Maand: februari 2006

Slapen? Wakker?

Ik slaap de laatste tijd nogal raar.

Het is eigenlijk dat ik niet echt weet of ik nu slaap of wakker ben.

Ik heb de indruk dat ik gedurende periodes tijdens de nacht wakker wordt en dan over allerlei dingen begin na te denken, maar dat dat evengoed kan zijn dat ik niet wakker ben en dus droom dat ik wakker wordt en over dingen nadenk. Want als ik dan effectief wakker wordt (bv. omdat één van de kinderen mij wakker maakt of omdat de wekker gaat) weet ik begod niet meer waarover ik aan het nadenken was.

Anderzijds ben ik wel constant moe, hoe vroeg of laat ik ook naar bed ga, wat een indicatie kan zijn dat ik dus effectief zou kunnen wakker worden tijdens de nacht en dus geen goede nachtrust heb.

Doet mij een beetje denken aan de discussie of we nu wakker zijn of slapen en hoe we nu zeker kunnen zijn dat we niet slapen en dromen dat we wakker zijn en een leven hebben en zo.

Ik zal het maar op “de hormonen” steken zeker. Altijd een goede oplossing.

Valentijn

Zoals gewoonlijk geen valentijn gehad van Michel … en hij ook niet van mij hoor.

Once in a blue moon, toen onze liefde nog pril en nieuw was :), heb ik geprobeerd om er een traditie van te maken om elkaar iets kleins te geven op Valentijn.

Michel heeft mij dan een (door hem persoonlijk) gedroogde roos gegeven (heel mooi, daar niet van) … waarvan achteraf evenwel bleek dat hij die eigenlijk gedroogd had voor een vorige vlam. De gelegenheid om die aan haar te geven was nooit gekomen, dus had hij die dan maar aan mij gegeven.

Zijn uitleg: de bloem was voor een speciaal iemand gedroogd. Bleek achteraf dat die vorige vlam uiteindelijk niet zo speciaal was en dat hij ze dus bewaard had en nu aan mij gaf: wél een speciaal iemand.

Mijn interpretatie: “ik was Valentijn volledig uit het oog verloren maar had dit nog liggen”.

Mannen en vrouwen hé.

Meteen ook het einde van een ultra korte “traditie”. En het begin van een nieuwe (meer originele) traditie: er zijn eigenlijk geen speciale belangrijke data die we “moeten” vieren 🙂

Een groot gemak, daar niet van.

Genieten

Ons huis is een beetje lastig ingericht als het op rusten aankomt:

de keuken en speelruimtes van/voor de kinderen zijn beneden terwijl de living boven is. Dus als ik eventjes wil in de zetel zitten of liggen kan dat niet want dan zijn de kinderen alleen beneden. In principe geen probleem met Zelie en Louis: die zijn “oud” genoeg om “alleen” beneden te spelen, maar gezien ze het niet leuk vinden dat er “niemand” (t.t.z. een volwassene) bij hen is, komen ze dan ook boven zitten.

Gisteren waren we bij Michel zijn ouders op bezoek en hun huis is “normaal” ingericht: leefruimtes beneden, slaapruimtes boven.

En wat ik daar dus wél kan doen: in de zetel gaan liggen en rusten. De kinderen zien mij en spelen op hun gemak en ik doe dan mijn ogen dicht en kan een beetje “soezen” zoals ik het zelf noem: half wakker, half slapen, alles horen maar toch niet echt, maar àls er iets zou zijn ben ik direct alert. Niet dat de grootouders niet zouden reageren (integendeel), maar ge kent kinderen … en moeders 🙂

Genieten!

Trends ’06 – II

Twee dagen Trends achter de rug en ’t was de moeite.

Ook al had ik mij initiëel vergist (vrijdagavond geen opening van de kunstwerkjes van de kinderen maar van de “echte” kunstenaars) het was toch interessant vrijdagavond een hebben we een heel pak mooie en goede werken gezien.

