San’s Weblog

Geen kinderen deze keer maar Nephthys. Vorige keer was het vals alarm, deze keer dus niet.

Toen ik bij de dierenarts was vroeg hij wat er mis was. Tja, daarvoor was ik daar dus, maar wat wij opgemerkt hadden was dat de poes wankel op haar poten stond, amper at, graatmager aan het worden was en zich wegstak en als poezen zich wegsteken, dan is het mis.

Onderzocht en de diagnose was: ‘een’ infectie. Welke, dat is een raadsel, maar dus wel ‘een’ infectie. Ze had 39,9 °C koorts wat blijkbaar zeer hoog was voor een poes (ze mogen maar tot 40 °C gaan) en ze kreeg ter plekke dan ook een spuitje antibiotica. Ik kreeg een voorschrift mee voor medicijnen thuis te geven en de opdracht om haar dinsdag terug te gaan tonen om te zien of ze goed (genoeg) reageert.

Dat was woensdag en dat spuitje deed wonderen: een paar uur later liep ze al weer rond en at al iets meer ze en de dag nadien at ze haar eten op én dat van Osiris. We hebben dus eten mogen bijgeven. Sindsdien loopt ze weer rond alsof er niets aan de hand is.

Zelf medicijnen geven moest pas vanaf vrijdag, tot zo lang was dat spuitje werkzaam. Het was siroop en ik had dus gevraagd hoe ik dat het best gaf. Ik had een spuitje meegekregen om de juiste dosis in te doen en ik moest haar aan haar nekvel vastpakken, haar hoofd lichtjes omhoog doen en dan de vloeistof zeer langzaam langs de zijkant van haar mond erin spuiten. Automatisch zou ze het dan wel oplekken/inslikken.

Dat was het scenario vrijdag, zaterdag en deze ochtend. Deze namiddag lag ze mooi te slapen en heb ik haar gewoon over haar kopje geaaid, haar kin lichtjes omhoog gedaan en dan de vloeistof langszaam in haar muil gespoten. Ze bleef mooi liggen, likte alles mooi binnen en ging toen verder slapen.

Zo een gemakkelijk en lief beest dat dat is zeg. Ik denk dat we dindsdag toch een goed rapport zullen krijgen en als dat zo is, direct een afspraak maken om haar te laten steriliseren.

De eerste week van de Paasvakantie zit er bijna op. Nog één dagje en dan is het voor mij afgelopen. Dan mag ik terug gaan werken en mogen de kinderen naar de opvang/peutertuin/sportkamp.

En juist vandaag krijgt Zelie koorts. Ze is eigenlijk eergisteren al beginnen klagen over hoofdpijn, maar vandaag is het dus doorgebroken. Ziek. Op het einde van de vakantie.

Hopelijk is het dus een klein virusje dat tegen morgenavond ten laatste opgeklaard zal zijn, zoniet zal het maandag geen sportkamp zijn voor Zelie en geen werkdag voor mij.

Timing is everything en deze valt niet goed uit.

Overlaatst was ik één of andere vroegere post aan het zoeken en toen ik rap over de oude berichten scrollde viel het mij op hoeveel keer ik de woorden ‘virus’, ‘ziek’ en één of meer van de kindernamen (in combinatie dus) tegenkwam.

Kinderen zijn ongelooflijk veel ziek als ik het zo bekijk en als je er vier hebt nog meer want dan wisselen ze elkaar nog af ook: is het den enen niet, dan zal het den anderen wel zijn en uiteraard besmetten ze elkaar. Maar toch vergeet ik dat altijd. Elk jaar opnieuw denk ik: vorig jaar was het zo erg niet, maar moest ik terug gaan kijken dan vrees ik dat het eigenlijk toch even erg was.

Juist maar om te zeggen dat er hier dus weer een zieke in huis is. Ik was gewaarschuwd geweest vorige donderdag toen ik Anna ging afhalen: er is rotavirus in de peutertuin en donderdag waren er al maar 8 kindjes meer aanwezig (op de 20). Allemaal geveld door koorts en diarree (daarom dus niet noodzakelijk het rotavirus hé).

Maar vrijdag ging voorbij zonder veel problemen. Anna’s stoelgang was wel niet zo stevig maar van echte diarree kon je niet spreken. Zaterdagochtend ook nog niets te merken, maar tegen de middag leek het al minder. Maar dan moet Anna haar dutje doen, dus weet ik het maar daaraan.

