Maand: november 2008

Avondgebeuren

En zo zaten we gisterenavond nog eens op school. Ja, vijf dagen op de week is het aan de kinderen, een paar dagen/avonden per jaar mogen wij er ook zijn. Gisteren voor het jaarlijkse schooletensfeest. Dit jaar in de Griekse sferen en het moet gezegd zijn: de moussaka was zeer lekker.

Dat eetfeest, daar gaan wij dus al plichtsbewust naartoe sinds Zelie in de eerste kleuterklas zit. Toen zaten we met ons drietjes aan een tafel. Eigenlijk met ons tweetjes, want Zelie zat in een buggy en lag te slapen wegens dat het al avond was en zij gemakkelijk sliep in de buggy. Met twee wegens dat wij toen nog amper andere ouders kenden op school en echt sociaal zijn wij niet altijd aangelegd. Maar we waren er, al was het maar om de school (financieel) te steunen.

Gisteren zaten we daar met meer 40 personen, volwassenen en kinderen: een 16-tal ouders en de rest dus kinderen. Vier tafels gereserveerd en nog plaats te kort, maar ‘gelukkig’ hadden een aantal van de kinderen bij ander vriendjes aan andere tafels een plaatsje gevonden zodat iedereen uiteindelijk toch kon eten.

Zo’n schooleten, dat is dus ongelooflijk wijs vind ik en ideaal om langs de ene kant, met de ouders die ge al kent een heel gezellige avond door te brengen en langs de andere kant, om met de ouders die ge nog niet kent kennis te maken. Na gisterenavond zullen we volgend jaar misschien voor het dubbele mogen reserveren, maar dan vragen we misschien de lerarenrefter 🙂

Blijven plakken tot de tweede shift begon en toen we wensten het gekeuvel verder te zetten in één of andere after-dinner gelegenheid, bleek die er dit jaar niet te zijn. Zo ongelooflijk jammer. En daar stonden we dan, met 15 volwassenen en een hoop kinderen, te bedenken wat we zouden kunnen doen. Want allemaal de stad intrekken met zo’n hoop kinderen, dat zagen we niet direct zitten. En naar huis, dat zagen we ook (nog) niet zitten. Tot een vriendelijke man ons aanbood om hem te vervoegen in een andere zaal waar de oud-leerlingen(?) zaten en waar er ook drank was en waar er geen tweede shift was en waar er ruim plaats was om nog na te babbelen. En zo belandden we voor nog een tweetal uur in de Muzenzaal en konden we dus nog even blijven plakken.

Dat zijn van die avonden waar ik echt naar uitkijk. We kunnen weer beginnen aftellen naar de volgende gelegenheid en hopelijk is er dan wel iets voorzien om te blijven plakken 🙂

De-voor-het-slapengaan-excuses

Ouders zullen dit wel wreed herkennen. Het moment dat ze naar bed moeten en dan plots moet er nog vanalles gezegd of gedaan worden. Net op die moment. Geen vijf minuten ervoor, maar als ze voor de slaapkamerdeur staan of net in bed zitten.

Of ook: ze zitten al in bed en dan een paar minuten later komen ze er weer uit met één of ander excuus. Soms zo vergezocht dat ge u afvraagt welke scenario’s ze zo allemaal hebben zitten bedenken in hun bed vooraleer ze erweer uitkomen met hun verhaal.

Gisteren kwam Zelie zo weer naar beneden: ze had het afwisselend veel te warm en dan plots weer veel te koud. Dat kan dus effectief iets zijn, dus vroeg ik haar bij mij te komen om te zien of ze geen koorts had. Geen temperatuursverandering te bemerken maar terwijl ze bij mij staat zegt ze ook dat ze hoofdpijn, keelpijn en buikpijn heeft. Tja. Hmm. Kan uiteraard, maar zo pas nadat ze al 10 minuten in bed zit? Dus maar terug naar bed gestuurd om te gaan slapen met de boodschap dat als ze de volgende ochtend nog pijn had, we dan wel zouden zien wat ertegen te doen.

Met een zeer beteuterd gezich trok Zelie dus terug naar bed en toen ze ongeveer halverwege de trap was, kwam het ‘beste’ excuus van al. Half wenend zei ze: maar mama, hoe meer ik de trap opga, hoe meer het pijn doet.