Niet dat ik er nu zoveel van ken (integendeel) maar voor mij draait kunst vooral om wat ik persoonlijk al dan niet goed vindt. Ik vermoed dat dat voor vele mensen zo is.

Ondertussen zijn we zaterdag dan gaan kijken naar de kunstwerkjes van de kinderen van de basisschool en het mag gezegd worden: er zitten er daar toch wel een aantal pareltjes bij.

Dus voor de mensen die nog willen gaan kijken: doen!

De aanduiding kon een beetje beter/duidelijker dus even een beetje richtingaanwijzing:

voor de kinderen hun werkjes: in de Savaanstraat, de garage rechttegenover de inrijpoort van het humaniora, volledig boven. Als je beneden staat kan je al enkele werkjes zien hangen;

voor de kunstenaars: de inrijpoort van het humaniora binnen en langs de overkant van de koer zie je een rode loper: die gewoon volgen.

Geniet … en als je nog geld hebt: koop maar 🙂

zondagochtend

Qua opvoeding gaan we soms toch in uitersten: terwijl Michel de intellectuele toer op gaat, kijk ik met de kinderen “hoogstaande” TV: Bumba, de tweenies, Musti, … In het kort: Ketnet.
’t Is ons zondagochtend ritueel: de eerste die wakker is (Zelie of Louis dan) mag TV beginnen kijken tot Jan wakker is. Terwijl zij kijken slaap ik verder met de babyfoon naast mij tot Jan wakker wordt.

Vandaag een beetje pech: Zelie was al wakker om 7u08. Ze brengt de babyfoon en installeert zich voor de TV terwijl ik mij goed leg om nog een beetje te slapen … en daar is Jan al. Louis is dan nog een tweetal minuten later ook wakker geworden. Geen extra slaap dus voor mij.
Maar niet getreurd voor de kinderen: we zitten nu samen TV te kijken, inclusief Jan dus, en alhoewel ik niet slaap: de kinderen zijn rustig en ik kan ook nog een beetje “bekomen”.

’t Zal sebiet anders zijn als ik zeg dat het genoeg geweest is en dat we gaan ontbijten.

Trends ’06

Tweejaarlijks is er op de school van onze kinderen een kunstproject: Trends.

Twee jaar geleden was dit met Raveel, (toen werd er (o.a.) een muurschildering gemaakt in de ingang van de lagere school. Zeer leuk en kleurrijk en dus tot op heden nog altijd te bewonderen), daarvoor met Jan Fabre. Grote namen dus.

Dit jaar is het project met Luc Tuymans. De kinderen hebben op een soort canvas geschilderd en hadden als thema “pesten”. Alle werkjes zijn nu af en worden tentoongesteld en gisteren was het dan opening van de tentoonstelling voor de school.

Blijkbaar was alles nogal zeer officieel lijkend gedaan: met een schaar op een kussentje en het doorknippen van het lint door Tuymans. Van een juffrouw gehoord dat alle kinderen dolenthousiast waren hun werkjes zo tentoongesteld te zien en alles was in orde.

Toen ik dus ’s avonds Zelie ging halen was ze heel blij en enthousiast, vertelde honderduit van de opening, maar er was toch een domper: ze was niet echt 100% tevreden over haar eigen kunstwerk en zelfs een beetje verdrietig. Blijkbaar was er een probleempje geweest bij het maken van haar schilderij (iets met te veel water aan de borstel) waardoor de mond op haar tekening te groot zou zijn. Het zou de schuld van een ander kindje zijn…

Toen ik haar vroeg of niemand haar had kunnen helpen om het te herstellen, of meester Tuymans haar niet had kunnen helpen, zei ze dat hij het schilderij pas had bekeken toen het droog was en het dus toen te laat was. Of hij iets gezegd had van haar werkje? Blijkbaar dat het “goed, maar een beetje slordig” was.