Tot ik ’s avonds thuiskwam met Zelie en Louis die ik van de scouts had afgehaald. Bleek dat Anna vier uur geslapen had (waar ze er anders een goede twee slaapt) en ze zag er toch een beetje zielig uit.

Zondagochtend heeft ze dan overgegeven (meer slijm dan echt overgeefsel) en vanaf de middag ging het bergaf. ’s Middags sliep ze ook veel minder dan zaterdag en haar stoelgang was al serieus liquide. Nu was er geen twijfel meer dat ze ziek was. Toen ik haar ’s avonds om kwart voor zeven in haar bed stak voelde ze koortsachtig en was ze blijkbaar zo content om te mogen gaan slapen dat ze zelfs geen kik gaf.

Deze ochtend stond ze dan op met koorts: 39 °C. Kan dus al tellen qua ziek zijn en dus werk ik vandaag en morgen thuis en morgenavond zullen we de situatie nog eens evalueren.

Of Anna rotavirus heeft weet ik niet, maar ik betwijfel het eigenlijk, eerder een serieuse buikgriep, iets dat ook ferm de ronde doet naar ik mocht horen. De koorts die ze deze ochtend had was er vanavond al niet meer en erg ziek gedraagt ze zich niet: iets aanhankelijker maar eigenlijk wel vrolijk en actief genoeg. Haar eetlust is niet je dat, maar met Anna schommelt dat sowieso: ze is toch wel de meest kieskeurige van de vier (alhoewel Jan ook wel een bod kan doen). Ze drinkt wel veel en slaapt goed en meestal, als ze echt erg ziek zijn, slapen ze niet goed door.

Ik heb er dus wel een goed oog in en vooral hoop, want hoop doet leven. Uiteraard hou ik het goed in het oog, maar voor elk beetje koorts en diarree naar de dokter lopen dat doe ik niet (meer). Even afwachten dus of ze het uit kan zieken en als er geen verbetering is dan zullen we de dokter alsnog een bezoekje brengen.

Ja, wat dacht ge: de soap is nog lang niet voorbij.

Zelie haar keelpijn was gisteren zo goed als voorbij, ze had weer kleur op haar wangen en ze gedroeg zich relatief gezond, dus dacht ik vandaag terug naar het werk te kunnen gaan werken. Maar toen ze deze ochtend opstond zag weer lijkbleek en had ze weer buik- en hoofdpijn. Ze is toch al ziek van vorige vrijdag, dus was het tijd voor een nieuw doktersbezoek.

Meneer dokter onderzocht haar en ja hoor, haar keelontsteking is genezen, maar haar klieren zijn nu gezwollen en ze had pijn in de streek van haar appendix. Besluit: bloed af laten nemen voor verder onderzoek naar 1. een (zwakkere variant van) klierkoorts en 2. ontsteking van haar appendix. Direct van de dokter naar het labo getrokken en deze avond mochten we al bellen voor de resultaten.

Haar bloedonderzoek is goed teruggekomen: niets buitengewoons, oef. Gewoon een virale ontsteking dus en Zelie moet het uitzieken, er zit niets anders op.

Gelukkig heb ik maandag genoeg werk meegenomen voor de hele week, alhoewel ik morgen toch naar Brugge ga mogen trekken: moet nog een paar dingen regelen voor overmorgen want dan hebben we ons ‘kerst’diner van het werk.

Zelie is wel een gemakkelijke zieke. Soms klaagt ze wel van pijn, maar over het algemeen is er niets aan te zien, gedragswijs dan. Uiterlijk is er dan weer iets te zien want veel kleur heeft ze niet. Een paar daagjes rusten en hopelijk is ze tegen maandag dan opnieuw volledig in orde.

Vorige week had Louis het zitten, deze week is het aan Zelie. Of eigenlijk niet volledig: vrijdag kon Louis weer naar school en is Zelie thuisgebleven wegens ziekte.

Nochtans is het niet hetzelfde dat ze hebben/hadden, of misschien wel maar is het bij Louis niet volledig doorgebroken? Louis is uiteindelijk twee dagen thuis geweest, woensdag en donderdag. De eerste dag koorts en lusteloos/zielig en niet willen eten. De tweede dag heeft hij ontbeten en ’s avonds gegeten en dat leek de goede kant op te gaan, maar hij had nog lichte koorts. Vrijdag blaakte hij weer van gezondheid en is hij naar school gegaan.

