Oeps! De titel stond er eerst zonder * en met een e, maar rap veranderd want hoeveel (ongewenste)bezoekers ging mij dat wel niet opleveren.
Maar terzake. De reden voor die uitroep is niets minder dus dan de film, na de serie: Sex and the City, die ik vanavond ben gaan bekijken met twee vriendinnen met nog dezelfde naam ook (wat eigenlijk een gemak is want zo kon ik mij dus niet vergissen als ik tegen de ene iets wou zeggen en per ongeluk de naam van de andere zou uitspreken).
De film dus. Eerlijkheid gebied mij twee dingen op voorhand te zeggen: ten eerste dat ik fan ben van de serie. Ik hou van de humor, van de stijl, van de personnages, van de verhaallijnen (oh zo herkenbaar soms) en ja, ik ben een vrouw, van de kledij. De schoenen, daar smelt ik niet zo van want ik ben niet zo’n soort vrouw, alhoewel, sommige paren… Ten tweede: ik ben de meest afschuwelijke filmcriticus. Enige diepgang en onderbouwde mening moet ge dus niet van mij verwachten.
Voor mij zijn films, net als boeken, iets geheel gevoelsmatig: als ik er ‘in’ zit, dan is het geslaagd voor mij. Als ik meevoel met de personnages, als ik geen moeite moet doen om aan het einde te geraken, dan is het meer dan OK. Dan is het zelfs zeer goed.
Vandaar dat ge mij boeken van allerlei genres kunt zien lezen zonder morren. Toegegeven, als ik zelf moet kiezen ga ik meestal richting detectives, thrillers, who-done-it’s en chicklit, maar als dat slecht geschreven is leg ik het ook naast mij neer. Langs de andere kant heeft Michel mij Asimov laten lezen en daar was ik ook volledig mee weg, zo erg zelfs dat ik zijn hele collectie (en een hele hoop andere fantasy dingen) verslonden heb.
’t Zelfde dus voor films: persoonlijke keuze dan pak ik een wijvenfilm (vandaar mijn genot met de wijvenfilms op WijfTV de laatste maanden – alhoewel ik de indruk heb dat het ook ferm verminderd is), maar als die niet goed is, is hij niet goed en ga ik dat niet ophemelen for the sake of.
De film van vanavond dan. Ik had vooral gelezen dat het leuk was voor vrouwen voor de kledij dus. Schoenen zijn er vanavond veel minder getoond dan in de serie, dus daar spreken we zelfs niet over. In het begin zijn de outfits mij wel degelijk opgevallen, vooral toen ze in de intro alleen al elk van de vier vrouwen om de x aantal seconden in een andere outfit toonden, maar eens de inleiding achter de rug begon het verhaal en ik moet bekennen, op een paar opmerkelijke stuks na, weet ik zelfs niet meer wat ze allemaal aanhadden. Wat zeer positief is want dat betekent dat, voor mij toch, de kledij was wat het moest zijn: kleren die de acteurs aanhadden omdat ze er moeilijk naakt konden rondlopen. Ze waren niet het belangrijkste van de film, enkel een amusant, mooi maar niet storend behangpapier.
Het verhaal had mij mee van het begin tot het einde: hartelijk moeten lachen, soms glimlachen, op andere momenten bedenkelijk en hier en daar eens goed moeten slikken om een traan tegen te houden. Ik zat dus duidelijk helemaal ‘in’ de film en toen hij voorbij was was het even verschieten want bleek dat we daar meer dan 2,5 uur hadden gezeten: die uren waren voorbij gevlogen zonder dat ik er erg in had.
Goede film? Voor mij wel dus. Een zeer ontspannen avond en ik heb met plezier mij ticket betaald. Een aanrader? Eigenlijk wel: er zit boodschap en drama en humor in maar het is en blijft luchtige kost. Moet ge de serie kennen? Neent. Absoluut niet. Ten eerste is er een (minieme) inleiding en introductie van de vier vrouwen en hun voorgeschiedenis en ten tweede staat de film er op zichzelf. Om te bevestigen: één van de vriendinnen kent de serie absoluut niet en zij vond het ook een goede film. Ze vond niet dat ze iets gemist had.
Voila: my two cents. En nu bedtijd.
