San's Weblog

Het zit er nog niet in, dat het geen vakantie meer is. Te laat in bed, te vroeg op, maar ik voel me (nog) niet moe.

Vanavond nog eens een zeer aangename avond met de buren op ‘ons’ terras doorgebracht. Deze namiddag nog een babbelke geslaan op het plankier met de buurvrouw, zalig in de zon, net voor ik de kinderen van de opvang moest halen, en toen vroeg ze of wij vanavond ook zouden buiten eten. Een aanbod dat ik niet kon afslaan.

Dus kookte Michel vanavond terwijl ik met Louis weg was en kon ik, toen we terugkwamen, gewoon mijn benen onder tafel schuiven en genieten van het eten en het gezelschap. Daarna de kinderen een voor een naar bed gestuurd en nog na blijven babbelen met de buren.

Een zalige avond wat het weer betrof, ideaal, en het gezelschap was nog idealer. Echt jammer dat er morgen weer gewerkt moet worden in plaats van te kunnen uitslapen. C’est la vie!

en we zijn niet uitgeslapen want we hebben er ondertussen negen dagen Gentse Feesten opzitten. De tiende is morgen, en morgen is het ook weer werkdag.

Vandaag eerst nog Louis terug gaan halen bij mijn broer, daar lekker gegeten en niet te laat terug, want vrienden waren de andere kinderen komen halen en ermee naar BatamatiQ gegaan en ge kunt u toch niet volledig aan uw ouderlijke taken onttrekken. Maar het is leuk, zo alle kinderen weer thuis.

We waren wel vroeg thuis want, zoals al gezegd, het is morgen werkdag en de kinderen gaan naar de opvang. Dat wil zeggen opstaan om 6.30u om hen ten laatste om 8.30u af te zetten. En ik dus gaan werken.

Maar kijk, het is maar een kort terug-aan-het-werk want daarna is het nog eens twee weken vakantie, aan zee deze keer. En morgenavond moeten we de Feesten nog afsluiten ook, dus er is nog iets leuks om naar uit te kijken in de heel nabije toekomst.

Genen paniek. Ik ga hier niet weer verdwijnen hoor. Maar zoals gezegd, er komen een hoop deadlines af en die moeten gehaald worden.

Ondertussen ben ik met drie opdrachten tegelijk bezig, wat, denk ik, misschien ook wel een beetje teveel van het goede is, maar soit, het lukt nog. Ik kan geen van de drie immers afwerken, maar ik kan wel een goede voorbereiding doen zodat ik, van zodra ik wel alle gegevens heb, ze dan wel zo snel mogelijk kan afwerken. En hoe rapper die opdrachten ingediend zijn, hoe rapper ik kan beginnen studeren, nietwaar, want dat moet ook nog gebeuren.

Ondertussen zijn er op het werk ook een paar deadlines te halen. Naast mijn ‘gewone’ werk heb ik er twee extra opdrachtjes bijgekregen en alhoewel die nu niet bijzonder zwaar zijn, komt het er toch maar bij. Voor die ene opdracht is de deadline morgen, de andere zal ergens klaar moeten zijn tegen ten laatste 14 dagen.

Nog tot 17 juni op mijn tanden bijten dus, want dan is mijn laatste examen, zal op het werk ook alles weer in zijn normale plooi gevallen zijn en kan ik genieten van de zomerluwte.

Duimen jullie mee op 15 en 17 juni, voor mijn twee examens (want het zijn er gelukkig maar twee, oef! De andere twee vakken worden geëvalueerd op meewerken in de klas en opdrachten uitvoeren)?

Het moet ongeveer vier uur deze namiddag geweest zijn toen het gebeurde. Zo bijna van het ene moment op het andere.

Er moesten afspraken gemaakt worden, maar het ging gewoon over mijn hoofd heen, terwijl ik toch dacht dat ik aan het luisteren was. Maar er werd niet veel meer opgenomen, daarboven.

De afgelopen twee weken zijn zwaar geweest, want naast Louis in het ziekenhuis was er nog steeds werk en les en moesten er absoluut dingen af en nog gedaan worden. De komende weken worden nog heel zwaar, want nu volgt de ene deadline de andere op, vooral dan op vlak van de les en dan zijn er ook nog de examens en deadlines op het werk.

Toch proberen om dit weekend vooral wat slaap in te halen en mij te concentreren om overdag serieus een tandje bij te steken, kwestie dat we de vakantie nog levend mogen meemaken.

Vandaag was het teamdag op het werk, een goede manier om de mensen eens een beetje beter te leren kennen, al moet ik zeggen dat na een goede anderhalve maand, ik denk dat we elkaar toch al een beetje kennen en dat dat nog positief is ook.

