San’s Weblog

Hoe valt dat nu mee, zo terug beginnen werken na twee maanden? Awel, wreed goed.

Ik had eigenlijk al eerder gezegd: het was tijd en die twee maanden afwezigheid zijn ondertussen eigenlijk al vergeten. Het is alsof ik nooit weggeweest ben.

Een beetje technisch werkloos op maandag, maar eens de computerproblemen (what else) opgelost waren kon ik er weer invliegen.

It’s good to be back. Nu is het uitkijken naar de volgende vakantie

Op meer manieren dan. Terug uit Kos waar we ons zeer goed gehad hebben. Het bed was afschuwelijk slecht, maar dat is dan ook mijn enige ‘klacht’.

Twee zwembaden, twee kinderzwembaden, twee glijbanen, zon, fantastische wind om de warmte binnen de perken te houden, een mooi kleurtje.

Niet uitgerust, maar dat ligt niet aan de vakantie zelf. Tot de dag dat we vertrokken was ik wel uitgerust, maar dan moesten we met een nachtvlucht terug naar huis … die dan nog eens twee uur vertraging had. Resultaat: om 6u ’s ochtends thuis gekomen en ik ben geradbraakt. De hele nacht geen oog dicht gedaan, dus ook niet tijdens de drie uur op het vliegtuig, en om iets voor 11u was ik alweer klaarwakker.

De kinderen hebben er uiteindelijk niet zo’n last van gehad. Anna is rond middernacht in slaap gevallen en is niet meer wakker geworden tot we de bagage in Brussel toekwamen. Van mijn schoot in de buggy, van de buggy terug in mijn armen om op het vliegtuig te stappen, van mijn armen in de zeer ongemakkelijke zetel van het vliegtuig, van die zetel terug in mijn armen, uit het vliegtuig in de bus, ze sliep door alles heen. Pas toen ik haar op de bus terug in de buggy wou leggen en haar daarvoor even aan Michel moest geven, is ze wakker geworden.

De andere drie zijn in slaap gevallen van zodra het vliegtuig opsteeg en hebben doorgeslapen tot we in Brussel waren.

Eens op weg naar huis zijn de kinderen weer in slaap gevallen in de auto, de een al wat rapper dan de ander en thuis gekomen hebben ze rap hun pyjama aangedaan en zijn ze in bed gekropen. Jan was het ‘vroegst’ wakker: tegen de middag.

Het is dus een kalme dag vandaag. De kinderen zijn hun TV ontbering van de laatste week aan het inhalen (in Kos hebben ze geen TV gekeken) en ik probeer mij door mijn achterstallige mails en blogposts te worstelen. Het zal niet allemaal voor vandaag zijn, dat zie ik zo al, maar al hetgeen gedaan is, is gedaan.

En samen met onze vakantie-in-het-buitenland zit mijn grote vakantie er ook bijna op. Als maandag de school begint dan begint mijn werkdag ook. Er zijn dingen veranderd toen ik weg was en het zal dus weer een beetje zoeken zijn wat en hoe, maar langer dan een uurtje zal dat ook niet duren en dan is het terug naar wat we gewoon zijn. Ik moet zeggen, ik kijk er wel erg naar uit.

Het is een mooie vakantie geweest, zowel die thuis als in het buitenland.

Momenteel ben ik mijn (werk)leven in kartonnen dozen aan het steken.

We zitten in dit gebouw sinds 2000. Acht jaar heb ik hier dus doorgebracht, waarvan vijf in dit kantoor en eind juli gaan we verhuizen naar een ander gebouw.

Nu moet alles dus gesorteerd worden: wat houden, wat niet, wat wegbergen, wat archiveren, wat moet uiteindelijk verhuisd worden naar mijn nieuw bureau.

‘k Heb nog tot en met morgen om dat te doen, dus ‘k ga nog een beetje voortwerken, kwestie dat ik hier niet ga zijn met de verhuis en dat ze toch moeten weten wat waar moet komen en dat ik ondertussen ook nog mijn ander werk moet doen.

Het was deadline-day today. 21 teksten van gemiddeld 800 pagina’s die over de laatste drie weken verbeterd werden en vandaag moesten verzonden worden. 21 teksten die vandaag nog een allerlaatste controle moesten krijgen vooraleer ze verzonden moesten worden.

Dat de controle nog nodig was bleek uit de fouten die ik er hier en daar nog uithaalde en uiteraard werd er niet meer in detail gekeken (dat werd de afgelopen weken gedaan), maar sowieso was het een gekkenwerk om zoveel pagina’s erdoor te scrollen op één werkdag. ‘k Heb mijn lunchpauze tot een strikt minimum beperkt: fietsen naar de kantiene, eten binnespelen en onmiddellijk terug: 20 min en van heel de dag zelfs geen mails bekeken behalve die die te maken hadden met die tekst.

