Maand: januari 2008

Groeien: toeren

Anna krijgt meer en meer toeren. Ze kan heel goed duidelijk maken wat ze wil, maar soms versta ik het toch niet helemaal of verstaat zij niet volledig wat je wil zeggen.

Zoals bij het ontbijt deze morgen. Ze neemt een croissant en wil er iets mee, nl. dat de puntjes aan elkaar vast zouden zitten, maar dat kan natuurlijk niet en dat probeer ik haar uit te leggen. Het resultaat was een kwade huilbui omdat ik de twee eindjes niet aan elkaar vastmaakte.

Ze wil ook steeds wat de anderen hebben. Dus toen Louis een nieuwe ontbijtkoek nam, liet Anna haar croissant direct vallen om ook een andere koek te nemen. Gezien ze nog niet van de croissant gegeten had mocht ze, maar toen ze een chocoladecroissant uitkoos was ik nogal sceptisch: Anna lust immers geen chocoladekoeken en -croissants. Maar ze heeft de koek dan toch gans opgegeten … nadat ze alle chocolade eruit geprutst had.

Ondertussen hebben we toch al een beetje ervaring en ik herinner me dat ze allemaal zo waren op die leeftijd en het ‘ergste’ moet nog komen. Hm. Ik kijk er al naar uit.

Maar normaal is ons jongste een schatje … zolang je haar haar goesting maar heeft. Ze kijkt je dan zo heel mooi aan met haar blauwe kijkertjes en glimlacht dan zo heel lief.

Ondertussen spreekt ze vlot in halfzinnen van twee of drie woorden (Zelie bedje slapen? Deze voetje vuil. Yogoe djinken? Jasje aan? Sjaalje uit. Doet da nie! Stop daaimee! …) Het is nog niet altijd allemaal verstaanbaar en dan wordt ze enorm gefrustreerd en kan ze dus heel boos worden.

In de peutertuin doet ze het heel goed. Ze is zo rap als tel mee, gedraagt zich voorbeeldig en de verzorgsters zijn dol op haar. Terwijl ze thuis begint te wenen als we haar eens berispen of haar iets verbieden, gaat ze daar alleen boos kijken. Ze kent alle kindjes bij naam (wist dat na amper twee weken al) en doet de kinderverzorgsters lustig na met de andere kindjes op hun plaats te zetten (‘Louisje! Niet doen!’, ‘mooi eten’, ‘Jeffe! Opruimen’) en als ik dan toekom en haar eerst nog een beetje bekijk is dat altijd zalig om zien hoe goed ze zich daar voelt.

Soms denk ik dat ik haar teveel verwen, maar uiteindelijk mag ze evenveel als de anderen en zeggen we genoeg wat wel of niet mag. Het zou trouwens niet pakken bij de drie anderen moest zij dingen mogen doen die zij niet mogen.

Op motorisch vlak zijn er dus ook geen klachten. Ze gaat vlot onze steile trap op en af, niet meer op haar poep, maar rechtop terwijl ze zich met haar twee handjes vasthoudt aan de speilen.

Nu ja, vlot. De ene keer lukt het al beter dan de andere. Gisteren heeft ze nog eens een trede gemist en is daardoor met haar mond op de trap gevallen waardoor ze met haar tandje in haar lip zat. Veel bloed natuurlijk en veel wenen, maar ook zeer rap genezen en vergeten. Tegenhouden kunnen (en willen) we haar toch niet en het beste is, als zoiets gebeurd, om haar direct weer die trap te laten doen. Het is dat, of we mogen haar weer beginnen naar boven en beneden dragen telkens ze het in haar hoofd krijgt (en dat is veel: deze voormiddag zeker al zes keer over en weer).

Om naar haar kamer te gaan is er een klein niveauverschil tussen de gang en de kamer. Tot voor kort hield ze zich telkens vast aan de deurlijst om het trapje af te gaan of ze zette zich op haar poep. Gisteren is ze voor het eerst zonder enige steun de trap afgegaan: gewoon doorgewandeld terwijl ze rekening hield met het niveauverschil. Haar evenwicht en zelfvertrouwen nemen dus goed toe.