Maar die vrijdagochtend stond Zelie dan weer op met vreselijke buikpijn en ook hoofd- en keelpijn. Die buikpijn, daar had ze de dag voordien eigenlijk ook al over geklaagd. We moesten bij de NKO-arts langs voor controle van haar buisjes (alles tip top in orde) en daarna was ze nog geen sikkepit beter. Dan maar thuis gebleven. Zaterdag bij de huisarts langs en bleek dat ze een keelontsteking heeft. Zondag was het nog hetzelfde: klagen over hoofd-, buik- en keelpijn en vandaag was het nog niet beter. Het verslechtert niet, maar verbetering zie ik er voorlopig ook nog niet in.

Vandaag dus voor de verandering nog maar eens met Zelie naar mijn werk om werk af te halen en thuis te kunnen werken. Nog een geluk dat ze daar zo soepel zijn op dat vlak, maar hopelijk is ze vlug weer beter.

Toen ik gisteren Louis afhaalde van school klaagde hij over hoofd- en buikpijn. Tegen dat we thuis waren was hij al goed warm en heb ik hem gezegd maar boven in de zetel te gaan liggen, waar hij een kort dutje heeft gedaan.

Hij is samen met zijn broer gaan slapen om 19u. Normaal is dat zeker een half uur later en hij was er niet echt mee akkoord, maar, legde ik hem uit, het is geen straf om vroeg in uw bed te kruipen als ge u niet goed voelt. Uiteindelijk is hij zonder verder protest gaan slapen. Ik denk dat hij wel voelde dat het toch het beste was.

Deze ochtend ging ik de kinderen wakker maken. Eerst bij de meisjes en Jan moet iets gehoord hebben want hij stond plots aan de deur. Dan maar naar Louis gaan kijken en hij was ook al wakker en stond naast zijn bed in het donker. Ik moest er maar aankomen en ik wist al dat hij koorts had, dus heb ik hem gezegd terug in bed te kruipen en nog wat te slapen nadat hij siroop had gekregen: hij mocht vandaag thuisblijven bij papa.

Twee zieken thuis vandaag. Gelukkig is Michel zijn been toch al (marginaal) beter en uiteindelijk zal Louis wel doen wat hij het liefst doet: TV kijken. Zoveel problemen zal Michel er dus niet mee hebben en anders ben ik maar een telefoontje (en een kleine 50 km) verwijderd.

Toch geen leuke manier om het nieuwe jaar in te luiden. Ik hoop dat het een resultaat is van oververmoeidheid na de drukke vakantie en het opnieuw aanpassen aan het vroege opstaan om naar school te gaan. We zien wel vanavond.

Mijn wederhelf is nogal koppig als het op dokters aankomt in die zin dat hij weigert ze te laten komen, laat staan dat hij er naartoe zou gaan.

Gisterennamiddag is hij veel te vroeg van zijn werk teruggekeerd, volledig kapot van de koorts en de pijn en nog mocht ik de dokter niet bellen. Ik wist van niet beter of hij had nog/opnieuw last van zijn keel van nieuwjaardag.

Toen ik gisteren ging slapen ruikte de kamer naar ‘ziek’. Ik kan het niet beter zeggen, zo’n geur die ook in de ziekenhuizen hangt en die niet komt van ontsmettingsmiddel. De geur van zieke mensen. Deze ochtend was die geur er nog steeds en dus vroeg ik aan Michel waar hij nu last van had. ‘Mijn been’ was het antwoord ‘een ontsteking’.

Protest ging niet meer geholpen hebben. Ik heb hem gezegd dat ik dus onmiddellijk de dokter zou bellen zodat die zou langskomen en dat heb ik dan ook gedaan. Raar genoeg kwam er deze keer geen protest, dus hij moet zelf toch al gemerkt hebben dat het misschien toch niet iets was om gewoon uit te zieken.

Deze middag, na het telefoontje naar de dokter, ben ik erop uitgetrokken met de kinderen (kwestie om hier toch een beetje rust in huis te brengen) en toen ik vanavond terugkwam was het verdikt gevallen: een bacteriële infectie.

Ik moet toegeven dat ik serieus ongerust ben. Niet alleen voor Michel want als de antibiotica geen effect krijgen dan moet hij naar het ziekenhuis, maar ook voor mij en de kinderen. Zo’n dingen zijn toch serieus besmettelijk en eigenlijk ben ik daar zeer bang voor.

