San's Weblog

Anna staat bovenaan de trap: ‘Zelie, wat kan ik aandoen om dit rokje?’
Zelie geeft kledingadvies.

Zoooo schattig.

Oef! Dat zit er ook weer op. Het wordt hier uitgebreider en uitgebreider gevierd blijkbaar van jaar tot jaar. Dit jaar namelijk twee dagen Halloween gevierd (of is ‘gevierd’ het verkeerde woord? Met al die drukte zouden we er misschien beter ‘ondergaan’ van maken).

Zondag naar Puyenbroeck getrokken. Een heel Halloweengebeuren met kraampjes en activiteiten en een fakkeltocht. Leek leuk en wegens personeelslid van de provicie toch gratis, dus waarom niet? De kinderen aangekleed en geschminkt en ze keken er echt naar uit.

Ik vrees dat het de eerste én ook direct laatste keer was. We hoorden immers, eens we er waren, dat er vorig jaar niet minder dan 2.500 tickets verkocht waren in voorverkoop en dit jaar 3.000. Dat zijn dus allemaal mensen waarvan ze het op voorhand weten. Er rekening mee houdend dat je ook ter plekke nog een ticket kan kopen en dan kan je je een beeld vormen van de massa volk die er was. Overal lange rijen om iets te kunnen doen en als je wou eten was het nog erger: één frietkraam, één wafelkraam en één hamburgerkraam voor heel die massa.

Om 18.30u begon een fakkeltocht en je kon vertrekken tot 20.30u. We hadden pas ons eten om 18.30u dus aten we dat eerst op het gemak op. Daarna aangesloten bij de mensen met onze fakkel om de toch te doen. Het was gezellig, maar met zo een massa ging het dus echt niet vooruit en met vier kinderen was het niet echt aangeraden om mee te slenteren. Gelukkig kon je ook over het gras mensen voorbij steken zodat er toch nog een beetje stap in zat.

Dan nog heeft de wandeling anderhalf uur geduurd, een beetje veel te lang voor de kinders. Het eerste uur viel nochtans nog mee en de kinderen vonden de ‘engerds’ die langs de weg ons moesten in de stemming laten komen wel leuk, maar naarmate ze meer en meer moe werden, werden ze ook meer en meer bang van al die verkleedde mensen en de lol was er het laatste half uur wel vanaf. Ik denk dat we dat volgend jaar wel zullen overslaan.

Gisteren dan Halloween in de straat: een bende vriendjes en vriendinnetjes uitgenodigd en uiteindelijk waren er 14 kinderen die de toer in de wijk meeliepen. P., de papa van één van de vriendinnetjes, had een grote trommel meegenomen en begeleidde de stoet met gepast getrommel: zeer spooky. Maar we liepen geen anderhalf uur rond (amper een half uur), ze kregen veel snoep en eens terug thuis was er lasagne en film (voor de kinderen) of een babbel (voor de volwassenen).

Uiteindelijk zijn er 5 kinderen extra blijven slapen waardoor het deze ochtend een gezellige drukte was en we deze middag nog gezellig geaperitiefd hebben met de ouders.

We kunnen weer beginnen aftellen naar volgend jaar.

Gisteren zaten we kort na de middag in de opera van Gent. Zelie mocht er optreden als deel van Anima Perla Musica, het koor en orkest van de school. Ze deden iets met de opera Tsjarodejka van Tsjaikovski. Vier weken geleden kregen ze de partituren en vorige zaterdag traden ze al eens op in de opera in Antwerpen. Vandaag dus in Gent. Ze brachten (uiteraard) niet de opera zelf. Hun versie heette Tsja Tsja.

Het moet niet gezegd zeker dat alles volzet was? Niet alleen de ouders en familie van de kinderen uit het koor en orkest waren in grote getale aanwezig, er waren heel wat nieuwsgierigen en zelfs de pers was komen opdagen. Want ‘iedereen’ op school (zowel basis als humaniora) heeft al gehoord van het koor en orkest en heeft gehoord dat ze zeer goed zijn. Als je dat dan eens zelf kan meemaken, dan probeer je er wel bij te zijn.

Toen het begon kreeg ik zowaar tranen in mijn ogen. Die kinderen in dat orkest. Prachtig gewoon. Wat die gastjes kunnen, ik stond met verstomming geslagen. Daarna viel het koor in. Eerst de solisten (niet altijd toonvast, maar soit) en daarna het koor, en mooi dat dat was.

