De laatste dagen HOOR ik altijd reclame voor ‘Blended babies’. What the f**???
Als ik dan opkijk om te zien waarover het gaat en zie ik een fles Baily’s staan, dus is het waarschijnlijk ‘Blended Baily’s’ zijn. Maar misschien moeten ze toch iemand anders inhuren om de reclame aan te kondigen?
Of moet ik dringend naar mijn oren laten kijken.
Gisteren was een leuke dag. Totaal ongepland en meestal blijken dat de beste dagen te zijn.
’s Middags, net toen we aan tafel zouden gaan, kreeg ik telefoon van mijn zus. Of ik geen zin had om langs te komen in de namiddag? Euh … ja, maar ik moest om 17u terug in Gent zijn om Zelie af te halen op sportkamp. Wel, kom dan zo snel mogelijk en dan kon Anna wel daar slapen.
Eerst dus ons eten opgegeten (het stond echt al op tafel en al) en onmiddellijk erna vertrokken. Toegekomen en Anna is, wonder boven wonder, zonder (veel) protest gaan slapen en Louis, Jan en ik hebben ons de rest van de namiddag wreed goed geamuseerd.
Anna is blijven slapen tot een kwartier voor we vertrokken. Louis en Jan hebben een ganse namiddag met hun neefjes geravot en mijn papa is ook langsgeweest. We hebben leuk gebabbeld en koffie gedronken en taart gegeten.
Toen ik ’s avonds thuiskwam bleek er een impromptu vergadering vastgelegd te zijn voor een werkgroep bij het Project waar ik dan maar naartoe gegaan ben en wat een zeer fijne avond gebleken is.
Er waren enkel vrouwen aanwezig, er was zeer lekkere versgebakken appeltaart, er was koffie en appelsiensap, er was zeer goed gezelschap, er was een beetje geklets maar eigenlijk werd er vooral goed vergaderd en knopen doorgehakt.
Impromptu dingen. Meestal wreed leuk.
In april, toen we eventjes niet thuis woonden, hebben we in onze living een houten vloer laten leggen.
De vloer die er lag was namelijk een vezelplaat met vast tapijt erop. Vies vast tapijt. Zo beige. En vuil. Vuil toen we hier introkken en vuiler geworden met alle verbouwingen die we sindsdien hebben gedaan.
Onze filosofie is altijd geweest dat alle verbouwingen die we moeten doen, dat we die direct goed gaan doen. 100% onze goesting. Liever een paar jaar meer wachten en sparen dan voor tweede keus te gaan. En in de living wouden we een houten vloer.
En dit jaar was het moment aangebroken om de vloer te leggen. Jippie!
Toen in het begin van het jaar bleek dat we onze balkkoppen in de living moesten herstellen, en we daarvoor ons huis even moesten verlaten, hebben we in zeven haasten iemand gezocht die, terwijl we afwezig waren, de vloer kon leggen.
Gelukkig hebben we die gevonden: een stel goede vakmensen die nog een paar (kleine) gaatjes in hun schema vrijmaakten om dat te doen. De vloer is gelegd geweest en zeer goed ook. We zijn er zeer content van en hebben ondertussen al gemerkt dat hij tegen een serieus stootje kan. Groot geluk met vier kleine kinderen in huis.
De afwerking, dat pastte toen niet meer in hun schema en alhoewel wij hen verzekerden dat we dat wel verstonden -Â wij kwamen al bovenop hun normale werklast -Â voelden zij zich daar niet al te goed bij.
Maar sinds vandaag is dat ook achter de rug: de afwerking, de plinten plaatsen eigenlijk, is eindelijk achter de rug. De volledige vloer is nu afgewerkt en in orde. Zelfs de ingewerkte stopcontacten zijn aangesloten en werken.
Tijd voor volgend project: de keuken. Dezelfde mensen zijn vorige week langsgekomen om eens deftig te bespreken wat wij verwachten van een keuken, wat wij er absoluut inwillen en absoluut niet inwillen, hoe wij een keuken gebruiken en alles anders wat interessant is om een keuken te kunnen ontwerpen naar de persoon (of in dit geval toch: het koppel) toe. Binnen een tweetal weken krijgen we al de eerste ontwerpen te zien, de grote lijnen, waarvan wij dan één zullen moeten kiezen om dan in detail uit te werken.
