San's Weblog

Je kon het her en der al lezen op het interweb. De maand oktober is alweer begonnen en dat is traditioneel ook de maand waarin kanker in het spotlicht wordt gezet. Meer specifiek borstkanker.

Over bepaalde vragen moet je geen twee keer nadenken. De vraag van het reclamebureau om hierover te schrijven was er zo een. Dat ik er iets voor zou krijgen, dat hoeft zelfs niet, want ook ik ben reeds geraakt.

Borstkanker: mijn tante (overleden na een veel te lange en pijnlijke strijd), mijn veel te jonge buurvrouw met twee heel kleine kinderen (kinderen die hun mama nooit echt hebben gekend), mijn schoonmoeder (één van de – gelukkig – ‘gelukkigen’ die het wel hebben gehaald). Kanker: mijn grootmoeder (verloren), mijn schoonvader (verloren), het dochtertje van een vriendin (overwonnen), een voormalige klasgenote (overwonnen), … Er zijn gelukkig nog die positieve verhalen ook … Het feit dat ik de mensen die ik ken die geraakt zijn nog kan tellen op twee handen is toch niet positief. Elke persoon is er één teveel. Elk onderzoek om te proberen een remedie te vinden is er nog één te weinig.

Dus zal ik het geld dat ik hiervoor krijgen integraal overmaken aan ‘mijn’ steunteam, team ‘San’ San’s weblog (nu nog maar een schamele 5 euro, maar dat zal vermeerderen, ook dankzij jullie).

Steun mee aub op ikbengeraakt.be.

Er was donderdag de vrees dat Jan dezelfde kant op zou gaan als Louis en dus trok ik vrijdag met hem (en de hele bende eigenlijk) richting meneer doktoor.

Het verdict viel nog mee: een keelontsteking. En ja, hij heeft een paar zeer kleine (maar pijnlijke) wondjes in zijn mond, maar het zijn absoluut geen aften.

Dus is het antibiotica geworden en pijnstillers en we zijn een dag verder en hij heeft al geen koorts meer, alleen nog hoofdpijn. Ja, zelfs zijn keelpijn is zo goed als volledig weg (alleen nog een beetje als hij slikt) en van pijn in zijn mond klaagt hij ook al niet meer, dus die wondjes zijn ondertussen ook mooi genezen.

Maandag zal hij dus zonder problemen terug naar school kunnen, wat goed is want zoveel vrij kunnen wij nu ook niet meer nemen.

Er was gisteren al sprake van en nu is het een feit: Louis is thuis.

Hij drinkt al normaal, eten gaat ook almaar beter en dus was er geen reden meer om hem in het ziekenhuis te houden. Hij ziet er ook een pak beter uit en vooral, een pak gelukkiger, maar hoe zoudt ge zelf zijn

Zijn mond moet nog intensief verzorgd worden, dus zeeklas zit er uiteindelijk toch niet in, maar we hebben al afgesproken dat hij in de plaats een extraatje mag doen voor zijn verjaardagsfeestje. Hij heeft al een idee en ik vrees dat de uitgespaarde centjes van de zeeklas rap op zullen zijn. Maar het is hem gegund.

Resultaat van mijn vraag voor een update over Louis deze morgen:

me: hoe is het daar?

Michel: de dokter is juist geweest
ze zegt dat het veel beter gaat, en dat hij misschien wel morgen naar huis mag

me: allez hup, goed nieuws

Ikke blij.

Het zijn lange nachten, hier in het ziekenhuis. Louis slaapt een klein uur, huilt dan gedurende een kwartier en zo herhaalt zich dat gedurende de nacht.

Maar dat huilen, dat is dus niet bewust maar in zijn slaap. Dus je kan hem niet troosten, je kan hem niets geven en je kan zelf ook niet slapen. Bummer. Als je hem dan uiteindelijk wakker krijgt weet hij van niets en is hij boos dat je hem wakker maakt

Thuis praat hij ook wel in zijn slaap, maar het is praten, niet huilen en het duurt niet zo lang.

Maar kijk. Uiteindelijk heeft hij deze morgen toch nog 3 uur ononderbroken geslapen en ik ook, dus dat is toch al meer dan vorige nacht.

Ik had gedacht, de verjaardag van Anna gaat mij wel weer in gang doen schieten, maar niet dus. Ondertussen zijn we anderhalve maand verder. De tijd vliegt.

