Maand: juni 2006

Stijve nek

Anna heeft een beetje last van een stijve nek. Ze beweegt haar hoofdje niet altijd goed naar één kant en ze ligt er soms verkrampt bij.

Het heeft ook gevolgen voor te eten: ze zuigt niet op een goede manier en laat te veel los zodat ze lucht binnenkrijgt. Het resultaat hiervan is dus serieuze krampen.

Gezien ik voor mijn rug (of beter: mijn bekken deze keer) toch weer bij mijn zus op de bank lig, ligt Anna er nu ook … en deugd dat ze er van heeft: na zo’n behandeling ligt ze volledig ontspannen en blij in haar relax te wachten tot haar tante mama behandeld heeft.

Er is al wat beterschap te zien: ze zuigt al minder lucht en heeft dus ook minder last van krampen.

Het gaat de goede kant op dus.

10 km van Gent

Na Brugge, Brussel en God weet hoeveel andere steden ondertussen al, was het vandaag de beurt aan Gent om de ING stadsloop te organiseren.

Lien, D. en mijn lunchpartner en vriendin sinds 30 jaar E. liepen mee, dus reden genoeg om te gaan supporteren.

Zelie deed ook aan de Kid’s Run mee, maar dat heb ik jammer genoeg moeten missen wegens Jan. Het ventje is nog steeds ziek en dus was het meer aangeraden om hem toch zijn middagdutje te laten doen.

Jan was vroeg wakker en dus zijn wij (ikke, Jan en Anna) op tijd toegekomen om de start … toch nog net te missen 🙂 Maar de aankomst zeker niet.

Tijdens het wachten op de eerste lopers bleven we met de kinderen in het speciaal afgebakende Kid’s Village met springkastelen, schminken, ballonblazen, ballen gooien naar blikjes, trampoline, en nog zo veel meer dat ik niet gezien heb. Groot plezier dus bij de kinderen en uiteraard wouden Zelie en Louis geschminkt worden.

Hier zijn ze: Zelie als regenboogleeuw

Zelie als regenboogleeuw

Louis als vlinderleeuw
Louis geschminkt als een tijgervlinder

(en niet tijgervlinder zoals Michel dacht :))

Wegens een misverstandje over waar we naar de toekomende lopers zouden kijken werden ik, Louis, Zelie en Jan gescheiden van Michel en Anna en de rest van het toch zeer leuke gezelschap (i. en Lief en Bruno) zodat ik mijn handen vol had met mijn drie oudste niet uit het oog te verliezen. Uiteindelijk heb ik Lien en E. zien toekomen maar D. heb ik jammer genoeg gemist (sorry D.).

Al bij al een leuke namiddag, ook mede dank zij het zeer mooie weer. Volgend jaar opnieuw en hopelijk met even goed weer.

De grote zap voorwaarts

Mijn resultaat:

Uit de test blijkt dat je vooral op zoek bent naar Actie & Plezier (je bent iemand die graag plezier maakt samen met anderen. Je uitleven is je way of life: je kan gewoon niet zonder), maar ook naar Dromen & Ontspanning (dat je een dromer bent, heb je al vaak te horen gekregen. Tv kijken is voor jou dan ook de ideale manier om te ontsnappen).

Daar zal wel iets van waar zijn zeker? En goed dat dat in het geheel niet overeenkomt of overlapt met mijn wederhelft 🙂

Plan

Ik wil groentetaarten of quiches maken in grote getale. Enig probleem: ik heb dat nog nooit van mijn leven gedaan … tot vanmiddag.

Voor het eerst dus een taartje gemaakt met groenten en al zeg ik het zelf: het was niet slecht. Maar aan de andere kant: het was zeker niet zeer goed. Eetbaar, het heeft gesmaakt, maar het kon beter, veel beter.

Kijk, zo zag het eerst exemplaar eruit

Quiche met spinazie

’t Was er eentje met spinazie en geitenkaas en ham

Quiche met spinazie

De tweede was zelfs nog minder gelukt. Nog altijd eetbaar en we hebben dus geen honger geleden, maar zeker voor verbetering vatbaar. Die tweede was er eentje met witloof, emmental en hesp.

Beiden waren niet luchtig en helemaal niet om te zeggen: geef er ons nog zo’n paar. Dus niet om te maken voor een grote bende.
De recepten heb ik van in Ons Kookboek, dus very basic.

Als iemand mij tips kan geven voor zeer lekkere en luchtige taarten, één adres. Ofwel op dit blog, ofwel op sandra.pattyn@gmail.com.

Please, ik smeek jullie: tips, tips, tips (en recepten?). Wie weet kunnen jullie ze dan ooit in persoon proeven 🙂

Shiver

Zaterdagnamiddag gaan wandelen met de kinderen. Louis had nieuw ondergoed nodig en het weer was prachtig dus zijn we erop uit getrokken.