Spannend.
Versta mij niet verkeerd: ik zie mijn kinderen doodgraag. Oh wee degene die er ooit een vinger naar zal uitsteken. Hij is hem garantie kwijt en dat zal niet alles zijn.
Maar uitspraken als ‘He’s our world. Everything we do, we do for him’ van ouders over hun kind, daar wordt ik toch fysiek misselijk van (Vitaya, ‘Huisje niet tevree’).
Get a life. Uw eigen leven bijvoorbeeld?
Toen ik dat de eerste keer zag ben ik relatief onbedaarlijk beginnen lachen. Het zag er nogal stom uit en diene muziek… *zucht*.
Maar Zelie is thuisgekomen van school en sprak van jumpen en dat ze dat ook wou kunnen. En de vriendjes in de straat die kunnen dat ook en zij wou dat dus ook leren.
En dan was het dit weekend Bordure Fieste en vandaag zou er een initiatie jumpen worden gegeven. Aan Zelie verteld en ik heb dat direct moeten vastleggen in onze agenda, kwestie dat ze het eindelijk eens zou kunnen leren.
Deze namiddag was dus hét moment. Op tijd thuis vertrokken en op tijd aangekomen. Ze waren met drie om te tonen en aan te leren: twee jongens en één meisje, en de dansvloer stond toch relatief vol met geïnteresseerden en het waren niet alleen kinderen.
Ik heb ook een beetje meegedaan vanop de zijlijn en ik moet nu zeggen: ik vind dat nog altijd een relatief belachelijke bedoening, maar dan wel een die een serieuse dosis coördinatie en uithoudingsvermogen vergt.
Louis deed ook mee en hij heeft afgehaakt aan de eerste pauze. Het ging veel te rap voor hem en zijn zesjarige coördinatie is nog niet aangepast voor jumpen. Zelie ging het wel beter af en zij kon op de maat mee-jumpen, maar uiteindelijk bleek het ook nog een beetje te moeilijk voor haar en heeft zij ook afgehaakt voor de laatste vijf minuten.
Nu, de basispassen hebben we onder de knie. Nu alleen nog oefenen en het tempo opdrijven en voor je het weet doe ik aan duo-jumpen met mijn dochter … NOT 🙂
Langs mijnen kant van de familie zijn er eigenlijk alleen al jongens geboren: mijn broer en zus hebben alletwee twee zonen en mijn twee nichten hebben er respectievelijk drie (An) en één (Katrien). Wij zijn de uitzondering daarop met twee meisjes en twee jongens.
Toen ze langs de kant van Michel eraan begonnen was het ook niet veelbelovend. Het eerste kindje van zijn neef Alec (langs vaders zijde)Â was ook een jongen en ondertussen heeft die ook al een broertje erbij. Maar zijn andere neef Steven (langs moeders zijde) bracht daar als eerst verandering in: een meisje.
Diens broer heeft woensdag dan weer zijn eerste kindje gekregen én het is ook deze keer een meisje: Leonie. Een dotje. Zo’n schoontje!
Het is eigenlijk wreed hoe rap je vergeet hoe klein ze wel zijn als ze geboren worden. Eerst ben ik gisterenmiddag alleen op blitzbezoek geweest om gewoon een paar spullen af te zetten. Ze was toen wakker en ik heb haar eventjes mogen vastnemen. Zo ongelooflijk licht dat dat is.
Toen we dan allemaal op bezoek gingen gisterennamiddag lag ze mooi te slapen en toen heeft Michel een paar foto’s genomen. Ge moet toegeven: ’t is een mooie aanwinst voor de familie.
Zijn momenteel nog zwanger: mijn nicht Katrien en de vrouw van Steven. Twee kansen op meisjes dus. Wij houden onze vingers gekruist.