Een prachtige voorstelling, ineengebokst op amper vier weken. Ze zijn een weekend weggeweest om te repeteren, twee middagen tijdens de week gingen er aan op en de laatste week was er nog extra repetitie in Antwerpen en in Gent, maar het heeft zijn vruchten afgeworpen.

Ik was ongelooflijk trots. Niet alleen op Zelie die er duidelijk van stond te genieten, maar op allemaal. Gasten: chapeau!

Als we de weervoorspellingen mogen geloven was het vandaag wel echt de laatste zomerdag: vanaf morgen gaan de temperaturen langzaam aan kelderen. Zoals het hoort voor een deftige herfst.

Maar deze laatste dagen toch in schoonheid kunnen afsluiten, te beginnen met gisteren.

Een zalige namiddag, gespendeerd met de jongste dochter aan tafel, buiten, met voorbereidingen te maken voor het avondeten, want we kregen leuk bezoek. Anna schepte pitten uit kleine tomaatjes om die daarna te vullen met garnaaltjes. Ze haalde mosseltjes uit de schelp, die ik er daarna weer inlegde met een ’streepje’ kruidensaus erover, we sneden tomaatjes en (buffel)mozarella en mengden die met basilicum, zout, peper en olijfolie, om dan ’s avonds op gedroogd-toast stokbrood te leggen (stokbrood in de oven gedroogd nadat het ingesmeerd was met een mengeling van olijfolie en gedroogde basilicum). Enfin, een heel gezellige namiddag met een dochter die doodcontent was dat ze zoveel kon meehelpen (ze doet dat zo graag, Anna, en als er messen aan te pas komen, kan ze dat dus nog niet echt) en een mama die blij was met de hulp en het gezelschap.

Een zalige dag ook omdat de andere dochter doodcontent terugkwam van haar weekend met het koor en orkest van de school. Ze glunderde gewoon. Zalig om zien dat ze zich zo goed gehad had.

Een zalige avond omdat we in zeer goed gezelschap verkeerden en honderduit konden bijpraten.

En vandaag er nog eens extra van genoten, want de drie jongsten hadden nog een extra dagje vrij waardoor ik ook nog een dagje verlof had genomen. We trokken in de voormiddag naar de Blaarmeersen, waar er ontgoocheling was omdat de glijbaan niet meer in werking was (het is 3 oktober hé kindjes, de zomer is voorbij … eigenlijk) maar waar we ons toch zeer goed geamuseerd hebben in de Krekenplas met water en ongelooflijk veel zon.

Waar we de rest van de namiddag, in afwachting van de thuiskomst van Zelie die wel school had, doorbrachten op ‘ons’ terras, leuk spelend en (ikzelf) een boek lezend. Waar we nog een laatste keer genoten van het buiten eten op straat en nog eens bleven praten met de buren.

Vanaf morgen keert het weer. Ik hoop dat ‘ze’ zich nog eens goed vergissen, want dit zalige weer mocht voor mij toch nog even blijven duren. Langs de andere kant: er hangen daar kleren in de kleerkast serieus stof te vangen. Tijd om die ook nog eens boven te halen.

Meneer volume 12 zegt het zowaar: weg is september.

Veel en veel en veel te druk geweest om goed te zijn. Vorige maandag zat ik er volledig door. Zin om achter alles een punt te zetten. Maar kijk. This too shall pass, and ik has.

Oktober ziet er een pak rustiger uit, dus ook meer tijd om hier te passeren en te vertellen. Van de oudste dochter die gisteren vertrokken is met het koor en orkest van de school om een weekend van repetitie te doen voor hun optreden op 22 oktober (Antwerpen) en 26 oktober (Gent) in de Opera. Spannend.

Of van onze jongste zoon die al een heel pak voetbalmatchen gespeeld heeft en wiens ploegje tot nu toe onverslagen bleef. Morgen match tegen de andere ploeg in hun reeks die nog niets verloren hebben, dus dat belooft ook spannend te worden.

Of van onze jongste, die gewoon in het eerste studiejaartje zit (een jaartje te vroeg) en waarvan blijkt dat dat een goede zet was (ik was daar toch niet echt gerust in) en die dus ondertussen begint te lezen en eigenlijk ook al mooi schrijft (het mooiste handschrift van de vier, nu al).

