San’s Weblog

Louis komt deze namiddag naar mij, met ogen zo rond als schoteltjes:

‘Mama, Mieke, die mega-Mindy speelt, die is zwanger’

‘k Heb hem maar niet gezegd dat Mieke ook gespeeld wordt

Man bijt Hond, Word gevolgd: een zalige rubriek. Ik kan zo echt genieten van de verhalen van die mensen.

Zeer goed gevonden. Hopelijk duurt die rubriek nog lang.

De juffrouw van het belspel heeft gelijk plastieken borsten. Niet ‘plastiek’ als in valse borsten (al zou dat ook het geval kunnen zijn, daar niet van), maar plastiek als in die plastieken namaakborsten die de venten in Aalst aandoen voor de stoet van de ‘voil janetten’.

Haar boezem staat daar zo pront te blinken. Het is echt vies.

Altijd raar zo opeens een gezicht zien dat bij een stem past die ge al kent. De stem dus, niet het gezicht.

Vandaag voor het eerst Peter Van De Veire gezien van StuBru want neen, ik kijk zo niet naar de webcam en dus weet ik niet hoe die mensen van StuBru eruit zien.

Niet mis. Neen, niet mis.

De laatste dagen HOOR ik altijd reclame voor ‘Blended babies’. What the f**???

Als ik dan opkijk om te zien waarover het gaat en zie ik een fles Baily’s staan, dus is het waarschijnlijk ‘Blended Baily’s’ zijn. Maar misschien moeten ze toch iemand anders inhuren om de reclame aan te kondigen?

Of moet ik dringend naar mijn oren laten kijken.

Versta mij niet verkeerd: ik zie mijn kinderen doodgraag. Oh wee degene die er ooit een vinger naar zal uitsteken. Hij is hem garantie kwijt en dat zal niet alles zijn.

Maar uitspraken als ‘He’s our world. Everything we do, we do for him’ van ouders over hun kind, daar wordt ik toch fysiek misselijk van (Vitaya, ‘Huisje niet tevree’).

Get a life. Uw eigen leven bijvoorbeeld?

Ik zit hier al nen helen tijd met een grote glimlach op mijn gezicht wegens Zalige TV.

Programma? Pretty Woman uiteraard.

‘t Is uiteraard niet de eerste keer dat ik hem zie, zelfs niet de derde keer, en het zal alleszins niet de laatste keer zijn. Genieten gewoon.

Het is blijkbaar vannavond de avond dat mijn maag moet overhoop liggen.

Ik ben altijd al gevoelig geweest wat kinderen betrof, maar sinds ik zelf kinderen heb is dat gewoon verhonderdvoudigd.

Vanavond op het nieuws: baby sterft in hete auto omdat moeder hem vergeten was; vierjarig kind ontvoerd toen ouders uit eten watern.

Slecht wordt ik daarvan. Echt fysiek slecht.

We zijn hier ten huize niet altijd even streng als het op TV aankomt. Een paar regels staan vast, zoals nooit TV tijdens de schoolweek want daar is eigenlijk toch geen tijd voor, en ook niet op zaterdagochtend àls er moet geturnd worden (turnen begint om 9u en als er eerst nog TV gekeken wordt zijn we garantie te laat). Voor de rest hangt het een beetje van de omstandigheden af.

Zondagochtend is zo’n beetje traditioneel, zeker als Anna al een beetje ‘langer’ slaapt. Dan staan de drie oudsten alleen op en zetten zich voor de TV tot we opstaan. Eens we op zijn wordt er al dan niet om koeken gegaan en wordt er gegeten, soms nog met de TV aan.

Over op andere tijdstippen TV kijken tijdens het weekend, dus in de namiddag, wordt op een case to case basis beslist.

Deze namiddag komt Zelie vragen of ze TV mag kijken. Ze wou de DVD bekijken van Peter Pan. Ik vroeg haar of ze deze ochtend al TV gekeken hadden en dat was het geval geweest.

Eventjes rondgekeken vooraleer te beslissen en wat bleek: het was mooi weer buiten de zon scheen prachtig, de jongens waren braaf met iets aan het spelen en dus was er eigenlijk geen echt excuus om TV te kijken. Het antwoord was dus neen.

Ik doe verder met wat ik bezig was en Zelie legt zich in de zetel naast mij. Op haar buik terwijl ze haar voeten op en neer laat vallen en tegelijkertijd ligt te kreunen en te zuchten en boos kijkt.

‘Wat is er aan de hand?’ vraag ik, mij van totaal geen kwaad bewust.

‘Ik weet niet wat doen! Ik verveel mij!’

‘Ik weet ook niet wat je kan doen maar er is hier genoeg te doen: er zijn spelletjes, je kan puzzelen en er liggen hier nog boeken van de bibliotheek die moeten uitgelezen worden, …’

Zelie kijkt nog norser en zet nog een tandje bij bij het kreunen, dus wordt ik een beetje kwaad en zeg dat ze dat maar ergens anders moet gaan doen want dat het zeer vervelend is.

‘Maar ik wil naar Peter Pan kijken!’ komt het hoge woord eruit.

Tja, niet gelukt dus, want neen is neen. Ze heeft het dus maar opgegeven en is nu mooi (en zeer vrolijk ook)  met haar broertjes in de tuin aan het spelen. Tsien, blijkbaar weet ze toch wat doen

We zitten in de finale, nu nog winnen. Dus …. 

Pakt uw boeken en strijd verder voor de Boekentoren: kom op 18 en 19 februari met uw boeken naar Gent en leest er op los.

Meer details hier.

DOEN! Zorgt dat de boekentoren de finale van de monumentenstrijd wint.