Ook de fijne motoriek zit zeer goed: ze speelt graag mee met de Playmobiel en heeft er geen probleem mee om de kleine stukjes vast te nemen. Kleine dingen vind ze eigenlijk meestal wreed wijs. Dingen ergens insteken en weer uitnemen: geen probleem.

Haar kousjes doet ze al zelf uit en haar schoenen ook. Die schoenen, die kan ze soms al zelf aandoen ook: in de auto doet zij ze regelmatig uit en af en toe krijgt ze er wel een weer aan ook. Oefening baart kunst dus.

Ze speelt heel graag met poppen en dan vooral de (voor haar) grote BabyBjorn van Zelie. Heel grappig om haar daar mee te zien rondzeulen want voor Anna is dat een relatief groot en onhandig ding.

Maar ze speelt nog liever met haar broers en zus: eraan hangen, erop zitten, knuffelen, kusjes geven en vooral, niet te vergeten, hen zeggen wat ze wel of niet moeten doen. Bevelen geven is heel plezant.

’s Avonds gaat ze tegelijk met Jan slapen. Beneden krijgt papa (en soms Zelie en Louis) kusjes en knuffels. Boven geeft ze Jan dan eerst duizend knuffels en kusjes vooraleer ik haar kan/mag oppakken om haar in haar bed te steken. Nu ja: ‘mag’ is veel gezegd want als ik haar echt zou laten begaan blijft ze gans de nacht kussen en knuffelen. Mij dan een kusje geven zit er niet meer in, want eens ze door heeft dat ik haar in haar bed ga steken wordt ze boos. Maar ook al krijg ik geen kusje en knuffel, van mij krijgt ze er des te meer.

Springen, dat heb ik haar nog niet zien doen. Dansen doet ze des te meer. Vooral speelgoed dat muziek maakt is daarvoor interessant want dan kan ze zelf de deuntjes bepalen.

In het zwembad kent ze geen vrees: ze wil alleen wandelen door het water. Ze stapt toch tot het water aan haar kin komt en als ze al eens kopje onder gaat moet ik haar wel even vasthouden, maar niet te lang: ze gaat onmiddellijk terug alleen het water in. Gaan zwemmen en ook eigenlijk in bad gaan, vind ze zalig. Eruit komen is al een heel pak minder alhoewel dat in het zwembad een heel pak gemakkelijker gaat dan hier thuis.

Haar middagdutje vind zij absoluut niet meer nodig. Het is meestal groot drama als ik haar naar haar bedje breng, maar ze heeft het wel nog absoluut nodig. De weinige keren dat ik het haar laat overslaan, omdat we bijvoorbeeld weg gaan, krijgt ze haar klop rond 17u en dan is ze niet meer te genieten. Dat duurt gelukkig ook nooit lang, maar plezant is anders. Als we er haar ’s middags naar boven brengen dan weent ze meestal, maar eens in bed is het protest zo goed als onmiddellijk over. Dan is het eerder een protest van ‘ik wil wel, maar ik kan niet’ en tegen dat de deur goed en wel dicht is slaapt ze al bijna.

De laatste tijd toont ze aanstalten om op het potje te gaan. Als ik bijvoorbeeld op het toilet zit wil ze soms ook gaan. De pamper gaat dan uit, maar tot nu toe nog geen succes. Wel achteraf, als ze van het potje is en ik haar niet onmiddellijk een pamper aandoe, maar het potje zelf is tot nu toe proper gebleven. Maar daar is nog meer dan tijd genoeg voor: ze is nog maar 21,5 maand.

Nog een kleine twee maanden en dan wordt ze al twee jaar. De tijd vliegt.

Preferenties

Deze namiddag wou ik boodschappen gaan doen. Jan was een beetje slapjes en Louis en Zelie waren TV aan het kijken, dus nam ik Anna op om haar mee te nemen.

