San’s Weblog

Toen ik vanavond thuiskwam was er een deur bij in ons huis.

‘Een deur’, hoor ik jullie denken. ‘Uiteraard: gulle zijt een nieuwe keuken aan het zetten’. Maar die specifieke deur heeft daar niets mee te maken. Het is een deur in de gang. Het is de eerste binnendeur op ons gelijkvloers. Het is de deur aan ons toilet.

Met andere woorden: voor het eerst in 10 jaar kunnen wij beneden naar het toilet zonder dat iedereen kan binnenkijken! Joepie!

Toen we deze namiddag thuiskwamen stond er een bekende auto voor de deur. Aangezien het al laat was kon dat maar één ding betekenen: Peter was bezig met de trap te plaatsen.

En ja, ik had het juist geraden: onze nieuwe trap is zo goed als volledig geplaatst. Alleen de twee laatste treden moeten er nog op (en dan nog de leuning en …) en dat gebeurt morgen.

De zijkant langswaar we vroeger naar boven/beneden kwamen is dichtgemaakt met planken, kwestie dat we niet uit gewoonte rechtsaf naar beneden gaan in plaats van naar links mee te draaien. Alhoewel, dat doen zou eigenlijk wel een prestatie op zich zijn, maar better safe then sorry, nietwaar.

De kinderen vonden het wreed wijs: direct de trap op en af, op en af, op en af, … tot ik ze moest verbieden om er nog eens op te gaan.

‘t Is nen wreed schonen geworden, in dezelfde eik als onzen vloer boven zodat er een mooie overgang is. Ook kwa model is hij wreed schoon, veel schoonder dan den trap naar het tweede verdiep.

Weer een stapje verder in de afwerking van onze keuken. Joepie!

Na vorige winter werd de verwarming uitgedaan (uiteraard; ‘t zou nogal stom zijn om de verwarming tijdens de zomer aan te laten) maar toen ik ze dit jaar wou aansteken werkte ze niet meer. Was het doordat ze bijna een half jaar niet gewerkt had of had het te maken met het feit dat er in de keuken twee toestellen afgekoppeld geweest zijn, toeternietoe: de chauffage werkte niet.

Overdag en ’s avonds vond ik dat nog zo erg niet: een extra deken ’s avonds en overdag zijn we dan toch meestal niet thuis en ook, het is uiteindelijk nog altijd niet echt koud geweest. ’s Ochtends daarentegen… Uit een lekker warm bed komen en u in een kil huis moeten omkleden. Brrrr. Niet leuk, om het zacht te zeggen. Gelukkig hadden we nog zo’n electrisch kacheltje staan. Superverbruikend maar het kon de badkamer in een mum van tijd warm maken. Het is niet de eerste keer dat dat ding ons uit de nood helpt.

Toen ik een afspraak maakte met de chauffagist kon hij pas meer dan een maand later komen, maar vandaag was eindelijk dé dag aangebroken: deze ochtend tussen 10 en 11u zou hij komen.

Mag ik er u trouwens op wijzen dat onze chauffagist er één is uit duizenden. Niet alleen houdt hij zich aan een gemaakte afspraak, zijn prijzen zijn niet eens overdreven én het is nen zeer vriendelijken en behulpzamen vent. Want kijk. Deze ochtend had ik tussen het afzetten van de kinderen aan school en zijn bezoek even tijd om boodschappen te doen op de markt. Dat dacht ik toch, toen ik rond 9u telefoon kreeg. Het was meneer de chauffagist om te zeggen dat hij *nu* al aan de deur stond. Een andere klant had afgezegd en dus was hij direct naar ons gekomen en in plaats van aan te bellen, niemand thuis te vinden en het dan maar af te bollen, had hij mij dus opgebeld om te zeggen dat hij er was. Twee minuten later was ik dan ook thuis en zo kwam het dat nog een tiental minuten later onze verwarming weer werkte.

Vanavond is het lekker warm. We hebben ons kunnen omkleden voor de nacht in een warme badkamer en nu lig ik voor de TV met maar één deken ipv twee. Wat een verschil een beetje warmte maakt.

Gisteren was het een avondje in bed met House. De tweede weduwe-avond heb ik doorgebracht in de keuken.

Morgen gaan we naar de première van Henk Rijckaert en daarvoor hebben we vrienden en familie uitgenodigd om mee te gaan. In totaal zullen we morgenavond met 19 zijn (incl. wij zessen dus) en die moeten allemaal eten hebben. Allez, ‘moeten’ is een groot woord: ik heb hen uitgenodigd om iets te komen eten vooraleer we vertrekken.

Op het menu staan courgettesoep, 3 quiches (prei-spek, broccolli-zalm, spinazie-geitenkaas-langoustinestaartjes), mini hesp in de oven (met witloof dus), pannenkoekenbrood met zalm, gekookte krielaardappeltjes met paddenstoelen in room en een paar soorten broodjes. Tijd dus om de nieuwe keuken uit te testen.

