San's Weblog

De eerste werkweek na de vakantie zit er ook weer op en lastig dat dat was. Ben ik de enige of is het voor iedereen (velen?) zo lastig om er terug in te komen na de vakantie.

Niet dat er niets te doen was hé, maar gelukkig niets dringends. Misschien dat het daarom toch twee dagen kostte om mijn ritme terug te vinden: geen druk om mij rapper in te werken.

Ondertussen zit het ritme er al weer volledig in en zijn de kinders ook langzaam maar zeker uit vakantieritme en in schoolritme aan het geraken, want zij moeten ‘s ochtends mee, naar de opvang.

Die opvang, mens daar ben ik toch content van. Het voordeel van aan de Provincie te werken is dat zij opvang aanbieden: kinders ‘s ochtends afzetten op het Zuid, kinders met de bus naar Puyenbroeck waar ze de hele dag allerlei activiteiten doen (zwemmen, hockey, baseball, mountainbiken, naar De Gavers, gewoon allerlei spelletjes en zoektochten, …) en zich rot amuseren.

‘s Avonds haal ik dan vier gelukkige kinders weer af in het Zuid. Zij content en ik ook. En nog zoiets leuk: ze gaan een hele dag. Halve dagen zijn niet mogelijk en omdat ik halftijds werk wil dat zeggen dat ik ‘s middags nog wat langer kan werken én nog wat tijd overheb voor mijzelf en om wat boodschappen te doen.

Iedereen content na de eerste werkweek. Nog een weekje en de grote vakantie zit er ook al weer op. Mens, dat heeft gevlogen.

Terug van weg geweest. 14 dagen aan onze Belgische kust doorgebracht en er echt van genoten.

Want het was 14 dagen helemaal op het gemak en halverwege de vakantie was het opstaanuur van 8u al naar 10u opgeschoven. Het slapengaanuur was uiteraard ook opgeschoven, daar niet van, dus de dagen bleven evenlang.

Veel hebben we niet gedaan. Voor mij en de kinderen geen internet, dus wist ik niet wat er zoal gaande was buiten de straten waar wij rondhingen. 14 dagen ook geen televisie, want die stond er wel, maar we hebben hem gewoon niet aangezet. Er werden we ongelooflijk veel gezelschapsspelen gespeeld door den anderen en de kinderen. Ik genoot ervan hen bezig te horen want dat is niet echt iets voor mij.

We hadden de fietsen mee, dus hadden we iets meer vrijheid, maar uiteindelijk hebben we daar maar twee keer gebruik van gemaakt. Meestal was het gewoon laat opstaan, brunchen, naar het strand, zwemmen en spelen in de zee en het zand, tegen 19u opkramen en terugkeren naar het appartement en dan tegen 21u eindelijk avondeten en daarna spelletjes spelen.

Beter dan vorig jaar was dat ik veel minder gekookt heb: meer afgehaald en op restaurant geweest, zodat het voor mij ook veel meer vakantie was. En de kinderen de afwas laten doen, ook altijd een goed idee

We zijn op bezoek gegaan en hebben ook meer bezoek gekregen en dat was ook heel leuk. Als we volgend jaar zouden teruggaan, nóg meer bezoek. Zalig gewoon.

Nu nog even ontwennen en gelukkig krijg ik daar nog de tijd voor: ik moet pas maandag weer aan het werk. Eens zien hoe we deze laatste dagen kunnen volsteken (behalve dan met wassen en opruimen, want dat hoort er na de vakantie ook jammer genoeg bij).

Toen ik deze ochtend opstond kon het aftellen beginnen.

Nog een kleine vier uur werken en deel 1 van mijn verlof kon beginnen. Deel 1, want ik neem nu een kleine twee (Gentse Feesten) weken, ga dan nog eens drie daagjes werken en dan ben ik nog eens drie weken thuis.

