Vandaag is Jan 3 jaar geworden.
Lang leve Jan! Hiep hiep hiep hoera!
Volgende week is het feest met de familie, maar vandaag krijgt hij ook al taart en kadootjes van ons hier ten huize mamie en grandpère. De tafel was mooi versierd deze ochtend en er hingen balonnen aan zijn stoel. Gelukkig dat hij was.
Deze namiddag is er dan nog taart en zijn er kaarsjes uit te blazen.
Nog een klein ventje dat langzamerhand groot wordt.
Anna heeft vandaag haar handjes ontdekt. Meer precies: ze heeft ontdekt dat je beide handjes tegen elkaar kan slaan.
Leutig!
Dus nu, als we ‘bravo’ klappen, doet ze met veel enthousiasme mee. En lachen dat ze erbij doet!
Gisteren werd het bestaan van twee jaar Gentblogt gevierd.
Er was een leuk feestje in ’t Café en ‘de mannen van Gentblogt’ hadden zich verbonden voor hapjes te zorgen. Niet dat ik één van die ‘mannen’ ben , maar mijn wederhelft wel, en dus had ik mij vrijwilliger gesteld om ook een hapje te maken (ik was gisteren thuis, wederhelft moest werken).
Gisteren heb ik me dan de hele dag bezig gehouden met tortilla’s te maken, na een hint van deze meneer hier naar aanleiding van dit, en dan ’s avonds, nadat de twee jongsten in bed zaten ben ik gaan feesten.
Het moet gezegd worden: de afwezigen hadden ongelijk. Leuk feestje, plezante locatie (vooral de open haard buiten vond ik zeer leuk, alhoewel ik er eigenlijk niet bij gezeten heb) en meer dan aangenaam gezelschap.
Gezien ik niet van de meest sociale beesten ben die rond lopen heb ik vooral met reeds bekenden gepraat, maar toch ook een aantal nieuwe mensen leren kennen, o.a. Tvdv, Joke en Tjoff. Wreed wijs.
Toen ’t Café zijn deuren sloot om 4u heb ik wijselijk (zij het met veel tegenzin) besloten om toch maar een einde te maken aan mijn avond: met een beetje pech stonden 3 uur later een viertal kinderen aan mijn bed. Sowieso kon ik nog maximaal 3,5 uur slapen want zaterdag is hier nogal hectisch.
De kinderen zijn braaf geweest: ze hebben mij het extra half uurtje gegund vooraleer ze wakker werden. En toen ik dit alhier las, was ik redelijk blij met mijn beslissing om naar huis te gaan: had ik het niet gedaan, dan had ik nu nog niet geslapen 🙂
Soms hé, kan ik zóó georganiseerd en secuur zijn dat ik mezelf bang maak.
Soms.
Jammer genoeg blijft het bij ‘soms’.
We zitten in de finale, nu nog winnen. Dus ….Â
Pakt uw boeken en strijd verder voor de Boekentoren: kom op 18 en 19 februari met uw boeken naar Gent en leest er op los.
Meer details hier.
DOEN! Zorgt dat de boekentoren de finale van de monumentenstrijd wint.
Deze ochtend rond 5u werd ik wakker omdat Jan weende. Bedje uit dus naar Jan en vragen wat er mis was.
‘Mijn deken’ klonk het heel zielig.
Ik begon dus zijn bed af te tasten (want om 5u ’s ochtends steek ik geen lichten aan om 1. de andere kinderen niet wakker te maken en 2. Jan zelf niet volledig wakker te maken) eerst links, dan rechts, dan op zijn voeteneinde. Geen deken.
The mind boggles. Waar kon dat deken in godsnaam naartoe zijn? Licht dus toch maar aangestoken en achter, naast en onder zijn bedje gekeken. Geen deken.
Nog meer verbazing.
Dan maar rondgekeken in de kamer en …. het deken lag in Louis zijn bed!
Hoe? Who knows. Jan slaapt bij mijn schoonouders in een reisbedje waar hij niet uit kan (of wil) en Louis en Zelie lagen vast te slapen.
Het deken dan maar gepakt en Jan weer ondergestopt en een nota voor mezelf gemaakt om het deze morgen maar aan Louis te vragen, of hij er iets van wist.
Deze morgen aan het ontbijt Louis er dus over gevraagd en hij wist van niets. Boos zei hij ‘Ik heb geslapen vannacht’ en dat was dat.
Er is dus maar één conclusie mogelijk: er waren spoken aan het werk. Voor ons is het gelukkig maar tijdelijk een probleem want binnen een paar weken kunnen we (hopelijk) weer naar huis 😉
Het is nu al twee avonden op rij dat ik na 1u in bed zat. Allez, ik moet dus zeggen ’twee nachten’.
Eergisteren was het omdat ik Michel ging halen van zijn vergadering. Hij belde al om 22u30 dat het afgelopen was, maar dat ik mij niet moest opjagen. Uiteindelijk ben ik er pas om 23u15 toegekomen en uiteraard zijn we nog blijven plakken.