Ongeveer vijf uur staan koken en het was zalig. De keuken is fantastisch: alles is aanwezig en staat op een perfecte plaats. Het was een lust om er te koken.

Heb ik al gezegd dat de mensen die onze keuken ontworpen hebben en nu aan het maken zijn fantastisch zijn? Anders: we hebben de beste uitgekozen, ‘t is maar dat ge het weet.

Onze keuken is nog niet af, maar zo content dat ik er al van ben. Ongelooflijk. Vooral dan van de dingen die ik *absoluut* wou hebben … en gekregen heb.

Neem nu de stoomoven. Dit weekend had ik kippebillen gekocht maar had geen gelegenheid gehad om ze klaar te maken. Vanavond dan maar klaargemaakt in de stoomoven. Even in het boekje gekeken, stand en minuten gekozen, ingestoken zonder enige kruiden (stond in het boekje: pas kruiden als het eten er weer uit kwam) en als het klaar was geproefd. Awel, lang geleden dat ik zo’n lekker kieken gegeten heb: sappig en vol smaak, en het was niet eens een speciaal duur kieken, gewoon een van op de markt.

En dan onze vergruizelaar, zalig gewoon. Het kieken achteraf van vel en been ontdaan en geen afval in de vuilniszakken die de katten dan zouden openkrabben om eraan te kunnen. Gewoon alles in de pompbak, knopke indrukken en alle vuiligheid direct weg.

En dat extraatje dat Michel gekozen heeft, de kraan met dat lichtje in, ook wreed content van. Zeer gemakkelijk om hebben. Maakt alles veel klaarder en is eigenlijk zeer handig, al moet ik toegeven dat ik nogal sceptisch was toen hij daarmee aankwam. Indertijd dacht ik alleen: ‘t is tenminste een schone kraan en zo geen mastodont waar hij eerst zijn oog op had laten vallen. Blijkt dat het dus niet alleen een wreed schone kraan is, maar nog wreed praktisch ook.

De kasten geraken meer en meer afgewerkt en krijgen dus meer en meer hun definitieve bestemming en dat is ook ongelooflijk handig. Eigenlijk ook handig dat we maar stukje bij beetje kasten krijgen. Op die manier moet ik ze niet allemaal tegelijk vullen en dan tot het besluit komen dat ‘die’ plaats eigenlijk niet de juiste is. Nu wordt een kast afgewerkt, blijft die een tijdje leeg tot we bekeken hebben wat er nog allemaal geen definitieve plaats heeft, en dan wordt op het gemak gekeken wat daar best zou passen. Nog geen enkele kast moeten herinrichten tot nu toe.

Oh ja, en heb ik trouwens al gezegd hoe vreselijk mooi ik het nu al vind?

‘t Heeft lang geduurd en we hebben er zelfs jaren over gedaan om maar tot een kleur te komen, maar toen waren we er plots uit, vonden we de mensen waar we ons goed bij voelen om de keuken te zetten en alles valt nu mooi op zijn plaats.

Het is beter vandaag. Minder watten en een fractie minder snot. Geen brandende ogen meer. Dus het is beter.

Daarvoor mag ik mijzelf eigenlijk wel een pluim geven: het was gisteren vergadering en in plaats van achteraf nog enen te gaan drinken ben ik met gruwelijk veel spijt in het hart, maar toch met veel vastberandendheid huiswaarts gekeerd, met als resultaat dus dat ik mij vandaag niet zo mottig voel.

Een geluk ook want het was vandaag druk in huis: de keukenmens was er om allerlei dingen te doen én de aannemer kwam vandaag om het stuk muur in te smijten voor de nieuwe trap en samen met de aannemer kwam de architect ook regelmatig binnenwandelen. Ik heb heel even met de gedachte gespeeld om samen met Anna een middagdutje te doen maar toen ik de drilboor hoorde heb ik daar maar vlug van af gezien.

Gelukkig is vrijdag een korte schooldag zodat ik om iets na half drie al het huis kon verlaten en eens terug thuis met de kinderen onmiddellijk weer vertrokken ben om allerlei boodschappen te doen.

En zo kwam het dat we tegen 18u eindelijk thuis kwamen en de muur eruit lag … en ons hele huis onder een laag stof zat. De nadelen van verbouwingen dus. Het rare aan dat stof eigenlijk: er was veel meer stof in onze living dan in de keuken. Misschien ergens logisch want de living ligt bovenaan de trap, maar toch. De aannemer heeft het grootste deel van de vuiligheid opgeruimd en is zelfs gepasseerd met zijn stofzuiger. Terwijl hij beneden bezig was ben ik boven beginnen stofzuigen en afstoffen. Eens de aannemer vertrokken was heb ik dan maar de benedenverdieping eens goed gedweild, anders zou het werk boven voor niets geweest zijn. Niet dat het nu kraaknet ligt, maar het is tenminste weer leefbaar en we gaan geen kilo’s (bouw)stof meer over en weer verhuizen.

Bijna genezen dus en ook geen rug meer. Morgen naar Planckendael met mijn papa en broer (én partners en kinderen en al). Ik hoop dat ik nog, of beter ‘weer’, op mijn benen kan staan dan.