Eerst dus ondergoed gehaald en dan doorgewandeld tot bij Damass voor een ijsje.

Met de hoorntjes in de hand zijn we dan op ons gemak teruggekomen en zoals verwacht zat vooral Jan onder het ijs: mond, handen, kleertjes … een heel mooi zicht.

Dus voor het slapengaan was een bad niet overbodig.

Jan was zoals altijd zeer blij om in bad te mogen maar toen hij er een paar minuutjes inzat begon hij te klagen dat hij koud had, maar hij wou er nog niet uit. Ik wastte zijn haar en toen zat hij effectief te rillen dat het geen naam had. Het water was nochtans alles behalve koud.

Toen Louis uit bad ging wou hij er absoluut ook uit. Hij zat te beven gelijk een blad. Ik heb hem er dus maar rap uitgenomen en direct goed ingeduffeld. Eens droog heb ik hem aangekleed maar eerst zijn zijn temperatuur genomen en mijn vrees is uitgekomen: 39,4 °C.

Hopelijk is het oververmoeidheid en is het morgen voorbij, anders zal het geen leuk lang weekend worden 🙁

Update:

zondagmorgen en Jan lijkt weer volledig OK. Temperatuur: 37,2 °C 🙂

zondagmiddag: bergafwaarts met 39,1 °C

zondagavond: een jojo-effect: nu nog 37,4 °C

Zwemmen

Met dat ik nu met Zelie ga zwemmen wou Louis ook. Ik heb hem dan maar gezegd dat Zelie en ik gaan zwemmen, écht zwemmen en dus niet spelen, en dat hij dat nog niet kon en dus niet meekon.

Ik beloofde hem wel dat ik zou informeren bij de badmeesters om hem eventueel te leren zwemmen en Louis was daar zeer blij om.

Na het zwemmen gisteren heb ik dus de badmeesters aangesproken en die hebben me een telefoonnummer gegeven van hun collega die les geeft en ik mocht nog gisterenavond bellen.

Dat heb ik dan ook gedaan.

Gezien het het einde van het jaar is kon Louis nog les krijgen, maar dan ging het zeer intensief moeten gebeuren: elke zaterdag én zondag én nog een dag in de week, telkens een half uur, en dit gedurende de komende vier weken.

De eerste afspraak was voor deze middag en ik heb dan maar Michel de opdracht gegeven om toezicht te houden: daar een half uur staan wachten met drie kleine kinderen, juist op het middaguur, vond ik niet aangeraden.

Louis heeft deze voormiddag zeker wel vijf keer gevraagd wanneer hij nu ging gaan zwemmen: doodenthousiast, dus toen het eindelijk tijd was kon hij niet rap genoeg omkleed geraken.

Ik ben nog een vijftal minuten blijven kijken om dan met de drie andere kinderen naar huis te gaan. Louis leek nog steeds volkomen in zijn element.

20 minuten later kwam Michel al aangereden met Louis achterop: de zwemles was blijkbaar geen succes geweest. Gezien Louis nog een beetje bang is in het water heeft de leraar ons aangeraden te wachten tot hij helemaal op zijn gemak is in het water.

Louis moet dus nog aan watergewenning doen.

Ik heb Zelie dan maar gevraagd of ze het erg zou vinden als Louis op vrijdag zou meegaan of dat ze liever had dat het gewoon wij tweeën zou zijn. Ze twijfelde geen seconde: Louis moest mee. Toch een heel klein beetje teleurgesteld (want ik dacht dat zij het leuk zou vinden iets onder de meisjes te doen) vroeg ik waarom en toen antwoordde ze dat ze dan niet alleen in het klein badje zou zitten.

Zelie, altijd de praktische 🙂

Dus vanaf volgende week zal Louis waarschijnlijk ook mee gaan zwemmen. Tenminste, als hij wil en dan ga ik proberen of ik hem kan helpen over zijn angst. Als blijkt dat hij het zelf toch niet leuk vindt kan hij nog altijd beslissen om bij papa te blijven en Sokaban te spelen.

Morrissey

Ik ben fan. Al van bij The Smiths.

Wreed goede muziek, zowel de groep als solo.

Hij is vanavond op Jools Holland (BBC) en ik ben mij een bult verschoten: hij is oud geworden!!

OK, het is normaal, maar ik heb hem eigenlijk niet meer gezien sinds ergens begin de jaren ’90. Vraag me niet hoe dat komt: nooit meer op TV gezien en alleen de platen gekocht, dus ik heb nog altijd dat beeld van die jonge gast in mijn hoofd. Weird. Vooral omdat zijn muziek nog steeds hetzelfde is.

Gordel

Ik ben nogal fanatiek als het op het dragen van de gordel aankomt in de auto. Bij mij mag niemand meerijden als hij/zij z’n gordel niet wil aandoen en dit geldt dubbel en dik voor kinderen.