Nog een goeie negen uur en we konden Anna afhalen aan het station. Zij heeft er haar allereerste kamp opzitten. Direct zes dagen weg en zij kon op voorhand niet wachten tot het zou beginnen. Ik kon deze ochtend niet wachten tot het gedaan ging zijn.

We kregen de meest schattige brief (“liefste mama en papa, ik mis jullie omdat ik van jullie hou”) en ik hoopte toch zo erg dat dit niet zou betekenen dat ze heimwee gehad zou hebben. Maar niets was minder waar, gelukkig. Ze heeft niet een keer geweend. Ze heeft zich rot geamuseerd en ze vond het wel leuk om terug te zijn, maar nu ging ze de leiding missen.

Nog vijf agen en dan komt Zelie ook weer terug.

Neenee, niet + 1 als in ‘nog een kindje erbij/zwanger’.

Maar binnen een uurtje vertrek ik hier, richting Luik en nog meer specifiek, richting Stoumont. Samen met M. gaan we onze zonen afhalen op hun kamp. Een week is voorbijgevlogen en gelukkig maar.

Nieuws hebben wij niet gekregen, maar M. Heeft een ‘brief’ ontvangen waarin haar zoontje N. schreef dat de trainingen moeilijk waren en dat het daar leuk is. Mijn papa heeft een brief gekregen dat het daar leuk was en dat hij blij was dat Spanje gewonnen heeft in het EK. De brief was niet ondertekend, maar met de voetbalverwijzingen belde mijn papa mij op om te vragen of Jan soms op kamp zat

Een weekje zit erop. Vanavond zijn we al weer met vier thuis.

Gisteren en vandaag opnieuw afscheid moeten nemen: de twee meisjes zijn nu ook op kamp vertrokken.

Anna vertrok gisterenmiddag en omdat alles bomvol geparkeerd stond rond het station was het een afscheid dat niet korter kon: geparkeerd op de taxiplaatsen, Anna uit de auto gelaten en even meegelopen naar de groep (terwijl we door minstens 3 taxichauffeurs erop gewezen werden dat dat een parkeerplaats voor taxi’s was … terwijl we strikt genomen niet eens op een parkeerplaats stonden en er zeker, minstens, vier vrije plaatsen waren, maar soit), heel rap een dikke knuffel gegeven en we waren dan weer weg.

Deze ochtend was het dan aan Zelie om te vertrekken. Haar vertrek is hectisch gebleven tot het laatste moment. Gisterenavond vond ze haar uniform niet, dus moesten we deze ochtend nog alles ondersteboven halen. Het uur stond verkeerd genoteerd in de agenda zodat we ons nog serieus hebben moeten opjagen om op tijd te zijn. Het ontbijt werd vergeten en dus mocht ik nog rap koeken brengen op het perron. Geen dingen die we niet gewoon zijn, dus

En nu is het alleen Louis nog die overblijft. De stilsten van de troep. Maar ook een schatje, dus hij zal mij wel genoeg vertroetelen met aandacht (en omgekeerd) tot het hier weer wat drukker wordt.

En zo lang zal dat niet meer duren: overmorgen ga ik Jan halen en dinsdag komt Anna ook al terug. Dan is het nog wachten tot de zondag nadien en dan is ons gezinnetje weer compleet.

Als ze zich maar amuseren, dat is het belangrijkste.

Ik moet nog werken tot volgende week. Op het werk is 11 juli een officiële feestdag en vanaf dan ben ik ook in verlof. Tot 17 augustus. Wel met nog een onderbreking van 3 dagen werken, maar aangezien het halve dagen zijn, voelt dat niet echt aan als een onderbreking.

En dat is het voordeel van parttime te werken: deze ochtend lekker vroeg kunnen vertrekken zodat ik om 12u kon uitlokken en dus nu ook al vakantie heb. Enfin, toch in de namiddag.

Niets moet, alles kan.

Ik denk dat we hier eens weg zijn, schatten zoeken in één of ander museum en genieten van de vakantie. Een beetje toch al.