Maar het is gelukt: alles afgehandeld, net voor ik naar huis moest vertrekken.

Stress maat. Ik stond te beven toen alles eindelijk gedaan was. Maar het gevoel van opluchting en blijdschap dat het gelukt was. Amai nie. Resultaat tegen dat ik in Gent was: een knaller van een hoofdpijn van de ontlading, maar daar kunnen we mee leven. Liever zo dan ganse dagen niets te zitten doen.

Michel had tickets om vanavond als publiek te zitten bij een opname van een TV programma, en hoe ongelooflijk graag ik er ook bij was geweest, ik ben nu wel doodblij dat ik er de stress van vanavond te proberen om voor 19u in Brussel te zijn, niet bijgenomen heb.

Deadlines op het werk, en dan moet ge een tandje (of meer) bijsteken om de datum te halen.

Gelukkig heb ik een laptop van het werk thuis. Alle programma’s die ik nodig heb staan er op en zo kan ik ’s avonds gezellig voor de TV verder werken: kussentje in de rug, deken op de schoot en laptop erop. Zeer comformabel.

Maar nu zijn er dus deadlines én ik werk niet op vrijdag. Met de laptop zou ik, in theorie, ook op vrijdag kunnen werken, van thuis uit, maar dat is dus de theorie. Want de vrijdagen die zitten zó vol dat ik op voorhand weet dat er toch niets van thuiswerken in huis komt.

Dan blijven de avonden over en zo werd het gisterennacht 2u vooraleer ik eindelijk kon afsluiten. Met dat ik om half zeven opsta (ja hoor, zelfs op mijn ‘vrije’ dag: de kinderen moeten nog altijd naar school) heb ik vannacht dus maar iets meer dan vier uur geslapen en dat heeft mijn oude(r wordende) lijf goed gemerkt vandaag.

De kinderen liggen in bed en ik ga nu een beetje vegeteren voor de TV en ja, ik weet dat ik beter in bed zou kruipen, maar daar heb ik gewoon de energie niet voor momenteel.

Thuis werk/pruts/verdoe ik mijn tijd voornamelijk op de laptop van het werk.

De laatste maanden had hij al af en toe bizar gedaan: in het midden van dat ik met iets bezig was gewoon uitvallen en heropstarten of gewoon uitvallen zodat ik hem zelf moest heropstarten; uitvallen, maar dan bleek het gewoon het scherm dat volledig zwart werd en opeens weer aanschoot; als ik op batterij werkte ging dat maximaal een uur en daarna viel hij al uit. Kortom: er zat miserie aan te komen.

Gisteren heeft hij dan maar definitief de geest gegeven: in het midden van een beetje werk voor Het Project kreeg ik de boodschap dat mijn batterij laag was … terwijl ik op de voeding zat … en hij schakelde zichzelf uit.

Tot daar de computer van het werk. Een nieuwe zal ik voorlopig op mijnen buik mogen schrijven wagens leasingcontract ten einde en dat er nieuwe computers moeten besteld worden en dat ze er nog niet uit zijn over hoeveel er zullen moeten aangeschaft worden wegens personeelsveranderingen op komst einde juni.

Dus leen ik voorlopig den anderen zijnen laptop en morgen krijgt het werk zijnen computer terug. Blèrgh!

Vandaag mocht ik een halve dag thuiswerken. Een halve dag maar want deze voormiddag moest ik bij de tandarts zijn en zoals wel meer gebeurt in de medische sector kan een afspraak nogal eens uitlopen zodat je, ondanks de afspraak, toch nog mag wachten.

Maar het belangrijkste is dat mijn tand nu weer 100% in orde is: geen ontsteking meer, geen voorlopige vulling. Alles werd gefotografeerd, uitgehold, leeggemaakt, gladgeboord en deskundig opnieuw gevuld en mijn tand is weer zo goed als nieuw.

Het was middag tegen dat ik buiten was en moest ik dan nog vertrokken zijn naar Brugge, zou het dus bijna half twee geweest zijn tegen dat ik weer op mijn bureau was. Aangezien ik om 16u alweer vertrek zou dat een beetje teveel tijdverspilling zijn en dus ben ik maar thuis gebleven. In plaats van anderhalf uur te verliezen met over en weer gereis kon ik dat nu mooi invullen met productief zijn.

En een productieve namiddag is het alleszins geweest. Altijd eigenlijk als ik thuis werk want dan wordt ik niet gestoord door de collega’s met allerhande vragen, of vraagt de baas mij niet om het één of ander na te kijken, of blijf ik niet een tikje te lang kletsen aan de koffiemachine, … Vier uur bijna onafgebroken gewerkt. Een zaligheid en een uitzondering.

