San's Weblog

14 dagen. Voorbij gevlogen. Eigenlijk 15 dagen. De eerste zaterdag wordt niet meegerekend wegens nog kinderactiviteiten die liepen.

De eerste dagen waren relatief kalm, maar vanaf de eerste woensdag is dat serieus veranderd. Kort: ik heb sinds Kerstavond zo’n 1000km gereden, dus dat zegt al wat.

Morgen gaan de kinderen terug naar school. Het zal raar doen, zo zelf niets moeten doen.

De Kerstvakantie is alweer halverwege en het is altijd hetzelfde met vakanties. Dan denkt ge dat dat lang duur, maar voor ge het weet is het voorbij.

Voor elke vakantie worden er altijd plannen gemaakt dat er vriendjes komen spelen en dat er bij vriendjes wordt gegaan, en meestal lukt dat dus niet. Want je wil zelf dingen doen en als daar dan nog andere afspraken bovenop komen loopt alles in het honderd.

Maar deze vakantie lukt het aardig om ook rekening te houden met de vriendjes. Vooral de vriendjes van de kinderen uiteraard, maar zelf lukt het toch ook wel om mensen te zien.

Gisteren zijn Louis en Jan op logement gegaan bij hun vriendinnetjes, ook twee zusjes. Twee kinderen minder, maar dat zou te kalm zijn en dus werd er direct gebeld naar een vriendinnetje van Zelie om hier te komen spelen. Michel zat achter zijn computer dus werd het een namiddag met vier vrouwen en het was gezellig: een beetje Wii-en, een wandeling in de stad met chocomelk en oliebollen, …

De jongens bleven de nacht weg en toen het vriendinnetje ‘s avonds naar huis was zijn wij met ons verkleinde gezin gaan eten bij onze vriendjes. Het werd veel te laat, maar als het gezellig is dan merkt ge dat zo gauw nog niet. De meisjes amuseerden zich en vooral Anna werd niet lastig, dus we keken niet zo direct op een minuutje.

Pas tegen middernacht thuis en uiteindelijk heb ik het de rest van de nacht mogen merken dat het toch wat te laat was geworden voor Anna: om het uur huilend wakker, of beter: zij huilde in haar slaap en ik was wakker. Veel geslapen heb ik dus niet, maar zoals den anderen het zo schoon kan zeggen: een kermis is een geseling waard.

Toen de jongens vandaag thuiskwamen bleven de vriendinnetjes ook hier. Zij blijven hier tot morgen en daarmee is de vriendjesmolen nog niet gedaan.

Overmorgen is er een verjaardagsfeestje voor Zelie en Louis, terwijl de jongsten bij mijn nicht de dag mogen doorbrengen. Ik blijf op het ‘feestje’ want ik moet van taxi spelen, maar dan kan ik ook nog een beetje met mijn vriendjes praten.

Woensdag is er dan een uitstap naar de Efteling voorzien, ook met vriendjes, dus duimen maar voor goed weer, of tenminste: droog weer.

Daarna is het weer donderdag en dus oudejaar, nieuwjaar volgt en dat vieren we in familie. Maar vanavond werd ik gebeld of Louis nog eens zou mogen gaan spelen en logeren bij een ander vriendje.  De enige mogelijkheid hiervoor is dus zaterdag, maar dat moet nog eens goed bekeken worden.

We kunnen alleszins niet klagen dat we niets gedaan zullen hebben deze vakantie.

Er is weer een Wii in huis. Dingen met een spelleke testen of zo en dus heeft den anderen de Wii van op zijn werk een tijdje in bruikleen.

Dat ding is hier al eens binnen geweest en op een bepaald moment het ik het gewoon verbannen. Trop is teveel en zo. Ruzie, verwijten, gij hebt x minuten meer gespeeld dan mij, etc. Ik was het beu. Maar nu is hij dus terug.

Gisteren zat het er weer bovenhands op. Nochtans spelen ze nu een spelletje samen. Met hun drieën. ‘t Is niet alsof ze moeten wachten om zelf aan de beurt te zijn. Dus maken ze ruzie over andere dingen: wie welk peetje krijgt, of wie welke bonussen pakt of whatever. Het was op een bepaald moment zo erg dat Michel gewoon, midden in het spel, de TV heeft uit gezet.