We zijn eerst naar het STAM geweest en ook al was ik er al geweest, ik vond het niet jammer, want zoals ik vorige keer al opmerkte, wou ik zeker nog eens terug gaan.

Deze keer toch wel een goede 2,5 uur rondgelopen en nog steeds niet alles gezien, maar al veel en veel meer. Want op het einde moesten we ons opjagen omdat we gereserveerd hadden om te gaan eten.

Daarna dus nog gezellig getafeld en gebabbeld en de mensen waarvan ik dacht dat het toch wel toffe collega’s zijn, blijken effectief ook toffe collega’s te zijn. Zeer leuk dus. Ik heb zelfs ontdekt dat ik samen beginnen studeren ben met één van de collega’s, maar terwijl ik mijn eerste jaar nog eens overgedaan heb, is hij gewoon doorgegaan. De wereld is klein, nietwaar.

Een zeer leuke namiddag en avond gehad en ik ben er meer en meer blij om dat ik nu werk waar ik werk.

De meest gestelde vraag tot nu toe, enfin, deze week toch: hoe is het op het nieuwe werk?

Awel, wreed goed, dankuwel. Tot nu toe niets dan positieve ervaringen. Leuke collega’s, leuk werk, leuke uren. Wat wil een mens nog meer.

Ik moet toegeven dat ik zenuwachtig was, om zo opnieuw te beginnen. Nieuwe omgeving, nieuwe materie, alles nieuw, maar het was dus nergens voor nodig. De feedback die ik tot nu toe kreeg was positief én ik doe het nog graag ook.

Nog eens: wat wil een mens nog meer

De eerste werkdag zit erop. De meest gestelde vraag vandaag moet toch wel geweest zijn of ik het zag zitten. Waarom zou ik niet? Het lijkt mij interessant, de mensen lijken ongelooflijk behulpzaam en de sfeer ziet er goed uit. Het zal allemaal aanleren zijn van zo goed als niets, maar dat is ook niets nieuws: als advocaat heb ik genoeg nieuwe materie moeten instuderen voor een of ander dossier.

De voormiddag was voornamelijk administratie vervullen. Vooral info van de personeelsdienst, maar ook langsgaan bij de griffier om de eed af te leggen (jaja, werken voor een openbaar bestuur, daar moet ge wat voor over hebben). De griffier gaf mij trouwens een mooi compliment (‘U bent net afgestudeerd?’), maar ik vermoed dat hij zijn verkeerde bril ophad

’s Middags had ik lunchafspraak met mijn baas en in de namiddag kreeg ik dan een hoop uitleg bij een eerste dossiertje dat ik zal behandelen. En toen was de dag al voorbij. Zoef! Gelijk hij pas begonnen was.

Ik ben meer moe dan verwacht, maar straks ben ik met 2 vriendinnen afgesproken om samen naar een modeshow te gaan. Even op mijn tanden bijten en die klop, die zal rap voorbij zijn, dat weet ik nu al, want die eerste werkdag moet toch een beetje gevierd worden, nietwaar.

Deze voormiddag mochten we in de les even op de computer. Om de opdracht uit te voeren moest ik eerst mijn mail bekijken en daar zat het verlossende bericht: ik heb de job!

Het is momenteel mijn ideale job: in Gent (dus met de fiets te doen), parttime (dus zeer combineerbaar met de kinderen) én juridisch. Startdatum: 1 oktober.

Jippie!! Ik sta er nog van te beven. *en nu rap terug naar de les*

Drie afwijzingen op drie dagen tijd. Ge moet het maar meemaken.

Maar we laten ons hoofd niet hangen en doen dapper voort. Is er een andere optie?

Gisteren al op Facebook gezet, maar vandaag bevestigd: ik voel mij mottig. Hoofdpijn, spierpijn, druk op mijn ogen.

Maar ik heb mij deze ochtend toch maar opgepakt, mét fiets, om mee te doen aan een schriftelijke test voor een vacature.

Hoe ik het er vanaf gebracht heb? Laten we het zo stellen: voor een proef waar ge geen ‘kennis’ voor nodig had en waar ze alleen ‘inzicht’ gingen vragen, moest ge toch heel veel kennen. Of m.a.w. ‘t was genen vetten, maar een mens leeft op hoop.

En dus heb ik nu eindelijk ontbeten (doe ik liever niet als ik zenuwachtig ben, anders moet ik constant naar het toilet) en ga ik eens zien of een beetje slaap mijn mottigheid kan verhelpen. ‘k Heb echt geen zin om écht ziek te worden.