Of van onze oudste zoon, die een nieuwe stap in zijn ontwikkeling gezet heeft en waar ik zeer content van ben dat hij het aangedurfd heeft en dat dankzij een ongelooflijk goede leraar waardoor hij weer met veel plezier naar school gaat (de invloed van zo’n leerkracht op kinderen is toch echt niet te onderschatten).

Yep, oktober is begonnen en ik kan ook weer een beetje ademhalen. Het wordt sowieso een druk jaar voor mij: deze laatste twee semesters SLO ga ik keihard moeten werken. Maar kijk, met een beetje slaap in te halen en een paar dagen het kalmer aan te kunnen doen, zie ik het weer volledig zitten. Nog een paar maanden op de tanden bijten, en we geraken er wel.

Een dagje vrij kunnen nemen vandaag, op de eerste schooldag, en de shifts werden gesplitst. Zelie vertrok met papa. Niet omdat papa haar absoluut moest vergezellen. Wel omdat de boeken nog afgehaald moesten worden en terug naar huis moesten komen.

De drie anderen met mij mee. Eerst samen met Anna naar haar klas zoeken (ze zit bij juf Hilde). Ze was heel beschaamd en wou mijn hand niet loslaten tot ze plots haar vriendinnetjes zag en verdween. Toen kon ik kijken hoe het met de jongens zat. Jan passeerde net en dus ging ik met hem kijken in welke klas hij zat (bij meester Paul) en ondertussen was Louis al op eigen houtje naar zijn klas gaan kijken. Eens Jan gesettled was ging ik dus maar naar Louis kijken en dat was maar net op tijd want de bel ging net toen ik toekwam (hij zit bij dezelfde meester als Zelie 2 jaar geleden, meester Dirk).

De rest van de dag heb ik fijn gerelaxed: koffie gedronken met de vriendinnen, gelunched bij één ervan, dan boodschappen gedaan en het avondeten voorbereid want eens er vier kinderen thuis zouden komen zouden er dingen met papier en schaar en lijm te doen zijn en weinig tijd om te relaxen of uitgebreid te koken.

Om vier uur de kinderen afgehaald (Zelie uiteraard niet: die is nu groot genoeg om alleen naar huis te komen, wat dacht je) en ze waren alle drie zeer content met hun klas en hun leerkrachten. Oef! Zelie is iets minder enthousiast over klas en leerkrachten naar huis gekomen, maar toch ook niet negatief, dus dat zal zichzelf ook wel uitwijzen.

En ik heb gelijk gekregen wat betreft die drukke avond: in het totaal werden er 33 boeken door mij gekaft en ook een heel pak door Zelie zelf (note to self: tijd om Louis te leren kaften). Morgen komt nog een deel, vrees ik, dus we zijn er nog niet vanaf, maar het grootste deel is achter de rug.

Ikzelf heb nog wat uitstel van executie gekregen: ik had een bericht gelezen dat de lessen aanvingen op 1 september, maar vandaag kreeg ik dan een mail dat de lessen pas aanvangen op 5 september, dus heb ik morgen nog lekker een dagje vrij, joepie. Ik ga daar dus nog even van genieten, zo van mijn laatste vrije vrijdag voor een paar maanden.

En de grote vakantie zit er weer op.

Zoals de voorbije jaren ging het weer veel en veel te snel. Vele plannen had ik gelukkig niet gemaakt op voorhand, denkende aan de voorbije jaren. Toen werden plannen gesmeed en niet uitgevoerd en dat had verdrietige kinderen tot gevolg. Dit jaar was het plan: geen plannen maken, zien wat er gebeurd, hoe we ons voelen, welk weer het is, … en dan zien we wel wat we doen.

En neen, geen twee maanden thuis geweest zoals de afgelopen jaren. Wel twee maal twee weken en veel lange weekends en zo bleef het vakantiegevoel wel hangen gedurende twee maanden.

En morgen begint het nieuwe schooljaar. De kleuters zijn hier de deur uit. Anna gaat naar het het eerste leerjaar, Jan naar het tweede en Louis naar het vijfde leerjaar. Zelie mag ook een nieuw avontuur beginnen in de humaniora.

Het zal kriebelen morgen.

Vandaag heb ik er mij eindelijk aan gezet: het invullen van mijn belastingen.

