San's Weblog

Je voelt het zo opkomen, vaag. Er zijn symptomen, maar je negeert ze. Het zal toch niet erger worden. Toch net nu niet. De timing is volledig verkeerd. Nog een dagje extra, daar hoop je op.

Maar naarmate de dag vorderde werd ik er meer en meer met mijn neus op gedrukt. De druk in het hoofd nam toe, de pijn in de ledematen ook, het neuskraantje stond open en was met geen gereedschap meer dicht te krijgen.

Tijdens het koken vandaag kon ik het nog enigzins negeren: een mens is dan bezig en dat leidt de aandacht af, maar nu kan ik het niet meer ontkennen: ik ben ziek.

Het zal de kortste kersavond worden ooit want ik denk niet dat ik het al te lang zal kunnen trekken vanavond.

Ha! Het kind was helemaal niet ziek, alleen oververmoeid.

Deze voormiddag was Anna bij mamie. Op woensdag gaan wij daar meestal na school naartoe en is haar huis onze uitvalsbasis voor de vele activiteiten. Toen we daar deze middag toekwamen lag Anna te slapen. Al anderhalf uur.

Mamie was een beetje ongerust: ze is echt niet goed, lamlendig, veel hoesten, … Misschien toch eens naar de dokter gaan?

Maar een kwartuurtje later was ze wakker, zette zich aan tafel om te eten en was het alsof er niets gebeurd was: Anna at goed en was haar gewone tetterende zelf (met haar en Zelie in de buurt, nooit een moment rust). De hele namiddag heeft ze vrolijk gespeeld en toen ze ging slapen was er niets meer te zien van een eventuele zieke.

Allez hup! Ze is er duidelijk door. Nu maar hopen dat het bij mij niet doorbreekt, want overmorgen is het kerstavond en dan moeten we naar Oudenaarde (jaja, uiteraard voel ik mij ook al twee dagen mottig, maar we blijven vechten om gezond te blijven, en dafalgan is zo’n goede hulp daarbij).

6u35. Een wenende Anna aan bed. Ze had net overgegeven. ‘Lap’ dacht ik, ‘geen school voor haar dus’.

Initieel leek het nochtans positief, want Anna was kiplekker opgestaan, had dorst gehad en was naar beneden gaan drinken. Een tas melk had ze genomen. Waarvan de inhoud onmiddellijk weer boven gekomen was.

Ik heb haar onmiddellijk getroost, dat dat allemaal niet zo erg was. Zeker niet nu bleek dat ze overgegeven had in de keuken, op een stenen vloer, en niet in of naast haar bed: veel minder opkuis.

Haar pyjama onmiddellijk uitgedaan en haar gewassen en haar dan in de badkamer laten zitten terwijl ik de boel beneden opkuiste en haar kleren zou halen. Ondertussen waren haar broers al in de badkamer, zodat ze niet alleen moest blijven.

Tegen 8u dan maar getelefoneerd naar mijn werk: of ik een halve dag kon nemen wegens ziek kind? Gelukkig maken ze er daar geen problemen van.

Inmiddels is mamie ook alweer opgetrommeld voor morgen, want na vandaag ga ik toch geen risico’s nemen en haar sowieso nog dat halve dagje thuishouden.

De bedoeling gisteren was dat we ons gezessen in de stad zouden trekken om te kijken voor cadeautjes: Michel met de meisjes, ik met de jongens.

Maar het buurjongentje kwam langs en Jan ging liever bij hem spelen. Louis mocht niet mee wegens gestraft en dus wou hij dan ook niet de stad in met mij. Anna zag een beetje witjes en zei dat ze zich niet al te goed voelde en zo draaide het erop uit dat Michel en Zelie er alleen vanonder trokken en er een vader-dochter uitstap van maakten.

Anna is kort na haar verkondiging van ‘ik voel mij niet goed’ naar boven gegaan, heeft zich in de zetel gelegd om zielig te doen maar heeft daar de kans niet toe gehad: ze is prompt in slaap gevallen. Niets zielig doen dus, maar effectief niet goed zijn.

