San's Weblog

Het zit er op. Tien jaar werken voor hetzelfde bedrijf is gisteren afgelopen.

Officieel werk ik nog tot het einde van de maand, dus mijn werkloosheid begint pas op 1 januari, maar met vakantie en zo erbij was gisteren dus mijn laatste werkdag.

Er was een receptie en een speech van mijn voormalige baas/collega en een leuk geschenk, en veel afscheiden en ‘veel geluk’-s. Heel lief allemaal.

Ik weet nog niet goed hoe ik er mij bij voel. Bang voor wat de toekomst zal geven, ook nieuwsgierig daarvoor, maar momenteel voel ik mij vooral opgelucht.

Nu even op mijn positieven komen en genieten van de Kerstvakantie. Daarna zien we wel verder.

Vanavond een vergadering voor de buurt. Er zijn problemen en die willen we aanpakken, langs officiële wegen, en aangezien ik toch al secretaris ben kon ik er met mijn ervaring als gewezen advocaat maar beter bijzitten.

We overliepen  het document en naarmate we meer en meer lazen (niet in hoeveelheid, maar in herlezen) vond ik meer en meer dingen om anders/beter te formuleren.

En dat liet mij opeens beseffen hoe leuk ik het vond om advocaat te zijn en juridische documenten op te stellen, of het nu besluiten of contracten waren, hoe leuk ik het vond met recht bezig te zijn en juridisch werk te doen. Maar vooral liet het mij nog eens beseffen hoe lang ik nu al eigenlijk mijn huidige job niet graag meer doe, zeker al niet meer sinds januari dit jaar.

Zolang Anna nog niet naar school ging, wist ik waarvoor ik op dat werk bleef. Nu wordt het tijd om weer eens naar mijzelf te kijken en te doen wat ik wil. Ik had al hier en daar een voorzichtige poging gewaagd, maar nu maak er maar eens meer dan deftig werk van.

Spread the word.

Normaal gezien is vrijdag mijnen vrijen dag. Vandaag eens uitzonderlijk niet.

Want deze ochtend had ik een vergadering. Het was de enige dag dat alle andere konden, dus dan gaat ge niet muggeziften over een vrije dag en zo. En eigenlijk ging het sowieso geen vrije dag worden, want met dat seminarie dat maandag begint is er nog genoeg te doen.

Zo zat ik deze morgen in Brussel en het was een zeer goede vergadering. Nu hetgeen besproken is in actie omzetten.

Pas om 14u in Gent, dus geen tijd meer om over en weer naar huis te gaan. Dan maar een koffie gaan drinken vlakbij school en met de GSM contact genomen met het werk en de nodige dingen geregeld. Eens thuis met de kinderen nog een beetje verder gewerkt en om 17u was ik eindelijk klaar om iets met de kinderen te doen.

De namiddag dan afgesloten met naar de rommelmarkt te gaan: gezocht naar eierdopjes maar niets gevonden naar mijn goesting. Wel kaftpapier gevonden voor Zelie voor volgend jaar, dus toch niet met lege handen naar huis.

En het moest juist lukken natuurlijk: een prachtige zonnige dag en juist toen wij naar buiten gingen begon het te regenen. Gelukkig heeft het niet lang geduurd en zijn we niet doorweekt geworden.

Volgende week maandag begint het seminarie. Mijn seminarie. ‘Mijn’ als in de zin dat ik dat zal georganiseerd hebben: van offerte maken tot contract opstellen tot zorgen dat ik sprekers vind voor de verschillende onderwerpen tot zien dat iedereen hier op tijd toekomt en weer kan vertrekken en kan slapen en eten en watnogallemaal.

Het is de eerste keer dat ik dat doe en het is dus nogal beangstigend. Groot geluk, om te beginnen: ik heb de hulp van een van onze fantastische secretaresses die dat al meer gedaan heeft en dus weet waar aan te denken en wanneer aan mijn mouw te trekken. Nog een geluk is dat de collega’s met veel plezier willen bijstaan. Dus gelukkig heb ik het niet volledig alleen moeten doen en ik kon op genoeg ervaring rekenen om geen flaters te begaan. Maar de eindverantwoordelikheid ligt dus wel bij mij.

Vandaag is al een pak van mijn hart gevallen. Een half pak toch. Het seminarie duurt 2,5 weken en ik had nog een spreker te kort voor volgende week vrijdag en één voor de week erop maandag en dinsdag. Voor beide onderwerpen in het totaal al zo’n 15 mensen gecontacteerd, maar tot vandaag telkens ’sorry, kan niet’ als antwoord gekregen. Gisteren was ik toch licht beginnen paniekeren. Deze namiddag een doorbraak: één van de twee laatst aangesproken mensen heeft toch toegezegd.

