San's Weblog

‘Rust’, dat schreef de dokter voor. Gisterennamiddag goed kunnen rusten en ‘s avonds voelde ik mij toch al iets beter. Vandaag niets en ik voel het verschil.

Deze morgen was er de jaarlijkse Aperitief in het Park van onze fantastische wijk waar ik geholpen heb, in de namiddag waren het bezoek en pannenkoeken en planning Gentse Feesten en nu ben ik bekaf.

De hoest is terug in volle fors en de zwakheid ook. Niet zo goed dus. Morgennamiddag wordt het weer druk, dus ik vraag mij af hoe ik mij morgenavond zal voelen, maar ik heb tenminste de voormiddag vrij, dus ik ga maar van de gelegenheid gebruik maken om dan een beetje te rusten.

Ik dacht dat het een viruske was, dus ik ging het maar zijn beloop laten. Maar toen ik deze morgen met de kinderen naar school fietste voelde mijn ademhaling toch niet zo OK aan en de inspanningen die ik moest doen voelden dubbel zo zwaar aan.

Dan maar naar de dokter, kwestie dat het weekend voor de deur staat en het zal altijd lukken dat het volledig doorbreekt als er geen dokters werken (behalve die van wacht, dat weet ik wel, maar toch).

Meneer dokteur heeft dan maar de volgende diagnose vastgesteld: R74 of ‘acute infectie van de bovenste luchtwegen’, ook wel gekend als bronchitis. Het symptoom dat hij daarvoor heeft kunnen vaststellen is PND (post nasal drip) of in lekentermen: als ge in mijn keel kijkt ziet ge het slijm naar beneden komen. Proper dus.

Behandelingswijze: zoals ik al bezig was met medicijnen, maar ook: rust, waar ik nog niet echt mee bezig was.

Dus heb ik nu een vroege lunch genomen, mijn medicijntjes braaf gepakt en ben ik in mijn bed gekropen om te rusten tot ik de kinderen moet halen.

Mijn avondafspraak heb ik afgezegd. Ik had er nochtans ongelooflijk veel zin in, maar gelijk ik mij nu voel ging het toch niet veel zin hebben.

Nèh zie aan alle sceptici: ziet ge wel dat het geen comedie was. Het is niet omdat ik mij  niet ziek gedraag, dat ik niet ziek ben hé.

‘t Is niet beter gegaan na mijn dutje gisteren, een dutje dat allesbehalve aangenaam was wegens constant wakker worden omdat ik ijskoud had en mij te slecht voelde om een extra deken op te leggen. Dat heb ik ‘s nachts dan maar wel gedaan.

Vandaag nog hetzefde maar dafalgan kan toch kleine wonderen verrichten. Nog steeds geen koorts dus, maar wel hoesten en mij mottig voelen.

Deze middag was ik aan het lezen en deed ik even mijn ogen dicht. Of dat dacht ik toch, want toen ik ze weer opendeed was het anderhalf uur later.

Een viruske dat zichzelf wel zal opklaren, maar ondertussen is het toch wel mottig.

Gisteren al op Facebook gezet, maar vandaag bevestigd: ik voel mij mottig. Hoofdpijn, spierpijn, druk op mijn ogen.

Maar ik heb mij deze ochtend toch maar opgepakt, mét fiets, om mee te doen aan een schriftelijke test voor een vacature.

Hoe ik het er vanaf gebracht heb? Laten we het zo stellen: voor een proef waar ge geen ‘kennis’ voor nodig had en waar ze alleen ‘inzicht’ gingen vragen, moest ge toch heel veel kennen. Of m.a.w. ‘t was genen vetten, maar een mens leeft op hoop.

En dus heb ik nu eindelijk ontbeten (doe ik liever niet als ik zenuwachtig ben, anders moet ik constant naar het toilet) en ga ik eens zien of een beetje slaap mijn mottigheid kan verhelpen. ‘k Heb echt geen zin om écht ziek te worden.

Jan heeft dus een oorontsteking, maar behalve pijn aan zijn oor valt het dus mee: geen koorts, niet hangerig, niet lastig.

Hijzelf is niet lastig, maar wat wel lastig is, is dat hij niet met de fiets weg kan. De wind is momenteel te koud en als die in zijn oor komt, is het janken geblazen. En dan merkt ge pas hoe gewoon ge het al zijt om overal met de fiets naartoe te gaan.

Maar kijk. Voor alles is een oplossing: deze namiddag moesten we na school naar de kapper. Met de auto was uitgesloten want die kan ik nergens parkeren in de buurt van de kapper. Te voet ging ook niet, want dan gingen we te laat zijn. Fiets was dus de enige optie.

