Tja, wat wilt ge, ons madam is nogal eigenzinnig dus als ge wilt dat ze iets doet, zal ze het niet doen hé.
Ze was aan het swingen en toen vroeg ik aan Michel om het te filmen, maar tegen dat hij zijn apparaatje klaar had was het haar beu.
Maar hier toch een kleine ’teaser’ en beeldt u in uw hoofd in wanneer ze dat enthousiaster doet.
[youtube 8C2BjPTS1mo]
Nee, gelukkig is het niet zover gekomen. Eerder tweede keer, goede keer.
Vandaag dus opnieuw naar Nederland en deze keer waren we juist: het was effectief het feestje voor de vijfde verjaardag van mijn neefje Louis en gans de familie was daar.
Enfin, gans. Toch zo goed als. Alleen mijn nichtje K. was er niet maar blijkbaar zijn ze net terug van vakantie en zijn bij de kleinen daar de windpokken uitgebroken. Redenen genoeg dus om thuis te blijven en een beetje te proberen uit te rusten.
Voor de rest: the ususal suspects waren er en het was reuze gezellig (ja: Nederland hé 🙂 ). Er was zeer lekkere taart, cakes, fruitsla, het weer was prachtig zodat iedereen buiten zat in de zalige zon.
De kinderen, zo’n zestien toch, liepen binnen en buiten en speelden fantastisch met elkaar. Er zijn amper probleempjes geweest. Tja, waarschijnlijk dat het mooie weer daar ook voor iets tussen zit.
Voor ’s avonds had mijn broer een heerlijke pastaschotel voorzien (canneloni met ricotta en spinazie) en iedereen is veel te laat vertrokken omdat we niet weg wouden.
Uiteindelijk hebben we de knoop toch doorgehakt want morgen is een schooldag. We waren pas om negen uur thuis en de kinderen zijn onmiddellijk naar bed gegaan en hebben geen piep meer gegeven.
Nu naar het einde van Prison break kijken en dan ook onmiddellijk in bed. Ik kan het ook gebruiken.
Ja, wij hebben twee dagen op een rij van humor gedaan hé.
Eerst was er de Comedy Marathon in Kortrijk voor de Roemeense rioolkinderen (om één of andere reden zit ik nu met Rioolse roemeenskinderen in mijn hoofd. Enfin, we dwalen af…).
Ik moet zeggen dat ik ongelooflijk gelachen heb en hier en daar zelfs zeer aangenaam verrast ben geweest dienen avond.
Anekdote: Michel moest met negen andere mensen op het podium om een quiz te doen waarbij je het antwoord moest geven op de vorige vraag. De quiz werd gepresenteerd door Gunter Lamoot … wiens website Michel gemaakt heeft.
Toen Gunter de mensen vroeg om zichzelf voor te stellen en hij bij Michel kwam verschoot hij zich een relatief ongeluk, waarna hij deed alsof er niets gebeurd was en hij Michel niet kende. Niemand had het gemerkt, maar ik lag plat (en neen: Michel heeft niet gewonnen).
De avond erop was het Dutch Night in de Bal Infernal en de afwezigen hadden meer dan ongelijk. De ‘hollanders’ waren zeer goed en zeer grappig en de MC van dienst deed het zeer goed.
Ik heb zelfs iemand tranen zien lachen (wat mij me plots doet afvragen of haar gezicht de enige plaats was nat geworden was 🙂 ).
We hebben dus heel wat comedy gezien en we kunnen er weer tegen voor een tijdje. Alhoewel, zo een paar avonden wil ik nog wel doen hoor.
Anna is een danserke. Zoooo grappig, ongelooflijk. En zo ‘cute’.
Ze zit in de auto en we zetten een cd-ken op en daar gaat ze: armpjes zwaaien, hoofdje heen en weer, beentjes op en neer.
Meestal niet samen hoor: nu eens het ene, dan weer het andere én meestal met haar duimpje in haar mond.
Neen, ge zoudt het moeten zien. Echt.
Gisterenavond viel opeens mijn frank: we moesten vandaag naar het verjaardagsfeestje van mijn neefje. Een feestje bij mijn broer in Nederland.
Gelukkig geen probleem: ik wist het al een tijdje op voorhand, had het er vorige week nog eens met mijn zus over gehad, maar ik was het even uit het oog verloren dat het weekend er al was. Vandaar die frank die viel.
Deze ochtend nog een cadeautje gaan kopen, op tijd gegeten (ah ja, want het is toch anderhalfuur rijden) en toch nog een beetje te laat vertrokken.
Iets voor vier kwamen we er aan en … er klopte iets niet.
Naast de auto’s van mijn broer en schoonzus stond er stond maar één andere auto. Hmm. Ik begon al iets te vermoeden, namelijk dat ik misschien toch beter nog eens mijn kalender had bekeken en of het niet de verkeerde dag was?
Toch maar aangebeld en ja hoor: we waren een dag te vroeg. Het feestje is morgen.