Sebiets de lakens allemaal wassen en verse, aparte lakens voor Michel op bed leggen zodat we zeker niet onder dezelfde lakens slapen. Een apart donsdeken en zorgen dat we alles goed ontsmetten dat ermee in aanraking komt. Voor de rest weet ik het eigenlijk ook niet goed, dus duimen dat er morgen al verbetering inzit.

‘t Was een zware nacht vorige nacht en voor één keer lag het niet aan één van de kinderen. Neen: buikgriep was de oorzaak en daar laat ik het verder bij want alles meer daarover zou te grafisch worden.

Laat het gezegd zijn dat ik maximaal twee uur aan één stuk heb doorgeslapen en telkens ik wakker werd was het hollen om op tijd op het toilet te zitten. Gelukkig was het ‘erop zitten’ en niet ‘erover hangen’: small blessings Tegen dat ik deze morgen moest opstaan voelde ik mij dus allesbehalve uitgerust … en zo mottig als maar kon zijn: doodmoe, trillen op mijn benen, draaierig, moe (of heb ik dat al gezegd).

Michel heeft een tandje moeten bijsteken voor het ochtendritueel want het lukte echt niet en, daar waar normaal gezien Anna op vrijdag thuis is, heb ik gebeld naar de opvang of zij vandaag toch niet zou kunnen komen. Dat laatste niet alleen omdat ik mij slecht voelde, maar ook omwille van de namiddagplanning.

De opvang kon Anna er vandaag niet meer bijnemen en dus is ze bij mij gebleven. Eens thuis gekomen ben ik toch in bed gekropen: ik kon echt niet anders. Anna heeft nog een klein half uurtje over en weer gelopen tussen de slaapkamer en de living en is dan uiteindelijk bij mij in bed gekropen, heeft zich op mij genesteld (haar buik op mijn buik en met haar hoofdje zo schattig op mijn linkerschouder) en zo hebben we samen de daaropvolgende twee uur geslapen. Zalig.

Net na de middag wakker geworden, Anna eten gegeven (de gedachte aan eten voor mijzelf sprak mij niet echt aan) en daarna zijn we naar de school getrokken.

Vorig jaar was er op het einde van de laatste dag voor de Kerstvakantie een Kerstdrink geörganiseerd en dat was zo in de smaak gevallen bij school én ouders dat we direct besloten om een nieuwe traditie te starten. Dit jaar viel de organisatie ervan in mijn schoot, dus dat ziek worden van deze ochtend was niet echt op een goed moment gekomen.

Maar na ons dutje van de voormiddag voelde ik mij al een stuk beter en uiteindelijk is alles zeer goed verlopen. De voorbereiding verliep vlot, de nodige hulp was op tijd aanwezig en vooral: iedereen had er zin in.

Ondanks de ijzige koude werd er veel gebabbeld en gedronken, maar iets minder dan vorig jaar dit waarschijnlijk dank zij de ijzige koude. Het was wel zeer gezellig en iedereen heeft zich goed gehad. We zijn klaar voor de editie van volgend jaar! Mevrouw Polly merkte op dat zij wel een goede school voor hun zoon hadden uitgekozen, wel dat kan ik ook zeggen van de school van onze kinderen.

Wat begon als een mindere dag is wel goed geëindigd, al ben ik fysiek nog niet 100%, maar sebiets eens op tijd onder de wol en tegen morgen zal dat ook wel in orde zijn.

Hoe zit het hier ondertussen gezondheidswijs ten huize Vuijlsteke-Pattyn?

U weet nog wel, mijn verkoudheid? Wel, die is nu aan zijn vijfde week toe. Bijna vijf volle weken aan het hoesten en snotteren, and counting, want het is nog niet voorbij hé. Maar! Maar! Het is belange niet zo erg meer als toen. Oké, ik hoest wel nog, maar dubbel lig ik niet meer. In plaats dat het is alsof ik moet hoesten om de slijmen boven te laten komen, maar dat er niets gebeurd, komen ze nu wel degelijk naar boven bij het hoesten (vies zulle), maar het voelt beter aan. De hoestbuien zijn er ook niet meer. Het is nu gewoon af en toe eens hoesten al klinkt het nog altijd zwaar.