Dat was de druppel en nu is er een limiet gezet op het kijken naar ‘schermen’, zij het de computer, TV of iets anders. Maximum 2u/dag en voor de rest moeten ze zich dus maar bezighouden.

Na wat protest (schrap dat maar: veel protest) hebben ze zich erbij neergelegd en kijk, dit was het resultaat deze middag:

Zo rustig dat dat was. Op zo’n manier kijk ik echt uit naar de rest van de vakantie.

Tegen deze middag lag er een mooi nieuw sneeuwtapijt in de straat en dus stuurde ik de kinderen naar buiten.

Er werden sneeuwballen gerold, de ene al groter dan de andere, en de buurman hielp om ze op elkaar te zetten, wegens dat ik bezig was met het middageten … in mijn pyjama (het is vakantie, nietwaar).

Na het eten kleedde ik mij ook aan en ging samen met de kinderen verder in de sneeuw spelen. Ik hielp Zelie om de sneeuwpop verder af te maken en de stoep sneeuwvrij maken; de jongens gooiden sneeuw op elkaar en Anna liep heen en weer. Daarna met de meisjes nog een wandeling naar de Kerstmarkt gemaakt, want de jongens hadden het te koud en bleven thuis.

Toen ik weer thuis was had ik bevroren voeten, maar het was het waard.

Oef. Het is zondag en vandaag is de vakantie eindelijk echt begonnen. Niets moet, alles mag. Geen wekkers meer voor de komende 15 dagen, behalve als we er zelf voor kiezen.

Gisteren toch wel in schoonheid afgesloten. Er waren nog een aantal kinderactiviteiten. Er was de laatste balletles voor Anna. Ze waren maar met twee kindjes, dus het werd een privé les. Zelie had haar laatste les turnen én tegelijk haar laatste training voor het Kerstfeest van de namidag. Er was de laatste zwemtraining die uiteindelijk geen les bleek maar waar ze vrij mochten spelen. In de namiddag dan het Kerstfeest bij de turnclub waar de groep van Zelie weer een stukje van de show mocht verzorgen. Altijd leuk.

De dag werd afgesloten met lekker eten en vooral fantastisch gezelschap. Avonden die voor herhaling vatbaar zijn.

De plannen voor de vakantie? Eigenlijk niet veel. Er staat al een bezoekje aan de Efteling op de lijst, een bezoek aan broerlief waar we Kerstavond zullen vieren, een filmpje zal er ook meegepikt worden, een verjaardagsfeestje, maar voor de rest zien we dus wel. Veel rusten en zien wat er komt, dat wordt de boodschap en vooral, nergens in opjagen, of toch proberen.

Het eerste deel van het schooljaar zit er ook weer op.

Op school werd afgesloten met de inmiddels traditionele Kerstdrink, waar ik al sinds de eerste editie in 2006 bij help. Er worden cakes gebakken door een paar bakvaardige ouders, er is gluhwein, warme en koude chocomelk en fruitsap en alles wordt verkocht ten voordele van de Bloemekenswijk, een sociaal project dat door de school gesteund wordt. Het is druk, maar gezellig en het is elk jaar afwachten of het niet te koud zal zijn zodat de mensen nog een beetje blijven hangen na school. Dit jaar was een zeer goede editie.

De twee oudsten zijn met hun rapporten naar huis gekomen en ook daar geen klagen: allebei een fantastisch goed gedrags- én puntenrapport, dus ze kunnen met een gerust hart aan hun vakantie beginnen.

En Anna zat er door vandaag. Eigenlijk merk ik het al de hele week dat het tijd werd dat het vakantie werd, maar deze namiddag bleek het opeens hoogtijd. Ze was koud en moe en dus heeft ze veel gehuild. Ze was zelfs zo moe dat ik haar meer dan een half uur vroeger in bed heb gestoken en dat ze dat niet eens erg vond.

Morgen nog een paar kinderactiviteiten en het Kerstfeest van de turnclub en dan kan de vakantie voor echt beginnen.