De reden: de beginscène uit Dead Calm, waarbij ze heel grafisch het effect tonen van een kind dat door de voorruit vliegt in een auto-ongeluk. Het zou trouwens verplicht moeten zijn dat alle (toekomstige) ouders die scène zien, er zou geen enkel kind meer loszitten in de auto en misschien geen enkele volwassene ook.

Bij Louis en Zelie zit dat er zo ingebakken dat ze, voor ze zichzelf konden vastmaken, zeiden dat ik niet mocht vertrekken als ik vergeten was hen vast te maken. Nu kunnen ze dat zelf en als ik al eens te rap vertrek wordt ik altijd terechtgewezen.

Momenteel ben ik dus bezig Jan gordelbewust te maken: geen gordel is niet meerijden.

Vorig weekend waren wij op bezoek bij Michel’s ouders en toen we naar huis gingen weigerde Jan zijn gordel te laten aandoen: roepen, tieren, huilen. Hij boog zijn lichaam in alle bochten zodat ik hem niet met kracht kon vastmaken. Dus zette ik hem maar uit de auto (bij grandpère die stond toe te kijken). Ik zei hem duidelijk dat als hij zijn riempjes niet wou aandoen, hij maar daar moest blijven. Jan zei koppig dat hij niet wou vastgemaakt worden en dus reden wij weg.

Toen hij besefte dat ik het meende (maar niet echt hoor) begon hij te wenen en liep achter de auto. Uiteraard bleef ik onmiddellijk staan en ging hem halen (we waren nog maar een meter of 5 verder hoor). Hij beloofde toen om braaf te zijn en we hadden geen problemen meer om hem vast te maken.

Bij Zelie heb ik dat maar één keer moeten doen. Of beter, ik heb haar één keer uit de auto gezet omdat ze haar gordel zelf had losgemaakt. Ik ben toen niet weggereden (zelfs niet alsof), maar ze was zo verschoten dat ik haar uit de auto zette dat ze het nooit meer gedaan heeft.

Louis heeft nooit problemen gemaakt, voor zover ik mij herinner (ik kan me vergissen natuurlijk).

Jan daarentegen is koppig. Gisteren was het weer hetzelfde liedje: hij weigerde zich te laten vastmaken. Opnieuw uit de auto gezet en (alsof) weggereden. Zolang hij mij zag bleef hij koppig kijken zonder een kik te geven. Eens de auto uit zijn zicht verdween begon hij natuurlijk te krijsen. Ik was al gestopt en ben hem dus onmiddellijk gaan halen en hij was weer zo mak als een lammetje.

Hopelijk heeft hij het nu door dat het mij menens is, maar hem kennende vrees ik ervoor. Nu, bij mijn kinderen is mijn motto ‘de aanhouder wint’ en waarbij ik de aanhouder ben, niet de kinderen 🙂

Spraak

Jan spreekt relatief (zeer) goed voor zijn leeftijd. Hij spreekt ook bijna constant en als hij niet babbelt is hij aan het zingen. Hij is zelfs wreed inventief: als hij ongeveer alle liedjes gezongen heeft zal hij een nieuw liedje maken met stukjes uit verschillende liedjes. Prachtig gewoon.
Op dat vlak zijn Zelie en hij zo een beetje hetzelfde: twee babbelaars dat het geen naam heeft. Bij Zelie was dat ook als ze zo klein was: een bijna non-stop geb(r)abbel en gezang.

Louis daarentegen was (en is meestal nog) een stille. Zo stil zelfs dat ik eens naar de supermarkt gereden was met Louis, uitstapte en toen ik wou binnengaan realiseerde ik mij dat ik iets vergeten was. Ik moest zo’n tweetal seconden denken om te weten wàt ik nu vergeten was toen het me daagde dat het Louis in de auto was. Iets dat dus onmogelijk was (en nog altijd is) bij Zelie en Jan.

Ondanks de spraakwaterval die Jan is én dat hij voor zijn leeftijd (nu 2j en 3m) goed spreekt, is het niet zo dat hij altijd verstaanbaar spreekt. Het meeste is verstaanbaar maar dus niet alles.

Gisteren kwam Jan boven en begon hij een heel verhaal af te steken, alternerend Michel en mij aankijkend om bevestiging te krijgen dat we wel aan het luisteren waren en dat we het al dan niet eens waren met zijn redenering. Hij keek heel geconcentreerd en serieus. Het onderwerp was blijkbaar heel zwaar … en noch Michel, noch ik begrepen er één woord van. We wisselden toen een blik van ‘weet gij waarover hij het heeft?’ en moesten ons dan inhouden om niet in schaterlachen uit te barsten. Kwestie van hem toch niet te fnuiken in zijn ontwikkeling.

Het ziet er toch naar uit dat tegen dat hij naar de kleuterschool gaat, hij volledig verstaanbaar zal praten.