De laatste tijd ga ik niet graag meer naar mijn werk. Het is een redelijk interessant werk, maar de rek is er een beetje (veel) uit. De verloning is zeer goed, de collega’s zijn de beste, de sfeer is heel goed, veel vakantiedagen en goede uren, maar het werk steekt meer en meer tegen.

Tot nu woog het positieve zwaar door op het negatieve, maar ik merk de laatste tijd meer en meer dat de balans langs de andere kant aan het hellen is. Ze is nog niet overgeslaan, maar het komt gevaarlijk dichterbij.

Ooit heb ik eens gelezen dat dertigers op een bepaald moment beginnen zoeken naar iets anders, iets nieuws; naar wat ‘ze’ nu eigenlijk willen in het leven. Ik had dat altijd weggelachen: ik wist zeer goed waar ik stond in mijn leven en wat ik wou. Maar nu blijkt daar toch iets van waar te zijn.

Dus ben ik nu serieus zwaar aan het nadenken. Wat wil ik (nog), in mijn leven en dan vooral, in mijn werk? Want mijn privé leven, daar ben ik eigenlijk wel zwaar content van en het probleem met verandering van werk is dat ik dan waarschijnlijk op privé vlak ga moeten inboeten.

Overpeinzingen dus en uiteindelijk zijn er maar twee mogelijkheden: de sprong wagen, mijn leven een nieuwe draai te geven en mij in het onbekende storten, of voortdoen zoals ik nu bezig ben en mij focussen op de (zeer) positieve dingen.

Op mijn werk zijn ze (eindelijk) ook op de groene trein gesprongen. Vorige maand kregen we een mail waarin stond dat we een attest konden halen om vanaf dan met de trein naar het werk te kunnen komen op kosten van het werk.

Gisteren heb ik mijn nieuw abonnement dan afgehaald: één jaar geldig, volledig op kosten van het werk. Voor de helft van de prijs van mijn maandelijks abonnement heb ik er een abonnement voor De Lijn bijgenomen.

Gesettled voor een jaar dus. Een jaar lang mij geen zorgen moeten maken op het einde van de maand zodat ik mijn abonnement niet zou vergeten vernieuwen (met mijn warhoofd is dat niet uitzonderlijk) én een jaar lang zomaar op alle trams en bussen kunnen stappen zonder te moeten controleren of ik wel een kaartje bijheb.

Mijn fiets staat absoluut niet aan de kant, maar het is wel handig als het zo’n rotweer is als het de laatste week al een paar keer is geweest.

Terug van het nieuwjaarsfeestje/-drink/-dink bij Michel op zijn werk. We keken er eigenlijk allemaal naar uit, ‘allemaal’ zijnde ik en de drie oudste kinderen, want dan zouden we de mensen en kinderen terugzien die we (nog beter) hadden leren kennen in oktober.

Vorig jaar waren we er ook bij, maar toen werkte Michel er nog maar relatief pas en kende ik geen kat. ‘k Heb mij toch goed geamuseerd: ‘t zijn allemaal sympathieke en sociale mensen, dus dat compenseert mijn associaliteit wel een beetje, maar het is toch leuker met mensen te praten die je ondertussen als eens meer gezien hebt en waar je al een gedeelde ervaring mee hebt.

De drank en het eten was weer overvloedig en zeer lekker: wraps, lekkere slaatjes, zalm, iets speciaals/aparts voor de kinderen, scampies (allemaal koud) en zeer lekkere (warme) kipcurry en rijst. ‘Uiteraard’ hebben we een deel van de overschot mee in doggy bags.

Deze keer gebleven tot 21u20 maar het heeft toch nog een half uur geduurd voor het doodstil was in de auto en iedereen, behalve de chauffeur uiteraard (ikzelf dus), lag te slapen.

Thuisgekomen eerst Anna naar boven gedragen en in haar bedje gelegd. Gelukkig had ik reeds op de receptie haar pijama aangedaan want ze was met geen stokken wakker te krijgen, wat ook een eerste is.

Daarna Jan naar boven. Die is wel wakker geworden en was niet goed gezind en wou plots absoluut nog eten en iets drinken. Uiteindelijk heb ik hem toch kunnen kalmeren door hem een slokje te laten drinken en is hij braaf gaan slapen.

Dan een derde keer naar beneden om Zelie en/of Louis te halen, maar net toen ik Louis er wou uithalen werden ze allebei wakker. Oef, want nu konden ze zelf naar binnen en boven in plaats van dat ik ze moest dragen. Het was toch half elf vooraleer ze er alle vier eindelijk inlagen.

Dan eindelijk mails gechecked, een paar blogs gelezen, een beetje geschreven en nu is het tijd om zelf ook in bed te kruipen: ‘k ben de vorige twee dagen mooi op tijd gaan slapen dus best deze goede trend doorzetten (geloof mij: half twaalf is ‘op tijd’ voor mij).