Oplossing: Jan een trui aangedaan met een kap, daarbovenop zijn helm en zorgen dat de riempjes rond zijn hoofd goed aansloten en hop, de fiets op. Voor de zekerheid voordien nog een maatje Nurofen gegeven en Jan heeft geen last gehad.

Het zat er al aan te komen, maar deze ochtend was het er dan toch nog: Jan begon plots heel hard te huilen van de pijn in zijn oor.

Er zat niets anders op dan hem thuis te houden om naar de dokter te kunnen gaan (diagnose: lichte ooronsteking), maar net vandaag was er veel te doen. Het moet altijd wel lukken nietwaar.

Dus werd de afspraak met vriendin E. kort gehouden, ging het bezoekje aan de braderij in de Brabantdam vliegensvlug (verplicht wegens een winkel met zeer goede kinderschoenen voor geen geld, enkel tijdens de braderij – € 60 voor 5 paar schoenen, kan tellen nietwaar), namen we de auto in plaats van de fiets om naar de cinema te gaan (tickets voor morgen kopen) en gingen we te voet naar de beenhouwer.

Straks is er nog ballet voor Anna, want het is haar toonmoment en dat kan ik moeilijk missen. Met de auto, want Jan kan moeilijk met de fiets.

Vanavond ga ik dan eten met mijn zus en nichtjes, maar tegen dan is Michel al thuis en kan ik de zorgen voor onzen zieken aan hem overlaten.

een filmmarathon houden. ‘t Is dat Jan niet echt ziek meer is of het zou niet lukken natuurlijk.

Zijn al geweest: Tarzan 2, Het geheim van Mega Mindy, Toy Story 1 en nu Toy Story 2 (waarbij ik mij realiseer dat ik de Toy Stories nog geen van beide gezien had).

Leuk. Ik vraag mij af waarmee we zullen eindigen.

Gisterenavond nog een zeer vieze ademhaling en koorts, maar tegen middernacht ademde jan opnieuw normaal en was de koorts volledig weg.

Deze morgen zag hij er nog pips uit en dus bleef hij maar thuis. De koorts was weg, hij zag nog een beetje bleek, maar al bij al leek hij weer genezen.

Tot hij deze middag weer koorts begon te maken en klaagde van hoofdpijn. Een dosis Junifen en tegen dat we de andere kinderen gingen halen wa de koorts weg en had hij alleen nog een ‘klein beetje pijn’ aan zijn hoofd.

De koorts is niet meer teruggekomen en Jan voelt zich weer volledig genezen. Afwachten nu wat de nacht zal brengen en dan zien we morgen wel of hij naar school mag of beter niet.

Zo alleen ben ik dus niet altijd, zelfs thuis zonder werk. Morgen bijvoorbeeld zal Jan thuis zijn. Want Jan, die is ziek.

Waarschijnlijk te weinig aan gehad tijdens de match gisteren, of gewoon iets dat hij al onder de leden had, maar hij had toch koorts vandaag en nu hij slaapt ademt hij niet echt goed, dus zal het morgen een doktersbezoekje worden als het niet beter is.

Voor de rest, vandaag nog eens gaan zwemmen met de kinderen, min Jan dus. Testen hoe Anna’s handje reageert op chloorwater. Bij de laatste controle gevraagd of het mocht en het kon, mits niet te lang.

Het was leuk, maar gemerkt dus dat Anna haar lessen watergewenning volledig vergeten is dus. Ze was heel blij om in het zwembad te zijn, maar het was moeilijk om haar te overtuigen om mij los te laten. Af en toe deed ze het dan toch en trots dat ze dan was dat ze het gedurfd had.

Haar handje heeft er blijkbaar niets van overgehouden: het ziet er nog hetzelfde uit als ervoor, dus test geslaagd zou ik zo denken.

Anderhalf uur heb ik mijn been stijfgehouden, maar de laatste kreun was er plots teveel aan.

De kreun kwam van Zelie en sinds ze opgestaan was klaagde en kreunde ze van buikpijn. Naar toilet gaan, iets eten, beetje rusten, zelfs Junifen, niets hielp. Ik dacht, dat gaat wel voorbij zijn binnen een uurtje maar toen we eindelijk allemaal klaar waren om naar school te vertrekken kwam er nog een kreun en heb ik toegegeven: ze mocht thuisblijven.

De aanhouder wint soms en voor een keer was zij de aanhouder. Maar straks toch even bij de dokter langs want ik heb horen waaien dat er vies buikvirus de ronde doet.