Ik verwachtte niet dat ze deze ochtend nog ergens pijn zou hebben 🙂

Six degrees

Een tweetal jaar geleden leerde ik een mama kennen op school. A.’s jongste zoontje kwam bij Louis in de klas. Toen de derde kleuterklas. Het klikte en af en toe gingen we koffie drinken.

Nu twee jaar later doen we dat dus nog altijd, zo af en toe koffie gaan drinken ’s ochtends. En zo zaten we deze ochtend dus ook samen aan de koffietafel, te kletsen, over vanalles en nog wat. En het gesprek kwam op Nederlands, de taal daar bij de Noorderburen, en hoe Vlamingen die daar wonen, zelfs maar voor een korte tijd, het accent overnemen (veelal toch), maar hoe Nederlanders, zelfs na jarenlang verblijf in Vlaanderen, nog steeds Nederlands praten én hun kinderen ook.

Mijn broer woont in Nederland en raar maar waar, hij en zijn vrouw spreken nog steeds Vlaams, met een Vlaams accent, maar hun twee kinderen die daar geboren en getogen zijn spreken dus onvervalst Nederlands, met hier en daar een Vlaams woord tussen … in het Nederlands uitgesproken uiteraard. Eigenlijk wreed grappig om horen.

Dit allemaal om te zeggen dat A. dus vroeg hij het kwam dat mijn broer besloten had om in Nederland te gaan wonen en dus vertelde ik dat hij in zijn laatste jaar specialisatie geneeskunde als anestesist daar zijn laatste jaar (?) kon doen en hij daar dan gebleven was.

En plots zag ik A. denken en ze vroeg mij van welk jaar hij was en toen vielen voor haar de stukjes puzzel op zijn plaats: A. en mijn broer hebben samen geneeskunde gestudeerd en zij kent hem en mijn schoonzus dus en ze hebben elkaar nog vorig jaar gezien op een reünie.

De wereld is dus zeer klein. ’t Is nog eens bewezen.

Alleen dag

Vandaag was mijn eerste dag alleen thuis. Anna zit haar tweede vrijdag op school en Louis zijn tandartsbezoek moest niet herhaald worden, dus zat ik vandaag voor de eerste keer zonder kinderen.

Om het ‘gemis’ in te vullen heb ik er dan maar direct een activiteit bijgenomen. Het eerste uurtje op vrijdagochtend is het leesuurtje in Louis zijn klas. Dus zit ik nu het eerste uurtje van mijn kinderloze dag … tussen de kinderen. Ik mocht bij Louis zijn groepje zitten en hen horen lezen. Nog een weekje en daarna moeten alle kinderen weer een leestest afleggen en de bedoeling is dat ze dan allemaal een niveau omhoog gaan. Na de leestest krijgen de leesmama’s, -papa’s, -oma’s en -opas een ander groepje, een groepje waar ‘onze’ kindjes dan niet meer in zullen zitten en als die rotatie dan blijft zal ik op het einde van het jaar misschien alle kinderen horen lezen hebben. Lijkt mij wreed wijs (toemme, ik ben toch wel een echte mama).

Na dat uurtje was ik vrij en dus ben ik met een andere leesmama/vriendin koffie gaan drinken. Twee uur lang koffie drinken en kletsen, zonder gestoord te worden door een kind dat moet drinken, plassen of gewoon weg wil. Eigenlijk wel wreed wijs.

Daarna even naar huis waar onze keukenmakers druk aan het werk waren en die ik even kon helpen met onze verwarming in de keuken op te hangen (joepie! we hebben nu ook – weer – verwarming in de keuken). Tegen dan was het middag en ben ik soep gaan drinken met vriendin E. Na de soep nog een koffie (what else) en toen was het tijd om de kinderen terug van school te halen.

Als elke vrijdag zo gaat zijn, ga ik mij nog goed amuseren.

Populariteit

Net een afspraak gemaakt met mijn gyneacoloog. ’t Was alweer een tijdje geleden en om goed te zijn moet ge dat toch jaarlijks doen.

Ik herinner mij nog toen ik daar voor het eerst ging, zo’n 10 jaar geleden, toen ik zwanger was van Zelie. Een jonge arts, aangeraden door weetikveelwie toendertijd en altijd content over geweest (ondanks de problemen van mijn eerste bevalling). Toen ik een afspraak nodig had, in die tijd en toch ook gedurende een aantal jaren nadien, kreeg ik er altijd één binnen de week. Zelfs voor een routine controle (als ik dus niet zwanger was).

