San's Weblog

Dan blijft een mens mooi binnen, zijn er geen zieken in huis en dan nog krijgt ge een (snot)valling.

Ik voelde het zo opkomen, gisterenavond. Van het ene moment op het andere begon mijn neus te lopen en voor ik het wist had ik een hele doos papieren zakdoeken opgesnoten. Uiteraard was het met een nachtje slapen niet opgelost.

Allez. ‘t Heeft lang geduurd dus dat ik vallingvrij was. En als ik het weerbericht mag geloven zal het weer voor een tijdje zijn.

Als ge een snotvalling hebt en ge moet om de halve minuut een zakdoek volsnuiten, dan vraag ik mij af: waar gaat dat snot ‘s nachts naartoe?

Want logischer wijze moet ge dan ‘s ochtends toch wakker worden in een plas van snot?

‘k Heb het weer zitten. Er is weer een kraantje open dat niet toe te draaien is. Ondertussen al anderhalve rol WC papier erdoor gejaagd en een doos Kleenex.

En morgen is het Kerstavond en dat brengen we bij mijn broer door. In Nederland. Op anderhalf uur rijden van hier.

Twee mogelijkheden dus: of het is aan het pieken nu en morgen is het beter, of morgen heb ik niet alleen een snotvalling maar ben ik gewoon volledig ziek.

Mij kennende vrees ik voor het laatste.

‘t Is voorbij zie, de ziekte.

Gisteren al zo goed als genezen, vandaag zeer zeker. Geen hoofdpijn, geen zwakte, niets meer te merken.

Het is toch veel leuker zo, het leven.

Koorts kan eigenlijk ook wel wijs zijn.

Zo lag ik gisteren in bed en besefte ik dat heel mijn hoofd gloeide. Meer zelfs. Het was alsof het warmte uitstraalde, zoals een kachel, zodat iedereen die in de buurt was gerust zijn handen kon warmen door in de buurt van mijn hoofd te zijn. Niet dat ook maar iemand was, maar het was de gedachte.

Een beetje later koelde mijn hoofd af en verplaatste de warmte zich naar mijn middenrif, armen en handen. Het deed mij denken aan die ‘genezers’ die hun handen boven mensen houden en dat die mensen dan een warmte voelen en zo ‘genezen’ geraken en ik vroeg mij af of ik dat nu ook zou kunnen doen (alsof hé).

Ik vroeg mij af of de warmte nog zou zakken, maar ik kan het niet bevestigen of ontkennen, want ik ben dan in slaap gevallen.

De koorts is minder vandaag, de hoofdpijn en zwakte niet. Gloeien zal ik dus straks wel niet doen in mijn bed. Nadeel van minder koorts: mijn kraantje, dat door de warmte gelijk wat opgedroogd was, staat weer volop te lekken en mijn sinuspillen zijn op (vandaar ook dat de koppijn niet verbeterd is). Morgen dus langs de apotheker passeren.

Maar al bij al gaat het dus de goede kant op.

Dat ge pijn hebt als ge ziek zijt, tot daar toe. Dat weet ge en dat aanvaardt ge gewoon. Wat ik vergeten was, was dat ge u zo zwak voelt.

Liggen in de zetel, geen probleem. Rechtstaan: even naar adem happen en wachten tot de kamer stopt met ronddraaien. Eens recht een paar dingen doen, valt mee. Na een paar minuten: barstende koppijn en beginnen beven van de inspanning.

Deze ochtend om 4u30 nog opgestaan omdat ik wakker werd van slecht zijn. Pilleke gepakt en terug naar bed en goed doorgeslapen. Een vier uur later nog iets gepakt en sindsdien niets meer. In de namiddag de indruk dat het iets beter ging tot vanavond: weer volledig geveld.

Wat gaat dat morgen geven?

De koorts is er nog steeds. Doemme toch. Niet gewoon vermoeidheid dus maar echt ziek.