Vorige nacht kon ik maar niet in slaap geraken. Woelen, zenuwen gierden door mijn lijf. En dat allemaal omwille van kampen.

Want deze ochtend moest ik om 9u al de bagage van Anna afleveren: zij vertrekt woensdag voor de eerste maal op kamp met de scouts.

Om 10.30u ten laatste moest ik Jan dan afleveren bij zijn vriendje thuis: hij is vertrokken op voetbalkamp in de verre Ardennen. Vandaag reed hij mee met zijn vriendje en volgende zaterdag ga ik hem terug ophalen, samen met de mama van het vriendje.

Ik was er zowaar van de slag van. Zeer emotioneel. Ik stond op het randje van wenen en ik verbaasde er mijzelf mee. Want het is nu niet alsof de kinderen niet al een paar jaar op kampen her en der vertrekken.

En kijk. Ondertussen weet ik dat hij goed toegekomen is, maar ik heb zo’n zin om hem te bellen om te vragen hoe hij het stelt.

Anna vertrekt dan woensdag en donderdag is het aan Zelie en gelijk ik mij nu voel, kijk ik er niet naar uit.

Dat het maar rap Gentse Feesten is, want dan zijn ze allemaal terug thuis.

zijn we weer thuis.

Na het zonnetje en de blauwe hemel van de afgelopen week waren de wolken niet zo’n welkom zicht. Het bericht op het vliegtuig dat het 9 °C was in Brussel, was dan weer welkomer: het vroor tenminste niet meer.

De oudste dochter was aanwezig toen we werden afgezet bij mamie. De andere drie zaten op hun respectievelijke activiteiten en we waren op tijd thuis zodat ik ze zelf kon afhalen. Drie verbaasde maar zeer blije gezichtjes toen ze mij zagen en ik al even content.

Onze vakantie zit erop. Volgende week zijn de kinders wel thuis, op Jan na want die heeft voetbalkamp, en ik zal maandag en vrijdag ook thuis zijn. Het wordt dus sowieso een korte werkweek. Gelukkig, want dat vakantiegevoel, dat zit er wel nog in.

We zullen dag 4 voor het gemak maar overslaan en u daarvoor doorverwijzen naar den anderen. Hij heeft schoon foto’s en dan kunt ge er u ook nog iets bij voorstellen.

Maar voor de rest: Ha! De titel is al totaal verkeerd, want wij waren niet eens in Marrakesh op dag 5 en 6. Wij zijn met een 4×4 richting Ouarzazate getrokken, via Kasbah Telouet en Aïd Benhaddou. Over de Atlas, langs de sneeuw en talloze prachtige landschappen.

We aten bij een echte berber, echte berbertajines (wreed lekker, manmanman), bezochten een vervallen paleis van een pasha met prachtige mozaïeken en houtsnijwerk (dat uiteraard nog niet vervallen was anders hadden we het niet gezien) en mochten ‘s avonds in een vijfsterrenhotel slapen. Vandaag reden we dan terug naar Marrakesh via een prachtige Oasis (die van Flint) waar we traditionele thee uitgeschonken kregen door Aziz de l’oasis (lekker, moet ge ook eens doen als ge in de buurt zijt), een bezoekje brachten aan de kasbah van de pasha terug in Ouarzazate en dan, in plaats van terug te gaan eten in het vijfsterrenhotel, gewoon terug te rijden en onderweg iets te eten zoals de Marokkanen dat doen (opnieuw een heerlijke tajine en een zeer lekkere gril van vlees dat we er vlak voor zelf uitgekozen hadden aan de haak … enfin, dat de gids zelf uitgekozen had, maar dat zijn details).

We waren een uurtje vroeger terug dan voorzien en dus heb ik een uurtje gerust met een boekje en nu is het tijd om nog een laatste keer te aperitieven, uitgebreid te eten, een showke van de GO’s mee te pikken en toch nog eens te gaan kijken wat dat nu is, die disco hier.