Ze vindt het dus zeer jammer dat de mensen haar werkje niet zullen zien zoals zijzelf bedoeld heeft, maar anderzijds is ze toch reuzetrots … wat ook moet 🙂

Vanavond is het officiële opening om 20u30. Eens zien of we op de valreep nog een babysit kunnen strikken en dan gaan wij als trotse ouders zeker kijken. Indien geen babysit beschikbaar blijkt zal één van ons vanavond gaan en zullen we dan samen met de rest van de familie én Zelie als gids op een andere dag gaan.

En zelfs àls we een babysit vinden gaan we sowieso nog eens samen met Zelie gaan kijken.

Humor

Net op het nieuws: het veiligheidssysteem van de Metro in Brussel werkt niet goed. Wanneer de deuren sluiten en kledij blijft vaststeken tussen de deuren dan merkt het systeem dit niet.

Een oude vrouw haar jas was blijven vastzitten, ze werd meegesleurd en is dood.

Reactie van de Metro: “mensen, weest voorzichtig hé”

Boekjes

Ik heb twee boekjes gekocht voor Zelie.

Niet dat Louis of Jan er niet in mogen kijken, maar het is eigenlijk om te lezen, dus hebben ze nog niet veel nut voor de twee jongsten.

Het ene boekje is een vertalend woordenboek Nederlands-Frans “Mijn groot Frans woordenboek/Mon grand dictionnaire Néerlandais”. Het andere is “Het kooekboek van Vos en Haas”.

Jaja, ge leest het goed. Een vertalend woordenboek. Zelie en Louis gaan op woensdag naar de Franse les om hen aan te zetten meer Frans te spreken met mamie en grandpère. Nu hebben we gemerkt dat Zelie haar werkboekje van de les probeert te lezen en dus toen ik vandaag dit woordenboek zag dacht ik: ideaal.

Uiteraard is het geen woordenboek zoals wij gebruiken: het is er één voor kinderen met veel tekeningen en zo. We hebben vanavond al een beetje zitten kijken en proberen lezen en het ging verbazend goed. Volgende keer dat we naar mamie en grandpère gaan zullen we het boek meenemen want ik denk dat het daar meer nut zal hebben.

Het kookboek (of koekboek) is qua recepten nu niet om naar huis over te schrijven, maar Zelie leest de verhaaljes van Vos en Haas graag en tussen de recepten zitten leuke inleidingen. Plus de recepten zijn ook op kindermaat, dus valt dat ook uit te proberen.

Ik ga mijn werk hebben als ik op zwangerschapsverlof ben.

Voordelen en nadelen

Jan begint door te hebben dat hij als eerste moet gaan slapen en dat broer en zus dus nog even mogen opblijven. Louis moet als tweede gaan slapen en Zelie mag als oudste het langst opblijven. We hebben dat aan Louis uitgelegd waarom dat zo is en hij begrijpt dat (niet dat hij er altijd mee akkoord is) maar dit aan Jan uitleggen gaat nog niet echt.

Dus als hij ’s avonds in zijn bedje moet is het de laatste dagen groot drama: roepen, tieren, in alle bochten wringen zodat ik toch maar zijn slaapzak niet aan krijg. Enfin, gezellig is anders.

Gisteren was ik bij mijn schoonmoeder (mamie) de kindjes gaan halen en ik vertelde haar dat. Zelie zat bij ons aan tafel mee te luisteren. Mamie zei dat het maar normaal was dat de oudste kindjes het langst mogen opblijven en ik ging daar volledig mee akkoord … en Zelie begon te glunderen dat het geen naam had.

Het voordeel van de oudste te zijn, zei ik tegen Zelie. “Jammer genoeg heeft het ook nadelen hé” vroeg ik haar. Ze reageerde daar niet direct op.

Een paar minuten later evenwel deed Zelie iets en mamie gaf daar een opmerking over in de zin van “het mocht niet en als oudste moest ze het voorbeeld geven” … en toen reageerde ik tegen Zelie: dát is dan een nadeel van de oudste te zijn.

Ze moest daar gelukkig alleen eens mee lachen.