Het zit er dus weer op voor dit jaar. De organisatoren zijn momenteel bezig de laatste sporen aan het uitwissen in de stad en binnen en dag of twee zal er zo goed als geen spoor meer te zien zijn van de afgelopen 10 dagen.

Die dagen na de feesten zijn altijd zo bizar, want er was 10 dagen lang een al dan niet strak programma met allerlei dingen te zien en te doen en dan val je een beetje in een gat. Wat moet ik doen? Waar moet ik naartoe? Wat stond er op de planning? Niets, niets, niets. Niet dat er nu veel op die planning moet staan. Er zijn hier zeker 2 kinderen die een beetje rust meer dan kunnen gebruiken. Maar het blijft een raar gevoel.

Enfin. Tijd om de rest van de vakantie te plannen, al was het met een veel minder strak schema. Gewoon eens kijken wat we nog allemaal zouden willen doen. Volgende week is er alvast TAZ 2009 en ik ben al eens in het programma gaan neuzen. Het is heel waarschijnlijk dat we daar een dagje naartoe zullen gaan.

Ha! Het ene lange weekend zit er nog maar pas op of het andere begint al en voor mij al binnen een paar uurtjes.

Zalige gedachte. Nu nog hopen dat de weergoden mee willen.

Jaren aan een stuk niet op reis geweest, maar nu weer de smaak te pakken. Eerst vorige zomer, onze eerste, echte gezinsvakantie naar Kos. Vorige dinsdag zijn we voor drie/vier dagen vertrokken naar Nederland.

Veel doen we zo niet als we ‘op vakantie’ zijn. Vooral rondlummelen. Anna is nog niet oud genoeg om echt veel dingen mee te doen en uiteindelijk ‘doen’ we al genoeg als we thuis zijn. Voor impressies en foto’s, één adres.

Maar het heeft deugd gedaan, er zo een paar daagjes tussenuit. Geen TV gekeken (alleen de kinderen, ’s ochtends, kwestie om onszelf toch een uurtje meer slaap te gunnen), geen internet (ikke toch niet: 119 mails te lezen – in Gmail, wat dus inhoudt dat er veel meer zijn), maar wel gelezen, gezwommen, mini-golf gespeeld/gekeken, gekookt, …

In het terugkeren vandaag nog een kleine omtoer gemaakt langs mijn broer (NVN Natuurfotograaf van het jaar 2009 - algehele winnaar! mensen! mijn broer! wijs hé). Hij was weliswaar niet thuis, maar zijn vrouw en zoontjes wel en we hebben nog wat kunnen bijbabbelen wegens dat mijn schoonzus er maandag niet had kunnen bij zijn.

Eens in België toch wel een uur vertraging gehad wegens file, maar we waren nog steeds op vakantie, dus, who cares

En nu is het voorbij. De wasmachine heeft al goed zijn werk gedaan. De meeste kinderen zitten nu in bed en morgen is de vakantie zo goed als al voorbij wegens dat de kinderactiviteiten alweer beginnen.

De tijd, die vliegt.

Vandaag begon voor mij ook de Paasvakantie. Enfin, dat was de bedoeling. Maar er was nog iets binnengekomen op het werk dat ik gisteren moest afhebben, of beter, dat toch niet kon wachten tot na de Paasvakantie en dat ik dus gisteren wou afhebben, en dat was niet gelukt.

Gisteren alleszins de eerste voorstellen gemaakt, overlegd, verbeterd, nog overlegd en dan alles op de computer opgeslaan zodat ik dan vandaag de definitieve versie kon maken. Vandaag, ja, en niet gisterenavond want gisterenavond had ik al plannen.

Toch iets langer geslapen deze ochtend, gezellig ontbeten met de kinderen en terwijl de kinderen hun spelletjes speelden heb ik mij aan mijn voorstel gezet. Alles uitschrijven, nalezen, updaten, berekenen en invullen en tegen ’s middags was het in orde. Alles doorgestuurd naar de collega op het werk en zo kon mijn vakantie samen met het middageten eindelijk beginnen.

Uitstel is niet altijd afstel, nietwaar.