Tegen dat ik moest bevallen van Jan was die termijn al opgelopen tot twee weken en bij Anna nog iets langer. Uiteraard niet voor dringende zaken als ik zwanger was, dan kreeg ik onmiddellijk een afspraak, maar voor de gewone controles was het vooral al bij Anna soms een zoekwerk om een afspraak vier tot vijf weken later vast te leggen.

’t Is er dus na bijna twee jaar niet op verbeterd: vandaag dus gebeld en ik heb een afspraak in … december. Toemme. Ook nooit goed hé als ge te goed zijt 🙂

Auch

Als kind/jongere/altijd al ben ik allergisch geweest aan juwelen die niet van goud of zilver waren. Dure meid, jaja, maar als ik ‘valse’ juwelen droeg kreeg ik uitslag. Op mijn nek van ketting, op mijn armen bij een armband en dikke oorlellen als ik oorbellen droeg.

Nochtans deed ik dat veel, ‘valse’ oorbellen dragen. Zeker als tiener. Zo een plezant paar oorbellen in een rare vorm, lekker opvallend, liefst groot en iets anders. Dan droeg ik ze één avond en de volgende ochtend waren mijn oren wel lichtjes ontstoken maar tegen de volgende week was dat weer genezen en kon ik opnieuw een paar aandoen. Wie mooi wil zijn moet lijden en zo, weetwel.

Toen nikkel verboden werd in namaakjuwelen dacht ik dat het daaraan moest gelegen hebben. Want sindsdien draag ik regelmatig een namaakkettingetje of armband en had ik geen problemen meer.

Mijn schone oorbellen van gisteren spreken dat nu misschien tegen. Misschien, maar het is alleszins duidelijk dat ik een verkeerd ding/sluiting gekozen heb voor in mijn oor te steken. Gisterenavond aangedaan en vandaag de hele dag en mijn ene gaatje bloed gewoon. Vanavond mijn oor dan ontsmet en mijn zilveren ringetjes weer ingestoken en eens zien wat het morgen gaat geven. Want ofwel ben ik dus allergisch aan het materiaal, ofwel is de sluiting veel te fijn voor een te zware oorring en snijdt ze gewoon in mijn gaatje.

Hoedanook, er moet dus een nieuwe sluiting op. Blèh, want ik vond die die ik gekozen had net zo ideaal voor het model.

Oorringen en ringen

Dat was de naam van de workshop die ik vandaag heb gedaan. Op uitnodiging van mijn schoonmoeder én in haar gezelschap konden we vandaag nog eens terecht in Zahia. Want het is één ding om een workshop te willen doen, u inschrijven is een race tegen de tijd die je dan nog meestal verliest. Maar dankzij een paar mails van mijn schoonmoeder en dan een paar afzeggingen konden we ons dus nog inschrijven.

Zoals gewoonlijk eerst een paar technieken geleerd en wat blijkt: het was echt iets voor mij. Veel fijner werken dan in de basisworkshop die ik al gevolgd had en veel meer geduld en gepruts voor nodig.

Het resultaat na een namiddag prutsen: een ring en een paar oorringen. De ring, die ga ik houden voor kerstkado. Ik denk dat ik iemand ken die die wel mooi gaat vinden. De oorbellen zijn voor mij, voor aan te doen bij het kleedje dat ik vandaag aanhad. Op dat kleedje past namelijk moeilijk een ketting of armband en een paar lange oorbellen zijn wel perfect.

Een zeer leuke namiddag gehad dus. Eens beginnen uitkijken naar andere workshops.

Mijn gedacht

Of eigenlijk het uwe.

‘k Heb het er hier nog niet over gehad en ik dacht eerst om er niets over te schrijven omdat ik daar toch niet aan zou meedoen. Het gaat namelijk over muziek en is iets nieuws op Het Project en ik en muziek, dat gaat niet goed samen.