Veel te weinig geslapen: check
Overactieve kinderen: check
Kindervaliezen gemaakt: check
Oudervaliezen; nog te maken (maar ik weet tenminste al wat er in moet)
Handtas met alle kleine brol (tickets, zonnebrillen, natte doekjes, boek, fototoestel, …): check
Oude keuken leeggemaakt: wegens ontmoeting met grote spin even uitgesteld om laatste doos weg te zetten
Poezenverzorging terwijl we weg zijn: check
Niet weten waar mijn hoofd staat: check

De keukenwerken zijn dus goed onderweg. We zien de keuken transformeren onder onze ogen. Het ziet er nu al fantastisch uit en de helft is nog niet eens gedaan. We hebben er lang op gewacht en het gaat vooruit en dat is dus een voordeel.

Het nadeel is dat we hier dus wonen en terwijl de keukenmakers alles installeren en maken en watnogallemaalhundingdoen, leven wij daartussen en moeten wij wat-daarvoor-moest-doorgaan-voor-keuken volledig leegmaken en verhuizen. Sinds donderdag wordt er dus nogal veel verhuisd: van oude kasten naar nieuwe kasten, naar plooiboxen, in de vuilbak, van de plooibox naar nieuwe kasten, … Eens alle kasten er eindelijk staan zal er dan nog eens verhuisd moeten worden om alles zijn definitieve plaats te geven.

Veel gesleur en gekuis, want onder die oude kasten zit uiteraard vuiligheid en dingen die niet veel gebruikt worden mogen ook wel eens een sopke ontmoeten. Het verhuizen gebeurd terwijl er iets afgewerkt is en ook ’s avonds als de kinderen in bed zitten, het kuisen ook en dan verder doen ’s morgens voor de keukenmakers weer op appèl zijn.

Vandaag kwam daar nog valiezen maken bij. Druk over en weer lopen tussen kamers, kasten, keuken en noem maar op en jammer genoeg heeft mijn rug het al een paar keer begeven vandaag. Leuk is anders en de timing kon ook beter maar zoals altijd doen we toch maar verder. Het is niet alsof er veel keuze is.

Maar het einde is in zicht, of beter: een onderbreking, want morgen in de vroege namiddag zijn we hier weg voor zeven dagen. We vertrekken dan op reis. Het leukste aan dat is, als wij een week later terugkomen zal de keuken zo goed als af zijn, toch wat kasten betreft, want de keukenmensen werken gewoon door. Ondertussen kan mijn rug ook rusten en kunnen we weer de volle 200% geven als we terugkomen.

Wij staan voor een leuke verassing als we thuis komen.

Kijkt zie, we zijn niet de enige waar ze begonnen zijn.

Deze ochtend zijn de keukenmensen langsgeweest om de laatste opmetingen te doen om alle ‘techniek’ (zoals zij dat noemen) dan te kunnen in orde zetten. Ze gaan nu nog de nodige dingen aanschaffen en verder in het atelier dingen afwerken en donderdagochtend staan ze hier met de eerste kasten. Spannend. Terwijl ze dan de eerste kasten geplaatst hebben kunnen we zo de inhoud van de andere kasten verhuizen en zo wordt er opgeschoven. Op die manier blijft de keuken werkzaam.

Positief puntje dus: we hebben nog twee dagen om dingen te sorteren en weg te bergen omdat ze niet in de keuken behoren. Twee dagen, want morgen hebben we een playdate bij mijn zus en haar gastjes. Nog een positief puntje: we moeten de kasten die hier staan niet op de koer zetten, zij gaan ze meenemen. Joepie! Weer een beetje afval minder.

Dan hebben we nog van donderdag tot volgende woensdag om eens een (paar) uitstapje(s) te doen met de kinderen voor we op vakantie vertrekken. Tijd om eens te kijken wat we nog kunnen doen.

Vandaag is de beste schoonmoeder van de wereld langsgeweest met een tuinarchitect. Ze geeft ons een plan voor onze tuin kado, en mensen die al eens een plan gevraagd hebben aan een tuinarchitect, die weten welk een schoon kado dat wel niet is.

Dus deze namiddag was het zover: een meneer in rubberlaarzen die zich oriënteerde op ons lapje onbebouwde grond (ook wel eufimistisch ‘tuin’ genoemd) en er direct ‘iets’ in zag. Eens binnen heeft hij nog een paar dingen gevraagd (wat wij willen in de tuin, wat er absoluut wel in moet komen en wat we absoluut niet zien zitten) en binnenkort zal hij dan contact opnemen om het eerste plan te tonen en bespreken.

We beginnen dus weer met verbouwingen en het lijkt er dus meer en meer op dat dit de allerlaatste keer zal zijn, dat hierna alles, zowel binnen als buiten, gedaan zal zijn.

Tien jaar na aankoop zal het huis eindelijk dan (zo goed als volledig) in orde staan. Ik kan bijna niet wachten.