Maar kijk. Er zijn andere zaken die me dan wel weer aan het bloggen krijgen en hopelijk wil dat zeggen dat mijn blogdip voorbij is. Want het was niet alsof er niets meer te schrijven was, maar ik had gewoon de zin of de tijd niet.

Die ‘andere zaken’, dat weten de meeste onder jullie al wel, tenminste als jullie ook af en toe bij den anderen gaan kijken. Die ‘andere zaken’ is een kind in het ziekenhuis. Louis deze keer.

Vorige week begonnen toen hij klaagde dat zijn tong dik aanvoelde en hij de indruk had dat hij lispelde. Maar er was niets te zien en niets te horen en dus dacht ik dat het wel zou overgaan. Tot zondag. Hij begon heel veel pijn te krijgen in zijn mond en toen we keken stonden een aantal aften op zijn onderlip. Hij had ook koorts, wat nooit een goed teken is.

De dag erop de dokter laten komen. De koorts was er nog steeds en de mond deed nog meer pijn. Met Zelie waren we de avond voordien ook al naar de dokter van wacht mogen gaan, Jan voelde zich ‘s ochtend niet goed en Michel zat er ook door. Al eens een reden om de dokter aan huis te laten komen in plaats van op consultatie te gaan.

Louis kreeg alvast een doktersbriefje tot het einde van de week. Zelie en Jan tot woensdag en den anderen … dat is een ander verhaal.

Toen ik dinsdagmiddag thuiskwam en eten maakte (enfin, boterhammen sneed om dan te kunnen eten) wou Louis niet eten: hij had geen honger en hij had laat ontbeten, zei hij. Normaal, denkt ge dan zo, er ik besteedde er niet te veel aandacht meer aan. Tot hij ‘s avonds aan tafel zat en niet kón eten van de pijn in zijn mond. Drinken lukte ook al niet en ik vond dat eigenlijk niet normaal, want hoe lang was dat nu geleden dat hij nog gedronken had. Toch niet gedurende de namiddag.

Een telefoontje naar de huisarts was het resultaat. Het bleef even stil aan de lijn na mijn verhaal en toen kreeg ik de raad om de dag erop naar de kinderarts van wacht te gaan. Een verontrustend advies vond ik en omdat het nog maar 18.45u was belde ik toch nog naar onze kinderarts. Deze zei dat er geen consultaties meer waren die avond, maar ze hoorde dat ik doodongerust was en liet ons toch nog komen.

Een goede zet, zei ze achteraf. Doordat Louis niet meer deftig gegeten had of gedronken was hij al gedehytrateerd. Ik kreeg de keuze: nog een nacht afwachten, maar hem dan wel om de x aantal minuten/uur? met een pipet of spuitje water proberen laten slikken en dan de dag erop hoogstwaarschijnlijk sowieso naar het ziekenhuis te gaan om hem te laten opnemen, ofwel dezelfde avond nog naar het ziekenhuis om hem onmiddellijk aan een baxter te leggen. Ik liet de keuze aan Louis en het werd optie 2. Even langs huis gepasseerd om de valies te vullen en dan richting spoed.

En zo ligt Louis dus al vier dagen in het ziekenhuis (alle details van evoluties en zo bij den anderen) en lossen den anderen en ikzelf elkaar af om bij hem te blijven. Gelukkig hebben we goede familie en goede buren die ons aflossen en helpen met eten klaarmaken en zo, maar het blijft een georganiseer.

Langs den anderen kant, het is wel rustig zo, hier zitten. Boekje lezen, TV kijken, blog (eindelijk) bijwerken, samen met de zoon naar het Eurovisiesongfestival kijken. Ik zou zeggen, rusten, maar met dat Louis zo slecht slaapt, lukt dat niet echt, en zolang ik niet denk aan de werklast die ik nu niet kan doorworstelen (eerder studielast, want ik moet nog kweetniehoeveel doen van voorbereiding en zo) kan ik daar nog van genieten ook.

Zelie haar keel is nog niet je dát. Ze gaat wel weer naar school, maar morgen zou ze moeten zwemmen en dat zag ze niet direct zitten. Haar ziektebriefje om niet te moeten zwemmen verviel eind vorige week dus belde ik de dokter of we een nieuw briefje mochten komen halen. Het was het einde van het spreekuur, dus we zouden net op tijd toekomen en dan het briefje kunnen meepakken om hem dan te laten afsluiten.