Niet dat ik niet naar muziek luister, allez af en toe toch wel, maar dit nieuw ding heet uwged8 en dat is een top acht van Gentse groepjes (niet zo beperkend als het klinkt hoor: groepen waarvan tenminste één lid in Gent woont of studeert, we zijn daar niet zo eng in) en ge kunt daar dus groepjes instemmen. Maar om te stemmen moet ge wel eerst muziek zoeken en beluisteren en zien of ge het leuk vind of niet en alles en dus dacht ik: dat ga ik nooit doen want daarvoor ben ik veel te lui.

Maar vorige week was het dus de eerste top 8 en die heb ik dan wel beluisterd en wat blijkt: der stond daar wreed wijze muziek tussen. Groepen waarvan ik het liedje kende maar dus niet wist van wie het was maar ook dingen die ik niet kende en die wreed wijs waren.

Deze nacht was de deadline om te stemmen voor de tweede uwged8 en een half uur voordat die afliep heb ik een oplossing gevonden voor mijn luiheid: den anderen. Michel doet dat graag, nieuwe muziek ontdekken en dus heb ik hem gevraagd om een selectie te maken van dingen waarvan hij denkt dat ik ze wel leuk zou vinden. Die liedjes heeft hij dan afgespeeld en ik heb dan zo gezegd van ja, neen of mwoh en na een aantal liedjes dan gezegd: dat eerste/derde/xste en zo had ik plots ook een top drie en heb ik nog in tijd kunnen stemmen.

‘k Ben dus wreed benieuwd wat er dinsdag in de nieuwe top 8 gaat staan en of mijn dingen er ook zullen tussen staan (Michel heeft mij daarna wel laten weten hoe de groepen heten hé waarvoor ik gestemd heb dus ga ik dat wel kunnen herkennen).

Dus, zeker eens doen want ’t is wreed wijs: gaan luisteren naar uwged8 en volgende week, zeker uw favorieten erin proberen stemmen. Trekt ondertussen ook nekeer aan de mouw van uw huisgenoten, familie, collega’s op het werk of in de klas, de fanclub van uw groep en stemmen maar. Gewoon hier klikken.

Gezwollen

Vanavond was het eindelijk zo ver. Na weken oefenen op school en de laatste week al het geoefen in de Opera zelf was het optreden aangebroken.

Voor de gelegenheid hadden we de familie uitgenodigd, want hoeveel keer krijg je zo de kans om je dochter/kleindochter/nichtje te zien optreden in de Vlaamse Opera. Gisteren de inkopen gedaan, maar Michel stond in voor het koken. Op het menu voor vandaag stond hutsepot en tarte tatin met ijs. De hutsepot werd gisteren gemaakt, want opgewarmd de dag nadien is hij nog lekkerder. De tatins deze voormiddag.

Het eten was vreselijk lekker. Zelfs mijn papa, die de hutsepot van mijn moeder de lekkerste vond, had niet verwacht dat hij hem zo ongelooflijk lekker zou vinden (minstens zo lekker als die van mijn mama dus). De dessert was heerlijk. Het gezelschap niet te schatten.

Rond half vier Zelie naar de Opera gebracht voor haar laatste repetitie. Een uur later zijn wij dan te voet vertrokken om te gaan kijken en na al dat eten heeft de wandeling meer dan deugd gedaan. Ook goed voor de kinderen want die waren ondertussen zo uitgelaten dat ze een stuk energie onderweg hebben kunnen kwijtgeraken.

Het was even wachten om binnen te gaan, maar dat wisten we. Het was evenwel nog langer wachten vooraleer de voorstelling begon wat iets minder plezant was met kleine kinderen, maar uiteindelijk was het het wachten waard.

Kiekevel kreeg ik toen het begon. Eerst de muziekanten die begonnen, een beetje later de extra muziekanten die plaats namen in de zijbalkons en tenslotte de kinderen van de drie koren die binnenkwamen en plaats namen op het tweede balkon. Extra kiekenvel toen ik Zelie zag en ze begonnen te zingen. Kiekevel en een gevoel alsof ik ging beginnen wenen van trots. Mijn hart zwol zo hard dat het bijna uit mijn lijf barstte. Eens de eerste emoties achter de rug was het alleen nog genieten … en Anna en Jan een beetje kalm proberen houden.

Het was een zeer mooie voorstelling: zeer goede muziek, de kinderen deden het fantastisch en het deed smaken naar meer. Volgend jaar eens op tijd kaartjes bestellen.