Maar de toekomst biedt ook nog mogelijkheden: ik heb nog twee nichtjes en één neef die nog aan kindjes moeten beginnen (ze zijn pas midden de twintig) en Michel heeft ook nog een neef, de broer van Alec. De kans zit er dus nog in dat er een evenwicht komt tussen de jongens en meisjes 🙂
’t Zijn Bordure Fieste, een buurtfeest bij en van onze vriend en gisteren was er dan BBQ. Gezien Steven één van de organisatoren is (zo’n Mens Met Te Veel Tijd om Handen 😉 ) hadden bij ons ingeschreven
Twee volwassenen en drie kinderen, zo had ik gereserveerd. Geen vier kinderen want ’s avonds eet Jan toch nooit echt veel en dus wist ik op voohand dat er genoeg zou zijn voor de vier. Uiteindelijk bleef er nog genoeg over om zeker nog een kindje mee te voeden, want die BBQ, dat was dik in orde.
Het vlees was lekker en overvloedig en de slaatjes erbij zeer fris en toen we nog in goed gezelschap bleken te zijn was de avond volledig geslaagd.
De kinderen konden na het eten op het springkasteel of op het glijbaantje en alhoewel er af en toe wat strubbelingen waren met de grotere kinderen die ook (een beetje wilder) op het springkasteel sprongen hebben ze zich toch goed geamuseerd.
Deze namiddag gaan we terug. Er is een initiatie jumpen en Zelie en Louis zouden dat zeer graag leren, dus wat doe je dan, nietwaar?
Is dat nu niet godgeklaagd. Kan ik nu blijkbaar al zelf niet meer bepalen wat ik hier schrijf.
Pff.
Gisteren lag mijn site plat en dus is het postje over Anna haar nieuwe tandjes de mist ingegaan.
Maar niet getreurd, want het was maar kort en dus kan ik het zonder probleem opnieuw schrijven. Maar zo’n openbaring zal het wel niet worden als jullie de titel al gelezen hebben.
Toen ik eergisteren Anna’s tandjes poetste kon ik nog eens in haar mondje voelen en toen bleek dat tand 11 er door zit en tand 12 misschien ook.
Tand 11, dat is duidelijk. Het is een derde kies, rechtsonder. Tand 12 is haar kies linksonder en ik meen al een puntje te voelen.
Nog acht te gaan.
Toen we het huis kochten was onze badkamer er al, in dezelfde staat als ze nu is. Geen high tech of zo en volledig afgeleefd, maar alles functioneerde nog. Allez, funcitoneren. Het is nogal een groot woord.
De kraan van de wasbak stond los en lekte uit de zijkanten zodat het ook lekte onder in de kast. De kraan van het bad was zo oud dat ze ongeveer volledig verkalkt was en met de jaren verbeterde het er niet op. De doucheslang was volledig versleten en binnen de kortste keren was de kop eraf.
De kraan in de keuken was vervangen geweest toen ze hier de eerste keer waren voor de verbouwingen, in 2000 dus. Maar de kwaliteit was niet je dat en binnen de kortste keren begon die ook langs alle kanten te lekken.
Al jaren wil ik die kranen vervangen of laten repareren, maar telkens ik er een loodgieter over aansprak zei die dat hij wel ‘nog eens’ zou langskomen om er dan nooit meer iets van te horen.
Toen ik een paar weken geleden hierover iets bleek dat ik naast iemand zat die blijkbaar nogal zeer handig is met zijn handen. Ik heb dan maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om te vragen of hij het niet zag zitten om eens langs te komen?
Vandaag was eindelijk de dag: ik ging eten voorzien, hij zou langskomen om alles in te schatten en we zouden dan samen naar de Brico gaan om alles te gaan kopen. Zo gezegd zo gedaan.
Eten klaargezet, naar Brico en bijna anderhalf uur later naar buiten gekomen met alles wat we nodig hadden voor de grote opkuis/herstelling én een beetje extra: deze keer ook de nodige dingen gekocht om te kunnen douchen in ons bad.
Teruggekomen is hij er onmiddellijk aan begonnen terwijl ik het eten warmde, even gestopt om te eten en onmiddellijk voort gedaan. Ondanks het harde doorwerken heeft het toch zo’n goede vijf uur geduurd vooraleer alles gedaan was.
Maar nu hebben we eindelijk kranen die niet meer lekken. Jippie! I’m extatic! Ge hebt geen idee. Een miljoen dank u’s aan meneer Huug en Druug. En ik kan nu douchen in mijn bad. Enfin, dat zal mogelijk zijn als 1. ik ringen gekocht heb om het douchegordijn aan op te hangen en 2. als de druk op ons warm water hersteld is.
The future looks bright 🙂