Voor we het wisten was het 1u en toen zijn we maar rap naar huis vertrokken.
Gisteren had ik dan vergadering met de oudervereniging. Van deze keer was ze pas om 23u gedaan maar uiteraard moet er dan nog navergaderd worden.
Bla, bla, bla; klets, klets, klets en plots was het weer 1u.
Twee nachten op een rij amper 5 uur slapen is dus niet meer voor mijnen leeftijd. Waar ik dat vroeger zonder enig probleem kon merk ik het nu meer dan goed.
Hopelijk lukt het mij om vanavond ‘wijs’ te zijn en op tijd in mijnen nest te kruipen want het is nodig.
Het virus lijkt gestopt te zijn bij mij. Zelie is weliswaar ziek, maar met een bronchitis en dus geen buikgriep.
Oef. Niet dat ze ziek is uiteraard, maar gezien ze geen buikgriep heeft zit het er dus dik in dat de rest van de familie hievan gespaard zal blijven.
De bronchitis vind ik alleszins minder leuk. Zowel Louis als Jan zijn er zeer gevoelig aan en Anna heeft er dit jaar ook al een gehad. In plaats van hopen dat de buikgriep zich niet verder zet is het nu dus hopen dat ons drie andere gezond blijven.
Anna is eigenlijk al goed aan het hoesten, dus ik houd mijn hart al vast.
Nu, nog een dagje school en dan begint de krokusvakantie maar met een beetje pech zal het een ziekenvakantie worden.
Bij de ene familie vallen ze als vliegen voor het ene virus. Bij ons is het een ander: het heel leuke ‘buikgriepvirus’.
Vrijdag is Louis thuisgebleven na een accidentje donderdag op school. Niet dat hij door dat accidentje moest thuisblijven, maar het accidentje was een teken van het uitbreken van het virus. Donderdagavond was hij zo moe en mottig dat hij, weliswaar onder vriendelijke dwang, vroeger in zijn bed is gekropen en prompt in slaap is gevallen. Aangezien hij vrijdagochtend nog steeds buikpijn had hebben we hem dus maar thuis gelaten bij mamie.
Over het weekend is het enigzins verbeterd bij hem: nog wel diarree, maar de buikpijn was over en hij voelde zich goed, zodat hij gisteren weer naar school is gegaan.
Maar gisteren is het bij mij beginnen kriebelen. Nu, kriebelen zou nog leuk zijn. De krampen die ik voel zijn allesbehalve kriebelig. Maar behalve de buikkrampen (en de gevolgen erna) voel ik me eigenlijk niet al te slecht, alleen een beetje slapjes in de benen.
Maar na Louis en ik, was Zelie deze ochtend ook helemaal van de kaart: ook buikpijn. Ze is naar het toilet gegaan en opnieuw in haar bed gekropen, waarna ze prompt opnieuw in slaap is gevallen. En opdat Zelie nog eens zou inslapen, moet ze zich eigenlijk al zeer slecht voelen want in principe zou ze liever doodvallen dan toegeven dat haar bed misschien de beste oplossing zou zijn.
Three down, three to go? Of beter: ‘six to go’ gezien we nu bij mijn schoonouders wonen. Ik hoop van harte van niet.
Toen ik eergisteren de kinderen van school ging halen was het aan het sneeuwen. Uiteraard dacht ik dat de kinderen dat wreed wijs zouden vinden.
Ik kom dus aan het school, zie Jan en zeg enthousiast ‘het sneeuw’, waarop hij naar mij kijkt met een blik van *zucht, die dwaze, we gaan het haar nog eens moeten uitleggen dat we niet achterlijk zijn, want ze weet van niet beter* en zegt berustend ‘ik weet het’.
Dat hij het al wist, wist ik uiteraard ook: hij is tenslotte niet blind, maar ik had toch een beetje enthousiasme verwacht. Mis dus.
Niet getreurd dacht ik: ik heb er nog twee die het wel leuk zullen vinden. Maar wat denkt ge wat de reactie was toen ik het tegen Zelie en Louis zei: identiek dezelfde blik met hetzelfde antwoord.
Mijn beurt dus om te zuchten.
Het is toen niet blijven liggen en uiteindelijk hebben we er maar weinig van gemerkt: tegen dat we thuis kwamen was het al meer aan het regenen dan aan het sneeuwen.
Deze morgen waren de reacties gelukkig wel hoe ze moeten zijn: zeer enthousiaste en blije gezichten toen ze zagen dat het sneeuwde. En hoe langer we op baan waren, hoe blijer ze werden: de sneeuw bleef blijkbaar ook liggen.
Tegen deze middag was in Brugge zo goed als alles al gesmolten en hier in Gent begon de dooi blijkbaar niet veel later, maar van het kleine beetje sneeuwpret dat ze konden hebben, hebben ze blijkbaar toch genoten. Zelie alleszins want zij heeft met de vriendjes een sneeuwman gemaakt.