In de activiteiten worden dus een beetje gesnoeid vandaag. Geen zwemmen en turnen vandaag, Anna is al naar ballet geweest en straks breng ik Zelie en Louis naar de scouts. Daarna kruip ik in mijn bed zodat ik een beetje deftig ben voor vanavond en mijn schoonmoeder gaat helpen deze namiddag om Jan naar zijn match te brengen.

Wanneer mag ik nog een pilleken pakken?

Koorts. Blèh. En ik heb geen tijd om ziek te zijn.

Morgen is er ballet en turnen en zwemmen en scouts en ’s avonds moeten we bij de scouts gaan eten, dus ik mag niet ziek zijn. En op het werk moet er een openbare aanbesteding beantwoord worden en daar zijn deadlines voor en die moeten gehaald worden, dus ik mag niet ziek zijn.

Ik heb echt geen tijd om ziek te zijn. Echt niet.

Bed dus. Nu. En dan hopen dat het morgen al beter is.

Eens dat het een beetje kouder en vochtiger wordt, is mijn neus gelijk een kraan die niet meer goed sluit. Mijn moeder zei vroeger dat ik met een snotvalling was geboren en ik kan mij niets anders herinneren dan dat ik al mijn hele leven hopen zakdoeken verbruik, vooral dus in de herfst en winter.

Het is een tijdje beter gegaan toen ze mijn poliepen hebben uitgehaald. Ik moet toen 15 of 16 jaar geweest zijn en ik herinner me één, misschien zelfs twee zakdoekloze winters … en toen is het gewoon herbegonnen. Het grapje was de die poliepen teruggegroeid waren maar wat de eigenlijke oorzaak ook was, ik heb het nooit opnieuw laten nakijken.

Toen ik zwanger was van Zelie kreeg ik last van mijn sinussen. Ontstekingen gecombineerd met een snotneus, ik moet er geen tekeningetje bij maken. Eens bevallen bleven de ontstekeningen weg … tot ik zwanger werd van Louis. Sindsdien heb ik elke winter wel problemen met mijn sinussen.

Maar ik ben blijkbaar hardleers, want die sinusitis vergeet ik dus elke winter weer. Niet dat ik er geen last van heb, gewoon dat ik de link tussen hoofdpijn (regio voorhoofd en ogen dus)+snotvalling niet leg met mijn sinussen. Waarschijnlijk omdat die snotvallingen beginnen voordat er ook maar sprake is van hoofdpijn en ik dus de hoofdpijn meestal met iets anders associeer.

Ondertussen loop ik al twee dagen rond met ongelooflijke hoofdpijn. De papieren zakdoekjes vullen vuilniszakken op zich en ik had de link weer niet gelegd. Tot deze ochtend, toen een vriendin een opmerking maakte over haar sinussen en mijnen euro viel.

Tijd dus om de juiste medicatie in te nemen voor ik echt ziek wordt.

Het is toch echt niet mogelijk: nog maar sinds donderdag waren er geen zieken in huis en vandaag weer twee ziek.

Deze ochtend is Michel opgestaan met pijn in zijn oor. Dat ik de dokter van wacht mocht bellen, zegt genoeg over hoeveel pijn hij had. Hij dus naar de wachtpost getrokken met het verwachtte vonnis: oorontsteking.

Deze namiddag dan nog eens een bezoekje aan mijn zus gebracht. Het was geleden van tijdens de zomer, van voor Anna haar dink, dus het werd hoog tijd. Wreed gezellig, zoals altijd. Goed bijgekletst en mijn papa kwam dan ook langs en dat was ook een tijdje geleden dat ik hem gezien had, dus ook leuk bijgebabbeld.

Maar toen werd het tijd om te eten en zat Anna nogal lusteloos aan tafel. Ze vroeg wel iets om te eten, maar eigenlijk wou ze het niet en toen ik aan haar hoofd voelde gloeide ze. Koorts genomen en lap, 38,3 °C.

Vorige week waren de meisjes nog de sterkste, maar het ziet er naar uit dat ik te vroeg gejuichd heb.