Oef! dus: mijn eerste week is gevuld. En ik zie het allemaal alweer helemaal zitten, want uiteindelijk heb ik nog een week om die tweede mens te vinden. Wie zoekt, die vindt, en vinden zal ik, daar moogt ge zeker van zijn.

Vandaag een seminariedag in Brussel. Ambetant, want ik moest daar al om 8u zijn en dat betekent dus dat ik de kinderen niet op school kon afzetten wegens dat de school pas opengaat op het moment dat ik ten laatste mijn trein moest nemen. Maar gelukkig zijn er babysits, want Michel moest op hetzelfde moment als ik in Brussel zijn.

Een hele dag in Brussel dus. Voor een seminarie mede geörganiseerd door mijn werk. En wijs dat dat was. Zeer interessante onderwerpen, zeer goede sprekers en goede discussies. Een goede dag dus, maar wel wreed vermoeiend.

Er zijn er nog twee voor de zomervakantie, en die beloven al even interessant te worden. Wijs.

Vandaag begon voor mij ook de Paasvakantie. Enfin, dat was de bedoeling. Maar er was nog iets binnengekomen op het werk dat ik gisteren moest afhebben, of beter, dat toch niet kon wachten tot na de Paasvakantie en dat ik dus gisteren wou afhebben, en dat was niet gelukt.

Gisteren alleszins de eerste voorstellen gemaakt, overlegd, verbeterd, nog overlegd en dan alles op de computer opgeslaan zodat ik dan vandaag de definitieve versie kon maken. Vandaag, ja, en niet gisterenavond want gisterenavond had ik al plannen.

Toch iets langer geslapen deze ochtend, gezellig ontbeten met de kinderen en terwijl de kinderen hun spelletjes speelden heb ik mij aan mijn voorstel gezet. Alles uitschrijven, nalezen, updaten, berekenen en invullen en tegen ’s middags was het in orde. Alles doorgestuurd naar de collega op het werk en zo kon mijn vakantie samen met het middageten eindelijk beginnen.

Uitstel is niet altijd afstel, nietwaar.

Vandaag moest ik in Brussel zijn. Een bijeenkomst en samen met een professor zou ik daar de hele dag aanwezig moeten zijn.

Deze ochtend extra vroeg uit het bed want de kinderen moesten extra vroeg op school zijn, om dan de wagen in de garage binnen te doen en een vroege trein naar Brussel te hebben: ik zou daar tussen 9u en 9u30 moeten toekomen.

De kinderen en de wagen, dat viel mee en zo was ik op tijd in het station om de trein van 8u24 te halen … ware het niet dat deze 15min vertraging had. Dus was ik maar om 9u20 in Brussel Noord en pas om 9u40 waar ik moest zijn. Al bij al bleek dit gelukkig geen probleem.

We zouden daar dingen promoten voor iets van het werk, maar het promotiemateriaal was er niet (niet ons fout) en dus stonden en liepen we daar maar wat rond om tijd te verdoen en te kijken wat er nog allemaal te zien was. Uiteindelijk was er helemaal niet zoveel te doen als we gedacht hadden en zo mocht ik het vroeger dan verwacht voor bekeken houden.

In plaats van de kinderen af te halen vlak voor het einde van de studie, ben ik nu dus onverwacht vroeger thuis en kan ik hen gewoon van school afhalen als die gedaan is. We zullen dan op ons gemak naar het station gaan met de tram om één van die fameuze AMT milkshakes te proberen en om ons dan, nog altijd op ons gemak, naar de garage te begeven om de auto af te halen en naar huis te kunnen rijden.

Soms kan je toch echt sjans hebben.

Lichten die werken op bewegingsdetectoren installeren in het toilet: geen goed gedacht. Zeker niet als degene die op toilet zit daar toch iets langer voor nodig heeft, dan de tijd waarop de lichten ingesteld zijn.

Dat gaat wat geven als de dagen nog meer korten.

Er zijn serieuse veranderingen op til op het werk. Beslissingen werden genomen en de gevolgen zullen pas echt merkbaar worden na de kerstvakantie.

Wat het juist zal geven, dat weet ik niet. Niemand nog trouwens. Of het beter zal worden of slechter, dat weet ik dus ook niet.

Spannend hé.

Er zijn zo van die dagen dat het echt niet vooruit gaat en vandaag is er blijkbaar zo één van. Gisteren en eergisteren vloog ik door het werk, vandaag moet ik mij slepen. Nul concentratie, vlug afgeleid (is hetzelfde zekers?), totaal niet geïnteresseerd (waardoor het nog moeilijker gaat).

Morgen beter en ondertussen maar voortploeteren want al hetgeen desondanks toch afgewerkt geraakt is dan ook gedaan.