Vorig jaar was ik er ook zo laat mee: de laatste dag ging ik dat rap eens met tax-on-web doen, tot ik besefte dat ik eigenlijk de code van mijn identiteitskaart helemaal niet kende. Uiteindelijk toch maar de papieren versie ingevuld en opgestuurd (jaja, 2 weken te laat, maar dat geeft eigenlijk echt niet). Ik ging een nieuwe code aanvragen toen ik besefte dat mijn identiteitskaart toch vervangen ging worden voor de aangifte dit jaar en dus was dat niet nodig.

De nNieuwe identiteitskaart is er met een code die ik deze keer wél onthouden heb, dus had ik ‘ruim’ de tijd om mijn aangifte te doen: een halve dag Deze namiddag was het dan papieren bijeen zoeken en vanavond alles uitgerekend en mij dan aan de computer gezet.

Poging één lukte niet. Andere browser. Lukte ook niet. Andere computer, nog steeds geen geluk. Ik begon mij al serieus zenuwachtig te maken. Na al die pogingen besloot den anderen eindelijk om toch zelf eens te kijken. Bleek dat de software voor het lezen van de e-id niet geïnstalleerd was. Installeren dan maar en nog een poging ondernemen en na het herstarten van de computer lukte het eindelijk. Oef! Stukje stress minder.

Daarna was het relatief piece of cake. Hier en daar nog een extraatje moeten terugzoeken (polisnummers bv. want dat hadden ze nog nooit gevraagd bij de papieren versie) maar het ging heel vlot. Mooi kunnen indienen en dus zijn we weer goed voor een jaar.

Het andere positieve (en veel belangrijker): de dochter is weer thuis van scoutskamp. 10 dagen weggeweest en ze zag er goed uit. Heel erg vuil (enfin, haar uniform toch, zijzelf zag er verrassend proper uit), maar goed.

Ze heeft zelf haar rugzak mogen legen, want de geur alleen al … Voor de keukenhanddoeken ga ik een poging wagen om ze toch nog redelijk wit te krijgen, maar ik vrees dat die in de vuilnisbak zullen eindigen (maar daar was ik op voorzien: ik heb niet mijn mooiste meegegeven).

Veel tijd om bij te babbelen hebben we nog niet gehad, met die belastingtroep en zo, alhoewel we in de auto al een uitgebreid relaas hebben gekregen van een spel dat ze gespeeld hebben. Maar er is nog een week vakantie, dus dat komt nog wel.

Het gezin is weer compleet, de Gentse Feesten staan voor de deur: good times ahead.

Stond nog op de to-do lijst: Zelie haar keuze voor volgend schooljaar indienen samen met lijst van de te bestellen boeken. Daar moesten we nog even mee wachten omdat er toch een paar boeken 2e hands konden aangekocht worden en we niet zeker wisten welke dat nu waren.

Daarnet hadden we dan afgesproken met vriendin E. van Zelie van wie ze de boeken zou kunnen overkopen. Het bleken er (ocharme) vier te zijn, samen goed voor 20 euro (de school plakt daar een prijs op en dat vind ik wel wijs, want zo moet ge niet meer onderhandelen).

Vandaar dan linea recta naar de humaniora om het papier met de richtingkeuze (eerste leerjaar A met klassieke studiën) in te dienen en de lijst met de boeken die ze nog moet bijbestellen.

Nu nog een nieuwe boekentas en ons madam is klaar voor die nieuwe sprong.

Een andere mijlpijl aan 12 jaar: het einde van de basisschool.

Vanavond was het proclamatie. Een mooie dienst opgeluisterd door muziek en toneel van de kinderen. Daarna de afroeping van de namen en het in ontvangst nemen van diploma’s.

Ik heb nog net Zelie haar moment mogen meemaken want net ervoor was Louis bij mij gekomen. Louis, Jan en Anna waren even ervoor buiten gegaan (en dan gebleven) en Louis kwam mij melden dat Anna gevallen was en dat haar lip bloedde. Bij het naar buiten gaan heb ik dan nog net Zelie haar moment kunnen zien, gelukkig. Timing is everything.

Veel bloed bij Anna en vooral veel gekrijs, maar de schade viel al bij al mee. De receptie was kort en bondig, kwestie dat het al laat genoeg was en als kers op de taart zijn we met 5 kinderen thuis gekomen: we konden Zelie haar laatste basisschoolavond toch niet alleen laten doorbrengen.

Laatste schooldag morgen en na de vakantie beginnen we aan een nieuw hoofdstuk.