K.t! F..k!
We hebben iets gedronken, de kinderen hebben eventjes met elkaar gespeeld en we zijn dan maar terug naar huis gereden.
Morgen opnieuw en nu voor de juiste keer 🙂
Louis klaagt al enkele weken, zo heel af en toe, over tandpijn: nu een dag wel, dan weer een paar dagen of zelfs meer dan een week niet.
Maandag bel ik eindelijk naar de tandarts voor een afspraak. Niet dat hij tijdens het weekend geklaagd had, maar voor een keer had ik het niet vergeten.
De eerstkomende datum die vrij was, was 15 juni. Met dat Louis toch klaagde vroeg ik of het echt niet vroeger kon. Na een beetje gezoek langs de andere kant van de lijn konden ze hem er nog tussen nemen op 11 juni.
Nu, als het niet vroeger kon, dan kon het niet hé. Uiteindelijk was hij al een tijdje aan het klagen, twee extra weken zouden er wel bij kunnen.
Tot we woensdagnacht thuiskwamen van ons avondje uit.
Toen ik bij de kinderen ging kijken, bleek Louis wakker te zijn en toen zei hij met zo’n halfwakker stemmetje ‘Mama, ik heb tandpijn’. Ik suste hem een beetje en dacht dat hij wel opnieuw in slaap zou vallen.
Toen ik in bed wou kruipen nadat ik de babysit naar huis had gebracht bleek Louis op mijn plaats te liggen. In plaats van opnieuw in slaap te vallen was hij eigenlijk nog meer wakker geworden van de pijn en dus had Michel hem bij hem genomen in ons bed.
‘k Heb hem iets gegeven tegen de pijn en hij was zo triestig en zielig dat ik hem maar in ons bed heb laten liggen. Niet op mijn plaats uiteraard maar tussen ons in.
’s Ochtends was de pijn weer volledig voorbij. Hij wou naar school en eens de tandarts ‘open’ was zou ik bellen om alsnog te proberen hem donderdag ertussen te krijgen.
De hele dag geen antwoord bij de tandarts en om twee uur kreeg ik dan telefoon of ik Louis van school kon afhalen want hij was al de hele tijd aan het wenen van de tandpijn.
Zo gevraagd, zo gedaan dus. Terwijl ik naar huis reed met de trein bleef ik maar proberen om de tandarts te bereiken, maar het lukte niet.
Thuis gekomen hem opnieuw een pijnstiller gegeven en deze ochtend ging het weer beter en wou hij naar school. Voor de zekerheid toch de pijnstiller meegegeven in zijn boekentas en ik zou opnieuw proberen de tandarts te bereiken voor een afspraak vandaag. Indien ik hem niet zou kunnen bereiken had ik nog twee andere tandartsen op de lijst staan.
Van deze keer werd er wel opgenomen en toen ik zei wat de evolutie was kreeg ik direct een afspraak voor deze avond (we hebben namelijk een zeer lieve en vriendelijke tandarts en hij werkte gewoon niet gisteren en dus was hij onbereikbaar, vandaar).
Vanavond dus naar de tandarts. Tandjes onderzocht en ja hoor: een gaatje. Zoals gewoonlijk was Louis opnieuw de flinkheid zelve. Hij zei af en toe wel ‘auw’, uiteindelijk heeft hij tandpijn, maar voor de rest bleef hij braaf liggen zonder enig gedoe.
Het gaatje is gedicht, de tand weer piccobello in orde, maar de tandarts heeft een ander probleem gezien.
Gezien de afspraak van 15 juni voor mij en de andere kinderen, heeft hij gewoon Louis er nog eens bijgezet om dan goed te kunnen kijken wat er aan de hand kan zijn.
Maar tot dan zouden er geen problemen meer mogen zijn.
’t Was een tijdje geleden dat ik Anna nog controleerde op tandjes.
Na die eerste acht tandjes leek alles een beetje stilgevallen. Sindsdien is ze ook nog eens ziek geweest en ze vind het almaar minder leuk als ik in haar mondje probeer te voelen (onbegrijpelijk nietwaar), dus had ik het een beetje uit het oog verloren.
Tot we gisteren aan het spelen waren en ze zo hard schaterlachte dat ik zo goed als binnenin haar volledige mond kon zien. Toen ik probeerde te voelen met mijn vinger, stak ze hem er zelf in … en begon er spontaan op te bijten. Niet zo plezant, kan ik u verzekeren, want die kleine dingen zijn vlijmscherp.
Maar met een beetje gewriemel kon ik haar tandvlees links en rechts van haar snijtanden bevoelen en daar waren ze: tand negen, eerste kies rechtsboven en tand tien, eerste kies linksboven.
Hoe ik zo zeker ben dat het in die volgorde is? Wel, tand negen zat er al goed door en tand tien is nog maar een, weliswaar scherp, puntje … of ’t is natuurlijk dat rechts gewoon ongelooflijk sneller groeit dan links.
Nog twaalf te gaan.