En dus namen we maar onze voorzorgen, want toen ze gisterenavond ging slapen konden we zowaar koorts vaststellen. Niet overdreven en eigenlijk relatief verwaarloosbaar, maar toch koorts. Ik liet Michel met zijn mama mailen om te zien of zij Anna eventueel vandaag kon opvangen, en we hadden geluk, het kon.

Deze ochtend was Anna niet beter. Nog steeds maar een klein beetje koorts, maar dat is niet zo leuk om dan naar school te moeten en dus bracht ik haar naar mamie. Ze vond het zelf niet erg, want ze weet dat ze daar toch wel verwend wordt.

Toen ik haar vanavond ging afhalen, zag ze er al helemaal beter uit: geen hangerig gedoe meer, vrolijk aan het huppelen en babbelen. Ik heb dus hoop voor morgen.

Deze namiddag nog een sms van de dienst oppas zieke kinderen in de zin van ‘beste mevrouw, morgen om 12.30u komt X bij u oppassen. Mvg’. Nog geen kwartier later (echt waar): ‘beste mevrouw, X zal morgen niet kunnen komen omdat zij zelf ziek is gevallen. Tot onze spijt kunnen wij u niet helpen. Mvg’.

Michel moet naar Brussel, ik moet naar de les (groepswerk waarop we gequoteerd worden, dus kan er moeilijk onderuit) dus zal Jan wel naar school moeten.

Vandaag had hij enkel nog een heel klein beetje koorts deze morgen, voor de rest van de dag is hij koortsvrij geweest en heel vrolijk en vanavond is hij gaan slapen zonder koorts. Eigenlijk wil ik de kinderen pas terug naar school sturen nadat ze een hele dag koortsvrij zijn geweest, maar nood breekt wet zeker?

Vingers gekruist houden dat hij morgen op school niet hervalt.

Jan is dus nog steeds ziek en we kunnen het deze week gelukkig opvangen: Michel thuis in de voormiddag, ik (wegens halftijds werken) in de namiddag. En ik hoor het jullie al denken: maar bel dan toch naar de ziekenkas voor een oppas zieke kinderen. Wel, laat dat nu net zijn wat ik gedaan heb.

Gisteren vanop het werk was dat het eerste wat ik gedaan heb, want inmiddels had ik een doktersbriefje. Een vriendelijke dame aan de lijn, verzoek genoteerd (woensdag- en donderdagvoormiddag en vrijdagnamiddag) en ze zou mij terugbellen. Een paar minuutjes later een telefoon: geen mensen meer vrij voor woensdag en donderdag, enkel voor vrijdag. Blijkbaar zijn er veel zieke kindjes en die zijn dus vroeger ziek geworden dan Jan en dus hebben zij een oppas en Jan niet.

Maar kijk, ondertussen heb ik wel ontdekt dat het systeem zeer vlot werkt en dat je zeer rap bediend kan worden, ook al is die bediening ‘geen bediening’.

Vandaag om 11.00u telefoon van school: Louis was misselijk en wat ik er van dacht? Euh… lastig. Ik ‘moet’ werken tot 12.00u en dus vroeg ik of hij nog een uurtje op zijn tanden kon bijten. Kwestie dat ik dan kon uitklokken en ondertussen naar een oplossing zoeken want Michel was vandaag in Nederland. Louis was dapper en zag dat wel zitten. En wie weet, na een half uurtje zou het misschien wel voorbij zijn…

Om 12.10u stond ik aan school, zoekend op de speelplaats en een Louis zonder enige fut kwam aangesloft. Niet beter dus en dus nam ik hem maar mee. Want ondertussen had ik Michel’s moeder kunnen bereiken en zij was zo lief om voor Louis te zorgen zodat ik verder kon werken. Even over-en-weer tot daar, Louis gedeponeerd en terug aan het werk, en hopen dat hij niet zou moeten overgeven daar: dat is toch allemaal maar een vieze bedoening, zowel voor mijn schoonmoeder als voor Louis.