Met al dat hoesten kan ik wel nog steeds mijn griepprik niet laten zetten en aan dit tempo ziet het er niet naar uit dat het deze winter nog zal lukken. Enfin, het vaccin zit in de frigo en wie weet, wie weet, in de nabije toekomst. Hoop doet leven hé. Niet dat ik dat zo leuk vind om spuiten te krijgen, integendeel. Maar als ik die spuit kan zetten wil dat zeggen dat ik weer zo gezond als een vis ben, en daar is die hoop op gevestigd.

De kinderen dan. Anna was vorige week donderdag koorts beginnen maken. Vrijdag leek het beter, zaterdag weer slechter en zondag leek het gedaan. Tot ze maandag volledig hervallen was: hoge koorts en ongelooflijk hangerig en neuterig. Terug naar de dokter waar een dubbele oorontsteking werd vastgesteld en die is ondertussen volledig onder controle: er komt niets (meer) uit haar oortjes, niets geen koorts meer en ze is weer zo vrolijk als altijd. Ze is terug in de peutertuin en daar merken ze er ook niets meer aan. Haar antibiotica is nog niet uit, maar dat komt dus nog wel: tegen woensdag zal ze daar ook weer vanaf zijn.

Jan is niet ziek, maar hij loopt blijkbaar weer doodmoe. Toen ik hem vandaag ging halen was er niets goed en van het minste kreeg hij ongelooflijke huilbuien. Gelukkig kon ik de kinderen gewoon om 16u afhalen vandaag zodat we vroeg thuis waren en dus vroeg gegeten hadden en hij eindelijk eens op zijn uur (19u) effectief in bed zat. Hij zal er deugd van hebben.

Louis is, sinds zijn oorontsteking, nog steeds zo gezond als een visje. Gisteren naar de oogarts geweest op controle (met ouders die dioptriën hebben zoals wij is die jaarlijkse controle geen overbodige luxe) en zijn ogen zijn nog steeds perfect. Hij loopt niet moe of ambetant, hij is gewoon zijn (soms toch koppige maar oh zo) lieve zelve.

Zelie is thuis sinds gisteren en er direct de reden van dat ik vandaag de kinderen gewoon na afloop van de school kon afhalen. Ze klaagt over hoofd-, buik- en spierpijn en heeft een klein beetje koorts. Gisteren was het niet gelukt om bij een dokter te geraken want ’s ochtends naar Brugge om werk voor mij af te halen (zodat ik dus thuis kan werken), in de namiddag op de kinderen gelet zodat mijn schoonmoeder zonder zorgen naar mijn schoonvader kon, dan Zelie (ze wou absoluut gaan) en Louis naar de Franse les gebracht (laatste les van het semester en dus was er een beetje van een voorstellingske) en daarna recta linea doorgereden naar de oogarts in Oudenaarde.

Zelie haar controle bij de oogarts was eigenlijk geen gewone controle: ze klaagt er al enige tijd van dat ze minder goed ziet en dus werd het hoogtijd om dat te laten vaststellen. Zij heeft het dus zitten: -0,25 aan één oog, -1,25 aan het andere. Een brilletje. Gisterenavond opticienvriendin E.  dan maar opgebeld om direct een afspraak te maken en deze morgen zijn we er naartoe getroond om te passen en te kiezen. Het is een leuk dingske geworden, een beetje streng maar het staat haar wel. Michel zal ter gepaste tijden (als de bril er is bijvoorbeeld) wel de nodige foto’s maken zodat iedereen haar zal kunnen bewonderen

Ik kan wel zeggen dat ik het nu wel gehad heb voor deze winter, maar dat zal wel ijdele hoop zijn. Nog één weekje school/werk en dan twee weken vakantie, tijd om te recupereren is mijn gedachte, zodat we gezond en fris aan het nieuwe jaar kunnen beginnen.

Net telefoon gekregen van mijn zus die op haar beurt telefoon gekregen had van ons nicht A.

Het 18 maand oude zoontje van mijn andere nicht K. (de zus dus van de bellende nicht) werd gisteren opgenomen in het ziekenhuis nadat hij een soort stuipen had gehad en twee keer gereanimeerd had moeten worden.

Tot nu toe hebben ze nog geen oorzaak gevonden en ik maak mij doodongerust, om nog niet te spreken hoe K. en haar man K. zich moeten voelen: een ware nachtmerrie.

Bellen kan/wil ik nu niet doen: daar is niemand mee gebaat en het stoort alleen. Maar via deze weg: veel sterkte, wij denken aan jullie en duimen heel hard mee dat hij er vlug bovenop komt.