Wij naar beneden, jasje aan, sjaal aan naar buiten tot aan de auto en toen zei ze ‘Nee’ draaide zich om en ging voor de (inmiddels) gesloten voordeur gaan staan. Toen ik haar vroeg wat ze wou, zei ze ‘papa’. ‘Wil je bij papa blijven?’ vroeg ik en Anna knikte.

Terug dus naar binnen, sjaal uit, jasje uit en Anna stapte doelbewust naar de keuken, vroeg (en kreeg) een banaan en stapte dan naar boven, bij papa.

Toen ik opnieuw naar beneden ging om dan maar moederziel alleen bootdschappen te doen was er geen enkel kind die mij nawuifde 🙁

Maatje 38

Dat is niet mijn maatje, al lang niet meer. Ik denk dat het geleden is van mijn zeer vroege jaren als twintiger en sindsdien zit ik erover.

Persoonlijk heb ik daar geen enkel probleem mee. Het maatje dat ik heb, daar ben ik wreed content van en dat is relatief stabiel. Ik heb van mijn leven nog nooit een dieet moeten doen om het te behouden en gelukkig maar want ik denk niet dat ik er het karakter voor zou hebben: ik eet veel te graag.

Maar het is altijd wel plezant om een winkel binnen te gaan, met van die doorwinterde verkoopsters die elke klant zijn maat zien van bij het binnenkomen en altijd al juist geweest zijn. Die willen mij nog altijd een 38 in mijn handen stoppen en hoe hard ik ook zeg dat dat mijn maat niet is, tot ze het bewijs van het tegendeel zien weigeren ze mij een andere maat te geven.

Mijn moeder zei indertijd dat ik een ‘valse magere’ was en eigenlijk is daar wel iets van aan, want toen ik een maatje 38 had, toen stopten ze mij ook een kleinere maat in mijn handen.

Vervolgverhaal

Ja, wat dacht ge: de soap is nog lang niet voorbij.

Zelie haar keelpijn was gisteren zo goed als voorbij, ze had weer kleur op haar wangen en ze gedroeg zich relatief gezond, dus dacht ik vandaag terug naar het werk te kunnen gaan werken. Maar toen ze deze ochtend opstond zag weer lijkbleek en had ze weer buik- en hoofdpijn. Ze is toch al ziek van vorige vrijdag, dus was het tijd voor een nieuw doktersbezoek.

Meneer dokter onderzocht haar en ja hoor, haar keelontsteking is genezen, maar haar klieren zijn nu gezwollen en ze had pijn in de streek van haar appendix. Besluit: bloed af laten nemen voor verder onderzoek naar 1. een (zwakkere variant van) klierkoorts en 2. ontsteking van haar appendix. Direct van de dokter naar het labo getrokken en deze avond mochten we al bellen voor de resultaten.

Haar bloedonderzoek is goed teruggekomen: niets buitengewoons, oef. Gewoon een virale ontsteking dus en Zelie moet het uitzieken, er zit niets anders op.

Gelukkig heb ik maandag genoeg werk meegenomen voor de hele week, alhoewel ik morgen toch naar Brugge ga mogen trekken: moet nog een paar dingen regelen voor overmorgen want dan hebben we ons ‘kerst’diner van het werk.

Zelie is wel een gemakkelijke zieke. Soms klaagt ze wel van pijn, maar over het algemeen is er niets aan te zien, gedragswijs dan. Uiterlijk is er dan weer iets te zien want veel kleur heeft ze niet. Een paar daagjes rusten en hopelijk is ze tegen maandag dan opnieuw volledig in orde.

Storm in de straat

Behalve deze ochtend ben ik vandaag nog niet buiten geweest. Het weer heb ik nog niet aan de lijve meegemaakt, maar horen doe ik het des te meer.

Het moet nogal hard waaien buiten. Ik hoor de wind langs ons huis suizen en de hekkens van de werf naast de deur zijn nu al zeker vijf keer omver gewaaid.

