik kijk er nu al naar uit.

Na twee drukke vergaderavonden ben ik vanavond thuis. Op een woensdag. Met een wijvenfilm op WijfTV dus. Must love Dogs.

Fijn, want het is met John Cusack en die vind ik wreed wijs. En anderzijds verschiet ik er altijd van dat die mens ook ouder wordt. In mijn geheugen zit hij blijkbaar vastgeroest in zijn twintiger jaren.

Vandaag kijk ik alleen: den anderen zit beneden iets uit te leggen over foto’s en beelden en whatnot. Iets technisch en misschien niet te ingewikkeld maar soms is het beter bewust iets niet te leren. Ziet dat ie dan gaat zeggen dat ik het zelf moet doen.

Dus nu nog een beetje genieten, dan vroeg in bed (het is al wat laat geworden met de vergaderingen). Morgen ook thuis, alleen met de kinderen. Pay back vermoed ik voor gisterenavond

Een programma op VijfTV. Over ouders en opvoeden en of het al dan niet kan/mag om uw kind een ‘tik’ te geven.

Er worden daar ouders geportretteerd die dus vinden dat dat moet kunnen en het ook doen: nen tik hier, enen daar. Ze ranselen ze niet af hoor, ‘alleen’ maar een tik af en toe.

Ik heb 20 minuten zitten kijken en ik ben nu echt onpasselijk. Slecht wordt ik daarvan. Ik kan echt niet verder kijken: mijn hart breekt voor die kinderen. ‘t Is degoutant gewoon.