Maar de dokter had het te druk om tussendoor een briefje te schrijven en bij aankomst lag er dus niets klaar. Dan maar even wachten in de wachtzaal. En nog een geluk ook, want eigenlijk voelde ik mij niet al te best en hoe later het werd, hoe mottiger ik mij voelde.

We moesten niet lang wachten. De dokter had nog even tijd om mij erbij te nemen en de diagnose verwonderde mij niet: lichte keelontsteking en sinusitus.

Enfin. Het is allemaal meer dan draaglijk. Ik voel mij wel wat mottig, maar niet echt ziek, dus gaan werken lukt wel, en op het werk doen we nu niet echt dingen waardoor ik een keelontsteking zou kunnen doorgeven

Deze ochtend stond Anna aan ons bed: enge droom, dus kroop ze bij ons in bed. Ik had niet op het uurwerk gekeken om te zien hoe laat het was, maar meestal is dat zo midden in de nacht en dan kunnen we allemaal nog eens goed doorslapen.

Maar na een paar minuten ‘hoestte’ Anna. Niet zo’n normale hoest, maar zo één die op wurgen gelijkt, en mijn euro viel direct: dat wordt overgeven. In zeven haasten dat kind uit bed gehaald en naar de badkamer meegenomen en net toen ze in de badkamer stond begon ze over te geven. Oef! dus, want in de badkamer ligt vinyl en dat kunt ge tenminste goed kuisen.

Ondertussen keek ik op mijn uurwerk en ‘gelukkig’ was het al 6.15u, dus van slapen ging sowieso niet veel meer in huis gekomen zijn. Anna hing ondertussen over het toilet de rest van haar maaginhoud te legen terwijl ik er bij stond en afwachtte. Daarna wou ze wat water drinken, en dus gaf ik haar een minieme hoeveelheid. Terwijl ze nog lag te bekomen en ik op zoek was naar iets voor haar maag, draaide ze zich plots weer om en hing boven het toilet hangen: het water kwam er ook weer uit.

Niet goed dus. Een buikvirus. Ik moest absoluut op het werk zijn om nog iets af te werken voor het weekend (wegens niet werken op vrijdag is donderdag dus mijn laatste dag) en gelukkig kon Michel thuisblijven.

Enfin, bleek uiteindelijk dat hij sowieso niet ging werken want ook hij voelde zich niet goed in dezelfde streken. Twee zieke dochters en een zieke vent, het is me wat.

Achteraf gehoord dat het virus zich verplaatst heeft en dat Anna overgegaan is van overgeven naar diaree … in haar broek … tot twee keer toe. Ik heb alles wel gewassen, maar den anderen mocht de honeurs waarnemen en haar telkens wassen en verversen. Lastig als ge zelf ook niet goed zijt.

Morgen ben ik een hele dag thuis, dus zal het opruimen voor mij zijn.

Zelie weende gisteren op de terugweg naar huis: ze had ongelooflijk veel steken in haar oor.

Zelie heeft een geschiedenis van slecht horen en buisjes achter de rug, dus haar oren, daar pas ik voor op. Wijle naar de dokter dan maar. Geen oorontsteking, maar wel een keelontsteking, met uitstraligspijn naar haar oor dus. Ze heeft geen koorts, maar wel veel pijn.

We probeerden deze ochtend om toch naar school te gaan, maar het lukte niet, en dus is ze maar een half dagje alleen thuis gebleven: ze is gelukkig al groot genoeg.

Geen school, maar ook geen muziek vandaag of dansen, want de dokter heeft dat uitgelegd met iets van onderdruk door haar ademhaling, maar ik weet er de details niet van. Ze vond het wel jammer, want eens de ‘nachtdroogte’ voorbij is en ze haar medicijnen genomen heeft, voelt ze zich wel goed.

Maar ge kunt het nu eenmaal niet allemaal hebben, nietwaar.

‘t Is de dag van de onnozele kinderen en ik voel mij ook nogal onnozel.

De koorts is eindelijk weg. Het is toch al dat. Maar de energie is ook weg. Een beetje inspanning en ik draai op mijn benen, maar eigenlijk is dat ook al beter dan gisteren.

Allez, het ziet er naar uit dat oudejaarnacht een betere nacht gaat worden dan kerstavond.