Zeer leuk want het zijn de hekkens langs de kant van de straat, dus is de straat telkens geblokkeerd: het zijn zo van die hoge ijzeren en ze hebben ongeveer de lengte van de breedte van de straat. Telkens er auto’s de straat moeten inrijden moeten ze stoppen om de hekkens terug te plaatsen.

Ergens hoop ik op de gewoonlijke snelheidsduivels die met gierende banden de hoek komen omrijden en dan KABOEM! op/in/door de hekkens rijden, maar ik denk dat ik pech heb vandaag 🙁

Vakantie

Ik heb dat nooit zien zitten, op reis gaan met kleine kinderen, en dan zeker niet met de onze zolang ze heel klein waren. Vroeger wouden ze nergens slapen als het niet in een bekend bedje was (= thuis, bij de grootouders en in de opvang). Pas vanaf dat ze naar de kleuterschool begonnen gaan zijn kwam er enige verbetering in hun slaapgedrag en bleven ze al eens ergens slapen waar ze de kamer niet kenden.

Met Anna gaat het nu beter. Vorige jaar in oktober zijn we een weekendje weggeweest en toen ‘moest’ ze wel mee en eens die eerste nacht voorbij ging de tweede al veel gemakkelijker om haar te laten inslapen. Sindsdien heeft ze regelmatig ergens anders geslapen en nu maakt ze daar geen problemen meer van, of toch niet al te lang meer.

En zo kwam het nu plots in mijnen kop dat we dit jaar op vakantie gaan gaan. Voila. Dat is beslist. Nu nog een bestemming vinden.

Ben al bij een reisbureau gaan informeren naar die vroegboekacties en zo, maar dat zijn allemaal van die supercommerciële al dan niet all-in vakanties, dat dat niet echt zo iets voor ons is. Alhoewel, voor een week zou ik het nog kunnen uithouden, zo niets doen en aan het zwembad rondhangen.

Maar nu is er nieuwe mogelijkheid opgedoken: niet weg in de zomervakantie, maar in de Paasvakantie. De plaats lijkt ideaal kwa temperatuur voor die periode van het jaar, er is ongelooflijk veel diversiteit daar en dingen te zien en doen, er is strand en zee, … Alleen de afstand is niet van de poes, maar dat neem ik er met plezier bij.

Ik hoop zo dat het mogelijk is, ’t zou zo wijs zijn. Vanavond deftig discussiëren en verder opzoeken en dan zo rap mogelijk beslissen, kwestie van die kriebels af te zijn, either way.

Een nieuwe soap

Vorige week had Louis het zitten, deze week is het aan Zelie. Of eigenlijk niet volledig: vrijdag kon Louis weer naar school en is Zelie thuisgebleven wegens ziekte.

Nochtans is het niet hetzelfde dat ze hebben/hadden, of misschien wel maar is het bij Louis niet volledig doorgebroken? Louis is uiteindelijk twee dagen thuis geweest, woensdag en donderdag. De eerste dag koorts en lusteloos/zielig en niet willen eten. De tweede dag heeft hij ontbeten en ’s avonds gegeten en dat leek de goede kant op te gaan, maar hij had nog lichte koorts. Vrijdag blaakte hij weer van gezondheid en is hij naar school gegaan.

Maar die vrijdagochtend stond Zelie dan weer op met vreselijke buikpijn en ook hoofd- en keelpijn. Die buikpijn, daar had ze de dag voordien eigenlijk ook al over geklaagd. We moesten bij de NKO-arts langs voor controle van haar buisjes (alles tip top in orde) en daarna was ze nog geen sikkepit beter. Dan maar thuis gebleven. Zaterdag bij de huisarts langs en bleek dat ze een keelontsteking heeft. Zondag was het nog hetzelfde: klagen over hoofd-, buik- en keelpijn en vandaag was het nog niet beter. Het verslechtert niet, maar verbetering zie ik er voorlopig ook nog niet in.

Vandaag dus voor de verandering nog maar eens met Zelie naar mijn werk om werk af te halen en thuis te kunnen werken. Nog een geluk dat ze daar zo soepel zijn op dat vlak, maar hopelijk is ze vlug weer beter.