Iets langer gewerkt, de andere drie kinderen even in de opvang gelaten en toen ik ze eindelijk ging halen kwam er een tweede kinde met lood in zijn schoenen aangesloft: Jan met bloedrode kaken. Overduidelijk met koorts. En we moesten nog met de fiets naar huis. Ocharme het ventje heeft bijna de hele weg naar huis geweend van miserie.

Nurofen doet gelukkig wonderen, maar vandaag niet echt rap genoeg, want 2 uur na zijn eerste portie had hij nog steeds koorts. De dokter dan maar gebeld.

Ondertussen had mamie Louis ook thuisgebracht en met hem ging het gelukkig al heel wat beter. De misselijkheid was zo goed als volledig weg en hij had weer kleur in zijn gezicht.

Vanavond kwam de dokter dus nog langs. Louis had geen klachten meer, dus keek de dokter niet naar hem, alleen naar Jan. Diagnose: begin van een keelontsteking. Medicijn: een paar dagen thuis blijven en rusten.

Nog een geluk dat Michel nu ook in Gent werkt, zo kunnen we aflossen in het thuis-bij-Jan-blijven en moet ik geen congé pakken: ik werk de rest van de week toch enkel maar in de voormiddag.

Deze morgen stond Michel op. Wankelend op zijn benen begon hij zich aan te kleden, dus vroeg ik hem wat hij van plan was?

Hij moest een workshop geven in Brussel en ging dat dus doen. Een hele dag lang. Van ’s morgens vroeg tot vanavond laat.

Ik heb hem gezegd dat hij geschift was en dat hij terug in zijn bed moest kruipen: hij was absoluut niet in staat om een hele dag op pad te gaan. En raar maar waar, veel protest kwam er niet: hij is braaf terug in zijn bed gekropen (na eerst een mailke te sturen naar de mensen die hem verwachtten).

Gisteren en vandaag gelopen en gereden om de laatste papieren in orde te krijgen voor vrijdag, mijn eerste werkdag.

Het nieuwe werk vraagt om een aantal dingen mee te brengen en voor een daarvan moest ik naar Oudenaarde, waar ik dan van de gelegenheid gebruik maakte om nog eens met mijn papa te gaan eten.

De administratie in Oudenaarde ging heel vlot en dus had ik veel tijd met mijnen papa. Eerst een babbelken op zijn appartement, daarna gaan eten in zijn gewone stek en terug naar het appartement voor de koffie.

Een wreed gezellige middag dus die plots onderbroken werd door een telefoontje van de school: of ik Louis kan komen halen, want die had ongelooflijk veel buikkrampen. Nu, het was maar een half uurtje vooraleer ik sowieso zou vertrokken zijn, maar het was wel een mindere afsluiting van een leuke middag.

De krampen waren er eigenlijk al vorige nacht, maar toen Louis deze morgen opstond leek alles terug in orde. Niet dus, want vanavond had hij er weer van. Een buikvirus dus. We zullen hem morgen maar thuishouden.

‘Rust’, dat schreef de dokter voor. Gisterennamiddag goed kunnen rusten en ‘s avonds voelde ik mij toch al iets beter. Vandaag niets en ik voel het verschil.

Deze morgen was er de jaarlijkse Aperitief in het Park van onze fantastische wijk waar ik geholpen heb, in de namiddag waren het bezoek en pannenkoeken en planning Gentse Feesten en nu ben ik bekaf.

De hoest is terug in volle fors en de zwakheid ook. Niet zo goed dus. Morgennamiddag wordt het weer druk, dus ik vraag mij af hoe ik mij morgenavond zal voelen, maar ik heb tenminste de voormiddag vrij, dus ik ga maar van de gelegenheid gebruik maken om dan een beetje te rusten.