En dan zit de vakantie er weer op, want morgen is het vroeg opstaan om terug naar huis te keren. Snif. Maar het was wel leuk.

Ja kijk, als er geen internet op de kamer is, heb ik geen zin om mijnen computer steeds mee te sleuren, dus is het een beetje wachten soms.

Gisteren was het luilekkerochtend omdat we niets gepland hadden. Maar de tijd vliegt toch. We hebben het domein een beetje verkend zodat we wisten wat waar allemaal was, hebben uitgebreid geaperitiefd in de zon (heb ik al gezegd hoe zalig dat wel is, die zon?) en voor de verandering weer eens veel te veel gegeten, zowel ‘s middags als ‘s avonds. De keuze is zooo uitgebreid en het is dan nog allemaal lekker klaargemaakt dat ik dan van alles wil proeven. Het is geen vakantie voor mensen die op hun lijn letten.

Elke dag hier heeft een thema. Zondag was het Frankrijk en konden we ‘s avonds uitgebreid van de franse keuken proeven. Gisteren was het een oriëntaalse dag, met ‘s middags een zeer groot assortiment aan tajines en ‘s avonds nog een groter. De oriëntaalse dag werd ‘s middags ingezet met de intrede van de bruid, die op traditionele wijze naar het altaar werd gebracht en met bijhorende lokale muziek. ‘s Avonds waren er dan optredens met traditionele muziek, een slangenbezweerder en buikdanseressen.

Wij hebben hier niet de hele dag rondgehangen, maar zijn in de namiddag naar Marrakesh zelf getrokken. Er is een bus die over en weer rijdt, elk half uur, en dat is dan maar zo gemakkelijk. Afgezet in het centrum en direct de soukhs binnen. Meer dan drie uur hebben we daar rondgelopen. Een paar dingen gekocht en veel onderhandeld vooraleer die dingen te kopen. Ik dacht dat dat niets voor mij was, dat onderhandelen, en de eerste keer was een beetje lastig, maar ge komt daarin en tegen dat we aan de derde onderhandeling bezig waren was ik al een ‘keiharde’ … uiteindelijk hebben we voor alles nog altijd veel te veel betaald, dat weten we ook, maar het is de gedachte die telt, nietwaar

Zo drie uur rondslenteren kruipt in de kleren en dus hebben we de ‘grote show’ ‘s avonds niet meer gezien, maar zijn op het gemak naar ons kamer gegaan om iets te lezen. Het moet nochtans wel spectaculair geweest zijn, want de eerste show hebben we wel gezien en die hadden de circusartiesten voor hun rekening genomen en het was écht wel goed gedaan en verzorgd, kledij en al.

Deze ochtend hebben we een kookdemonstratie bijgewoond: de Marokkaanse kokin ging tonen hoe je kip met geconfijte citroen moest maken, een traditioneel Marokkaans feestrecept. Het receptje zit ondertussen veilig weg zodat ik het ook eens thuis kan maken want we hebben wel niet zelf mogen koken, het was alleen kijken, maar achteraf konden we wel proeven en het was heel lekker.

Na de middag was er dan nog eens een ‘trouw’ door de GO’s in elkaar gezet en het was echt hilarisch. Ik vraag mij af of die ‘trouws’ een manier zijn om het thema van de dag op te starten. Als er morgen nog een ‘trouw’ is, dan kan ik dat dus bevestigen.

De plannen voor vandaag zijn voor de rest niet bijster interessant. Het grote zwembad kan nog niet gebruikt worden wegens dat het hier ‘s nachts nog te koud is en dus teveel afkoelt, maar ik denk dat ik straks naar het kalme bad ga en daar eens het water ga uittesten en een beetje zon ga laten schijnen over de lichaamsdelen die de laatste maanden bedekt zijn geweest tegen de koude.

Want als zou er hier anders niets te doen zijn, het is echt zalig om in 18+ °C rond te lopen, in stralende zon en lekkere temperaturen. Alleen daarvoor al zoudt ge naar hier komen.