Zesde zintuig

Sinds de geboorte van Zelie heb ik mij de gewoonte aangekweekt om voor het slapengaan nog eens te gaan kijken: zien of ze nog ademde, goed toegedekt was en gewoon om haar te zien: niets zaliger dan naar uw slapende kinderen kijken, nietwaar.

Het ritueel is doorgetrokken bij elk volgend kind en nu ga ik langs vier bedjes voor het slapengaan. Of beter, ging ik langs vier bedjes, tot Anna een jaar geworden was, toen stopte ik dat ritueel gedeeltelijk.

Een paar weken nadat Anna een jaar geworden was, toen ik ging kijken op Zelie en haar kamer voor het slapengaan, werd Anna wakker met alle gevolgen vandien: huilen, moeten uit haar bed nemen en alle miserie om haar weer in bed en aan het slapen te krijgen.

Ik dacht er niets van. Het gebeurt wel meer dat kinderen plots weer wakker worden als ze de nacht al doordoen, dus de volgende dag herhaalde ik mijn ritueel en lap, ik had het weer zitten: Anna werd weer wakker. Een week heb ik mijn ritueel nog gevolgd en toen ben ik ermee gestopt voor wat Anna en Zelie hun kamer betrof.

Of het nu vroeg in de avond was of later, of ’s nachts, gelijk wanneer ik binnen kwam werd Anna wakker. Alsof ze ‘voelde’ dat ik er was. En telkens dus een hele cinema. Dus stopte ik maar om daar binnen te gaan. Toch voor een tijdje.

Een paar weken later probeerde ik mijn bezoekje opnieuw in te voeren, maar geen sjans: ze werd nog steeds wakker. Ik heb dat zo’n half jaar gedaan: aantal weken niet binnengaan, dan een paar dagen wel en telkens werd ze opnieuw wakker. Haar zesde zintuig maakte haar wakker als ik binnen kwam.

Ik vond dat wreed erg, voor mij en ook voor Zelie, want nu kon ik Zelie ook geen nachtkus meer geven. Niet dat zij dat merkte: ze slaapt altijd mooi door, maar toch.

Tot een drie maanden geleden: ik ging nog eens binnen en Anna werd niet wakker. Doodcontent was ik. En de volgende dag bleef ze ook mooi slapen en sindsdien heb ik mijn avondritueel in ere kunnen herstellen.

Sindsdien ga ik opnieuw weer langs bij alle vier de kinderen: eerst de jongens een kusje geven en mooi toedekken, daarna naar de meisjes voor een kusje en toedekken. Ik geniet weer volop.

Uit

Drie avonden op rij niet thuis, dat kruipt eigenlijk wel in de kleren. Maar plezant, dat wel.

Die eerste avond niet echt speciaal: mijn wekelijkse kine bij mijn zus, maar altijd wel gezellig. Want behalve die kine doen we uiteraard nog een kletske en zo blijven we op de hoogte van elkaars leven. Altijd leuk dus.

De tweede avond kon niet meer fantastisch zijn: ik mocht voor het Project naar de Handelsbeurs gaan om een concert/dansavond te verslaan. Ik heb gedanst met de tijger en me wreed goed geamuseerd: ge kunt daar mijn avond in detail lezen. En voor de mensen die willen weten hoe goed, kijk dan maar naar het nieuws van vrijdagvanavond op Eén en dan kan je een glimp van mij zien al swingend met een gelukzalige glimlach op mijn smoel.

Derde avond was het tijd voor toneel. Met een uitnodiging om mee te gaan met Eve naar de Minard hebben we een zeer leuke voorstelling kunnen meepikken. Alle details kan u (opnieuw) morgen lezen op het Project want als we voor Gentblogt ergens naartoe gaan, is dat niet zonder verplichtingen 😉

De strijk is dus (weeral) een tijdje blijven liggen en is dus alleen vermeerderd, maar daar gaan we vanavond direct iets aan veranderen.